Αρχείο κατηγορίας Καθημερινότητα

Το τολμήσαμε χθες. Ο καιρός ήταν καλός, οπότε πήραμε το αυτοκίνητο και πήγαμε μια βόλτα στο λιμάνι στο Μεγάλο Πεύκο. Λόγω της ημέρας είχε πολύ κόσμο, αλλά εμείς θέλαμε τη βόλτα μας, τίποτα από αυτά που είχε στο νου του, ο υπόλοιπός κόσμος. Είχε επίσης ηλιοφάνεια κι αυτό έκανε τη μέρα μας ακόμα πιο όμορφη.

Χειμωνιάτικο τοπίο! Τα δέντρα χωρίς φύλλα, αλλά το λιμάνι ήρεμο. Μια θαμπάδα είχε να κάνει με τη σκόνη από την Αφρική, όπως διαβάσαμε στα δελτία της ΕΜΥ… Και παρά τον άνεμο, δεν έκανε καθόλου κρύο. Με το περπάτημα μας πλάι στη θάλασσα, όλα ήταν μια χαρά!

Μας αρέσει αυτό το μέρος. Είναι κοντά, σχετικά, στην Αθήνα και ήρεμο. Κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ έχουμε ξαναγράψει για αυτό. Αλλά και στο αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ έχουμε αρκετά δημοσιεύματα… Θέλετε να σας δείξουμε μερικά; Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ. Υπέροχες αναμνήσεις από γεγονότα που ζήσαμε.

Σεπόλια, διάβαση “οκτώ”. Το τρένο περνά, ενώ η διπλανή γραμμή αρχίζει και ξηλώνεται σιγά – σιγά. Το τρένο, σ’ αυτό το σημείο θα είναι υπόγειο κι εδώ θα γίνει ένα πάρκο με πράσινο που θα αλλάξει την όψη και την ποιότητα ζωής της πόλης. Θα προλάβουμε να το δούμε με τους ρυθμούς που προχωρούν; Ο καιρός θα δείξει!

Αθήνα κέντρο, στον πεζόδρομο της πλατείας Κλαυθμώνος, όπως μπαίνεις από τη Σταδίου. Όμορφα νεοκλασικά σπίτια. Και λίγος κόσμος να κυκλοφορεί, παρ’ όλο που δεν κάνει κρύο. Η θερμοκρασία έχει ανέβει στους 18ο C και όλα γύρω είναι όμορφα. Λίγη τόλμη χρειάζεται, για να βγεις από το σπίτι.

Σεπόλια, οδός Κωνσταντινουπόλεως, απογευματάκι. Μια ώρα όμορφη από πολλές απόψεις. Συχνά περνάμε από αυτή τη διαδρομή, επειδή σχεδόν κάθε εβδομάδα έχουμε δουλειά εκεί κοντά, στο Μετρό Αττικής. Και όπως κάνουμε πάντα, κρατάμε στο κινητό μας μερικές ομορφιές.

Μπορείς και να το πεις και ζήτημα υγείας, αλλά μας αρέσει να περπατάμε την περιοχή που μένουμε. Ξεκινάμε λοιπόν από αυτό και επωφελούμαστε διπλά και τριπλά καθώς γνωρίζουμε καλύτερα τον τόπο μας. Όπως εδώ, πάνω από την υπόγεια διάβαση της Λένορμαν επί της Κωνσταντινουπόλεως.

Ή όπως εδώ, στον οδό Σπύρου Πάτση. Ο δρόμος αυτός αρχίζει από τη Λένορμαν, διασχίζει την λεωφόρο Καβάλας και φτάνει σχεδόν ώς την Πέτρου Ράλλη. Το συγκεκριμένο σημείο που βλέπετε είναι στη γωνία της με την Πλάτωνος, εκεί που αρχίζει η πλατεία Αγίου Γεωργίου, για όσους ξέρουν.

