Αρχείο κατηγορίας Καθημερινότητα

Κατά το μεσημεράκι, παίρνουμε το δρόμο της επιστροφής, σπίτι μας, στη βάση μας. Περάσαμε πολύ όμορφα επτά ημέρες εδώ, στο παραθεριστικό κέντρο του ΟΠΑΚΕ ΟΤΕ στην Τέμενη Αιγίου. Κι ευχαριστούμε από καρδιάς εκείνους που μας έδωσαν αυτή τη δυνατότητα. Στο μεταξύ, τις προηγούμενες μέρες έπιασαν δουλειά οι άνθρωποι που το φροντίζουν, ώστε όλα να είναι έτοιμα για την επόμενη σεζόν ή όποτε ανοίξει ξανά.

Προσέξαμε και καταγράψαμε ένα συνεργείο που εργαζόταν στο κλάδεμα των μουριών. Κι έχει πολλές το παραθεριστικό κέντρο του ΟΠΑΚΕ ΟΤΕ. Οι μουριές έχουν ένα πλατύ φύλλο που κάνει τον ίσκιο τους ιδανικό για το καλοκαίρι. Τις κλαδεύουν από τώρα, τουλάχιστον τα ψηλά κλαδιά και φροντίζουν να κινηθούν τα νέα σε μια κατεύθυνση που θα πολλαπλασιάσουν αυτόν τον ίσκιο τους το επόμενο καλοκαίρι.

Ωραίοι άνθρωποι! Τους ζήτησα την άδεια να τους φωτογραφίσω και μου την έδωσαν χαμογελώντας και λέγοντας ότι αυτές οι φωτογραφίες θα φτάσουν ως το Μέγαρο του ΟΤΕ, εννοώντας τη Διοίκηση του Οργανισμού. Φυσικά δεν υπάρχει τέτοια πρόθεση, εμείς για τον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ τις τραβήξαμε, αλλά πάλι ποτέ δεν ξέρεις αν έχουμε κατά κεί αναγνώστες. Όπως και να ‘χει ας είναι καλά οι άνθρωποι.

Βρεθήκαμε την Πέμπτη το μεσημέρι στην Κηφισιά και τις ζήσαμε αυτές τις φθινοπωρινές εικόνες. Ναι, μπορεί να κιτρινίζουν τα φύλλα των δέντρων, αλλά η θερμοκρασία κρατάει καλά για Σεπτέμβρη, οπότε ας το δούμε μόνο ως φαινόμενο που παραπέμπει στο φθινόπωρο που είναι μπροστά μας. Στις μέρες που έρχονται τέτοιες εικόνες θα είναι όλο και πιο πολλές.

Μας αρέσει αυτό το πάρκο… Είναι αυτό, μπροστά στον τερματικό σταθμό του ΗΣΑΠ, εκεί που γίνονται οι ανθοκομικές εκθέσεις και άλλες δράσεις από τον τοπικό Δήμο. Υπάρχει πολύς χώρος για περπάτημα ανάμεσα στα δέντρα. Και φυσικά υπάρχει ένα καφέ που μπορείς να καθίσεις με την παρέα σου. πριν συνεχίζεις της βόλτα σου στο προάστιο αυτό της Αθήνας.

Ξέρουμε πως κάποτε η Κηφισιά αποτελούσε για τους κατοίκους του κέντρου, έναν εξοχικό προορισμό. Προσιτό, φυσικά, σε όσους είχαν τα βαλάντια. Πολλοί τον επέλεγαν για να κάνουν εδώ, ανάμεσα στο πράσινο και την εξοχή, τις καλοκαιρινές διακοπές. Βέβαια στις μέρες μας τα πράγματα έχουν αλλάξει. Αν και σύγχρονη πολιτεία πια, δεν έχει χάσει το πράσινο και τη φυσική ομορφιά της.

Αχ βρε Απόστολε Κατσαντώνη τι μου θύμισες με τις φωτογραφίες που ανέβασες πριν λίγες μέρες στην ομάδα Γρεβενά – Βόρεια Πίνδος (Mountain Pindos)! Με τρέλανες με τα σταφύλια πάνω στις κουρμούλες, έτσι όμορφα, έτοιμα να… κοπούν και να πάνε για το πατητήρι. Έχω ζήσει τέτοιες στιγμές στο χωριό που μεγάλωσα, το Θραψανό Ηρακλείου Κρήτης και ήταν πραγματικά μοναδικές..

