Αρχείο κατηγορίας Καθημερινότητα

Ονομάζεται η “Ταβέρνα των Φίλων”. Είναι γωνία Άργους και Αλαμάνας… Σε μια ήσυχη γειτονιά της Αθήνας, τον Κολωνό. Μου έκανε εντύπωση από την πρώτη στιγμή που μετακόμισα στην περιοχή. Τη δούλευαν, τότε, κάποιοι ηλικιωμένοι άνθρωποι. Δεν είχε ποτέ αυτό που λέμε κοσμοσυρροή, αλλά μερικά τραπεζάκια είχαν τις παρέες τους.

Καμιά φορά πηγαίναμε κι εμείς. Ήταν δίπλα μας, κοντά μας και έκανε κάτι ωραίες μπριζόλες στα κάρβουνα. Έτσι ζούσαν αυτοί οι άνθρωποι. Μέχρι που ήρθε ο Covid-19 και όπως διέλυσε τόσες και τόσες επιχειρήσεις, έβαλε μια ταφόπλακα και σ’ αυτή την ταβέρνα. Μέχρι που μια μέρα πριν έξι μήνες περίπου την είδαμε να ξανανοίγει. Άλλοι άνθρωποι, νεότεροι, ήρθαν να τη λειτουργήσουν.

Είναι αλήθεια ότι το πάλεψαν με αξιοπρέπεια… Είχαν και ντελίβερι, βγήκαν και από τα κρέατα μόνο, έβαλαν και ψαρικά, αλλά δεν κατάφεραν να ορθοποδήσουν. Πριν δυο τρεις μέρες που περάσαμε από εκεί, είδαμε ότι έβαλαν πωλητήριο. Πωλείται λοιπόν, όπως είναι, η “Ταβέρνα των φίλων” και για να δούμε, θα βρεθεί ο άνθρωπος που θα τολμήσει να την ξεναλειτουργήσει και να την κάνει κερδοφόρα;

Ο λόφος Κολωνού, δεν είναι μακριά από το σπίτι μας. Και αποτελεί για μας έναν καλό προορισμό, όταν θέλουμε να κάνουμε το περπάτημα μας μέσα στο πράσινο, σε ένα όμορφο και ήσυχο περιβάλλον που βρίσκεται μέσα στην πόλη. Ονομάζεται και Ίππιος (ή Ίππειος) Κολωνός, βρισκόταν στην πεδιάδα του Κηφισού, 10 στάδια (2 χλμ) προς βορράν του Διπύλου και ήταν κατάφυτος από ελαιόδεντρα.

Λεγόταν Ίππιος, γιατί εκεί βρισκόταν ο ναός του Ιππίου Ποσειδώνα, προστάτης του δήμου, που καταστράφηκε από τον Αντίγονο Γονατά το 265 π.Χ.. Στα νεότερα χρόνια, ο Γερμανός αρχαιολόγος Λούντβιχ Ρος (Ludwig Ross, 1806 – 1859), που επισκέφτηκε την Αθήνα στα 1832-33, δίνει μια εύγλωττη περιγραφή του Κολωνού στις Αναμνήσεις του.

“Ο Κολωνός είναι ένας χαμηλός λόφος στην απόσταση απ’ την πόλη που δίνει ο Θουκυδίδης – 10 στάδια – με μια ωραία ασυνήθιστη θέα, κατά το δειλινό, προς την πόλη, την Ακρόπολη, ολόκληρη την παραλία του ακρωτηρίου Κόλλια, ως κάτω τον Πειραιά και πάνω από αυτόν, με φόντο τη βαθυγάλαζη θάλασσα, την Αίγινα και, στο βάθος, τις μαλακά αναδυόμενες ακτές της Αργολίδας”.

