Αρχική » Τα δικά μου (Σελίδα 8)

Αρχείο κατηγορίας Τα δικά μου

Τίποτα δεν πάει χαμένο. Δείτε ΕΔΩ το αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ με όλα τα δημοσιεύματα από τη δημιουργία του μέχρι σήμερα…

Τελευταίες Αναρτήσεις:

Οι επισκέπτες μας

0 4 5 5 9 0

Μπορείτε να σχολιάσετε τα θέματα μας...

Το να εκφράζεται κανείς εδώ στον **ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ** είναι πολύ σπουδαίο για
μας που το διαχειριζόμαστε, μας κάνει να χαιρόμαστε όταν διαβάζουμε τις απόψεις σας, τις θέσεις σας, για ζητήματα που το site "σκαλίζει".
Μπορείτε λοιπόν **να μας γράφετε.** Μόνο που, για να τα δείτε δημοσιευμένα εδώ, θα περιμένετε λιγάκι προκειμένου να… εγκριθούν.

Βασίλειος Παπίας στο Το λες και κατάντια στον «Καπράλο», στο λόφο Κολωνού27 Ιουλίου 2025
Δυστυχώς αυτή είναι η κατάντια του κράτους (όχι της Χώρας) και της τωρινής αδιάφορης τοπικής αυτοδιοίκησης!! Κρίμα....! Δεν υπάρχουν άνθρωποι…
Panos Chatziliadis στο Οι αέρηδες των Κυκλάδων στην Αμοργό για λίγη δροσιά!26 Ιουνίου 2025
Κάθε Ελληνικό νησί ήταν πάντα μια πρόκληση για μένα από τα παιδικά μου χρόνια, και περισσότερο η Αμοργός. Δεν κατάφερα…
Βασίλειος Παπίας στο Λιμάνι Μαντουδίου: Η Πύλη προς τις Σποράδες6 Ιουνίου 2025
Υπέροχο ενημερωτικό δελτίο!!!
Βασιλειος Παπιας στο Τελικά, τη βροχή την είδαμε την Κυριακή το απόγευμα29 Απριλίου 2025
Επιβεβαιώνω όλα τα αναγραφόμενα του φίλου μου Νίκου γιατί εκείνες τις ώρες ήμασταν μαζί. Η δικιά μου γνώμη είναι ότι....πλέον…
Βασίλειος Παπίας στο Ο Κώστας και η Άννυ ταξίδεψαν στο Κανκούν του Μεξικό23 Απριλίου 2025
Αχ τι όμορφα μέρη υπάρχουν!!! Να περνάνε καλά τα παιδιά!!!

Η ζωή μας ανάμεσα στις εποχές. Η φύση γύρω μας αλλάζει, αναγεννιέται από το χειμώνα. Κι εμείς το ίδιο! Το χρειαζόμαστε αυτό. Κάποτε, τα πράγματα ήταν πιο ευδιάκριτα ανάμεσα στις εποχές. Τώρα όχι πια...
Το καλοκαίρι του 2025 που ζούμε ήδη είναι ίσως το πιο θερμό των τελευταίων δεκαετιών. Μοιάζει με αυτό του 2024... Γεμάτο καύσωνες. Αυτό κάνει πολύ δύσκολη τη ζωή μας... Οι μετεωρολόγοι μας προετοίμασαν από νωρίς και το ζούμε στο έπακρο. Και ο χειμώνας ήταν γεμάτος ακραία καιρικά φαινόμενα. Κρύο, άνυδρος καιρός, επικίνδυνος... Εμείς, που έχουμε επιλέξει να γνωρίζουμε, τι μας επιφυλάσσει το μέλλον, είμαστε σε πολύ πιο πλεονεκτική θέση από την υπόλοιπη ανθρωπότητα. Υπομονή λοιπόν και δύναμη. Όλα εξελίσσονται όπως έχει προβλεφθεί!

