Αρχείο κατηγορίας Καθημερινότητα

Βρεθήκαμε χθες στη Κηφισιά, για δουλειά. Είπαμε, μαζεύουμε τις εκκρεμότητες μας, μιας και αύριο ταξιδεύουμε για Κρήτη… Η μέρα ήταν όμορφη και επωφεληθήκαμε για να κάνουμε μια βόλτα στο υπέροχο κι αυτή την εποχή Άλσος… Ένας κήπος, όλο ομορφιά. Η Σούλα είχε την ευκαιρία να καθίσει λίγο στο συντριβάνι, στο κέντρο και να ξαποστάσει.

Είναι εκπληκτικό πώς Νοέμβρη μήνα, στα μέσα του πια και υπάρχουν τόσα και τέτοια ανθισμένα λουλούδια, μέσα στον κήπο του Άλσους Κηφισιάς. Οι φωτογραφίες στο σημερινό δημοσίευμα είναι χθεσινές, από τη βόλτα μας εκεί. Και μπορείτε να δείτε κι εσείς αυτή την υπέροχη, μοναδική ομορφιά, όπως την αποτυπώσαμε.

Μια τέτοια ομορφιά είναι πειρασμός. Έτσι, δεν άντεξε η Σούλα και έσκυψε να κόψει ένα λουλουδάκι. Χρειάζονταν προσοχή, γιατί τα μελίσσια τα πολιορκούσαν και δεν θέλει και πολύ να συμβεί το κακό. Ευτυχώς όλα πήγαν καλά και το μόνο που έμεινε ήταν αυτή η ωραία ανάμνηση να μας υπενθυμίζει πως όποια εποχή κι αν επιλέξεις να πας βόλτα στην Κηφισιά, θα τη βρεις στα καλύτερα της.

Ακόμα και τριαντάφυλλα, ανθισμένα, βρήκαμε στο δρόμο μας. Το Άλσος είναι ομορφοφτιαγμένο και προσεγμένο, από τους ανθρώπους του τοπικού Δήμου, οπότε η απόλαυση στο μάτι είναι εγγυημένη. Και είναι αρκετά μεγάλο σε έκταση, ώστε να θέλει το χρόνο του, για να το περπατήσεις. Και αν χρειαστεί, σε καίρια σημεία, υπάρχουν παγκάκια, κάτω από τεράστια δέντρα, για να καθίσεις λίγο. Εμείς το κάναμε!

Τρίτη μεσημέρι με καλό καιρό, ηλιόλουστη. Χρειάστηκε να έρθουμε στην οδό Ιακωβίδου, στον Άγιο Ελευθέριο, δυο βήματα από τα Άνω Πατήσια. Μπερδευτήκαμε λίγο στην αρχή. Αλλά με τη βοήθεια της Google βρήκαμε σχετικά εύκολα τον προορισμό μας. Είναι που ξεμάθαμε να λειτουργούμε όπως παλιά. Και που δεν υπάρχουν άνθρωποι, διαθέσιμοι να απαντήσουν σε ερωτήσεις, ακόμα και γεωγραφικού περιεχομένου, πριν σε περάσουν από… κόσκινο.

Η οδός Ιακωβίδου είναι ένας κάθετος δρόμος που ακουμπά ή καλύτερα ξεκινά πάνω από την Πατησίων. Απέναντι ακριβώς, είναι ένα σούπερ μάρκετ «ΑΒ Βασιλόπουλος». Και στην αρχή της υπάρχει ένα συμπαθητικά καφέ, για να πάρω μια ζεστή σοκολάτα που μάλλον την χρειαζόμουν και την απόλαυσα καθώς έγραφα αυτό το σημείωμα. Η Αθήνα είναι μια μεγάλη πόλη, όπου μπορείς να βρεις όλα όσα αναζητάς…

Δεν έχει πολύ κίνηση, μεσημεριάτικα το καφέ ON THE ROAD 321, αλλά το βρήκα πολύ εξυπηρετικό και η σερβιτόρα του ήταν χαμογελαστή. Όμορφη προϋπόθεση σε μια εποχή που σπανίζουν οι χαμογελαστοί άνθρωποι και σε έναν κόσμο που δεν έχει κάτι καλό να δώσει. Μια ώρα, ήταν αρκετή να περπατήσω την αρχή ως κάποιο σημείο της Ιακωβίδου, να σκαρώσω αυτό το κομμάτι και να απολαύσω παράλληλα τη ζεστή σοκολάτα μου.

