Αρχείο κατηγορίας Καθημερινότητα

Η ανάγκη για μια δουλειά με έφερε μεσημεριάτικα στο κέντρο της Αθήνας. Οδός Πειραιώς, δυο βήματα πιο πάνω, προς Ομόνοια, από την πλατεία Κουμουνδούρου. Με τη μηχανή, σταματημένος στο φανάρι. Πόσο διαρκεί ένα φανάρι που δίνει προτεραιότητα στην Πειραιώς; Σ’ αυτό το χρονικό διάστημα τις έβγαλα αυτές τις φωτογραφίες..

Κλασική Αθήνα σε κίνηση, Σαββατιάτικα. Όπου τα περισσότερα μαγαζιά είναι ανοιχτά και λειτουργούν και όπου ο βροχερός καιρός δεν απέτρεψε τους ανθρώπου από το να κινηθούν στο κέντρο. Βέβαια, γράφαμε και στο χθεσινό σημείωμα, εδώ στην Αθήνα τα πράγματα ήταν ήπια, όχι σαν τις καταστροφές που προξένησε η βροχή στην Κρήτη, Σητεία και Αγία Πελαγία.

Η δουλειά μου έγινε κι εγώ επέστρεψα στη βάση μου, σχετικά γρήγορα… Η μηχανή είναι ένα καλό μέσο εξυπηρέτησης και μείς το χρησιμοποιούμε, όσο οι δυνάμεις μας και οι καιρικές συνθήκες το επιτρέπουν. Αργότερα, βλέπουμε. Για την ώρα χαίρεσαι να κάνεις τις δουλειές σου μ’ αυτό το μεταφορικό μέσο. Ούτε μποτιλιαρίσματα, ούτε υπερβολική κίνηση, ούτε μεγάλες δυσκολίες στους δρόμους.

Η ανακοίνωση μιλούσε για έντονη κακοκαιρία που θα πλήξει τις επόμενες ώρες τη χώρα μας, με βροχές και καταιγίδες. Σε ισχύ έκτακτο δελτίο επιδείνωσης καιρού. Η πρόγνωση του meteo. Αυτά από το πρωί χθες. Και ο καιρός ήταν “φορτωμένος” από σύννεφα, αλλά όχι βροχερός, τουλάχιστον την Αθήνα αν και αλλού έβρεχε ήδη. Δεν άργησε όμως κι εδώ να μας δείξει αυτό το πρόσωπο. Και η κατάσταση συνεχίζει και σήμερα…

Ήταν σε ισχύ λοιπόν το έκτακτο δελτίο επιδείνωσης καιρού, καθώς τις επόμενες ώρες κακοκαιρία με έντονες βροχές θα έπληττε τη χώρα, όπως έλεγε. Σύμφωνα με τα προγνωστικά δεδομένα του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών, χθες Παρασκευή 14/10 η κακοκαιρία θα ενισχύονταν σε σχέση με τις αρχικές εκτιμήσεις και θα έφτανε την κατηγορία επεισοδίου βροχόπτωσης 4. Και ως ένα βαθμό, το είδαμε αυτό να συμβαίνει.

Για το υπόλοιπο της Παρασκευής 14/10 βροχές είχαμε στο Ιόνιο, στα ηπειρωτικά, εξαιρουμένης της Ανατολικής Μακεδονίας και της Θράκης και από το μεσημέρι στα νησιά του Αιγαίου και στην Κρήτη. Καταιγίδες θα σημειώνονταν κυρίως στο Ιόνιο και στα δυτικά και νότια ηπειρωτικά. Τα ρεπορτάζ και οι αναρτήσεις στα κοινωνικά δίκτυα έδειχναν κάτι τέτοιο. Αλλά εμείς εδώ σας έχουμε μόνο Αθήνα. Μια Αθήνα που συνεχίζει να δοκιμάζεται και σήμερα από τις βροχές.

Η Νίκαια, γνωστή ως Νέα Κοκκινιά που είναι η πρώην ονομασία της ή απλά Κοκκινιά, είναι περιοχή του Πειραιά και αποτελεί δημοτική ενότητα και έδρα του Δήμου Νίκαιας – Αγ. Ιωάννη Ρέντη της Περιφερειακής Ενότητα Πειραιώς και είναι μέρος του πολεοδομικού συγκροτήματος Πειραιά.

