Αρχείο κατηγορίας Καθημερινότητα

Η τοποθέτηση μεγάλων γλαστρών πάνω σε ένα πεζοδρόμιο μπορεί να είναι επικίνδυνη για διάφορους λόγους, κυρίως για τη δημόσια ασφάλεια και τη νομιμότητα της πράξης. Ας δούμε τα βασικά. Υπάρχουν κίνδυνοι για τη δημόσια ασφάλεια, διότι αυτές μπορεί να γίνουν εμπόδιο για τους πεζούς. Οι μεγάλες γλάστρες περιορίζουν τον διαθέσιμο χώρο για τους πεζούς, ειδικά για άτομα με κινητικά προβλήματα, ηλικιωμένους ή γονείς με καροτσάκια.

Κι ακόμα μπορεί να περιορίσουν την ορατότητα σε διασταυρώσεις ή εισόδους, αυξάνοντας τον κίνδυνο ατυχήματος. Επίσης ο κίνδυνος ανατροπής είναι υπαρκτός. Αν δεν είναι καλά στερεωμένες, μπορεί να πέσουν λόγω ανέμου ή αν κάποιος τις χτυπήσει κατά λάθος. Και βέβαια αποτελούν εμπόδιο για άτομα με αναπηρία. Παραβιάζουν έτσι τη νομοθεσία για την ελεύθερη διέλευση σε ράμπες ή οδηγούς όδευσης τυφλών.

Ας μην ξεχνάμε ότι το πεζοδρόμιο είναι δημόσιος χώρος και η αυθαίρετη κατάληψή του μπορεί να επιφέρει πρόστιμα από τον δήμο. Υπάρχει λοιπόν αστική ευθύνη αν κάποιος τραυματιστεί λόγω της γλάστρας. Έχει το δικαίωμα και μπορεί να διεκδικήσει αποζημίωση από αυτόν που την τοποθέτησε. Θα πείτε μα, συμβαίνουν αυτά στην Αθήνα; Και βέβαια συμβαίνουν. Ο συγκεκριμένος δρόμος λέγεται Κορίνθου και είναι στον Κολωνό.

Περπατώντας στον λόφο Σκουζέ, νιώθεις αμέσως πως έχεις απομακρυνθεί από τη βοή της πόλης, παρότι βρίσκεσαι ακόμα στην καρδιά της Αθήνας. Οι ήχοι χαμηλώνουν, το πράσινο πυκνώνει και κάθε βήμα μοιάζει να σε ταξιδεύει στο παρελθόν. Αν και τον έχω περπατήσει πολλές φορές αυτό το λόφο για άλλη μια φορά για σας, αυτή τη φορά, έκανα μια στάση με τη μηχανή μου και φωτογράφησα τις εισόδους του.

Ο λόφος, με τα παλιά πέτρινα μονοπάτια και τα ασβεστωμένα σκαλάκια, αποπνέει μια γαλήνη. Από ψηλά, η θέα προς τα Σεπόλια και την Ακαδημία Πλάτωνος σε ανταμείβει, ιδίως τις ώρες του δειλινού. Τα πεύκα, τα κυπαρίσσια και οι ελιές που φύτεψαν κάποτε οι Σκουζέδες δημιουργούν σκιά και άρωμα, ενώ τα πουλιά συμπληρώνουν την ησυχία με τα κελαηδήματά τους.

Εδώ ο χρόνος μοιάζει να κινείται αλλιώς. Περπατώντας στον λόφο Σκουζέ δεν κάνεις απλώς μια βόλτα — συνομιλείς με την ιστορία, τη φύση και την παλιά Αθήνα που ακόμα επιμένει να ζει ανάμεσα στις πολυκατοικίες. Και το περιβάλλον σε αποζημιώνει, αν μάλιστα το παντρέψεις με την ταβέρνα που υπάρχει μέσα σ’ αυτό τον λόφο, την “Αρετούσα”. Την έχουμε τιμήσει πολλές φορές και αξίζει από πολλές απόψεις…

Η εικόνα με τα κλειστά μαγαζιά στην Πλάτωνος, στον Κολωνό, αντικατοπτρίζει μια ευρύτερη κοινωνική και οικονομική πραγματικότητα που έχει διαμορφωθεί στην περιοχή τα τελευταία χρόνια. Παλαιότερα, η Πλάτωνος αποτελούσε έναν ζωντανό εμπορικό δρόμο, γεμάτο ζωή και δραστηριότητα. Ωστόσο, διάφοροι παράγοντες έχουν συμβάλει στην αλλαγή αυτής της εικόνας. Το σουβλατζίδικο της «Μαντάμ Σουσού», κλειστό.