Δεύτερη μέρα σήμερα στη λίμνη Μπελέτσι που αποτελεί σημαντικό υδροβιότοπο της Αττικής, καθώς απαντώνται αποδημητικά πουλιά όσο και μόνιμα (πάπιες, κύκνοι), ψάρια, κυρίως κυπρίνοι και χέλια. Επίσης ζουν στη λίμνη αρκετές νεροχελώνες, κυρίως οι λεγόμενες νεροχελώνες με κόκκινα μάγουλα (Trachemys scripta elegans), οι οποίες είναι παράδειγμα για χωροκατακτητικά είδη.

Η αρχική καταγωγή τους είναι οι ΗΠΑ και το Μεξικό, αλλά είναι και παγκοσμίως οι πλέον εμπορεύσιμες χελώνες ως κατοικίδιο, και έτσι, ως παρατημένα πρώην κατοικίδια, καταφέρανε να κατακτήσουν παγκοσμίως διάφορους υδροβιότοπους όπως και τη λίμνη Μπελέτσι. Τις φωτογραφίες στο σημερινό δημοσίευμα, τις έχει τραβήξει με το κινητό της η Σούλα και την ευχαριστώ γι’ αυτό.

Σήμερα ο οικισμός της Αγίας Τριάδας εντός του εγκεκριμένου ρυμοτομικού σχεδίου έκτασης 7.636 στρεμμάτων/1.876 οικοπέδων του Οικοδομικού Συνεταιρισμού Υγειονομικών με την επωνυμία «Διεθνής Ιπποκράτειος Πολιτεία ΣΥΝΠΕ» που περιβάλλει την τεχνητή λίμνη Μπελέτσι, έχει πλέον αρκετές πολυτελείς μονοκατοικίες, αλλά και ένα κατάλληλα διαμορφωμένο καταφύγιο που στο παρελθόν φιλοξενούσε ελάφια και άλλα ζώα.

Η λίμνη Μπελέτσι είναι μία μικρή λίμνη που βρίσκεται σε υψόμετρο 600 μέτρων περίπου στις ανατολικές πλαγιές της Πάρνηθας, στην περιοχή Αγία Τριάδα της κοινότητας Αφιδνών, βορειοδυτικά της ομώνυμης κορυφής Μπελέτσι. Την περασμένη Παρασκευή, πήγαμε μαζί με τους φίλους μας Βασίλη και Ζανέτα και την είδαμε από κοντά.

Πρόκειται για τεχνητή λίμνη η οποία δημιουργήθηκε με δαπάνες των Γεωργίου Νάστου και Αθανασίου Πάντου τη διετία 1973-75 (εποχής Χούντας και λίγο μετά) ως αποθεματικό δυναμικό νερού για έργα που τότε κατασκεύαζαν στη περιοχή αλλά και ως μελλοντικό βιότοπο. Ως συνέπεια της κατασκευής της ήταν η αλλαγή της χάραξης του δρόμου που συνέδεε τον Άγιο Μερκούριο με τις Αφίδνες (πρώην Κιούρκα).

Το τεχνητό αυτό έργο συγκράτησε αφενός τα νερά της πηγής που βρίσκεται βόρεια, αφετέρου τα όμβρια ύδατα από τον υπερκείμενο λόφο με αποτέλεσμα το σχηματισμό της λίμνης. Η λίμνη έχει μέγιστη διάμετρο 130 μέτρα περίπου και μέγιστο βάθος 9 μέτρα, ενώ το συνολικό της εμβαδόν αγγίζει τα 7.000 τ.μ.

Απογευματάκι, χθες. Επιστροφή ύστερα από μια βόλτα με φίλους στην Πάρνηθα. Ο καιρός ήταν σχετικά καλός, αλλά όσο καθόμασταν στον γνωστό μας “Λάμπρο”, στην ταβέρνα της Πάρνηθας, αυτός μαύρισε και όταν ήρθε η ώρα να φύγουμε κατά τις 4 και κάτι, είχε άρχισε ήδη να βρέχει με πολύ δυνατό ρυθμό. Οι φωτογραφίες που δημοσιεύω είναι μέσα από τα αυτοκίνητο. Οι σταγόνες πάνω στο παρμπρίζ είναι χαρακτηριστικές.

Μέσα στην κίνηση του Κηφισού… Κι αν δεν έχεις κάποιο τρόπο να αντιδράσεις, σε πιάνει μια απελπισία καθώς όλα γίνονται υπερβολικά αργά. Βήμα – βήμα… Αυτοκίνητα μποτιλιαρισμένα, αλλά η καλή κουβέντα, έχει ευεργετικά αποτελέσματα. Ξεχνιέσαι! Πολύ περισσότερο δεν σε ακουμπάει το άγχος της επιστροφής. Κάπου το αφήνεις στην άκρη, με αφορμή την καλή συζήτηση.