Το ακούμε ως «απειλή» από τους μετεωρολόγους: Αλλάζει λέει ο καιρός από σήμερα Κυριακή. Μέχρι και χιόνια θα δούμε στην πόλη, λένε. Στο μεταξύ, εμείς περπατάμε σε μια ήρεμη, ήσυχη και… ηλιόλουστη Αθήνα και ας είναι λιγάκι έως πολύ, παγωμένη. Στη φωτογραφία το σιντριβάνι της πλατείας Ομονοίας. Έχουμε γράψει στο παρελθόν γι’ αυτό. Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Περπατώντας στην οδό Σωκράτους, λίγο πριν συναντήσει την Αγίου Κωνσταντίνου. Στην πρώτη διασταύρωση, στρίβοντας αριστερά θα πέσεις πάνω στην Ομόνοια. Για αρκετά χρόνια, λίγο πιο κάτω, ήταν γραφεία της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ, πριν «κατεβεί» στο Φάληρο. Κι εδώ πήγαινα τα απογεύματα, μετά την ΠΕΤ ΟΤΕ για δουλειά. Αλλά στην Ομόνοια που είναι πέρασμα μας αρέσει μας αρέσει πολύ. Δείτε μερικά δημοσιεύματα που έχουμε κάνει ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Η πλατεία Ομονοίας έχει τη δική της ιστορία. Κι αν την έχουμε ζήσει στα χρόνια που είμαστε στην Αθήνα. Σκεφτείτε μόνο ότι πολύ κοντά είναι η Βερανζέρου 34 που δούλεψα για πάνω από 35 χρόνια, πηγαίνοντας κάθε πρωί για ένα οκτάωρο από το 1981 έως και το 2017. Την πλατεία όμως την έχουμε ζήσει και με περίπτερα, λειτουργώντας ως ανθοκομική έκθεση. Δείτε μερικά δημοσιεύματα ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ από το αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ.

Γενάρης του 2023 και είχαμε τη χαρά να συνδυάσουμε τη δουλειά μας στην Κηφισιά με μια μικρή βόλτα στους κεντρικούς δρόμους της. Το κρύο ήταν πολύ εκείνη τη Δευτέρα, φυσιολογικό για την εποχή σε αντίθεση με τις σχετικά υψηλές θερμοκρασίες των προηγούμενων ημερών στο κέντρο της πόλης. Από εκεί πήραμε και τις φωτογραφίες που βλέπετε.

Δεν είναι η πρώτη φορά που μας αρέσει να ανεβαίνουμε σ’ αυτό το βόρειο προάστιο της Αττικής. Και τον Μάη που μας πέρασε είχαμε ξαναπάει και είχαμε ανεβάσει και στο αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ σχετικό δημοσίευμα. Δείτε ο ΕΔΩ. Κι επειδή το έχουμε συχνά κάνει αυτό δείτε μερικά ακόμα δημοσιεύματα από την Κηφισιά ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Να περπατάς λοιπόν στους δρόμους της, χωρίς ωστόσο να έχουμε το κουράγιο, λόγω του κρύου, να ανέβουμε πιο ψηλά μέχρι το Κεφαλάρι. Έχουμε όμως πάει άλλη φορά με καλύτερο καιρό. Και δείτε μερικά δημοσιεύματα που κάναμε στον ιστότοπο μας ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ. Πάντα εκεί αποτυπώναμε τις εμπειρίες μας. Και αυτό κάνουμε και τώρα.

Ο νέος ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗΣ συνεχίζει αυτή την τακτική. Έτσι κάνει και σήμερα αυτή την ανάρτηση για να μοιραστεί μαζί σας πράγματα που ζήσαμε και μας άρεσαν. Τι κι αν είναι χειμώνας; Αν η καρδιά μας είναι ζεστή κι αν συνεχίζουμε να αγαπάμε και να εκτιμούμε το δώρο της ζωής τίποτα και κανείς δεν θα είναι σε θέση να μας σταματήσει

Βρεθήκαμε για συγκεκριμένη δουλειά στην πλατεία Συντάγματος, Κυριακή πρωί και θέλοντας και μη πέσαμε πάνω τους… Σε μια γωνιά, στην κάτω πλατεία κι ενώ η κίνηση δεν ήταν ακόμα μεγάλη, συναντήσαμε αυτό το συνεργείο κάτι φόρτωνε με γερανό, στα φορτηγά. Δεν ήταν πρέπον και δε ρωτήσαμε τι ακριβώς ήταν αυτό, αλλά μας έκανε εντύπωση γιατί ήταν μαζεμένοι, εκεί, πολλοί εργάτες.

Βέβαια το να επιλέξει κανείς το πρωινό της Κυριακής, για μια εργασία, είναι σοφή κίνηση, επειδή μπορούσε εύκολα και να μπει και να προσεγγίσει με τα φορτηγά και τους γερανούς το χώρο επειδή, μέχρι τις 11 η κίνηση είναι συνήθως περιορισμένη, από τους πολίτες. Τις Κυριακές, μέρα χωρίς δουλειά, οι άνθρωποι ίσως επιλέγουν να κοιμηθούν λίγο περισσότερο.