Βρίσκεται περίπου 4 χλμ βορειοδυτικά του Πειραιά και 8 χλμ δυτικά του κέντρου της Αθήνας και συνορεύει βόρεια και βορειοανατολικά με τον Κορυδαλλό, νοτιοανατολικά και ανατολικά με τον Άγιο Ιωάννη Ρέντη, νότια με την Παλαιά Κοκκινιά, δυτικά και βορειοδυτικά με το Κερατσίνι και νοτιοδυτικά με τα Ταμπούρια.

Έχει άριστη ρυμοτομία και στις κύριες οδούς συμπεριλαμβάνονται οι λεωφόροι Γρηγορίου Λαμπράκη και Πέτρου Ράλλη που συνδέονται μεταξύ τους και η λεωφόρος Θηβών. Η Νίκαια ανήκει στις προσφυγικές πόλεις που δημιουργήθηκαν μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή του 1922 από ξεριζωμένους Μικρασιάτες πρόσφυγες.

Αν κυκλοφορείτε στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας, φαντάζομαι την έχετε δει αυτή την εικόνα. Παρκαρισμένες μηχανές στην άκρη του δρόμου, η μια πίσω από την άλλη, σε μια τεράστια απόσταση. Θεωρητικά όλο αυτό είναι παράνομο, αλλά στην πράξη κανείς δεν ενοχλεί κανένα κι έτσι το φαινόμενο συνεχίζεται. Το βλέπουν οι ξένοι επισκέπτες της πόλης και γελάνε.

Βέβαια για να λέμε τα πράγματα με το όνομα τους, η μηχανή είναι εξυπηρετική, προκειμένου να κατεβείς στο κέντρο. Στον καιρό της ακρίβειας των καυσίμων και σε σχέση με τα άλλα μέσα μεταφορά η μηχανή συνεχίζει να είναι υποφερτή για τη τσέπη του μέσου Έλληνα. Μικρό ντεπόζιτο, λίγη βενζίνη, λίγα χρήματα τι άλλο καλύτερο κίνητρο χρειάζεσαι;

Όμως πραγματικά χρειάζεται να βρεθεί κάτι καλύτερα. Και μπορούμε αν το θέλουμε να κάνουμε αυτής της πόλη καλύτερη. Αν είχαν καθοριστεί από τον Δήμο και την τροχαία περισσότερα σημεία στα οποία να μπορείς να παρκάρεις νόμιμα ίσως βοηθούσε. Ούτε είναι λύση που περνούν κάθε τόσο άνθρωποι της δημοτικής αστυνομίας και τα “φορτώνουν” με 20 ευρώ, πρόστιμα.

Κατά το μεσημεράκι, παίρνουμε το δρόμο της επιστροφής, σπίτι μας, στη βάση μας. Περάσαμε πολύ όμορφα επτά ημέρες εδώ, στο παραθεριστικό κέντρο του ΟΠΑΚΕ ΟΤΕ στην Τέμενη Αιγίου. Κι ευχαριστούμε από καρδιάς εκείνους που μας έδωσαν αυτή τη δυνατότητα. Στο μεταξύ, τις προηγούμενες μέρες έπιασαν δουλειά οι άνθρωποι που το φροντίζουν, ώστε όλα να είναι έτοιμα για την επόμενη σεζόν ή όποτε ανοίξει ξανά.

Προσέξαμε και καταγράψαμε ένα συνεργείο που εργαζόταν στο κλάδεμα των μουριών. Κι έχει πολλές το παραθεριστικό κέντρο του ΟΠΑΚΕ ΟΤΕ. Οι μουριές έχουν ένα πλατύ φύλλο που κάνει τον ίσκιο τους ιδανικό για το καλοκαίρι. Τις κλαδεύουν από τώρα, τουλάχιστον τα ψηλά κλαδιά και φροντίζουν να κινηθούν τα νέα σε μια κατεύθυνση που θα πολλαπλασιάσουν αυτόν τον ίσκιο τους το επόμενο καλοκαίρι.

