Αρχείο κατηγορίας Καθημερινότητα

Βρέθηκα εκεί, την κατάλληλη στιγμή. Και σαν «έτοιμος από καιρό» και σε εγρήγορση, απαθανάτισα μοναδικές στιγμές ανεμελιάς, παιδιών που δεν κρατιόντουσαν στη μεσημεριανή ζέστη της περασμένης Πέμπτης και… βούτηξαν στο σιντριβάνι της κάτω πλατείας του Συντάγματος. Δεν διήρκησε και πολύ όλο αυτό, γιατί επενέβησαν αρμόδιοι και τα έβγαλαν έξω, αλλά εγώ, πρόλαβα να τραβήξω τις φωτογραφίες που βλέπετε.

Έκαναν πολύ κέφι και όρεξη και το διασκέδαζαν. Μόνο τα φανελάκια τους έβγαλαν και βούτηξαν με τα παντελόνια τους, ακόμα και τα παπούτσια τους. Οι άνθρωποι γύρω τα χάζευαν. Κι αυτά φώναζαν, γελούσαν, πανηγύρι το έκαναν όλο αυτό και το χαίρονταν με την καρδιά τους. Τελικά, αν είσαι παιδί, τίποτα δεν σε κρατά στην ησυχία σου. Ακόμα και στο κέντρο της πόλης, μπορείς να το διασκεδάσεις. Το μόνο βέβαιο!

Έκανα έναν κύκλο στο σιντριβάνι να πάρω αρκετές φωτογραφίες με το κινητό μου. Δεκάρα δεν έδιναν οι πιτσιρικάδες. Μάλιστα πετούσαν νερό στους διερχόμενους και οι περισσότεροι ήταν ξένοι τουρίστες και τους φαινόταν πρωτόγνωρο το θέαμα για την Αθήνα. Αλλά η αλήθεια είναι πως κι εγώ τόσα χρόνια στην Αθήνα, πρώτη φορά έβλεπα κάτι τέτοιο. Αφού έπιασα και τη δική μου καρδιά να γίνεται παιδί, μαζί τους και να χαίρετε τον αυθορμητισμό τους.

Αύγουστος είναι και για πολλούς, έχει ανοίξει η πόρτα των διακοπών. Ήδη η Αθήνα μοιάζει να έχει λιγότερο κόσμο. Να είναι ιδέα μου, δεν ξέρω, αλλά θα μπορούσα να το πω και με βεβαιότητα. Ίσως και να ‘ναι οι ζέστες που συνεχίζουν να είναι υψηλές. Και μόλις που λέγαμε πως βγήκαμε από ένα 10ήμερα καύσωνα. Αμ, δε…

Έτσι κι εμείς, ακόμα και μια τέτοια μέρα, δεν καθόμαστε. Κάποιες δουλειές, πρέπει να γίνουν. Όπως εδώ, που πήγαμε στον ΚΡΟΝΟ Α.Ε, Στρατηγού Δαγκλή 80, στα Κάτω Πατήσια, για να πάρουμε κάποια ανταλλακτικά για τα υδραυλικά. Τον χρησιμοποιούν πολύ οι επαγγελματίες, επειδή διαθέτει τα πάντα σε χονδρική και λιανική και σε καλές, σχετικά, για την εποχή τιμές.

Και κάπου στο περιθώριο, πρέπει να βρούμε λίγο χρόνο για να πάρουμε τα αναγκαία από τη λαϊκή αγορά. Κάπως πρέπει να καλυφθούν οι ανάγκες τους σπιτιού. Και αν ζεις στην Αθήνα, δεν έχεις και πάρα πολλές επιλογές. Έτσι πήγαμε και στη λαϊκή που κάθε Τετάρτη γίνεται στη γειτονιά μας. Λιγότεροι πάγκοι, λιγότεροι πελάτες, αλλά τιμές, καθόλου χαμηλές. Αλλά, αν μπορείς, ας κάνεις κι αλλιώς…

Απόψε είναι η πρώτη Πανσέληνος του Αυγούστου. Η δεύτερη, είναι στο τέλος του μήνα, στις 31. Δυο φεγγάρια τον Αύγουστο λοιπόν και το πρώτο το περάσαμε με τους γείτονες μας και φίλους μας, τον Βάσο και τη Ζαννέτα, στο Μεγάλο Πεύκο. Οι φωτογραφίες του σημερινού δημοσιεύματος, είναι τραβηγμένες από τη Σούλα με το κινητό της. Κι εδώ φαίνεται το φεγγάρι, από τη Σαλαμίνα, απέναντι…

Συνέβη, έτσι ξαφνικά. Το πρωί κάναμε την πρόταση στους φίλους μας, το μεσημέρι την αποδέχθηκαν και το απόγευμα κατά τις 7:30 φύγαμε. Αλλά χαρήκαμε, γιατί τους άρεσε, όπως και σε μας άλλωστε. Και πραγματικά, περάσαμε ωραία μαζί τους. Ωραία κουβέντα, χαλαρή, κάτω από το ολόγιομο φεγγάρι… Σε λίγο θα φύγουν για να πάνε στην Αλβανία, με τα παιδιά τους. Θέλουν όλοι μαζί να δουν τους δικούς τους. Τι όμορφο!

