Αρχείο κατηγορίας Καθημερινότητα

Γενάρης του 2023 και είχαμε τη χαρά να συνδυάσουμε τη δουλειά μας στην Κηφισιά με μια μικρή βόλτα στους κεντρικούς δρόμους της. Το κρύο ήταν πολύ εκείνη τη Δευτέρα, φυσιολογικό για την εποχή σε αντίθεση με τις σχετικά υψηλές θερμοκρασίες των προηγούμενων ημερών στο κέντρο της πόλης. Από εκεί πήραμε και τις φωτογραφίες που βλέπετε.

Δεν είναι η πρώτη φορά που μας αρέσει να ανεβαίνουμε σ’ αυτό το βόρειο προάστιο της Αττικής. Και τον Μάη που μας πέρασε είχαμε ξαναπάει και είχαμε ανεβάσει και στο αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ σχετικό δημοσίευμα. Δείτε ο ΕΔΩ. Κι επειδή το έχουμε συχνά κάνει αυτό δείτε μερικά ακόμα δημοσιεύματα από την Κηφισιά ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Να περπατάς λοιπόν στους δρόμους της, χωρίς ωστόσο να έχουμε το κουράγιο, λόγω του κρύου, να ανέβουμε πιο ψηλά μέχρι το Κεφαλάρι. Έχουμε όμως πάει άλλη φορά με καλύτερο καιρό. Και δείτε μερικά δημοσιεύματα που κάναμε στον ιστότοπο μας ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ. Πάντα εκεί αποτυπώναμε τις εμπειρίες μας. Και αυτό κάνουμε και τώρα.

Ο νέος ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗΣ συνεχίζει αυτή την τακτική. Έτσι κάνει και σήμερα αυτή την ανάρτηση για να μοιραστεί μαζί σας πράγματα που ζήσαμε και μας άρεσαν. Τι κι αν είναι χειμώνας; Αν η καρδιά μας είναι ζεστή κι αν συνεχίζουμε να αγαπάμε και να εκτιμούμε το δώρο της ζωής τίποτα και κανείς δεν θα είναι σε θέση να μας σταματήσει

Βρεθήκαμε για συγκεκριμένη δουλειά στην πλατεία Συντάγματος, Κυριακή πρωί και θέλοντας και μη πέσαμε πάνω τους… Σε μια γωνιά, στην κάτω πλατεία κι ενώ η κίνηση δεν ήταν ακόμα μεγάλη, συναντήσαμε αυτό το συνεργείο κάτι φόρτωνε με γερανό, στα φορτηγά. Δεν ήταν πρέπον και δε ρωτήσαμε τι ακριβώς ήταν αυτό, αλλά μας έκανε εντύπωση γιατί ήταν μαζεμένοι, εκεί, πολλοί εργάτες.

Βέβαια το να επιλέξει κανείς το πρωινό της Κυριακής, για μια εργασία, είναι σοφή κίνηση, επειδή μπορούσε εύκολα και να μπει και να προσεγγίσει με τα φορτηγά και τους γερανούς το χώρο επειδή, μέχρι τις 11 η κίνηση είναι συνήθως περιορισμένη, από τους πολίτες. Τις Κυριακές, μέρα χωρίς δουλειά, οι άνθρωποι ίσως επιλέγουν να κοιμηθούν λίγο περισσότερο.

Τώρα, εδώ που τα λέμε, μια τέτοια εικόνα δεν την συναντάς καθημερινά στο Σύνταγμα και υπ’ αυτήν την έννοια ήταν “είδηση” για να απασχολήσει τον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ. Το περιεργάστηκα λοιπόν από πολλές πλευρές και ευτυχώς κανένας δε με ρώτησε γιατί φωτογραφίζω. Αλλά κι εγώ προσπάθησα να μην είμαι προκλητικός. Χρησιμοποίησα το κινητό μου τηλέφωνο.

