Αρχείο κατηγορίας Καθημερινότητα

Αυτές τις μέρες του φθινοπώρου που ο καιρός έχει γλυκάνει και η θερμοκρασία έχει ισορροπήσει κάπως, τα απογεύματα είναι υπέροχο να επιχειρείς μικρές βόλτες στο ανοιχτό αρχαιολογικό πάρκο της Ακαδημίας Πλάτωνα. Μόλις 10 λεπτά περπάτημα είναι από το σπίτι μας και αποτελεί πραγματική απόλαυση, όταν καταφέρνουμε να το κάνουμε. Η ώρα που μας αρέσει, είναι λίγο πριν νυχτώσει. Το δειλινό, την πιο όμορφη ώρα!

Οι φωτογραφίες είναι παρμένες με το κινητό μου. Όπως κάνω πάντα, όταν θέλω να αποτυπώσω στιγμές. Γι’ αυτές ζούμε, σ’ αυτές δίνουμε κομμάτια από τη χαρά μας. Ο ουρανός με τα υπέροχα χρώματα και το πράσινο χαλί που αρχίζει να ντύνει με την ομορφιά του τη γη και ήρθε με τις πρώτες φθινοπωρινές βροχές… Σιγά – σιγά, αλλά σταθερά και σίγουρα, θυμίζει σε μας, τους ανθρώπους της πόλης, ότι κάτι αλλάζει γύρω μας.

Το πάρκο αυτό το αγαπώ! Έχω περάσει πολλές ώρες περπατώντας το, ιδιαίτερα όταν ήμουν μόνος, αλλά και τώρα με τη Σούλα. Έχω εξερευνήσει κάθε γωνιά του και ξέρω πού θα βρω φρούτα από τα δέντρα του, να «τρυγήσω» τον κατάλληλο καιρό, αν δεν με προλάβουν άλλοι φυσικά, επειδή υπάρχει ελεύθερη πρόσβαση και το μόνο που χρειάζεται είναι να έχεις διάθεση για να πας. Και έχω κάνει αμέτρητες αναρτήσεις τόσο εδώ, όσο και στο αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ…

Όσο υπάρχει και είναι σε ισχύ ο νόμος που υποχρεώνει τους ιδιοκτήτες Ι.Χ. αυτοκινήτων και δίκυκλων μηχανών να περνούν ανά δυο χρόνια, τον απαραίτητο τεχνικό έλεγχο, εμείς θα το κάνουμε όχι μόνο γιατί είμαστε νομοταγείς πολίτες, αλλά και γιατί αυτό επιβάλλεται για την ασφάλεια μας. Η αλήθεια είναι ότι εγώ κινήθηκα… ανάποδα. Πρώτα πήγα στο συνεργείο, το SUBARU και του έκανα το απαραίτητο σέρβις και μετά πέρασα από το ΚΤΕΟ. Και… ξεμπέρδεψα πολύ γρήγορα και από τα δυο οχήματα.

Αυτό που παρατήρησα, είναι ότι δεν υπήρχε συνωστισμός και ιδιαίτερη κινητικότητα. Είναι τόσο καλά οργανωμένο το συγκεκριμένο ιδιωτικό ΚΤΕΟ και γίνονται όλα άψογα; Στη μια ώρα που έμεινα και για τα δυο οχήματα, δεν νομίζω πως μπορούσα να βγάλω συμπέρασμα. Και δε με ενδιέφερε κιόλας. Προσωπικά μου άρεσε και η επικοινωνία και το ενδιαφέρον που έδειχναν οι υπάλληλοι και οι εργαζόμενοι για τον πελάτη. Και, επιτέλους, είδα ευγενείς, χαμογελαστούς ανθρώπους να με εξυπηρετούν. Πράγμα σπάνιο στις μέρες μας…

Είναι η τρίτη διετία που με εξυπηρετούσαν στο συγκεκριμένο κατάστημα και πραγματικά είμαι πολύ ευχαριστημένος. Αν και υπάρχουν πολλά ιδιωτικά ΚΤΕΟ κοντά μου, δεν βλέπω κανένα λόγο να φύγω από εδώ. Το ωραίο είναι ότι σε ειδοποιούν με SMS μήνυμα στο κινητό σου, ένα μήνα νωρίτερα, οπότε έχεις όλο το χρόνο να προετοιμαστείς και να μην το ξεχάσεις, πράγμα που, στις μέρες που ζούμε με την πίεση και το άγχος στην πρώτη γραμμή, δεν θα ήταν καθόλου δύσκολο να σου συμβεί.