Πανηγύρι το κάναμε στον τρύγο. Ιδιαίτερα στα κρασοστάφυλα. Είχαμε ήδη, ένα μήνα πριν τελειώσει τα σουλτανιά και τα είχαμε απλώσει στους οψιγιάδες. Και τώρα, αυτό που έμενε ήταν να κόψουμε και τα κρασοτάφυλα. Στο μεταξύ είχαν γίνει και τα εναπομείναντα μικρά σταφύλια από τα σουλτανιά κι ο πατέρας μου τα έβαζε μέσα να ρίξει όπως έλεγε λίγο τα γράδα στο κρασί που πάντα ήταν γύρω στους 4 βαθμούς.

Θυμάμαι σαν χθες το “πατητήρι” στην ταράτσα της κουζίνας… Ο πατέρα μου χρησιμοποιούσε την κουτσουνάρα για τα βρόχινα νερά στο πιθάρι, προκειμένου να μαζέψει το μούστο. Κι εμείς χαιρόμαστε να τσαλαβουτούμε στα σταφύλια πάνω… Η μέρα εκείνη ήταν πανηγύρι, εκτός από τη  μέρα εκείνη που τσίμπησε μια σφίγγα τη μητέρα μου και κόντεψε να πεθάνει. Τρέχαμε σαν αλαφιασμένοι στους γιατρούς… 

Σπεύδει να αποτυπώσει αυτή την ομορφιά στο κινητό της, η Σούλα. Κάπου πίσω από τα παλιά, τη βρήκαμε και την ξαναφέραμε μπροστά, επειδή μας άρεσε. Κι επειδή, μερικά τέτοια όμορφα πράγματα μένουν να γεμίζουν θετικά τις αναμνήσεις μας.

Θέλουμε, μας αρέσει να τις κουβαλάμε μαζί μας, μέσα μας, τέτοιες εικόνες. Είναι αυτές που μας θυμίζουν πόσο όμορφα περάσαμε κάποτε, όχι πολύ πίσω στο χρόνο, στο Ναύπλιο.

Μια όμορφη πόλη της Πελοποννήσου, όχι πολύ μακριά από την Αθήνα. Με τον καινούριο δρόμο, είσαι εκεί σε λιγότερο από μιάμιση ώρα. Και έχεις τόσες επιλογές… Από μπάνιο στην Καραθώνα, μέχρι περπάτημα στους δρόμους της παλιά πόλης ή άραγμα για καφέ στην παραλία.

Το Ανάπλι κουβαλά πάνω του μια ολόκληρη ιστορία και αξίζει να τη θυμηθείς, περπατώντας στα στενά δρομάκια της παλιά πόλης. Το άγαλμα του Καποδίστρια, θες δε θες, σε γυρνά πίσω σε εποχές δύσκολες που δεν τιμούν και τόσο την ιστορία μας.

Η πρώτη πρωτεύουσα του νεογέννητου ελληνικού κράτους, μετά την απελευθέρωση από την τουρκική σκλαβιά που κράτησε κοντά τετρακόσια χρόνια.

Και μετά; Μετά σου ‘ρχεται να κλάψεις, αν επισκεφτείς πάνω στο κάστρο του Παλαμηδιού τη φυλακή του Κολοκοτρώνη. Δυο μέτρα γης για κείνον που ηγήθηκε της επανάστασης κι έπαιξε καταλυτικό ρόλο με τη μαχητική παρουσία του.

Μια ιστορία που σε κύκλους, συνεχίζεται ώς τις μέρες μας και σε κάνει να μην έχεις καμιά εμπιστοσύνη στους πολιτικούς. Μια ματιά να ρίξετε στην ειδησεογραφία των ημερών, είμαι βέβαιος ότι θα δείτε να επαναλαμβάνονται τα ίδια πράγματα.

Αρνούμαι να τους παρακολουθήσω… Κρατάω από το Ναύπλιο τη λάμψη μιας άλλης εποχής. Τα χαμογελαστά πρόσωπα των ανθρώπων της, τη φιλοξενία τους και όλη την ομορφιά μιας επαρχιακής πόλης που έχει να σου προσφέρει εναλλακτικές τέτοιες που μόνο στην πρωτεύουσα θα βρεις.

Αν και στις μέρες μας, με τα καύσιμα στα ύψη και την ακρίβεια να χτυπά κόκκινο, σίγουρα οι πιο πολλοί θα έκαναν και μια δεύτερη σκέψη για ένα τέτοιο ταξίδι, εγώ θα το τολμούσα.