Τα τραπέζια στην παραλία, πάνω στο κύμα, είναι γεμάτα από κόσμο. Η νύχτα είναι όμορφη κι ύστερα από μια ωραία μέρα όλα ζέστη, λίγη δροσιά με καλή συντροφιά και παρέα είναι γιατρικό τις δύσκολες αυτές μέρες. Μου αρέσει να παρακολουθώ προσεκτικά άγνωστους ανθρώπους. Οι εκφράσεις τους, οι κινήσεις τους, τα λόγια τους, οι μορφασμοί τους, έχουν την αξία τους. Θα το διαπιστώσετε αν ρίξετε μια ματιά σ’ αυτή τη φωτογραφία.

Ο.Κ. μπορεί να έφυγαν οι καύσωνες, αλλά αυτό δε σημαίνει πως οι “φυσιολογικές” για την εποχή θερμοκρασίες, στις οποίες επιστρέψαμε, αντέχονται εδώ στη Αθήνα… Το απογευματάκι, νοιώθεις έντονα την ανάγκη να βγεις να περπατήσεις στη γειτονιά. Και τι καλύτερος προορισμός από το ανοιχτό αρχαιολογικό πάρκο της Ακαδημίας Πλάτωνα;

Περπατώντας ανάμεσα στο πράσινο και τη δροσιά των δέντρων, θα συναντήσεις συχνά τέτοια επιφανειακά αρχαιολογικά ευρήματα. Είναι κρίμα που δεν έχει γίνει μια ολοκληρωμένη έρευνα από την αρχαιολογική υπηρεσία. Ότι υπάρχει εδώ, είναι από τον ιδιώτη που, χωρίς να είναι αρχαιολόγος, αγόρασε αυτή την περιοχή και με δική του πρωτοβουλία έψαξε. Για να τη δωρίσει αργότερα στο κράτος κι αυτό να την εγκαταλείψει στην τύχη του.

Τουλάχιστον τα τελευταία χρόνια ο Δήμος Αθηναίων κρατάει αυτόν τον πνεύμονα πρασίνου στην καρδιά της Αθήνας, καθαρό. Στην προχθεσινή επίσκεψη μας, είδαμε ότι έχουν καθαρίσει και τα ξερόχορτα. Μπράβο τους! Γενικά όμως το πάρκο συνεχίζει να αποτελεί μια πολύ καλή επιλογή για περπάτημα με την οικογένεια ή με φίλους. Εμείς για άλλη μια φορά την απολαύσαμε…

Το πρωί, τους πήγαμε στο αεροδρόμιο για την επιστροφή στο τόπο τους. Πέρασαν μαζί μας, κοντά ένα μήνα. Σχεδόν όλο τον Ιούνιο, αφού ήρθαν στις 2/6… Για τον Στηβ και την Έστερ, λέμε , τους τελευταίους από την οικογένεια που είχαν μείνει ακόμα μαζί μας. Και τους αποχαιρετούμε  με εικόνες από τη λαϊκή αγορά,  στη γειτονιά που μένουμε. Ήταν για εκείνους μια εμπειρία. Βρίσκονταν σε μια ευρωπαϊκή χώρα, με ρίζες ανατολίτικες.

Τα παιδιά έμειναν με το στόμα ανοιχτό. Εδώ μπορείς να βρεις τα πάντα… Ποια Mall τώρα! Εδώ έψαχναν για σαφράν, τον κρόκο Κοζάνης που αρέσει πολύ στην Έστερ να  χρησιμοποιεί στη μαγειρική της. Βρήκε όμως και άλλα βότανα χρήσιμα. Η Ελλάδα είναι πολύ πλούσια σ’ αυτά. Διαθέτει και μεγάλη ποικιλία και αφθονία σε ποσότητα. Οι πάγκοι της λαϊκής, έχουν ότι μπορείς να βάλεις στο μυαλό σου, από ρούχα μέχρι φρούτα και λαχανικά…

Ο Στηβ το κατέγραφε όλο αυτό, με εικόνες και βίντεο. Εγώ πάλι τους παρακολουθούσα στις αντιδράσεις τους. Ήταν αυθόρμητες και αληθινές. Τι να πεις τώρα σε όλο αυτό; Δίνει μια εντελώς άλλη εικόνα στους ανθρώπους που ζουν στο εξωτερικό. Αλλά για μας, τους ανθρώπους της πόλης, η λαϊκή αγορά είναι μια όαση από άποψη ποικιλίας των προϊόντων που διαθέτει, αλλά και των τιμών που είναι σαφώς μικρότερες από αυτές των σούπερ μάρκετ.