Τώρα, εδώ που τα λέμε, μια τέτοια εικόνα δεν την συναντάς καθημερινά στο Σύνταγμα και υπ’ αυτήν την έννοια ήταν “είδηση” για να απασχολήσει τον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ. Το περιεργάστηκα λοιπόν από πολλές πλευρές και ευτυχώς κανένας δε με ρώτησε γιατί φωτογραφίζω. Αλλά κι εγώ προσπάθησα να μην είμαι προκλητικός. Χρησιμοποίησα το κινητό μου τηλέφωνο.

Την έζησα αυτή τη στιγμή και οι φωτογραφίες είναι δικές μου, τραβηγμένες με το κινητό μου. Από τον δεύτερο όροφο μιας πολυκατοικίας, σε μια λαϊκή γειτονιά της Αθήνας, άνθρωποι επιμένουν να εξυπηρετούνται, ρίχνοντας κουβαδάκι από το μπαλκόνι τους! Εικόνες που παραπέμπουν στο παρελθόν, επειδή κάποιοι επιμένουν ότι αυτός ο κόσμος προχωρεί μπροστά…

Κάποιες φορές η πορεία δεν είναι σταθερά μπροστά… Έχει και τα πισωγυρίσματα της. Το ζητούμενο είναι να βρουν οι άνθρωποι τα πατήματα τους. Και να νιώθουν καλά, γι’ αυτό που κάνουν. Έτσι σε μια πολυκατοικία που δεν έχει ασανσέρ, γιατί έτσι σχεδιάστηκε από τον εργολάβο κατασκευαστή πριν από μισό αιώνα, είναι ίσως πιο βολικό και λιγότερο κοστοβόρο.

Ζήτησα την άδεια να φωτογραφίσω όλο αυτό το πράγμα, την ώρα που γινόταν. Και την πήρα με χαμόγελο. Σαν ένα αστείο! Αλλά είναι; Σε λίγο θα απομονωθούμε τελείως στους τέσσερις τοίχους του σπιτιού μας. Και αυτό που λέμε ζωή, θα είναι μόνο μέσω του διαδικτύου. Μια εικονική πραγματικότητα, δηλαδή. Μας αξίζει;

Κρατήσαμε τελευταία αυτή τη φωτογραφία για να σας δείξουμε γιατί έγινε όλο αυτό. Για μερικά έντυπα, ελάχιστου βάρους. Και σκεφτείτε τι χάνουμε: Τη μορφή ενός χαμογελαστού ανθρώπου που ίσως έχει να μας πει κάτι ενθαρρυντικό, κάποια νέα από τον πραγματικό κόσμο και να μάθει τα δικά μας. Επιλογές με κόστος…

Και ξαφνικά, μέρα – μεσημέρι, είδαμε ένα φορτηγό ανοιχτού τύπου να έχει μπει στο κέντρο της Αθήνας, στον πεζόδρομο της πλατείας Κοραή, στην Αθήνα για να μαζέψει τις χαρτόκουτες από τα γύρω μαγαζιά. Χαλαρός, ουδείς τον ενόχλησε, δούλεψε με την άνεση του. Ευτυχώς οι άνθρωποι που κινούνταν εκεί δεν τον ενοχλούσαν.

Τώρα, εδώ που τα λέμε, ποιον θα ενοχλούσαν οι άδειες χαρτόκουτες; Εμπορεύματα είχαν, κάποτε. Το μαγαζί που βλέπετε δεξιά είναι του “Ζάρρα” με τα ρούχα, οπότε και μόνο από αυτό, οι άνθρωποι θα μπορούσαν να βγάλουν μεροκάματο. Έδειχναν τόσο σίγουροι, που μάλλον θα το είχαν ξανακάνει. Το χαρτζιλίκι από την ανακύκλωση, θα ήταν εξασφαλισμένο.

Για μένα ήταν πρωτόγνωρο και το κατέγραψα. Για εκείνους, ίσως μια καθημερινή ρουτίνα. Αλλά έτσι είναι η ζωή. Όλα έχουν μια διαδικασία που πρέπει να γίνει στην ώρα τους. Και το κέντρο δεν έχει και πολλούς αποθηκευτικούς χώρους, για να τους διευκολύνει. Οπότε, οι άνθρωποι έκαναν αυτό που τους βολεύει, αγνοώντας τι συμβαίνει γύρω τους.