Οι σταγόνες πάνω στο παρμπρίζ, μοιάζουν σαν εικαστικό πίνακα. Κι αυτό μου άρεσε πολύ. Το παιχνίδισμα το κάνει ο αυτόματος φακός του κινητού. Εστιάζει πάνω τους και φλουτάρει το βάθος της φωτογραφίας. Κι εδώ που τα λέμε, τι σημασία έχει; Ποιον ενδιαφέρει τι γίνεται έξω από το αυτοκίνητο μας; Στο μποτιλιάρισμα της βροχής, όλοι είναι ίδιοι, είτε το αντιλαμβάνονται αυτό, είτε όχι.

Κάτι άλλο που μου άρεσε πολύ, ήταν το χρυσό δειλινό, στο βάθος του ορίζοντα. Αυτό το υπέροχο μοναδικό κίτρινο που χρυσίζει πάνω στη φωτογραφία. Είχα ετοιμάσει άλλη ανάρτηση για σήμερα, αλλά με την επιστροφή κάθισα να γράψω, προκειμένου να αξιοποιήσω αυτές τις υπέροχες φωτογραφίες στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ. Μερικά πράγματα δεν γίνονται κάθε μέρα, οπότε αξίζει να τη ζεις την κάθε στιγμή!

Αυτοί οι μουσικοί δρόμου είναι οι Hermaphrodite’s Child. Τους είδαμε ένα Σάββατο μεσημέρι στη Καμπνικαρέα να παίζουν και τους φωτογραφήσαμε. Ζουν από αυτή τη δουλειά, αν κρίνουμε από τις σελίδες τους στα κοινωνικά δίκτυα. Και έχουν τους φίλους τους, που τους ακολουθούν, όπου έχουν προγραμματίσει να εμφανιστούν. Φοβερή, η δύναμη αυτών των δικτύων…

Αυτό το παράξενο “μουσικό όργανο” το συναντήσαμε στον πεζόδρομο της Ερμού. Δεν ξέρω τι είναι, μάλλον δείχνει να είναι… μοναδικό, κατασκευασμένο από εκείνον που το παίζει, αλλά σας βεβαιώνω ότι άκουσα με τα αυτιά μου, να βγάζει ήχους. Όχι συνηθισμένους ήχους, αλλά είχαν ένα μέτρο και μια αρμονία, ικανά να σε κάνουν να καθίσεις να το ακούσεις.

Καλλιτέχνες του δρόμου, από την άλλη μεριά της Καπνικαρέας, με ωραία μουσική και τραγούδια. Τους άκουσα για αρκετή ώρα και τους πήρα και βίντεο σε ένα τραγούδι τους. Φαίνεται ότι είναι μεμονωμένοι καλλιτέχνες που βρεθήκαν εκεί μαζί, με κάποιους είδους συνεργασία, έστω και για λίγο αν κρίνουμε από τις διευθύνσεις τους στο διαδίκτυο. 

Ένας πολύ μικρός δρόμος στο κέντρο της Αθήνας που ξεκινά από την Πραξιτέλους και τελειώνει στην Κολοκοτρώνη… Στην ευρύτερη περιοχή Μοναστηράκι – Πλάκα, μπορείτε να τον τοποθετήσετε. Πραγματικά πολύ μικρός δρόμος, αλλά γεμάτος μαγαζιά! Στον πεζόδρομο του μπορείς βρεις, περπατώντας, πολύ χρήσιμα πράγματα. Εδώ είναι κι αυτό το υπέροχο Ιταλικό εστιατόριο Prac.Sitele μ’ αυτόν το ξεχωριστό λουλουδένιο διάκοσμο.

Το τριγωνικό διατηρητέο κτίριο, στο οποίο στεγάστηκε σχετικά πρόσφατα αυτό το εστιατόριο, χτίστηκε το 1920. Έναν αιώνα μετά, όταν ξεκίνησε η ανακατασκευή του το 2020, τα ιδιαίτερα twenties διακοσμητικά του στοιχεία ήταν ακόμα εμφανή. Όλα διατηρήθηκαν και διασώθηκαν, χαρίζοντας στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας ένα στολίδι που σήμερα φιλοξενεί το boutique hotel Belle Epoque Suites.

«Τα στοιχεία της όψης, ο ανελκυστήρας και ο ανάγλυφος γύψινος διάκοσμος αποδόθηκαν έτσι ώστε το κτίσμα, όχι μόνο να κρατά τον αυθεντικό του χαρακτήρα, αλλά να εντυπωσιάζει με την ομορφιά του», εξηγεί o Παύλος Γάτσιος, manager του εστιατορίου Prac.Sitele. Πράγματι, περπατώντας στην οδό Πραξιτέλους, τόσο το ξενοδοχείο όσο και το εστιατόριο που βρίσκεται στο ισόγειο κλέβουν τις εντυπώσεις.