Την έζησα αυτή τη στιγμή και οι φωτογραφίες είναι δικές μου, τραβηγμένες με το κινητό μου. Από τον δεύτερο όροφο μιας πολυκατοικίας, σε μια λαϊκή γειτονιά της Αθήνας, άνθρωποι επιμένουν να εξυπηρετούνται, ρίχνοντας κουβαδάκι από το μπαλκόνι τους! Εικόνες που παραπέμπουν στο παρελθόν, επειδή κάποιοι επιμένουν ότι αυτός ο κόσμος προχωρεί μπροστά…

Κάποιες φορές η πορεία δεν είναι σταθερά μπροστά… Έχει και τα πισωγυρίσματα της. Το ζητούμενο είναι να βρουν οι άνθρωποι τα πατήματα τους. Και να νιώθουν καλά, γι’ αυτό που κάνουν. Έτσι σε μια πολυκατοικία που δεν έχει ασανσέρ, γιατί έτσι σχεδιάστηκε από τον εργολάβο κατασκευαστή πριν από μισό αιώνα, είναι ίσως πιο βολικό και λιγότερο κοστοβόρο.

Ζήτησα την άδεια να φωτογραφίσω όλο αυτό το πράγμα, την ώρα που γινόταν. Και την πήρα με χαμόγελο. Σαν ένα αστείο! Αλλά είναι; Σε λίγο θα απομονωθούμε τελείως στους τέσσερις τοίχους του σπιτιού μας. Και αυτό που λέμε ζωή, θα είναι μόνο μέσω του διαδικτύου. Μια εικονική πραγματικότητα, δηλαδή. Μας αξίζει;

Κρατήσαμε τελευταία αυτή τη φωτογραφία για να σας δείξουμε γιατί έγινε όλο αυτό. Για μερικά έντυπα, ελάχιστου βάρους. Και σκεφτείτε τι χάνουμε: Τη μορφή ενός χαμογελαστού ανθρώπου που ίσως έχει να μας πει κάτι ενθαρρυντικό, κάποια νέα από τον πραγματικό κόσμο και να μάθει τα δικά μας. Επιλογές με κόστος…

Και ξαφνικά, μέρα – μεσημέρι, είδαμε ένα φορτηγό ανοιχτού τύπου να έχει μπει στο κέντρο της Αθήνας, στον πεζόδρομο της πλατείας Κοραή, στην Αθήνα για να μαζέψει τις χαρτόκουτες από τα γύρω μαγαζιά. Χαλαρός, ουδείς τον ενόχλησε, δούλεψε με την άνεση του. Ευτυχώς οι άνθρωποι που κινούνταν εκεί δεν τον ενοχλούσαν.

Τώρα, εδώ που τα λέμε, ποιον θα ενοχλούσαν οι άδειες χαρτόκουτες; Εμπορεύματα είχαν, κάποτε. Το μαγαζί που βλέπετε δεξιά είναι του “Ζάρρα” με τα ρούχα, οπότε και μόνο από αυτό, οι άνθρωποι θα μπορούσαν να βγάλουν μεροκάματο. Έδειχναν τόσο σίγουροι, που μάλλον θα το είχαν ξανακάνει. Το χαρτζιλίκι από την ανακύκλωση, θα ήταν εξασφαλισμένο.

Για μένα ήταν πρωτόγνωρο και το κατέγραψα. Για εκείνους, ίσως μια καθημερινή ρουτίνα. Αλλά έτσι είναι η ζωή. Όλα έχουν μια διαδικασία που πρέπει να γίνει στην ώρα τους. Και το κέντρο δεν έχει και πολλούς αποθηκευτικούς χώρους, για να τους διευκολύνει. Οπότε, οι άνθρωποι έκαναν αυτό που τους βολεύει, αγνοώντας τι συμβαίνει γύρω τους.

Περνάγαμε τυχαία από το σημείο προχθές το μεσημέρι, οπότε μας έκανε αίσθηση όλη αυτή η διαδικασία που δεν την βλέπεις καθημερινά σε μια μεγαλούπολη, όπως είναι η Αθήνα, οπότε και σταματήσαμε να φωτογραφήσουμε το γεγονός. Ένα συνεργείο του Δήμου Αθηναίων, με γερανοφόρο όχημα, κλαδεύει μεγάλα δέντρα στην οδό Δράμας, στα Σεπόλια

Οι υπάλληλοι – εργαζόμενοι συνέχισαν το έργο τους, σα να μη συνέβαινε τίποτα. Ούτε που ασχολήθηκαν μαζί μου, ώστε να τους ζητήσω την άδεια για τη φωτογράφηση. Αλλά κι εγώ προσπάθησα να είμαι προσεκτικός. Το έργο τους με ενδιέφερε, όχι οι άνθρωποι. Επειδή αυτό είναι που μπορεί να κάνει μια πόλη, λίγο πιο ανθρώπινη.