Η οικονομική κρίση που ξεκίνησε το 2008 είχε σοβαρές συνέπειες για πολλές επιχειρήσεις στην περιοχή. Πολλά καταστήματα δεν κατάφεραν να αντέξουν την πίεση και έκλεισαν, ενώ άλλα περιορίστηκαν σε λιγότερες ώρες λειτουργίας. Η μείωση του τζίρου, η αύξηση των ενοικίων και η γενικότερη οικονομική αστάθεια συνέβαλαν στην αποδυνάμωση της εμπορικής δραστηριότητας. Ένα μαγαζί με φρούτα και λαχανικά, επίσης κλειστό. Λειτουργεί, λέει, διαδικτυακά.

Η περιοχή του Κολωνού υπήρξε παραδοσιακά καταφύγιο για πολλούς οικονομικούς μετανάστες από χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, καθώς και για οικογένειες Ρομά. Αυτές οι κοινωνικές ομάδες συνέβαλαν στην τοπική οικονομία και ζωή, ωστόσο, με την πάροδο του χρόνου, η απόσταση μεταξύ τους και των λοιπών κατοίκων αυξήθηκε, επηρεάζοντας την κοινωνική συνοχή και τη ζωντάνια της περιοχής. Τα μπιμπελό της «Αστροφεγγιάς», δεν άντεξαν.

Η εγκατάλειψη της περιοχής από παλιούς κατοίκους σε βορειότερες περιοχές της Αττικής και η έλλειψη νέων επιχειρηματικών πρωτοβουλιών οδήγησαν σε μια αίσθηση αστικής παρακμής. Πολλά κτίρια παραμένουν αναξιοποίητα ή υποβαθμισμένα, ενώ η έλλειψη επενδύσεων και υποδομών επιδεινώνει την κατάσταση. Το ίδιο και το κομμωτήριο της  Άννας. Ψάχνει για νέο ενοικιαστή! Χρόνια τώρα…

Η οδός Συρράκου στα Σεπόλια είναι ένας δρόμος που συνδέει δύο χαρακτηριστικές πλατείες της περιοχής: την πλατεία Κολωνού και την πλατεία Πανταζοπούλου. Η περιοχή των Σεπολίων έχει έντονο αστικό χαρακτήρα, με γειτονιές που διατηρούν την αθηναϊκή ατμόσφαιρα και την ιστορία τους. Μας αρέσει να περπατάμε τέτοιους δρόμους. Με προσοχή, βέβαια, γιατί πάντα καραδοκούν κίνδυνοι…

Πρόκειται για ένα μονόδρομο που διασχίζει μια γειτονιά με έντονο αστικό χαρακτήρα. Στην εικόνα, βλέπουμε έναν ήσυχο δρόμο με δέντρα που σχηματίζουν ένα φυσικό θόλο πάνω από τα σταθμευμένα αυτοκίνητα. Τα κτίρια με τα μπαλκόνια προσδίδουν μια κλασική αθηναϊκή αίσθηση, ενώ η παρουσία ενός κόκκινου βαν δίνει μια ζωντανή πινελιά στο σκηνικό.

Φέρει το όνομα του ιστορικού χωριού Συρράκου, γνωστού για την πλούσια πολιτιστική του κληρονομιά. Η περιοχή των Σεπολίων έχει βαθιές ρίζες στην αθηναϊκή ιστορία, με αναφορές σε παλιές γειτονιές και κατοίκους που διαμόρφωσαν την τοπική κοινότητα. Πολλές φορές έχουμε προσπαθήσει να το ψάξουμε, αλλά όχι με καλά αποτελέσματα πάντοτε. Το Blob που έχουν φτιάξει κάποιοι άνθρωποι για τα Σεπόλια δίνει κάποιες πληροφορίες.