Μάρτιος 2026
Κ	Δ	Τ	Τ	Π	Π	Σ
1	2	3	4	5	6	7
8	9	10	11	12	13	14
15	16	17	18	19	20	21
22	23	24	25	26	27	28
29	30	31

Η πλούσια και μακραίωνη παράδοση της αγγειοπλαστικής τέχνης στο χωριό Θραψανό Ηρακλείου το έχει αναδείξει ως το μεγαλύτερο κέντρο αγγειοπλαστικής στην Κρήτη, σταθμό για την ιστορία της νεότερης ελληνικής κεραμικής τέχνης. Σήμερα, στο χωριό εξακολουθούν να λειτουργούν εργαστήρια που κατασκευάζουν ακόμα μικρά και μεγάλα αποθηκευτικά αγγεία, γνωστά ως «θραψανιώτικα πιθάρια», τα οποία διακινούνται τόσο στην Ελλάδα, όσο και το εξωτερικό. Δείτε ΕΔΩ κι ένα υπέροχο ντοκιμαντέρ για την αγγειοπλαστική στο Θραψανό από την ΕΡΤ 3 που παίχτηκε τον Φλεβάρη του 2024. Κι ΕΔΩ ένα δημοσίευμα της εφημερίδας ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ για το χωριό μου.

Αναμφισβήτητα είναι η πιο όμορφη ώρα! Η ώρα του δειλινού. Φτάνει να είσαι εκεί. Την κατάλληλη ώρα, στο κατάλληλο μέρος και να απολαμβάνεις, λεπτό το λεπτό όλη αυτή την εξαιρετική εικόνα που δεν διαρκεί και πολύ.
Αυτό είναι. Να ζεις το κάθε λεπτό, να ανασαίνεις τον αέρα και να ευχαριστείς Εκείνον που έδωσε αυτό το δώρο για μας. Και να το εκτιμάμε!
Μερικοί άνθρωποι δεν ξέρουν ή δεν μπορούν, δεν είναι σε θέση να απολαύσουν τίποτα. Ψάχνουν να βρουν τι κρύβεται πίσω από το καθετί και χάνουν την ουσία, τη ζωή. Μην το κάνετε αυτό στον εαυτό σας.

Δυο μέρες μόλις, στα τελειώματα του Αυγούστου του 2022, καταφέραμε να πάμε στη Τζιά, καλεσμένοι φίλων μας προκειμένου να μας φιλοξενήσουν. Και περάσαμε τόσο όμορφα που θα το κουβεντιάζουμε για καιρό.
Τι είναι αυτό που κάνει δεκτικούς τους ανθρώπους στο καλό, σε μια όμορφη κουβέντα, σε μια παρέα που αξίζει να τη ζήσεις και να την απολαύσεις παρά τις δυσκολίες; Το γεγονός ότι είμαστε άνθρωποι με αδυναμίες, αλλά προσπαθούμε να κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε. Αυτό είναι το μυστικό!

Ήταν ένα ταξίδι μέσα στον Μάη… Έκανε ακόμα την ψυχρούλα του, αλλά το απολαύσαμε. Είχαμε ένα απωθημένο και το ικανοποιήσαμε. Πριν μερικά χρόνια που είχαμε πάει ένα Παρασκευο Σαββατο Κύριακο δεν το χαρήκαμε, δεν το περπατήσαμε επειδή το πρώτο πρωινό που σηκωθήκαμε βρήκαμε ένα χιόνι, καμιά 20ριά πόντους στρωμένο.
Στην κεντρική σελίδα του αρχείου του **ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ** θα δείτε αρκετά δημοσιεύματα. Αλλά μπορείτε να τα δείτε και από **ΕΔΩ** κι **ΕΔΩ** κι **ΕΔΩ** κι **ΕΔΩ** κι **ΕΔΩ**.

Από γενιά σε γενιά περνάει αυτή η τέχνη, του αγγειοπλάστη. Κι αν την αγκάλιαζε λίγο η Πολιτεία, όλα θα ήταν καλύτερα. Στη φωτογραφία είναι ο πατέρας μου**, Λευτέρης του Κουμαλή**, ως αγγειοπλάστης. Τον ακολούθησε ο γιός του, ο **Κωστής Θεοδωράκης** και ο εγγονός του, ο **Μανώλης Βολυράκης** και δίπλα του ο γιος του, ο **Αγησίλαος**. Δείτε **ΕΔΩ** ένα πολύ όμορφο δημοσίευμα από το το περιοδικό **"Κ"** που συνοδεύει, κάθε Κυριακή, την έκδοση της **ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ**. Για να καταλάβετε τι λέω…

Σχεδόν τα κατάφερα να φτιάξω το σπίτι στο χωριό, κληρονομιά από τους γονείς μου, αν και μου κόστισε πολύ. Έχει ακόμα κάποιες δουλειές που πρέπει να γίνουν, αλλά σιγά - σιγά.
Μακάρι να φτιάξουν τα πράγματα και να περνάμε κάνα δυο μήνες το καλοκαίρι, εκεί. Θα μας έκανε καλό, από πολλές απόψεις... Εδώ σε έναν πίνακα ζωγραφικής μιας Γερμανίδας που φιλοξενήσαμε κάποτε και μας τον έκανε δώρο. Είναι το σπίτι μας όπως ήταν τότε! Η υπογραφή λέει, 1992!