Αρέσει και στη Σούλα, οπότε γιατί όχι, αν μας δίνονταν η ευκαιρία…

Και κάπως έτσι πορευόμαστε καθώς προχωράμε στα τέλη του Αυγούστου… Γιατί πάντα μας αρέσουν τα όμορφα και όποτε μπορούμε κάνουμε πράξη τέτοιες όμορφες καταστάσεις.

Αναμφίβολα ξεπερνάει τη λογική η συμπεριφορά των ΕΛΤΑ στην περιοχή που μένουμε. Εκεί που ταχυδρόμος έφερνε την αλληλογραφία κάθε δυο εβδομάδες, τον τελευταίο καιρό, τώρα ίσως και λόγω του Αυγούστου, πέρασε μετά από ένα ολόκληρο μήνα. Και δε μένουμε σε κανένα χωριουδάκι στο πουθενά. Πέντε λεπτά από το κέντρο της Αθήνας, μένουμε.

Φαντάσου τώρα τι γίνεται στην περιφέρεια! Και σκέψου ότι στο ΡΕΘΕΜΝΟΣ δεν είμαι συνδρομητής, συνεργάτης είμαι. Κάθε εβδομάδα γράφω ένα κομμάτι, εκτός από από αυτή την εβδομάδα που οι άνθρωποι του κάθισαν λίγο να ξεκουραστούν. Περίμεναν λοιπόν τέσσερις ολόκληρε εβδομάδες, ένα μήνα για να μου φέρουν τις εφημερίδες που τιμητικά οι άνθρωποι μου στέλνουν.

Σκέψου να είχα πληρώσει τη συνδρομή μου και να περίμενα από τα ΕΛΤΑ, πότε θα ευαρεστούνταν να μου φέρουν τα φύλλα σπίτι μου! Πραγματικά έχουν χάσει κάθε φερεγγυότητα. Σοβαρό πρόβλημα είναι και οι λογαριασμοί. Όταν έφταναν σε μένα είχαν… λήξει, οπότε αναγκάστηκα και τους έκανα όλους να έρχονται στο e-mail μου, ηλεκτρονικά σε PDF, όποτε και τους παραλαμβάνω έγκαιρα, για να μπορώ και έγκαιρα να τους διεκπεραιώνω.

Φυσικά δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνουν αυτά τα πράγματα. Θα θυμάστε κι αν όχι, δείτε ΕΔΩ ένα δημοσίευμα που είχα κάνει στον παλιό ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ, όπου επεστράφη δέμα που είχαν στείλει τα παιδιά της Σούλας από τον Καναδά, επειδή ουδείς μπήκε στον κόπο είτε να μας το φέρει, είτε να πάρουμε μια ειδοποίηση και να πάμε να το πάρουμε εμείς, αν δεν μας έβρισκαν σπίτι μας,

Αλλά βλέπεις, για τα δημόσια ΕΛΤΑ, αυτά είναι λεπτομέρειες. Στην πραγματικότητα τα απαξιώνουν, ως υπηρεσία, για να τα ξεπουλήσουν σε κάποιον ιδιώτη με τρεις και εξήντα. Παλιά κλασική μέθοδος…

Κανονικά, μόνο ντροπή θα έπρεπε να νιώθουν από εκείνους που τους πληρώνουν. Αλλά ποιος έχασε την τσίπα του για να τη βρουν αυτοί;

«Οι φίλοι είναι η οικογένεια που επιλέγουμε», λένε. Και, όντως, έτσι είναι. Εκεί που όλα μπορεί να σε απογοητεύουν, εσύ καταφεύγεις πάντα στον φίλο σου, σ’ αυτόν που σε ξέρει καλύτερα κι από ό,τι εσύ τον εαυτό σου. Αυτός θα σε ακούσει, θα σε συμβουλεύσει, θα σε μαλώσει, θα σε στηρίξει στα δύσκολα. Αλλά και μ’ αυτόν θα γελάσεις, θα διασκεδάσεις, θα πας ένα ταξίδι, θα χαρείς τις καλές σου στιγμές. «Ο άνθρωπος είναι φύσει κοινωνικό ον», είχε πει ο Αριστοτέλης.

