Αρχείο κατηγορίας Καθημερινότητα

Είχαμε καιρό να γράψουμε κάτι σ’ αυτό το site για την Άνδρο που αγαπούμε και τους ανθρώπους της. Δείτε μια ομορφιά που έχει αυτή την εποχή! Στο βάθος διακρίνεται η Χώρα, δέκα λεπτά με το αυτοκίνητο για τη βόλτα σου ή για να καλύψεις κάποια ανάγκη από τα χρειαζούμενα. Η καλή μας φίλη Ευαγγελία, έχει κάνει μια καλλιτεχνική απεικόνιση.

Κάθε πρωί το υπέροχο σκηνικό. Σαν να μας μιλά ο Ιεχωβά και μας λέει πόσο μας νοιάζεται. Και μήπως δεν είναι έτσι; Ο πανέμορφος ουρανός, τα Αποίκια που μένουν οι φίλοι μας, Λούης και η Δήμητρα. Ύστερα η ησυχία, η ηρεμία, πράγματα που έχουμε απόλυτη ανάγκη όλοι εμείς που έχουμε την ατυχία να ζούμε στην ισοπεδωτική μεγαλούπολη.

Έρχονται στιγμές που στην Άνδρο, μπορείς να δεις αυτό το χρώμα στον ουρανό. Τι είναι αυτό που δίνει τούτη την υπέροχη αίσθηση και τη μοναδικότητα στο χρόνο; Δεν ξέρω, αλλά σ’ αυτό το νησί που γνωρίσαμε και αγαπήσαμε με τους φιλόξενους υπέροχους ανθρώπους του – φίλους μας, είναι που κάνουν όλα στα μάτια μας να είναι υπέροχα.

Χάρηκα γι’ αυτές τις φωτογραφίες που θα είναι μαζί σας παρέα σήμερα, ενόσω εμείς θα κάνουμε την εκδρομή που σχεδιάζαμε μέρες τώρα, με τους φίλους μας. Το αν θα είναι καλός ο καιρός ή όχι δεν είναι το ζητούμενο. Η αλλαγή περιβάλλοντος και το μέρος που έχουμε επιλέξει να πάμε, στην Πελοπόννησο είναι το σημαντικό. Αλλά γι’ αυτά, σε λίγο.

Μια πόλη σαν την Αθήνα έχει οπωσδήποτε τα φανάρια της. Απαραίτητα να μπορούν να κινούνται οι άνθρωποι με ασφάλεια. Βρίσκομαι  κι εγώ πολλές φορές εκεί από ανάγκη. Άλλες φορές κάθομαι σε μια άκρη, όταν οι περιστάσεις το επιτρέπουν και παρακολουθώ αγχωμένους ανθρώπους να τρέχουν σαν παλαβοί για να προλάβουν. Να προλάβουν τι; Ο χρόνος είναι συγκεκριμένος.

Εντάξει, προφανώς δεν πας εκδρομή όταν είσαι για δουλειές στο κέντρο της πόλης. Ούτε έχει πάντα την πολυτέλεια να πηγαίνεις με το πάσο σου. Αλλά αυτό γίνεται τελικά συνήθεια. Και μόνος σου να είσαι στο δρόμο αρχίζεις να τρέχεις. Σημείο των καιρών. Έχει χαθεί η ηρεμία που είχαμε κάποτε. Οι άνθρωποι έχουν ενα μόνιμο άγχος σε ότι κάνουν. Ονειρεύομαι έναν άλλον κόσμο, όπου οι άνθρωποι θα έχουν στη ζωή τους ρυθμούς τέτοιους που θα τους επιτρέπουν να απολαμβάνουν μικρά πράγματα.

Μπορεί να συμβεί αυτό; Γιατί όχι; Φαντάζεστε τι όμορφα θα είναι; Η ίδια η φύση θα είναι πιο ήρεμη και πιο προσεγγίσιμη. Τίποτα δεν θα μοιάζει με όσα ζούμε σήμερα. Ακόμα και τα φανάρια, αν υπάρχουν, θα εξυπηρετούν άλλα πράγματα. Και πάντως δεν θα συμβάλλουν στο τρέξιμο, το άγχος και την υπερβολική πίεση. Επειδή με ότι καταπιανόμαστε, ότι κι αν κάνουμε θα μας γεμίζει χαρά και ικανοποίηση.

Το Σάββατο είναι μια μέρα, με σχετικά ήπια κυκλοφορία… Τα εμπορικά μαγαζιά είναι κλειστά και πολλοί ιδιωτικοί υπάλληλοι, δεν εργάζονται καθώς το πενθήμερο είναι στη ζωή των εργαζομένων, εκτός από το κέντρο της πόλης, που λόγω τουριστών, κάποια μαγαζιά είναι ανοιχτά και τα Σαββατοκύριακα. Καθώς λοιπόν η κίνηση είναι ελαττωμένη, τα περιστέρια βρίσκουν την ευκαιρία να καταλάβουν το χώρο.