Μια οικογενειακή φωτογραφία που έβγαλα με τα αδέλφια μου στο γάμο τη Πόπης, της κόρης του Κωστή μας. Επάνω από αριστερά η Γεωργία μας, δεν ζει πια. Δείτε ΕΔΩ μερικά πράγματα για αυτήν. Κάτω, από αριστερά, η Στασούλα μας, δείτε για αυτήν ΕΔΩ, δίπλα της η Μαλάμω, δείτε γι’ αυτήν ΕΔΩ και δίπλα της ο Κωστής μας, που και εκείνος δεν ζει πια, δείτε ΕΔΩ.

Αυτή είναι η εφημερίδα των συνταξιούχων των ΗΣΑΠ "ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΣ Σιδηρόδρομος" τ. 181 που κυκλοφορεί τώρα. Για να τη δείτε πατήστε ΕΔΩ. Κι ΕΔΩ το τ. 180, ΕΔΩ το τ. 179, ΕΔΩ το τ.178, ΕΔΩ το τ. 177, ΕΔΩτο τ. 176, ΕΔΩ τ. 175, ΕΔΩ το τ. 174, ΕΔΩ το τ. 173, ΕΔΩ το τ. 172, ΕΔΩ το τ. 171, ΕΔΩ το τ. 170, ΕΔΩ το τ. 169, ΕΔΩ το τ.168, ΕΔΩ το τ.167 ΕΔΩ το τ.166, ΕΔΩ το τ. 165, ΕΔΩ το τ.164, ΕΔΩ το τ. 163, ΕΔΩ το τ.162. Τριάντα χρόνια αδιάλειπτης έκδοσης από τη γέννηση της, είναι μια μεγάλη επιτυχία. Παλιότερα τεύχη μπορείτε να τα δείτε σε PDF αρχείο, πηγαίνοντας στο Αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ. Δείτε κι ΕΔΩτο site του Σωματείου που επιμελούμαστε δημοσιογραφικά...

Έτοιμο και το και το 447 φύλλο... Δείτε το ΕΔΩ. Κι ΕΔΩ το τ.466, ΕΔΩ το τ.445, ΕΔΩ το τ.444, ΕΔΩ, το τ. 443, ΕΔΩ το τ. 442, ΕΔΩ το τ. 441, ΕΔΩ το τ. 440, ΕΔΩ το τ. 439, ΕΔΩ το τ. 438, ΕΔΩ το τ. 437, ΕΔΩ το τ. 436, ΕΔΩ το τ. 435, ΕΔΩ το τ. 434, ΕΔΩ το τ. 433, ΕΔΩ το τ. 432, ΕΔΩ το τ. 431, ΕΔΩ το τ. 430, ΕΔΩ το τ. 429, ΕΔΩ το τ. 428, ΕΔΩ το τ. 427, ΕΔΩ το τ. 426, ΕΔΩ το τ. 425, ΕΔΩ το τ. 424, ΕΔΩ το τ. 423, ΕΔΩ το τ. 422, ΕΔΩ το τ. 421, ΕΔΩ το τ. 420, ΕΔΩ το τ. 419, ΕΔΩ το τ. 418, ΕΔΩ το τ. 417, ΕΔΩ το τ. 416, ΕΔΩ το τ. 415, ΕΔΩ το τ. 414, ΕΔΩ το τ. 413, ΕΔΩ το τ. 412, ΕΔΩ το τ. 411, ΕΔΩ το τ. 410, ΕΔΩ το τ. 409, ΕΔΩ το τ. 408, ΕΔΩ το τ. 407, ΕΔΩ το τ. 406, ΕΔΩ το τ. 405 ΕΔΩ το τ. 404 ΕΔΩ το τ. 403 ΕΔΩ το τ. 402, ΕΔΩ το τ. 401, ΕΔΩ το τ.400, ΕΔΩ το τ.399, ΕΔΩ το τ.398, ΕΔΩ το τ.397, ΕΔΩ το τ.396, ΕΔΩ το τ.395 ΕΔΩ το τ.394 ΕΔΩ το τ.393 ΕΔΩ το τ. 392, ΕΔΩ το τ. 391, ΕΔΩ το τ. 390, ΕΔΩ το τ. 389, ΕΔΩ το τ. 388, ΕΔΩ το τ. 387, ΕΔΩ τ. 386 και το 385 ΕΔΩ. Σε συνάρτηση μάλιστα με το Blog, δείτε το ΕΔΩ, είναι αυτό που λειτουργεί τώρα, με πιο συχνή ενημέρωση...