Περπατώντας στους δρόμους της Αθήνας, η σκιά της ακακίας μπλέκεται με τα ίχνη των αιώνων. Ο ήλιος γλιστράει στην Ερμού με τη σπάνια λιγοστή της κίνηση. Αδυνατούμε να κατανοήσουμε το γιατί, αλλά το ζούμε. Από τα στενά της Πλάκας μέχρι τις πολύβουες λεωφόρους, η πόλη ανασαίνει ιστορία και άνθρωποι από όλο τον κόσμο σπεύδουν να τη γνωρίσουν…

Ανθρώπινοι πεζόδρομοι σαν αυτόν της Σηλυβρίας στα Σεπόλια σε προσκαλούν να περπατήσεις κάτω από τον ίσκιο των δέντρων, μυρίζεις σουβλάκι στις γωνιές και βλέπεις τις πιτσιλιές του αρχαίου και του σύγχρονου να παλεύουν για χώρο. Κάθε βήμα είναι και μια ιστορία, κάθε ματιά και μια ανάμνηση που δε σου ανήκει – αλλά την κουβαλάς.

Και καθώς περπατάς, κάπου ανάμεσα στα παλιά καφενεία και τις πολύχρωμες τοιχογραφίες, νιώθεις πως η πόλη σου μιλά — όχι με λέξεις, αλλά με βλέμματα περαστικών, με τον ήχο της κιθάρας του μουσικού μπροστά από την Καπνικαρέα με τα έντεχνα ροκ που θαυμάζουν οι περαστικοί και αφήνουν πάντα τον οβολό τους στον καλλιτέχνη του δρόμου.

Στον κοινόχρηστο χώρο της πολυκατοικίας που μένουμε είναι αυτή η λεμονιά. Τη βρήκαμε απ’ όταν ήρθαμε σ’ αυτή την νεόκτιστη τότε, πολυκατοικία. Ποιος τη φύτεψε; Ίσως κάποιος από τους πρώτους ενοίκους της. Αλλά έκτοτε κανείς δεν ενδιαφέρθηκε γι’ αυτήν  Μόνο λίγο νερό της έριχναν κάποιοι συγκάτοικοι. Έτσι μεγάλωσε, άναρχα κι εμείς πήραμε την πρωτοβουλία να την κλαδέψουμε χρησιμοποιώντας κάποιον που ήξερε και ξέρει από αυτά… Την έκοψε πολύ βαθιά. «Το χρειαζόταν», είπε… Υπακούσαμε. Αλλά, δεν το κρύβουμε ότι ανησυχήσαμε. Τώρα ένα μήνα και κάτι, μετά, βλέπουμε να βγάζει βλαστάρια και το χαιρόμαστε…

Η κάτω Πλατεία Συντάγματος, λίγο μετά τις 7 το απόγευμα, αποκτά μια ιδιαίτερη ατμόσφαιρα. Τα φώτα των κτιρίων αρχίζουν να ζωντανεύουν, ενώ οι δρόμοι γεμίζουν με κόσμο που, είτε επιστρέφει από τη δουλειά, είτε απολαμβάνει μια βόλτα στο κέντρο της Αθήνας. Οι άνθρωποι που περπατούν ή κάθονται στην πλατεία δίνουν ζωή στον χώρο, ενώ η παρουσία των δέντρων και των πλακοστρωμένων διαδρόμων δημιουργεί μια ισορροπία ανάμεσα στο αστικό και το φυσικό στοιχείο. Το Σύνταγμα είναι πάντα γεμάτο κίνηση, αλλά το απόγευμα έχει μια χαλαρή ενέργεια, καθώς οι ρυθμοί της ημέρας αρχίζουν να επιβραδύνονται. Και νιώθεις διπλή χαρά όταν ξέρεις για πιο σημαντικό και σπουδαίο λόγο είσαι εκεί…