Στην πλατεία Κολοκοτρώνη δεσπόζει ο έφιππος ανδριάντας του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη. Το ορειχάλκινο άγαλμα του αρχιστρατήγου της επανάστασης του 1821 είναι έργο του γλύπτη Λάζαρου Σώχου (1862-1911). Τοποθετήθηκε αρχικά (1904) σε μικρή νησίδα στην αρχή της οδού Κολοκοτρώνη. Στη σημερινή του θέση μεταφέρθηκε το 1954, στη διάρκεια έργων ανάπλασης του περιβόλου της Παλαιάς Βουλής.

Το Μέγαρο της Παλαιάς Βουλής είναι άμεσα συνδεδεμένο με την ελληνική ιστορία: πρόκειται για την πρώτη μόνιμη στέγη του ελληνικού Κοινοβουλίου. Το νεοκλασσικό μέγαρο θεμελιώθηκε το 1858 από τη βασίλισσα Αμαλία και οικοδομήθηκε σε σχέδια του Γάλλου αρχιτέκτονα François Boulanger προκειμένου να στεγάσει τη Βουλή και τη Γερουσία.

Μετά την έξωση του βασιλιά Όθωνα και τη μεταπολίτευση του 1862 το σώμα της Γερουσίας καταργείται. Τα σχέδια του κτηρίου τροποποιήθηκαν από τον αρχιτέκτονα Παναγιώτη Κάλκο με κυριότερη μεταβολή την κατάργηση του αμφιθεάτρου της Γερουσίας. Το κτήριο του Κοινοβουλίου ολοκληρώθηκε το 1875. Στις 11 Αυγούστου 1875 πραγματοποιήθηκε η επίσημη έναρξη των συνεδριάσεων της Βουλής, με πρωθυπουργό τον Χαρίλαο Τρικούπη

Για 60 ολόκληρα χρόνια το κτήριο της οδού Σταδίου στέγαζε την πολυτάραχη πολιτική ζωή της χώρας. Το 1935 η Βουλή των Ελλήνων μεταστεγάστηκε στα Παλαιά Ανάκτορα, στην Πλατεία Συντάγματος, όπου λειτουργεί έκτοτε. Το κτήριο της Παλαιάς Βουλής παραχωρήθηκε με απόφαση του πρωθυπουργού Ελευθερίου Βενιζέλου στην Ιστορική και Εθνολογική Εταιρεία της Ελλάδος, προκειμένου να στεγάσει το Εθνικό Ιστορικό Μουσείο.

Η υλοποίηση της απόφασης καθυστέρησε λόγω του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου. Τελικά, η Εταιρεία εγκαταστάθηκε στο μέγαρο το 1960 και δύο χρόνια αργότερα άνοιξε για το κοινό η νέα έκθεση του Μουσείου της, στην οριστική του στέγη. Οι αίθουσες που την περιβάλλουν στεγάζουν τη μόνιμη έκθεση του Εθνικού Ιστορικού Μουσείου, ενώ το υπερώο αποτελεί τον χώρο των περιοδικών του εκθέσεων.

Το είχαμε χθες, Δευτέρα, ένα μικρό πρόβλημα με τις τηλεπικοινωνίες, σπίτι μας. Αλλά τελικά δεν ήταν τόσο μεγάλο όσο νομίζαμε. Τον προηγούμενο μήνα, καθώς ήταν εδώ ο Κώστας και με την Άννυ, βρεθήκαμε μαζί για το δικό τους modem στη NOVA της Δυρραχίου, στα Σεπόλια. Και κει κάναμε μια κουβέντα για τις δικές μου συσκευές και μου έκαναν μια πρόταση, οικονομικά πολύ ελκυστική. Τόσο που ήταν αδύνατον να αρνηθώ. Μπήκα λοιπόν σε μια διαδικασία αλλαγής, υπογράφοντας τα σχετικά έγγραφα.