Στην πλατεία Κάνιγγος είδαμε αυτά τα περιστέρια της φωτογραφίας. Έκανε κρύο κι αυτά έψαχναν κάτι να φάνε… Και ψάχνοντας, είδαμε πόσο “φαγανά” είναι. Αλλά ήταν φιλικά προς τους ανθρώπους. Κινούμαστε δίπλα τους, πλησίασα αρκετά για να τα φωτογραφίσω και ούτε που κουνήθηκαν από τη θέση τους. Για φαντάσου, δυο βήματα από το κέντρο της πρωτεύουσας, την Ομόνοια.

Ακόμα και στη στάση των λεωφορείων είναι λίγοι οι άνθρωποι, αν και από αυτή την πλατεία περνάνε πολλά, που καταλήγουν είτε στην Ακαδημία, είτε στο Σύνταγμα. Προσέξτε όμως πού βρήκαν καταφύγιο τα περιστέρια. Πάνω στη στέγη της στάσης! Νιώθουν ασφαλή εκεί. Οι άνθρωποι κυκλοφορούν κάτω από το στέγαστρο και κανείς δεν τα ενοχλεί. Οπότε, λίγη ξεκούραση τη χρειάζονται.

Η Αθήνα, μια πολυάριθμη πόλη της Ελλάδας, όπου ζει σχεδόν ο μισός πληθυσμός της χώρας, σε τεράστιες πολυκατοικίες – κλουβιά, υπάρχουν και μερικά πράγματα που στην ουσία της δίνουν μια νότα ομορφιάς, όπως αυτά τα γκράφιτι Δεν ξέρω ποιος τα έκανε, αν είναι παραγγελία από κάποιον ή αν κάποιος χρηματοδότησε επαγγελματίες για να τα σχεδιάσουν. Τα είδαμε σε κεντρικού δρόμους της πόλης, καθώς κυκλοφορούμε. Αυτό είναι κάπου στην Πειραιώς, ψηλά, κοντά στην Ομόνοια.

Κι αυτό βρίσκεται κάπου στου Ψυρρή. Μοντέρνα τεχνοτροπία, καλύπτει κάμποσους ορόφους και έχει προσαρμοστεί στις ανάγκες ενός άδειου, άχαρου τοίχου. Συνήθως η υπογραφή του έργου είναι πολύ διακριτική. Αλλά τι σημασία έχει; Είναι ωραίο και δίνει μια ξεχωριστή νότα σε μια απρόσωπη πόλη, όπως είναι η Αθήνα. Προσωπικά είναι ασύγκριτα πιο ωραία από αντιαισθητικά γκράφιτι που κατακλύζουν την πόλη. Και υποβαθμίζουν ακόμα περισσότερο την ποιότητα ζωής των ανθρώπων.

Ακόμα κι αυτό το σχετικά απλοϊκό γκράφιτι από το Μοναστηράκι, δίπλα στο σταθμό του Μετρό, δίνει κάτι. Και στη συγκεκριμένη φωτογραφία μπορεί κανείς να συγκρίνει αυτή τη χρωματιστή ζωγραφιά, με τα τερατουργήματα, είτε στους τοίχους, στο ύψος που φτάνουν οι ανώνυμοι «καλλιτέχνες» εικαστικοί, είτε στο σταθμευμένο, για κάποιο άγνωστο λόγο για καιρό στο ίδιο σημείο, βανάκι. Επισημάναμε τρία μόνο κτίρια της πόλης με ειδικά γκράφιτι ή ζωγραφιές, πες τις όπως θες, που προσθέτουν και δεν αφαιρούν από την καλαισθησία της πόλης.

Βρεθήκαμε χθες στη Κηφισιά, για δουλειά. Είπαμε, μαζεύουμε τις εκκρεμότητες μας, μιας και αύριο ταξιδεύουμε για Κρήτη… Η μέρα ήταν όμορφη και επωφεληθήκαμε για να κάνουμε μια βόλτα στο υπέροχο κι αυτή την εποχή Άλσος… Ένας κήπος, όλο ομορφιά. Η Σούλα είχε την ευκαιρία να καθίσει λίγο στο συντριβάνι, στο κέντρο και να ξαποστάσει.

Είναι εκπληκτικό πώς Νοέμβρη μήνα, στα μέσα του πια και υπάρχουν τόσα και τέτοια ανθισμένα λουλούδια, μέσα στον κήπο του Άλσους Κηφισιάς. Οι φωτογραφίες στο σημερινό δημοσίευμα είναι χθεσινές, από τη βόλτα μας εκεί. Και μπορείτε να δείτε κι εσείς αυτή την υπέροχη, μοναδική ομορφιά, όπως την αποτυπώσαμε.