Αγαπώ την Κρήτη και το χωριό μου, το Θραψανό… Γράφω γι' αυτά με μια νοσταλγία. Είχα κάποτε σχέδια. Δεν είμαι βέβαιος πια, αν μπορώ να τα πραγματοποιήσω. Όταν όμως αλλάξουν τα πράγματα θα ήθελα να περνάω εδώ μερικούς μήνες, κυρίως καλοκαιρινούς. Είναι ο τόπος μου. Οι ρίζες μου. Οι αναμνήσεις μου…

Ένα από τα πράγματα που θα δείτε να κάνουμε σ' αυτό το site είναι ότι προσπαθούμε να γνωρίσουμε την Αθήνα. Τους τόπους που κινούμαστε, που περπατάμε, που πορευόμαστε.
Έτσι, συχνά - πυκνά, θα δείτε τέτοιες παρουσιάσεις με δρόμους, πλατείες, γειτονιές, είτε του ιστορικού κέντρου, είτε της περιφέρειας.
Μας αρέσει και το κάνουμε αυτό με χαρά, όπως εδώ που βλέπετε κάτι από την πλατεία Κοραή με τον Λυκαβηττό στο βάθος, από το κέντρο της Αθήνας, το πανεπιστήμιο.

Τελικά τα καταφέραμε και περάσαμε όμορφα, τη μια βδομάδα, από 10-17 Σεπτέμβρη του 2022 που πήγαμε στο παραθεριστικό κέντρο του ΟΠΑΚΕ ΟΤΕ στην Τέμενη Αιγίου. Πετύχαμε αυτό που θέλαμε. Να ξεκουραστούμε, να αλλάξουμε παραστάσεις, να φορτώσουμε τις μπαταρίες μας για το χειμώνα που έρχεται και που όλα δείχνουν ότι θα έχει ένα μεγάλο βαθμό δυσκολίας, καθώς όλα γύρω μας, ακριβαίνουν και η ανασφάλεια τα κάνει όλα χειρότερα. Ευτυχώς η ελπίδα μας για κάτι καλύτερο έχει πολύ ισχυρή βάση.

Έφτασαν ασφαλείς πίσω στο σπίτι τους, τα παιδιά μας

20 Σεπτεμβρίου 2024 / Σχολιάστε

Ο αποχαιρετισμός σε ένα ταξίδι είναι σκληρός… Χαμογελάς από συνήθεια, αλλά η καρδιά σου το ξέρει, πως δεν θα ήθελες να συμβεί αυτό. Θα ήθελες η παραμονή να είχε παράταση, να είχε ακόμα εκείνη τη γλύκα που άφηναν στα χείλη, όλες τις προηγούμενες μέρες. Στο αεροδρόμιο, στην αναμονή μέχρι να τακτοποιηθείς στο αεροπλάνο μιας υπαρατλαντικής πτήσης, χρειάζεται λίγη παραπάνω υπομονή. Σήμερα, όλα αυτά είναι πια αναμνήσεις. Εκείνοι είναι πια σπίτι τους, προσπαθώντας να τακτοποιήσουν πίσω στη θέση τους, τα πράγματα από τις βαλίτσες τους. Τουλάχιστον έφτασαν καλά. Του χρόνου πάλι!