Είχαν όμως, πρέπει να το πω, μια καλή οργάνωση. Μπροστά ήταν το γερανοφόρο με τον άνθρωπο μέσα στο κουτί, που κλάδευε, με βενζινοφόρο πριόνι κι από πίσω το φορτηγό και οι υπάλληλοι που μάζευαν τα κομμένα κλαδιά αμέσως ώστε να μη δημιουργείται κανένα πρόβλημα στην κυκλοφορία του δρόμου. Τα αυτοκίνητα κινούνταν κανονικά.

Για άλλη μια φορά η ετοιμότητα του καλού μας φίλου Πέτρου Πατσαλαρίδη ξεπέρασε ακόμα και τη φαντασία. Είναι απομεσήμερο, κάπου στην Εύβοια και επιστρέφει σπίτι του, ύστερα από μια κοπιαστική μέρα στη δουλειά του. Και ξαφνικά αντιμετωπίζει ένα πολύ πρωτότυπο μπλόκο. Η άσφαλτος μπροστά του είναι γεμάτη κατσίκια!

Ο Πέτρος δεν τα χάνει. Βγάζει το κινητό του και αρχίζει να αποτυπώνει στιγμές. Η αλήθεια είναι αυτό δεν το συναντάς κάθε μέρα στο δρόμο σου. Πολύ περισσότερο στην εποχή μας. Προσέξτε λίγο τη φωτογραφία. Στο βάθος δεξιά είναι ο βοσκός τους. Πάνω σε μηχανάκι, παρακαλώ… Ούτε κάτι τέτοιο το είχα ξαναδεί, το ομολογώ.

Να πάει στο κοπάδι με το μηχανάκι, το καταλαβαίνω. Είναι ένα πρακτικό μέσο για να πάει γρήγορα και χωρίς ιδιαίτερη κούραση, από τον τόπο που μένει, αλλά να τα ποιμαίνει πάνω από αυτό, μάλλον είναι κάτι πολύ ξεχωριστό. Ας είναι. Ζήσαμε να το δούμε κι αυτό, στη νέα χρόνια που μπήκε πριν από λίγο στη ζωή μας!

Πρώτο σημείωμα στο ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ στο άνοιγμα μιας νέας χρονιάς, όπως είναι το 2023. Θέλουμε να έχει θετικό πρόσημο, κάνοντας σκέψεις, όνειρα, σχέδια, προσπαθώντας να τα βάλουμε σε μια σειρά και όσο περνά από το χέρι μας να τα υλοποιήσουμε. Είναι αλήθεια ότι τα περισσότερα πράγματα δεν περνάνε από το χέρι μας. Έρχονται, κατσικώνονται, επιβάλλονται, χωρίς καν να μας ρωτήσουν ή να λάβουν υπόψη τους την γνώμη ή την άποψη μας.

Χρειάστηκε περισσότερο από μισό αιώνα για να το εμπεδώσουμε αυτό… Και μέχρι να καταλήξουμε σ’ αυτό, το απολύτως λογικό, μιας και από τη φύση μας έχουμε περιορισμένο πεδίο δράσης, τρώγαμε τα μούτρα μας από τις απογοητεύσεις και κλεινόμαστε στο καβούκι μας. Και νομίζαμε ότι αυτό ήταν ζωή! Ας προσπαθήσουμε να κάνουμε τη φετινή χρονιά τη διαφορά. Μπορούμε; Ο χρόνος θα δείξει. Αλλά εμείς, ας το παλέψουμε με συνέπεια και συνέχεια…

Και τι μπορεί να είναι αυτό; Να χαμογελάμε, να ανοίγουμε την καρδιά μας και τα αυτιά μας σε όσους έχουν προβλήματα και να κάνουμε το καλό, παντού, όπου και όπως μπορούμε… Και παρά τις δυσκολίες και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε, να είμαστε καλά με τον εαυτό μας και τους γύρω μας. Γεμάτοι με όσα έχουμε και όχι πικραμένοι για όσα μας λείπουν. Ας είναι πάντα αυτό το μέτρο μας. Και να δίνουμε πιο πολύ σε εκείνους από τους οποίους ξέρουμε ότι δεν θα τα πάρουμε ποτέ πίσω.