Ωραίοι άνθρωποι! Τους ζήτησα την άδεια να τους φωτογραφίσω και μου την έδωσαν χαμογελώντας και λέγοντας ότι αυτές οι φωτογραφίες θα φτάσουν ως το Μέγαρο του ΟΤΕ, εννοώντας τη Διοίκηση του Οργανισμού. Φυσικά δεν υπάρχει τέτοια πρόθεση, εμείς για τον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ τις τραβήξαμε, αλλά πάλι ποτέ δεν ξέρεις αν έχουμε κατά κεί αναγνώστες. Όπως και να ‘χει ας είναι καλά οι άνθρωποι.

Βρεθήκαμε την Πέμπτη το μεσημέρι στην Κηφισιά και τις ζήσαμε αυτές τις φθινοπωρινές εικόνες. Ναι, μπορεί να κιτρινίζουν τα φύλλα των δέντρων, αλλά η θερμοκρασία κρατάει καλά για Σεπτέμβρη, οπότε ας το δούμε μόνο ως φαινόμενο που παραπέμπει στο φθινόπωρο που είναι μπροστά μας. Στις μέρες που έρχονται τέτοιες εικόνες θα είναι όλο και πιο πολλές.

Μας αρέσει αυτό το πάρκο… Είναι αυτό, μπροστά στον τερματικό σταθμό του ΗΣΑΠ, εκεί που γίνονται οι ανθοκομικές εκθέσεις και άλλες δράσεις από τον τοπικό Δήμο. Υπάρχει πολύς χώρος για περπάτημα ανάμεσα στα δέντρα. Και φυσικά υπάρχει ένα καφέ που μπορείς να καθίσεις με την παρέα σου. πριν συνεχίζεις της βόλτα σου στο προάστιο αυτό της Αθήνας.

Ξέρουμε πως κάποτε η Κηφισιά αποτελούσε για τους κατοίκους του κέντρου, έναν εξοχικό προορισμό. Προσιτό, φυσικά, σε όσους είχαν τα βαλάντια. Πολλοί τον επέλεγαν για να κάνουν εδώ, ανάμεσα στο πράσινο και την εξοχή, τις καλοκαιρινές διακοπές. Βέβαια στις μέρες μας τα πράγματα έχουν αλλάξει. Αν και σύγχρονη πολιτεία πια, δεν έχει χάσει το πράσινο και τη φυσική ομορφιά της.

Αχ βρε Απόστολε Κατσαντώνη τι μου θύμισες με τις φωτογραφίες που ανέβασες πριν λίγες μέρες στην ομάδα Γρεβενά – Βόρεια Πίνδος (Mountain Pindos)! Με τρέλανες με τα σταφύλια πάνω στις κουρμούλες, έτσι όμορφα, έτοιμα να… κοπούν και να πάνε για το πατητήρι. Έχω ζήσει τέτοιες στιγμές στο χωριό που μεγάλωσα, το Θραψανό Ηρακλείου Κρήτης και ήταν πραγματικά μοναδικές..

Πανηγύρι το κάναμε στον τρύγο. Ιδιαίτερα στα κρασοστάφυλα. Είχαμε ήδη, ένα μήνα πριν τελειώσει τα σουλτανιά και τα είχαμε απλώσει στους οψιγιάδες. Και τώρα, αυτό που έμενε ήταν να κόψουμε και τα κρασοτάφυλα. Στο μεταξύ είχαν γίνει και τα εναπομείναντα μικρά σταφύλια από τα σουλτανιά κι ο πατέρας μου τα έβαζε μέσα να ρίξει όπως έλεγε λίγο τα γράδα στο κρασί που πάντα ήταν γύρω στους 4 βαθμούς.

Θυμάμαι σαν χθες το “πατητήρι” στην ταράτσα της κουζίνας… Ο πατέρα μου χρησιμοποιούσε την κουτσουνάρα για τα βρόχινα νερά στο πιθάρι, προκειμένου να μαζέψει το μούστο. Κι εμείς χαιρόμαστε να τσαλαβουτούμε στα σταφύλια πάνω… Η μέρα εκείνη ήταν πανηγύρι, εκτός από τη  μέρα εκείνη που τσίμπησε μια σφίγγα τη μητέρα μου και κόντεψε να πεθάνει. Τρέχαμε σαν αλαφιασμένοι στους γιατρούς…