Μια τέτοια ομορφιά είναι πειρασμός. Έτσι, δεν άντεξε η Σούλα και έσκυψε να κόψει ένα λουλουδάκι. Χρειάζονταν προσοχή, γιατί τα μελίσσια τα πολιορκούσαν και δεν θέλει και πολύ να συμβεί το κακό. Ευτυχώς όλα πήγαν καλά και το μόνο που έμεινε ήταν αυτή η ωραία ανάμνηση να μας υπενθυμίζει πως όποια εποχή κι αν επιλέξεις να πας βόλτα στην Κηφισιά, θα τη βρεις στα καλύτερα της.

Ακόμα και τριαντάφυλλα, ανθισμένα, βρήκαμε στο δρόμο μας. Το Άλσος είναι ομορφοφτιαγμένο και προσεγμένο, από τους ανθρώπους του τοπικού Δήμου, οπότε η απόλαυση στο μάτι είναι εγγυημένη. Και είναι αρκετά μεγάλο σε έκταση, ώστε να θέλει το χρόνο του, για να το περπατήσεις. Και αν χρειαστεί, σε καίρια σημεία, υπάρχουν παγκάκια, κάτω από τεράστια δέντρα, για να καθίσεις λίγο. Εμείς το κάναμε!

Τρίτη μεσημέρι με καλό καιρό, ηλιόλουστη. Χρειάστηκε να έρθουμε στην οδό Ιακωβίδου, στον Άγιο Ελευθέριο, δυο βήματα από τα Άνω Πατήσια. Μπερδευτήκαμε λίγο στην αρχή. Αλλά με τη βοήθεια της Google βρήκαμε σχετικά εύκολα τον προορισμό μας. Είναι που ξεμάθαμε να λειτουργούμε όπως παλιά. Και που δεν υπάρχουν άνθρωποι, διαθέσιμοι να απαντήσουν σε ερωτήσεις, ακόμα και γεωγραφικού περιεχομένου, πριν σε περάσουν από… κόσκινο.

Η οδός Ιακωβίδου είναι ένας κάθετος δρόμος που ακουμπά ή καλύτερα ξεκινά πάνω από την Πατησίων. Απέναντι ακριβώς, είναι ένα σούπερ μάρκετ «ΑΒ Βασιλόπουλος». Και στην αρχή της υπάρχει ένα συμπαθητικά καφέ, για να πάρω μια ζεστή σοκολάτα που μάλλον την χρειαζόμουν και την απόλαυσα καθώς έγραφα αυτό το σημείωμα. Η Αθήνα είναι μια μεγάλη πόλη, όπου μπορείς να βρεις όλα όσα αναζητάς…

Δεν έχει πολύ κίνηση, μεσημεριάτικα το καφέ ON THE ROAD 321, αλλά το βρήκα πολύ εξυπηρετικό και η σερβιτόρα του ήταν χαμογελαστή. Όμορφη προϋπόθεση σε μια εποχή που σπανίζουν οι χαμογελαστοί άνθρωποι και σε έναν κόσμο που δεν έχει κάτι καλό να δώσει. Μια ώρα, ήταν αρκετή να περπατήσω την αρχή ως κάποιο σημείο της Ιακωβίδου, να σκαρώσω αυτό το κομμάτι και να απολαύσω παράλληλα τη ζεστή σοκολάτα μου.

Δεύτερη μέρα σήμερα στη λίμνη Μπελέτσι που αποτελεί σημαντικό υδροβιότοπο της Αττικής, καθώς απαντώνται αποδημητικά πουλιά όσο και μόνιμα (πάπιες, κύκνοι), ψάρια, κυρίως κυπρίνοι και χέλια. Επίσης ζουν στη λίμνη αρκετές νεροχελώνες, κυρίως οι λεγόμενες νεροχελώνες με κόκκινα μάγουλα (Trachemys scripta elegans), οι οποίες είναι παράδειγμα για χωροκατακτητικά είδη.

Η αρχική καταγωγή τους είναι οι ΗΠΑ και το Μεξικό, αλλά είναι και παγκοσμίως οι πλέον εμπορεύσιμες χελώνες ως κατοικίδιο, και έτσι, ως παρατημένα πρώην κατοικίδια, καταφέρανε να κατακτήσουν παγκοσμίως διάφορους υδροβιότοπους όπως και τη λίμνη Μπελέτσι. Τις φωτογραφίες στο σημερινό δημοσίευμα, τις έχει τραβήξει με το κινητό της η Σούλα και την ευχαριστώ γι’ αυτό.

Σήμερα ο οικισμός της Αγίας Τριάδας εντός του εγκεκριμένου ρυμοτομικού σχεδίου έκτασης 7.636 στρεμμάτων/1.876 οικοπέδων του Οικοδομικού Συνεταιρισμού Υγειονομικών με την επωνυμία «Διεθνής Ιπποκράτειος Πολιτεία ΣΥΝΠΕ» που περιβάλλει την τεχνητή λίμνη Μπελέτσι, έχει πλέον αρκετές πολυτελείς μονοκατοικίες, αλλά και ένα κατάλληλα διαμορφωμένο καταφύγιο που στο παρελθόν φιλοξενούσε ελάφια και άλλα ζώα.