Ποιήματα, βιβλία, ταινίες και τραγούδια έχουν υμνήσει κατά καιρούς τη σημασία της φιλίας στη ζωή κάθε ανθρώπου. Αυτό το μοναδικό δέσιμο που μπορεί να σου δώσει δύναμη, χαρά, κίνητρο, αλλά και μοναδικές αναμνήσεις που θα σε συντροφεύουν καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής σου. Οι φίλοι είναι υγεία και ευτυχία, κάτι που στηρίζεται όχι μόνο από την ιστορία και τις προσωπικές εμπειρίες του κάθε ανθρώπου, αλλά και από επιστημονικές μελέτες.

Σύμφωνα με ερευνητές του πανεπιστημίου Χάρβαρντ, η απουσία φίλων μπορεί να είναι εξίσου ανθυγιεινή σε σωματικό επίπεδο με το κάπνισμα

1. Στο ίδιο μήκος κύματος, το αμερικανικό πανεπιστήμιο του Brigham έρχεται να ενισχύσει τα παραπάνω, διαπιστώνοντας ότι οι φίλοι και οι γείτονες αυξάνουν τις πιθανότητες να επιβιώσουμε σε μια δύσκολη στιγμή, κατά 50%

2. Μάλιστα, στην ίδια έρευνα, βρήκαν μέσω στατιστικής ανάλυσης ότι τα άτομα που δεν έχουν φίλους έχουν το ίδιο προσδόκιμο ζωής με εκείνους που καπνίζουν 15 τσιγάρα καθημερινά!

Ακόμα και το περιβόητο… κουτσομπολιό με τους κολλητούς μας, μπορεί να έχει θετική επίδραση στην ψυχική μας υγεία. Κι αυτό διότι ενισχύει τους δεσμούς μεταξύ των ατόμων και βοηθάει στην αποσυμφόρηση του εκνευρισμού και του άγχους, που πιθανόν να βιώνουμε προς ένα τρίτο άτομο. Η άποψη που εκφράζουμε για ένα τρίτο πρόσωπο απέναντι σε ένα άτομο από το φιλικό μας περιβάλλον, ενισχύει τη συντροφικότητα και την αλληλεγγύη μεταξύ των φίλων. Εξάλλου, το αίσθημα του «ανήκειν» έχει τεράστια σημασία για την ψυχολογία του ατόμου και τη γενικότερη υγεία του.

Έτσι, μετά από μια όμορφη βόλτα για καφέ ή μια χαρούμενη συγκέντρωση στο σπίτι ενός «κολλητού» για επιτραπέζια και κουβεντούλα, ο καθένας αντιλαμβάνεται και στην πράξη αυτό που οι επιστήμονες του Χάρβαρντ απέδειξαν μέσω βιολογίας: οι φίλοι μάς κάνουν καλό.

Οι πολύτιμοι παιδικοί φίλοι

Η φιλία για τα παιδιά αποτελεί βασικό στάδιο της ανάπτυξής τους, ενώ για τους ενήλικες αποτελεί πηγή ουσιαστικής συντροφικότητας.

Δεν είναι τυχαίo, λοιπόν, που οι ειδικοί θεωρούν ότι τα μικρά παιδιά που έχουν φίλους τείνουν να έχουν μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση και να αποδίδουν καλύτερα στο σχολείο, σε σχέση με όσα είναι απομονωμένα κοινωνικά. Όταν τα παιδιά δυσκολεύονται να δημιουργήσουν φιλίες, συχνά νιώθουν μοναξιά και απογοήτευση με τον εαυτό τους. Και αυτό, μοιραία, τα κάνει να αισθάνονται λιγότερο ευτυχισμένα.

Ο ρόλος της φιλίας στην εφηβεία είναι επίσης πρωταγωνιστικός, καθώς βοηθά το παιδί να ανεξαρτητοποιηθεί από την οικογένειά του και να αρχίσει να χαράσσει τη δική του πορεία. Μέσα από τη φιλία, αρχίζει να γνωρίζει τον εαυτό του, τους άλλους, αλλά και τον κόσμο γύρω του, ενώ μαθαίνει να μοιράζεται ανησυχίες, στόχους και όνειρα, εντεταγμένος σε μια ομάδα (της ηλικίας του) που τον αγαπά και τον αποδέχεται. Αυτή η αλλαγή ενισχύει την αυτοεκτίμηση και την εικόνα του, γεγονός που τον κάνει να νιώθει χαρούμενος και πλήρης όταν βρίσκεται με την παρέα του.