Πρώτη μέρα, χωρίς τα παιδιά μας, Κώστα και Άννυ…

20 Σεπτεμβρίου 2024 / Σχολιάστε

Επέστρεψαν από χθες στο σπίτι τους… Στην πραγματικότητα σήμερα έφτασαν εκεί, έχουμε πάρει σχετικό καθησυχαστικό μήνυμα. Είναι αυτά τα περίεργα και παράξενα με τις ώρες, στα διάφορα σημεία του πλανήτη, που δυσκολευόμαστε μερικές φορές να κατανοήσουμε. Κι εμείς στην πρώτη μέρα της απουσία τους, γυρίσαμε στις αναμνήσεις.

Πάμε λοιπόν στον Πόρο, το νησί που επισκέφτηκαν τελευταίο για ένα τριήμερο οι δυο τους. Ο Κώστας ξέρει πως μ’ αρέσει να γνωρίζω νέους τόπους. Και έτσι είναι. Με τροφοδοτούσε πάντα φωτογραφίες. Αν και στον Πόρο έχω ξαναπάει, τα μέρη που μου έστειλε και τα βλέπετε σήμερα δημοσιευμένα, μου φάνηκαν παντελώς άγνωστα. Ήταν σαν να τα έβλεπα για πρώτη φορά!

Αλλά μου άρεσε το γαλάζιο της θάλασσας και το πράσινο των πεύκων που ακουμπούν, θαρρείς, την ακρογιαλιά και στάθηκα λίγο παραπάνω. Κάπως έτσι, όμορφη και φωτεινή, θέλαμε να είναι η πρώτη μέρα που είναι μακριά μας. Και νομίζω, ως ένα βαθμό, ότι τα καταφέραμε. Ο Πόρος που δεν ξέραμε μέσα από τα δικά τους μάτια…

Τελευταίο ξεχωριστό δείπνο στην “Ταβέρνα των Φίλων”…

19 Σεπτεμβρίου 2024 / Σχολιάστε

Μια ομαδική φωτογραφία, δεν την είχαμε το φετινό καλοκαίρι. Και μείναμε τόσον καιρό μαζί, ταξιδέψαμε σε αρκετά μέρη, βγήκαμε, περπατήσαμε, γνωρίσαμε καινούριους τόπους με τον Κώστα και την Άννυ. Την Τρίτη όμως το βράδυ, κατά τις οκτώ και μισή, βρεθήκαμε στην “Ταβέρνα των Φίλων” επί της Άργους γωνία με την Αλαμάνας στον Κολωνό. Θέλαμε να τους κάνουμε το τραπέζι του αποχωρισμού και να είναι ξεχωριστό. Και νομίζω ότι τα καταφέραμε. Τα πιάτα ήταν εντελώς ξεχωριστά και η βραδιά εξελίχτηκε πολύ όμορφη. Άξιζε και με το παραπάνω.

Η αδελφή μου Στασούλα, φωτογραφημένη στο τάμπλετ

18 Σεπτεμβρίου 2024 / Σχολιάστε

Τα κινητά ή τα τάμπλετ έχουν εξυπηρετήσεις που, πριν από μερικά χρόνια ούτε που μπορούσαμε να τις φανταστούμε… Χαμογελαστή, στο σπίτι της, αν κρίνουμε από τον περιβάλλοντα χώρο. Έχουμε να ιδωθούμε από τον περσινό Δεκέμβρη, τότε που βρεθήκαμε εκεί, στο πατρικό μου, για τελευταία φορά. Αλλά υπάρχει ένα “δέσιμο” όμορφο που μας ενώνει.

Επέστρεψαν ο Κώστας και η Άννυ από τον Πόρο, χθες

16 Σεπτεμβρίου 2024 / Σχολιάστε

Έχουμε πολύ υλικό στα χέρια μας από αυτή την τριήμερη, τελικά, εκδρομή στον Πόρο. Και θα προσπαθήσουμε να το διαχειριστούμε με τον καλύτερο τρόπο, επειδή αξίζει. Αλλά σήμερα επιλέξαμε να σταθούμε λίγο, στις προσωπικές στιγμές των παιδιών. Στις φωτογραφίες που τράβηξαν οι ίδιοι και είναι μέσα σ’ αυτές, από τις βόλτες τους.