Κι εδώ είναι στην Ιωαννίνων, το δρόμο που οδηγεί ώς το λόφο Κολωνού αλλά και μέχρι σχεδόν το σταθμό του Μετρό στα Σεπόλια. Και από εδώ έχετε δει δημοσιεύματα που έχουμε κάνει, επειδή μας αρέσει αυτός ο πνεύμονας πρασίνου με όλη την ιστορία που κρύβει μέσα του. Μια βόλτα για μας πολύ όμορφη. Δείτε πως ήταν τον Φλεβάρη.

Ο αρχαιολογικός χώρος της Πλατείας Κοτζιά βρίσκεται έναντι του Δημαρχείου της πόλης των Αθηνών. Τα ευρήματα στην περιοχή ήταν πυκνά και σημαντικά, καθώς ο χώρος αυτός βρίσκεται αμέσως έξω από την οχύρωση της κλασικής Αθήνας, τμήμα της οποίας έχει αποκαλυφτεί και διατηρηθεί στο κτήριο της Εθνικής Τράπεζας και στον πεζόδρομο της οδού Αιόλου.

Οι ανασκαφές έφεραν στο φως τρεις αρχαίους δρόμους, πυκνό νεκροταφείο που καλύπτει ευρύ χρονολογικό φάσμα από τους πρωτογεωμετρικούς (9ος αιώνας π.Χ.) έως και τους υστερορωμαϊκούς χρόνους (3ος αιώνας μ.Χ.), μεγάλο συγκρότημα εργαστηρίων κεραμικής των ύστερων Ρωμαϊκών χρόνων (τέλη 3ου – 4ος αιώνας μ.Χ.) και πολλά οικιστικά κατάλοιπα.

Το κεντρικό τμήμα του αρχαιολογικού χώρου διασχίζει τμήμα μιας βασικής οδικής αρτηρίας που ξεκινούσε από τις πύλες του αρχαίου τείχους (Εθνική Τράπεζα) και οδηγούσε προς τους βόρειους δήμους της Αττικής. Πρόκειται για τη γνωστή Αχαρνική οδό. Ο δρόμος αυτός, όπως προκύπτει από τη στρωματογραφική έρευνα των οδοστρωμάτων, χαράχτηκε μετά το 480 π.Χ. με έντονη χρήση κατά τον 5ο αιώνα π.Χ.

Ονομάζεται η “Ταβέρνα των Φίλων”. Είναι γωνία Άργους και Αλαμάνας… Σε μια ήσυχη γειτονιά της Αθήνας, τον Κολωνό. Μου έκανε εντύπωση από την πρώτη στιγμή που μετακόμισα στην περιοχή. Τη δούλευαν, τότε, κάποιοι ηλικιωμένοι άνθρωποι. Δεν είχε ποτέ αυτό που λέμε κοσμοσυρροή, αλλά μερικά τραπεζάκια είχαν τις παρέες τους.

Καμιά φορά πηγαίναμε κι εμείς. Ήταν δίπλα μας, κοντά μας και έκανε κάτι ωραίες μπριζόλες στα κάρβουνα. Έτσι ζούσαν αυτοί οι άνθρωποι. Μέχρι που ήρθε ο Covid-19 και όπως διέλυσε τόσες και τόσες επιχειρήσεις, έβαλε μια ταφόπλακα και σ’ αυτή την ταβέρνα. Μέχρι που μια μέρα πριν έξι μήνες περίπου την είδαμε να ξανανοίγει. Άλλοι άνθρωποι, νεότεροι, ήρθαν να τη λειτουργήσουν.