Αυτός ενδεχομένως να είναι και ο βασικός λόγος, για τον οποίο οι φιλίες που αναπτύσσουμε ως παιδιά παίζουν εξαιρετικά σημαντικό ρόλο και στη μετέπειτα ζωή μας. Οι δεσμοί είναι δυνατοί, τα συναισθήματα αγνά και οι αναμνήσεις όμορφες που μας συντροφεύουν στη μετέπειτα πορεία μας. Γι΄ αυτό και οι συναντήσεις μετά από χρόνια μεταξύ συμμαθητών, προκαλούν συναισθήματα ευφορίας, καθώς συνδέονται άμεσα με τα χρόνια της αθωότητας, με ξέγνοιαστες εικόνες και στιγμές, φέρνοντας στο τώρα την ευτυχία της «παλαιότερης νεότητας».

Φιλία στα χρόνια του Ίντερνετ

Τα τελευταία χρόνια, η τεχνολογία και τα social media έχουν επηρεάσει σημαντικά τον όρο «φιλία». Οι άνθρωποι σήμερα αποκτούν νέους φίλους –διαδικτυακούς– με το πάτημα και μόνο ενός κουμπιού. Ωστόσο, παρόλο που η επιθυμία για επικοινωνία ικανοποιείται ασυγκρίτως ευκολότερα και γρηγορότερα σε σχέση με παλαιότερα, οι ειδικοί συμφωνούν ότι οι διαδικτυακές φιλίες δεν μπορούν να αντικαταστήσουν τη φιλία που απαιτεί τη φυσική παρουσία και την άμεση επικοινωνία με ένα αγαπημένο πρόσωπο.

Η φιλία με την κλασική της έννοια σημαίνει διαπροσωπική σχέση με ανθρώπους, με τους οποίους μας συνδέει μια βαθιά και ειλικρινής εκτίμηση, σεβασμός και εμπιστοσύνη, κάτι που βελτιώνει τη διάθεσή μας και μας δημιουργεί ένα αίσθημα ασφάλειας και αισιοδοξίας. Γι’ αυτό και οι φίλοι μπορούν να έχουν μια θετική επίδραση στον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουμε κι εμείς τη ζωή, ανεβάζοντάς μας την ψυχολογία.

Οι φίλοι φέρνουν την ευτυχία;

Είναι γεγονός: Η αγάπη κάνει τη ζωή καλύτερη και μακρύτερη. Οι καλές σχέσεις με τους φίλους είναι εξίσου ευεργετικές για την υγεία, όπως η σωματική άσκηση και η υγιεινή διατροφή. Ο διάσημος Αυστριακός ψυχίατρος Άλφρεντ Άντλερ είχε τονίσει ότι η κατάκτηση της ψυχικής υγείας προϋποθέτει την ανάπτυξη της κοινωνικότητας και της ικανότητας να κάνουμε βαθιές και αληθινές φιλίες. Σύμφωνα, δε, με τον Αριστοτέλη, οι φίλοι είναι πιο απαραίτητοι κι από τα πλούτη ή την εξουσία, είναι πηγή ζωής, αλλά και διέξοδος ή καταφύγιο σε μια δύσκολη στιγμή.

Η πράξη αποδεικνύει ότι δεν θέλει πολλά ένας άνθρωπος για να νιώσει πραγματικά ευτυχισμένος. Τα πάντα είναι θέμα αλληλεπίδρασης. Η δύναμη που μπορεί να δώσει ένα χαμόγελο, μια ευγενική φράση ή το να ακούμε υπομονετικά τους άλλους είναι τεράστια. Γιατί το να είναι οι φίλοι μας εκεί για μας στα δύσκολα, είναι πολύ σημαντικό. Αλλά το να είμαστε κι εμείς εκεί γι’ αυτούς μας κάνει να νιώθουμε χρήσιμοι, να νιώθουμε υπεύθυνοι – και η αναγνώριση αυτής της συμπεριφοράς από τους φίλους μας μπορεί να μας αποζημιώσει στο έπακρο και να νιώσουμε πραγματικά ευτυχισμένοι.

Από το www.healthyme.gr

Πηγές: 1. David A. Kim, Emelia J. Benjamin, James H. Fowler, Nicholas A. Christakis, Social connectedness is associated with fibrinogen level in a human social network, published 24 August 2016. DOI: 10.1098/rspb.2016.0958, 2. Joe Hadfield, Prescription for living longer: Spend less time alone, published 10 March 2015, Brigham Young University (https://news.byu.edu)