Ο Κώστας διάλεξε αυτήν την εξώπορτα, πολύ διαφορετική από τις συνηθισμένες, για να φωτογραφηθεί. Είναι πολύ ενδιαφέρον ο τρόπος που έχει διακοσμηθεί, τόσο στο χτίσιμο του μαντρότοιχου, όσο και στη μεταλλική πρόσοψη που τοποθετήθηκε για την προστασία και την ασφάλεια του ιδιοκτήτη της. Ομολογουμένως, δεν το συναντάς κάθε μέρα κάτι τέτοιο…

Η Άννυ επέλεξε αυτή την εντυπωσιακή σκάλα. Χαρακτηριστική, νησιώτικη ασβεστωμένη, πεντακάθαρη, οπότε δεν δίστασε και να καθίσει. Τέτοιες εικόνες θέλουν να κρατήσουν από την Ελλάδα. Αυτές θα τους βοηθήσουν να βγάλουν τον χειμώνα, που έχουμε μπροστά μας, πίσω στο mission του Βανκούβερ, στον Καναδά. Και είχαν φέτος την ευκαιρία να δουν πολλά πράγματα. Λευκάδα, Παξούς, Πόρος…

Η ζωή μας, ξαναβρίσκει τους ρυθμούς της, σταδιακά…

4 Σεπτεμβρίου 2024 / Σχολιάστε

Κατεβήκαμε χθες το πρωί στον Πειραιά και πήραμε ύλη για τη νέα εφημερίδα ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΣ Σιδηρόδρομος. Κι από σήμερα τη δουλεύουμε… Είναι ωραία αυτή η διαδικασία, που συμβαίνει κάθε δίμηνο. Κι έχει μια ιστορία 34 σχεδόν συνεχόμενων χρόνων συνεργασίας… Το έντυπο δεν υπήρχε και το δημιουργήσαμε εμείς. Το κλίμα είναι καλό και μαζί με την ΠΟΣΣ είναι τα μόνα ίχνη που κράτησα στη δημοσιογραφία. Μια μικρή “ανάσα” επιβίωσης…

Διάλειμμα χειμώνα, μέσα στο καλοκαίρι, μας προέκυψε…

31 Ιουλίου 2024 / Σχολιάστε

Σε ένα κόσμο ρευστό, από κάθε άποψη, ακόμα και η αλλαγή σκηνικού του καιρού μπορεί να συμβεί χωρίς να το περιμένεις. Ποιος θα το έλεγε, ας πούμε, στις 29 και 30 Ιουλίου, στην καρδιά δηλαδή του καλοκαιριού θα είχαμε μια βροχερή μέρα και μια “γεμάτη σύννεφα” λες κι ήταν ένα χειμωνιάτικο διάλειμμα, τόσο αναγκαίο για τη δροσιά του!

Λέω δροσιά από συνήθεια, επειδή είμαστε ημερολογιακά μέσα στο καλοκαίρι. Στην πραγματικότητα εδώ ζούμε έναν υπέροχο… ανοιξιάτικο καιρό, όπου όπως βλέπετε τα λουλούδια έχουν κάθε λόγο να ανθίζουν, να ευημερούν και να ομορφαίνουν τις ζωές των ανθρώπων. Ίσως, λέω τώρα, ίσως, αυτός να είναι ένας λόγος που οι άνθρωποι εδώ, είναι τόσο ήρεμοι και χωρίς εμφανή τα σημάδια του θυμού.

Το νοιώθω στο πρωινό περπάτημα, στη γειτονιά που μένουμε, στο Νορθ Βανκούβερ. Και πάντα επιλέγω να το κάνω αυτό πριν τις 8. Από μια τέτοια πρωινή βόλτα, στα γύρω τετράγωνα, είναι και οι φωτογραφίες που βλέπετε στο σημερινό δημοσίευμα. Και οι άνθρωποι, που θα συναντήσεις, αν και δε σε ξέρουν, έχουν ένα ζεστό χαμόγελο και μια “καλημέρα” να σου πουν. Πολύ όμορφο, στ’ αλήθεια!

Αρχείο κατηγορίας Τα δικά μου

Τελευταίες Αναρτήσεις:

Οι επισκέπτες μας

Μπορείτε να σχολιάσετε τα θέματα μας...

Η ώρα του δειλινού...

Ραδιόφωνα

Πρωτοσέλιδα εφημερίδων:

Τα αδέλφια μου. Λιγοστεύουμε!

ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΣ Σιδηρόδρομος τ. 181

“Τύπος των συνταξιούχων σιδηροδρομικών” τ. 447

Ο τόπος που αγαπώ

Νίκος Ελ. Θεοδωράκης