Το κομμάτι αυτό το διαβάσαμε στο περιοδικό “Κ” της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ και το κείμενο είναι του Ορέστη Δαβία. Λέει: Τρέφω βαθιά αγάπη για τις μουριές. Επειδή προσφέρουν γενναιόδωρα τον γινωμένο καρπό τους και ρίχνουν ευλογημένο ίσκιο όταν πυρώνει ο τόπος. Δεν είναι όμως όλες οι μουριές ίδιες, θα το γνωρίζετε μάλλον. Στην κορυφή των προτιμήσεών μου, έχοντας ως κριτήριο την ποιότητα των μούρων, βρίσκεται η ξινομουριά, μια ποικιλία μαύρης μουριάς (Morus nigra) που αφθονεί σε λίγες μόνο περιοχές της χώρας μας.

Κάνει μεγάλο και ζουμερό καρπό που βάφει χέρια και ρούχα βυσσινιά όταν τον μαζεύεις. Είναι γλυκόξινος και πεντανόστιμος, πραγματικά δεν χορταίνω να τον απολαμβάνω. Δυστυχώς, είναι εύφθαρτος, όπως άλλωστε όλα τα μούρα, ακόμα και στο ψυγείο δεν αντέχει πάνω από δύο μέρες, γι’ αυτό δεν θα τον δούμε ποτέ στα μανάβικα. Έκανα για αρκετά χρόνια προσπάθειες για τον πολλαπλασιασμό της, ώστε να μπορώ να την καλλιεργώ στον χώρο μου, χωρίς όμως επιτυχία.

Τελικώς τα κατάφερα χάρη σε εγκεντρισμό με μοσχεύματα που πήρα από μια γιγάντια μουριά, ηλικίας πολλών αιώνων, η οποία δεσπόζει στον περίβολο μιας μονής που βρίσκεται κοντά στο Αλιβέρι. Ψάχνοντάς το λιγάκι παραπάνω, ανακάλυψα πως η συγκεκριμένη ποικιλία εντοπίζεται σε πολλά μοναστήρια, μάλλον γιατί οι μοναχοί πίστευαν, όχι άδικα, πως ο καρπός της είναι τροφή ιδανική για την αναιμία που προκαλείται από την παρατεταμένη νηστεία.

Στη γύρω περιοχή τα μαζεύουν σε μεγάλες ποσότητες, όχι για νωπή κατανάλωση, αλλά για να παρασκευάσουν με την απόσταξή τους ένα δυνατό σε γεύση και επίδραση τσίπουρο. Αν σας συγκινεί η ιδέα μιας μουριάς στον κήπο σας, θα βρείτε στα φυτώρια την κλασική μαυρομουριά με τα χνουδωτά φύλλα, που επίσης δίνει απολαυστικούς, μαύρους καρπούς. Δείτε το ΕΔΩ ολόκληρο το δημοσίευμα στο περιοδικό “Κ”…

Όσοι το έχουν επιχειρήσει, ξέρουν πόσο μεγάλο πρόβλημα είναι να ανεβάσεις ένα μεγάλο ψυγείο στον 7ο όροφο μιας πολυκατοικίας; Παλιά, βέβαια, που δεν υπήρχαν τα τεχνικά μέσα, οι άνθρωποι χρησιμοποιούσαν μόνο τα χέρια τους, αλλά στις μέρες μας, αυτό έχει κάπως λυθεί. Υπάρχουν γερανοί τηλεσκοπικοί που κάνουν αυτή τη δουλειά, έναντι αδρής αμοιβής. Αλλά, εδώ που τα λέμε, τα αξίζουν τα λεφτά τους!

Παρακολούθησα μια τέτοια επιτυχή προσπάθεια στο διαμέρισμα της Νισαίας 7, καθώς έγινε η μεταφορά των ηλεκτρικών του σπιτιού από το κατάστημα. Το ψυγείο ήταν το “πρόβλημα” που με τη συσκευασία του, δεν μπορούσε να μπει στο αρκετά μεγάλο ασανσέρ της πολυκατοικίας. Έτσι ακολούθησε αυτή τη διαδικασία κι έφτασε ασφαλή στο μπαλκόνι του 7ου ορόφου. Βεβαίως εδώ που το βλέπετε είναι ακόμα στον 4ο. Είχε να ανεβεί άλλους τρεις ορόφους και είχε να μπει και μέσα.

Ο άνθρωπος όμως που χειρίζονταν τον γερανό ήταν έμπειρος και τα κατάφερε μια χαρά. Έπρεπε να δεθεί σωστά και με ασφάλεια και να έχει καθοδήγηση, καθώς όπως είπαμε, μετά τον 4ο όροφο τα διαμερίσματα “μπαίνουν” προς τα μέσα και ο χειριστής δεν μπορούσε να έχει οπτική επαφή. Αλλά το τηλέφωνο έκανε τη δουλειά του και όλα πήγαν περίφημα. Για όποιον όμως δεν ήξερε, όπως εγώ, όλη αυτή η προσπάθεια φάνταζε απίστευτη. Γι’ αυτό και την κατέγραψα…