Λίγες μέρες αργότερα, ένα μεσημέρι με πήρε τηλέφωνο στο κινητό μου μια ευγενέστατη κυρία από τη VODAFON και με ρώτησε αν είχαμε κάποιο πρόβλημα – παράπονο από εκείνους. Της είπα την αλήθεια με ειλικρίνεια. Το ζήτημα ήταν μόνο οικονομικό. Μου τόνισε ότι δεν ήθελε να με χάσει από πελάτη και ότι μπορούσε να μου δώσει τα ίδια πράγματα που έδινε η NOVA με ακόμα καλύτερη τιμή και να μου καλύψει τα πέναλτι τόσο της VODAFON όσο και της NOVA.

Η αλήθεια είναι ότι ο τρόπος της και οι μετέπειτα άμεσες ενέργειες της με έπεισαν. Και η αλλαγή έγινε στα κινητά και γρήγορα, χωρίς παρατράγουδα. Στη μεταφορά όμως του σταθερού «έπεσαν» παλικάρια! Ένας κύριος από τη NOVA, μόνο που δεν μου έδωσε τον ουρανό με τα’ άστρα για να μείνω έστω μόνο με το σταθερό. Δεν υπέκυψα. Έμεινα στη VODAFON και χθες έγινε το πέρασμα από τον έναν φορέα στον άλλον. Μια διαδικασία που χρειάστηκε μόλις μισή ώρα. Τέλος καλό, όλα καλά!

Συνεχίζουμε να γνωρίζουμε το κέντρο της Αθήνας… Είναι οι καταστάσεις που έρχονται έτσι και δημιουργούν τις προϋποθέσεις γι’ αυτό. Επωφελούμαστε από διάφορα πράγματα που έχουμε να κάνουμε και αντί να γίνεται αυτό μηχανικά, σταματάμε για λίγο σε μέρη που έχουμε ξανάρθει, όπως εδώ στο σουβλατζίδικο ΕΝΤΕΚΑ στην Αιόλου, που μας αρέσουν ιδιαίτερα τα πράγματα που φτιάχνουν. Το ξέρουμε από πρώτο χέρι και όχι από διηγήσεις άλλων. Παρεμπιπτόντως, ο Κώστας, ο γιος της Σούλας, είναι κι αυτός θαυμαστής!

Οδός Καλαμιώτου. Λίγο μετά που φεύγουμε από την Καπνικαρέα. Ιδανικό μικρό καφέ σε ένα ήσυχο γενικά πεζόδρομο της Αθήνας, με πολλά μαγαζιά για υφάσματα. Ξέρω ότι ενδιαφέρουν τις γυναίκες που τα ψάχνουν αυτά τα πράγματα, αλλά κι εγώ δεν έχω κανένα πρόβλημα. Είναι τόσο ωραία και τόσο ήσυχα, που όταν ζεις σε μια πολύβουη πόλη σαν την Αθήνα καμιά φορά το χρειάζεσαι. Οι φίλοι ξεχωρίζουν αυτόν τον δρόμο για ένα ραντεβού, προκειμένου να βρεθούν και να συζητήσουν.

Ο οδός Μιλτιάδου είναι ένας μικρός κάθετος δρόμος, ανάμεσα στην Περικλέους και την Αιόλου. Δεν θα τη δεις συχνά με περισσότερη κίνηση από αυτή που βλέπετε στη φωτογραφία. Και δεν θα συναντήσετε στο διάβα σας αυτοκίνητα ή άλλου είδους οχήματα. Πεζόδρομος είναι. Μόνο ανθρώπους και όχι πάντα βιαστικούς, όπως συμβαίνει συχνά στην Αθήνα, αλλά περπατώντας, ανθρώπους που ξέρουν να περάσουν καλά τον καιρό τους…

Η Αγίου Κωνσταντίνου, όσο με τραβούσε προς τα κάτω, προς την πλατεία Καραϊσκάκη, με οδηγούσε στην αθέατη, στους πολλούς, Αθήνα. Οι πίσω δρόμοι στο Μεταξουργείο και την Πλατεία Βάθης, η Σατωβριάνδου, η Βερανζέρου, η Δεληγιώργη και εκείνα τα ανήλιαγα στενά: Βηλαρά, Καλλέργη… μαίανδροι και χαρακιές στις ζώνες που αγκαλιάζουν τα υποστρώματα της Ομονοίας. Ενας κόσμος σκληρός.

