Αρχείο κατηγορίας Τα δικά μου

Σήμερα είναι μια μεγάλη μέρα για τους φίλους μας, Ηλία και Κατερίνα. Ιδιαίτερα η τελευταία έχει να κάνει μια επέμβαση στα πόδια της που θα τη βοηθήσει πολύ. Και η σκέψη μας, το μυαλό μας, η καρδιά μας, είναι εκεί κοντά τους, στη Θεσσαλονίκη. Αν μάλιστα ήμασταν λίγο πιο κοντά, από άποψη απόστασης, θα ήμασταν εκεί και με φυσική παρουσία. Τέτοιες ώρες δύσκολες είναι που χρειαζόμαστε ο ένας τον άλλον. Κι εμείς αυτό το ζευγάρι των αδελφών μας το αγαπάμε πολύ!

Δυο χρόνια τώρα την περίμεναν αυτή τη μέρα. Υπομονετικά! Στην ουρά στην αναμονής για το χειρουργείο. Κι όταν πριν ένα μήνα περίπου τους ανακοινώθηκε η μέρα, ο Ηλίας ήταν πολύ χαρούμενος. Τόσο που με πήρε να μου το πει. Ενώνουμε τις προσευχές μας μαζί τους να πάνε όλα καλά… Και να βγει η Κατερίνα, όρθια και υγιείς. Έχει να δώσει πνοή στον κήπο της, την περιμένουν τα λουλούδια της και τα ζώα της, η ζωή της… Να γιατί βάλαμε τόσα λουλούδια εποχής στο σημερινό δημοσίευμα. Είναι από την αυλή της. Την περιμένουν όλα αυτά να γυρίσει υγιής και δυνατή στην Αναστασιά.

Κι αν έχει περάσει τις δικές του δυσκολίες ο φίλος μας Ηλίας, με την υγεία του και όχι μόνο. Αλλά δεν το έβαλε ποτέ κάτω. Επέστρεψε στον τόπο που αγαπά, την Αναστασιά των Σερρών και με την Κατερίνα πλάι του, έκαναν μια νέα αρχή. Έφτιαξαν τον τόπο που μένουν, έναν μικρό παράδεισο και ασχολούνται κι οι δυο με πράγματα που αγαπούν και τους γεμίζουν. Ευχαριστώ τον Ιεχωβά που τους έβαλε στη ζωή μας. Μας έμαθαν να κοιτάζουμε κατάματα τη ζωή και να την αντιμετωπίζουμε με το κεφάλι ψηλά. Επειδή, στον κόσμο που ζούμ,ε όλα μπορούν να γίνουν. Θα πάνε όλα καλά, Κατερίνα!

Η ζωή τα φέρνει καμιά φορά έτσι που είναι δυνατόν να τα ζήσεις και να τα φέρεις στα μέτρα σου. Με τον Γιώργο Παπαλάπα «γνωριζόμαστε» χρόνια, από τα πρώτα δικά μου βήματα στην αλήθεια ή πριν ακόμα κάνω μελέτη και μάθω γι’ αυτήν. Καθώς έγραφα στον παλιό ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ όσο πιο αντικειμενικά μπορούσα, μπήκε στη ζωή μου με ένα σχόλιο που έκανε για κάποιο δημοσίευμα μου. Ύστερα ήρθαμε σε επαφή με τα μέσα της εποχής. Με e-mail!

Στη διάρκεια της φετινής δεκαήμερης διαμονής μας  στη Σκόπελο ήταν ο πρώτος που σκέφτηκα να δω και να γνωρίσω από κοντά.. Αλλά υπήρχαν μερικά ζητήματα. Όπως να έρθω σε επικοινωνία μαζί του και να φροντίσουμε να συναντηθούμε… Το μόνο στοιχείο που είχα για εκείνον, ήταν ότι συνέχιζε να είναι στη Σκόπελο με τη σύζυγο του και τα δυο του αγόρια, το Θοδωρή και το Έρνεστ. Και τα καταφέραμε!

Μια οικογένεια εξαιρετική, ξεκινώντας από τη σύζυγό του, Ευνίκη. Περάσαμε μερικές ώρες μαζί, εκδρομή και θαλάσσιο μπάνιο  με το σκάφος του γιου του,  Θοδωρή. Ύστερα είδαμε τη συνάθροιση της Κυριακής, σπίτι του, με σύνδεση ZOOM από τη εκκλησία, Βόλος Κέντρο. Και μοιραστήκαμε δυο βραδιές μαζί τους. Τους ευχαριστούμε για το φιλόξενο πνεύμα τους. Και τον ευχαριστώ προσωπικά και τον ίδιο. Η κατ’ ιδίαν συζήτηση μας ήταν τόσο εποικοδομητική! Δείτε ΕΔΩ ένα παλιότερο (23/8/2017) δημοσίευμα που κάναμε γι’ αυτόν, χωρίς να αναφέρουμε το όνομα του