Είναι αλήθεια ότι το πάλεψαν με αξιοπρέπεια… Είχαν και ντελίβερι, βγήκαν και από τα κρέατα μόνο, έβαλαν και ψαρικά, αλλά δεν κατάφεραν να ορθοποδήσουν. Πριν δυο τρεις μέρες που περάσαμε από εκεί, είδαμε ότι έβαλαν πωλητήριο. Πωλείται λοιπόν, όπως είναι, η “Ταβέρνα των φίλων” και για να δούμε, θα βρεθεί ο άνθρωπος που θα τολμήσει να την ξεναλειτουργήσει και να την κάνει κερδοφόρα;

Ο λόφος Κολωνού, δεν είναι μακριά από το σπίτι μας. Και αποτελεί για μας έναν καλό προορισμό, όταν θέλουμε να κάνουμε το περπάτημα μας μέσα στο πράσινο, σε ένα όμορφο και ήσυχο περιβάλλον που βρίσκεται μέσα στην πόλη. Ονομάζεται και Ίππιος (ή Ίππειος) Κολωνός, βρισκόταν στην πεδιάδα του Κηφισού, 10 στάδια (2 χλμ) προς βορράν του Διπύλου και ήταν κατάφυτος από ελαιόδεντρα.

Λεγόταν Ίππιος, γιατί εκεί βρισκόταν ο ναός του Ιππίου Ποσειδώνα, προστάτης του δήμου, που καταστράφηκε από τον Αντίγονο Γονατά το 265 π.Χ.. Στα νεότερα χρόνια, ο Γερμανός αρχαιολόγος Λούντβιχ Ρος (Ludwig Ross, 1806 – 1859), που επισκέφτηκε την Αθήνα στα 1832-33, δίνει μια εύγλωττη περιγραφή του Κολωνού στις Αναμνήσεις του.

“Ο Κολωνός είναι ένας χαμηλός λόφος στην απόσταση απ’ την πόλη που δίνει ο Θουκυδίδης – 10 στάδια – με μια ωραία ασυνήθιστη θέα, κατά το δειλινό, προς την πόλη, την Ακρόπολη, ολόκληρη την παραλία του ακρωτηρίου Κόλλια, ως κάτω τον Πειραιά και πάνω από αυτόν, με φόντο τη βαθυγάλαζη θάλασσα, την Αίγινα και, στο βάθος, τις μαλακά αναδυόμενες ακτές της Αργολίδας”.

Το ακούμε ως «απειλή» από τους μετεωρολόγους: Αλλάζει λέει ο καιρός από σήμερα Κυριακή. Μέχρι και χιόνια θα δούμε στην πόλη, λένε. Στο μεταξύ, εμείς περπατάμε σε μια ήρεμη, ήσυχη και… ηλιόλουστη Αθήνα και ας είναι λιγάκι έως πολύ, παγωμένη. Στη φωτογραφία το σιντριβάνι της πλατείας Ομονοίας. Έχουμε γράψει στο παρελθόν γι’ αυτό. Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Περπατώντας στην οδό Σωκράτους, λίγο πριν συναντήσει την Αγίου Κωνσταντίνου. Στην πρώτη διασταύρωση, στρίβοντας αριστερά θα πέσεις πάνω στην Ομόνοια. Για αρκετά χρόνια, λίγο πιο κάτω, ήταν γραφεία της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ, πριν «κατεβεί» στο Φάληρο. Κι εδώ πήγαινα τα απογεύματα, μετά την ΠΕΤ ΟΤΕ για δουλειά. Αλλά στην Ομόνοια που είναι πέρασμα μας αρέσει μας αρέσει πολύ. Δείτε μερικά δημοσιεύματα που έχουμε κάνει ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Η πλατεία Ομονοίας έχει τη δική της ιστορία. Κι αν την έχουμε ζήσει στα χρόνια που είμαστε στην Αθήνα. Σκεφτείτε μόνο ότι πολύ κοντά είναι η Βερανζέρου 34 που δούλεψα για πάνω από 35 χρόνια, πηγαίνοντας κάθε πρωί για ένα οκτάωρο από το 1981 έως και το 2017. Την πλατεία όμως την έχουμε ζήσει και με περίπτερα, λειτουργώντας ως ανθοκομική έκθεση. Δείτε μερικά δημοσιεύματα ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ από το αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ.