Αρχείο κατηγορίας Καθημερινότητα

Βρεθήκαμε εκεί για δουλειά και όπως κάνουμε πάντα, για να γνωρίσουμε τους τόπους που πάμε, περπατήσαμε ώς την πλατεία του Αγίου Λουκά στο Ηράκλειο Αττικής. Εκεί συναντήσαμε τη “Ρακόπετρα”. Ένα ωραίο μεζεδοπωλείο ανάμεσα στα πεύκα. Και πήραμε μια γεύση από τους μεζέδες που προσφέρει.

Το Ηράκλειο είναι σημείο συνάντησης για πολύ κόσμο από τα βόρεια προάστια. Και κυρίως για τα καφέ και για τα μεζεδοπωλεία του. Έρχονται από Μαρούσι, Πεύκη, Λυκόβρυση, Μεταμόρφωση, Νέα Ιωνία, Λαμπρινή, Περισσό, Καλογρέζα.  Κανά δυο τρία χρόνια έχουν αρχίσει και λειτουργούν και αρκετά μπαράκια.

Η μέρα ήταν όμορφη, πολύ ζεστή και καλοκαιρινή. Αλλά στη “Ρακόπετρα” είχε δροσιά. Ίσως γιατί είναι μέσα σε μια πλατεία όλο πράσινο με μεγάλα πανύψηλα πεύκα, με πολλούς χώρους σε διάφορα επίπεδα. Ήταν μεσημέρι μιας καθημερινής μέρας. Αλλά γι’ αυτή την πλατεία και τα δέντρα της θα χρειαστεί να κάνουμε άλλο ένα σημείωμα εδώ.

Οι φωτογραφίες στη σημερινή ανάρτηση, δεν είναι φετινές. Τις πήραμε πέρσι, όταν μια μέρα σαν κι αυτές, είχαμε πάει μια βόλτα το ανοιχτό αρχαιολογικό πάρκο της Ακαδημίας Πλάτωνα. Κι εκεί έχουμε χαρτογραφήσει τις μουριές, οπότε δεν δυσκολευτήκαμε να τις βρούμε και να απολαύσουμε τον καρπό τους. Φέτος όμως δεν καταφέραμε να πάμε, ακόμα.

Δεν ξέρω πως έχουμε κάνει έτσι τη ζωή μας και δεν μένει χρόνος, ούτε μια ανάσα να πάρουμε για μας, ούτε μια μικρή τέτοια απόλαυση να δρομολογήσουμε και να την κάνουμε πράξη. Ας είναι, ελπίζω τις επόμενες μέρες, να είναι καλύτερα τα πράγματα και να μπορέσουμε να πεταχτούμε. Το θέλω πραγματικά. Έτσι κι αλλιώς δεν κρατάνε πολύ.

Μέχρι τον Ιούνιο, είναι ο καιρός τους. Και στο πάρκο, δεν είμαι ο μόνος που τα ξέρω. Ιδιαίτερα οι άνθρωποι με καταγωγή από την Αλβανία, την έχουν καλύτερα κι από μένα χαρτογραφήσει την περιοχή. Κι αυτοί έχουν καλύτερο πρόγραμμα από το δικό μου και τις τρυγούν κανονικά και στην ώρα τους. Κι εδώ που τα λέμε, καλά κάνουν οι άνθρωποι.

Δεν πάει να είμαστε στο παρά πέντε των εκλογών, η Ερμού ήταν και παραμένει, κάτω από όλες τις συνθήκες, ένας δρόμος γεμάτος παλμό, κίνηση κι σε έναν κόσμο που ακόμα και τις Κυριακές, είναι εκεί, για να κάνει τη βόλτα του, από το Σύνταγμα στο Μοναστηράκι. Αυτούς τους μουσικούς δρόμους τους καταγράψαμε σε μια μέρα μόνο, με μια διαφορά μερικών δεκάδων μέτρων.

Εδώ, όλα μπορείς να τα δεις και να τα ακούσεις. Από λαϊκά τραγούδια μέχρι ροκ εποχής… Ελληνικά και ξένα. Έτσι κι αλλιώς το κοινό τους, είναι πολυπολιτισμικό. Όλο τα χρόνο, αλλά ιδιαίτερα τώρα τον Μάιο, έτσι και κάνει πως ο ήλιος φοράει τα καλά του, μυρίζει καλοκαίρι και οι τουρίστες ξεσαλώνουν. Στόχος ζωής να ανέβουν στην Ακρόπολη!

Οι καλλιτέχνες δρόμου έχουν τη χάρη τους. Πέρα από την ποικιλία των τραγουδιών τους έχουν αναπτύξει και μια ποικιλία στο λουκ τους, το ντύσιμο τους, την εμφάνιση τους. Δεν έχει, ας πούμε, κανένα πρόβλημα ο μπουζουκσής σ’ αυτό το συγκρότημα να παίζει με την αθλητική του φόρμα. Σιγά, που θα φορέσει τώρα κοστούμι και γραβάτα για τις ανάγκες του σόου…

Δεν εμπιστευόμαστε τους πολιτικούς και δεν περιμένουμε καμιά καλή έκβαση από αυτούς. Ιδιαίτερα μένουμε μακριά από τις προεκλογικές υποσχέσεις τους που στόχο και σκοπό έχουν, απλά να υφαρπάξουν την ψήφο αθώων ανθρώπων και στη μια χώρα και στην άλλη. Θα συνεχίσουμε όμως να βλέπουμε με πολύ αγάπη τα λουλούδια του Τούρκου φίλου μας Yaşar Durmaz.

Κι αυτή είναι η πιο πρόσφατη ανάρτηση του, στο Facebook. Και στη γειτονική μας χώρα αυτή την εποχή τα τριαντάφυλλα είναι αυτά που κυριαρχούν παντού. Υπέροχα από αισθητική άποψη και αρωματικά, σε κάνουν να αντιλαμβάνεσαι και να παίρνεις από την αληθινή ομορφιά της ζωής, αντί να αναλώνεσαι στα κούφια λόγια των πολιτικών.

Σ’ αυτά, να μείνουμε λοιπόν. Αυτά είναι που ενώνουν τους λαούς που δεν έχουν τίποτα να χωρίσουν και όχι ο εθνικισμός που καλλιεργούν, η αγάπη και όχι το μίσος. Μπορούμε να το κάνουμε; Μερικοί λένε, αδύνατον. Η ζωή όμως έχει δείξει ότι μπορούμε, αρκεί να κλείσουμε τα αυτιά μας στους ειδικούς αναλυτές και να μιλήσουμε τη γλώσσα της καρδιάς.

Είχαμε πάει πρόσφατα στην ταβέρνα του Τάσου, στο λόφο Σκουζέ στα Σεπόλια, την “Αρετούσα”. Και πέρα από τους περιποιημένους μεζέδες του, στο μπαλκόνι που βλέπει στην Αθήνα αντιμετωπίσαμε κι αυτή την ομορφιά με τα ανθισμένα λουλούδια, όπως είναι αυτή την εποχή. Σήμερα λοιπόν η ανάρτηση μας θα είναι από εκεί.

Ο καιρός έκανε τα κορδελάκια του. Μια ζέστη μια κρύο, μια ηλιοφάνεια και μια συννεφιά με ολίγη βροχή. Μια άνοιξη πολύ ιδιότυπή… Αλλιώς τις είχαμε στο μυαλό μας τις εποχές κι αλλιώς τις βλέπουμε να εξελίσσονται, μπροστά στα μάτια μας. Τώρα όταν ξημερώνει μια νέα μέρα λες, “άραγε τι εποχή θα έχουμε σήμερα;”