Πώς γινόμαστε έτσι, καθώς μεγαλώνουμε… Πώς φθείρεται η φυσική ομορφιά και δίδει στη θέση σε κάτι άλλο, που δε θυμίζει τίποτα από τα νεανικά χρόνια της φρεσκάδας. Κι αυτό συμβαίνει με όλους μας. Κάποιοι από μας, ξέρουμε γιατί συμβαίνει αυτό. Κάποιοι άλλοι δεν μπορούν να το καταλάβουν. Αλλά, δεν κάνουν και κάτι για να το καταλάβουν… Εδώ, στη φωτογραφία η αδελφή μου Μαλάμω, είναι ίσως δεκαετία του 60-70. Ασπρόμαυρη φωτογραφία. Δεν υπήρχαν ακόμα χρωματιστά φιλμ. Ευχαριστούμε εκείνους που τη βρήκαν και μας την έστειλαν! Σκέψου, λέει, να ξαναγίνουμε έτσι, να ζήσουμε έναν καιρό που δεν θα μεγαλώνουμε πια, ενώ θα ζούμε ατέλειωτα χρόνια. Νέοι, υγιείς, γεμάτοι όρεξη για δουλειά που θα μας γεμίζει… Τι υπέροχα που θα είναι!

Ένα μπουκέτο λουλούδια από φίλους που έφτασαν από ανθοπωλείο των Σεπολίων όλο αγάπη στο σπίτι μας, πρωί – πρωί το πρωί της Παρασκευής 4/4/2025, άνοιξε την πόρτα για τις ευχές σας. Δέκα χρόνια είναι μια ολόκληρη ζωή κι έφυγαν τόσο όμορφα και τόσο γρήγορα σα να’ ταν χθες… Κι ύστερα ήρθαν κι άλλα, άλλα… Πώς να την αντέξεις τόση αγάπη, καθαρή, όμορφη αυθεντική;

Μια κάρτα και μια ευχή γραμμένη στο χέρι. Καθετί χθες ήταν ευχές, αν και για μας στη σχέση μας με τη Σούλα κάθε μέρα φροντίζουμε να είναι ξεχωριστή, γεμάτη από τις δραστηριότητες που μοιραζόμαστε. Μια ζωή που έχει νόημα και κοινό σκοπό. Με πολύ αγάπη και ολοκληρωμένη συνεργασία. Όπως θα έκανε μια καλά οργανωμένη ομάδα που τα καταφέρνει στους στόχους της…

Και το κρασί των φίλων μας από την Τοσκάνη, ότι καλύτερο θα μπορούσαν να μας φέρουν από το πρόσφατο ταξίδι τους στη Βόρεια Ιταλία. Τι όμορφα που μπορούν να γίνουν μερικά πράγματα, όταν υπάρχει καλή διάθεση, εμπιστοσύνη, κατανόηση. Τότε είναι που τα χρόνια φεύγουν σαν αέρας και μένει μόνο μια γλυκιά γεύση στα χείλη… Όμορφες θύμησες, από όσα έχουμε ζήσει και ζούμε!

Δέκα χρόνια αγάπης, συντροφικότητας και κοινών στιγμών αξίζουν έναν ιδιαίτερο εορτασμό! Αυτή η πορεία με τη Σούλα είναι ένας θησαυρός από αναμνήσεις, όνειρα και αμοιβαία υποστήριξη. Και κάθε χρόνο που περνά προσθέτουμε νέες σελίδες στην κοινή μας ιστορία, γεμάτες χαρά και αφοσίωση. Είναι σημαντικό να αφιερώνουμε χρόνο για να εκφράσουμε την αγάπη και την ευγνωμοσύνη μας για όσα έχουμε πετύχει μαζί όλα αυτά τα χρόνια.

Ήθελε  να είναι κοντά της. Στο πατρικό και σπίτι της, σήμερα, δίπλα στο δικό μου, εκεί που έχει μνήμες. Εκεί που γεννήθηκε, μεγάλωσε, έπαιξε έγινε το κοριτσάκι που με μεγάλωσε, αφού η μητέρα μου έπρεπε να πηγαίνει στα χωράφια… Έτσι ανέβηκε ένα Σαββατοκύριακο στην Αθήνα για να την πάρει. Για τη Στασούλα, λέω και τη Μαλάμω τις αδελφές μου, εν ζωή. Φυσικά μαζί με τη Μαλάμω είναι ο σύζυγος της, ο Νίκος. Τη βοήθησα κι εγώ, στο βαθμό που μπορούσα, σ’ αυτό το τολμηρό εγχείρημα. Και φαίνεται ότι η Στασούλα είχε δίκιο… Ήδη η Μαλάμω είναι και δείχνει πολύ καλύτερα, όσο περνάει ο καιρός. Βοηθάει και η σχετική καλοκαιρία. Και όλα πάνε πρίμα. Πολύ τις χαίρομαι!

Είμαστε μακριά και είναι λογικό, από καιρό σε καιρό, να θέλουμε να ξέρουμε πώς είναι τα δέντρα που φυτέψαμε με τη Σούλα στην εξωτερική αυλή του πατρικού μας στο Θραψανό, το χωριό μου στην Κρήτη. Και ας είναι καλά οι άνθρωποι μας που ανταποκρίθηκαν στο αίτημα μας και πήγαν, τις είδα, τις φωτογραφήσαν και μας τις έστειλαν… Ζωντανές δείχνουν! Μεγαλώνουν προοδευτικά, αναπτύσσονται. Κάποια στιγμή φάγαμε και από τον καρπό τους. Ευχαριστούμε εκείνους που τα φροντίζουν. Το εκτιμούμε πάρα πολύ!