Εικόνες ενός ιστορικού βάθους, μιας αρχιτεκτονικής κομψότητας και μιας ορισμένης αστικής ιερότητας. Το Εθνικό Θέατρο, ανέκαθεν σε εκείνη την άβολη κατωφέρεια του δρόμου, χωρίς τα αγάλματά του εδώ και δεκαετίες, κομψοτέχνημα που γέννησε η συνεργασία Γεωργίου Α΄ και Ερνέστου Τσίλλερ. Στην ένωση της με την πλατεία Καραϊσκή υπάρχει κι αυτό το γκράφιτι

Αυτά τα ξεκοιλιασμένα σπίτια της Αγίου Κωνσταντίνου, στους αριθμούς 36, 47 κ.ο.κ. ήταν σαν να είχαν εξαερωθεί. Περπατούσα και κοιτούσα τον τόπο της Ανάληψης, σαν να είχαν αναληφθεί στον ουρανό της Αθήνας τροπαιοφόροι αστοί, τυλιγμένοι με τη σινδόνη μιας ζωής πεπερασμένης. Κι εδώ ακριβώς η Αγίου Κωνσταντίνου “μπαίνει” στην πλατεία Καραϊσκάκη με φόντο το ξενοδοχείο STANLEY. Ο ποιητικός λόγος είναι του Νίκου Βατόπουλου, από ένα δημοσίευμα του στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ.

Χθες ήταν μια μέρα με πολύ «τρέξιμο». Αρχή της εβδομάδας βλέπεις, με προγραμματισμένα ραντεβού και με υποχρεώσεις που έπρεπε να βγουν. Μια μέρα, όπως τόσες άλλες, στην καθημερινότητα μας, δηλαδή. Τελικά όλα πήγαν καλά! Τη βγάλαμε με αξιοπρέπεια. Από το πρωί στους δρόμους… Είδαμε στη Λένορμαν, τον ήλιο να σηκώνεται και τον αποτυπώσαμε στο κινητό μας τηλέφωνο. Όπως κάνουμε κάθε φορά που ζούμε κάτι και μας αρέσει.

Το ραντεβού για το σέρβις του SUBARU ήταν κλεισμένο εδώ και δέκα μέρες. Από τότε που ήταν εδώ τα παιδιά. Διαπιστώσαμε καθώς το χρησιμοποιούσαμε στις μετακινήσεις μας κάποια πράγματα που έπρεπε να τα αξιολογήσουν οι τεχνικοί και αν χρειάζονταν να δώσουν λύσεις. Και η αλήθεια είναι , με δεδομένη την ακρίβεια που υπάρχει γύρω μας, ότι είχα «τρομάξει». Αλλά τελικά οι φόβοι μου ήταν υπερβολικοί. Χρόνια τώρα, οι ίδιοι άνθρωποι μας προσέχουν. Κι εμένα και το αυτοκίνητο.

Και μετά χρειάστηκε να κατέβουμε στην Αθήνα για να κάνουμε μια δουλειά. Κι εδώ όλα πήγαν καλά. Είχαμε μάλιστα το χρόνο να καθίσουμε στην πλατεία Αγίων Θεοδώρων κάτω από την Κλαυθμώνος σ’ ένα καφέ και να τον απολαύσουμε, ενόσω περιμέναμε. Τι καλά που πάνε μερικές φορές τα πράγματα! Τι άραγε να ευθύνεται γι’ αυτή την καλή εξέλιξη; ‘Ίσως η θετική στάση μας απέναντι στη ζωή και το γεγονός ότι έχουμε μάθει να μη βαρυγκωμάμε και να μη γκρινιάζουμε με το παραμικρό.