Στο λόφο Σκουζέ και στην ταβέρνα “Αρετούσα” του Τάσου, περνάμε καλά. Είναι όμορφο το περιβάλλον μέσα στο πράσινο και από την ταράτσα του, βλέπεις “πιάτο” την Αθήνα, κάτω από τα πόδια σου. Έτσι όποτε μας παίρνει, φροντίζουμε να περνάμε μια βόλτα από εκεί. Σημείο για ξεκούραση και χαλάρωση. Πράγματα που έχουμε τόσο ανάγκη…

Η οδός 3ης Σεπτεμβρίου είναι μια ιστορική οδική αρτηρία στην Αθήνα. Ονομάστηκε έτσι από την επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου του 1843, ενώ βρίσκεται στο κέντρο της Αθήνας, λίγο πιο βόρεια από την Ακρόπολη. Ξεκινάει από την πλατεία Ομονοίας και συνεχίζει βόρεια, περνώντας από τη πλατεία Βικτωρίας, ενώ καταλήγει στην Οδό Αγίου Μελετίου, κοντά στη Πλατεία Αμερικής.

Ο δρόμος αυτός τα παλιότερα χρόνια, ήταν μια από τις πιο όμορφες της Αθήνας, όπου ζούσαν πολλοί άνθρωποι της υψηλής κοινωνίας. Γι’ αυτό και σε όλο το μήκος της οδού συναντά κανείς σπουδαία κτίρια, αρχιτεκτονικά τοπόσημα της πόλης. Την περπατήσαμε χθες, το μεσημεράκι και οι φωτογραφίες έχουν παρθεί στο ύψος της οδού Ηπείρου.

Και όπως βλέπετε δεν είχε αυτοκίνητα. Η κίνηση ήταν η ελάχιστη που έχει συνήθως. Δεν ξέρω τι μπορεί να ήταν υπεύθυνο, αλλά το ζήσαμε κι αυτό. Συνήθως εδώ, στο κέντρο της Αθήνας, η κίνηση είναι αυξημένη. Κάτι συνέβη χθες; Μακάρι να γίνονταν να έτσι η φυσιολογική κίνηση της πόλης. Αλλά μάλλον αυτό είναι αδύνατον.

Αγαπώ τον τόπο που μένω, μπορεί και να σημαίνει, μαθαίνω να ζω και να απολαμβάνω στιγμές, ακόμα και μέσα σε μια τσιμεντούπολη, όπως είναι η Αθήνα. Δείτε την από ψηλά. Νομίζετε ότι είμαι υπερβολικός στους χαρακτηρισμούς; Φυσικά έχει και πνεύμονες πρασίνου, αλλά όπως βλέπετε εδώ, αυτό που κυριαρχεί είναι το μπετόν. Ατέλειωτες πολυκατοικίες και διαμερίσματα που στεγάζουν ανθρώπινες ζωές.

Προφανώς και είναι ζήτημα οπτικής, αλλά πέρα από την αίσθηση της πρώτης εικόνας, η Αθήνα δεν είναι τόσο αποκρουστική, αν κατεβείς στη επίπεδο της και την περπατήσεις. Σίγουρα θα ανακαλύψεις τόπους όμορφους, μόνο που πρέπει να ασχοληθείς λίγο, να ψάξεις και να τους βρεις. Και τότε θα ανακαλύψεις, έκπληκτος, πως τόσα πράγματα μαζεμένα, πουθενά αλλού δεν θα τα βρεις.

Και ίσως, αρχίσεις να τη βλέπεις και λίγο αλλιώτικα, ακόμα και από ψηλά, καθώς πρέπει να την αποδεχτείς, να τη συνηθίσεις, να την αγαπήσεις, για να σου ανταποδώσει κι εκείνη την αγάπη της. Εύκολο, δύσκολο; Το βέβαιο είναι ότι χρειάζεται δουλειά με τον εαυτό σου. Τίποτα δεν προσφέρεται απλόχερα. Και τελικά το ζήτημα είναι να μη μείνουμε στην πρώτη ανάγνωση, την επιφανειακή, αλλά να πάμε ένα βήμα πιο πέρα…