Αρχείο κατηγορίας Καθημερινότητα

Ξημερώματα, όχι σε καθημερινή βάση, αλλά ίσως μπορεί να προκύψει κι αυτό κάποια στιγμή, ξεκινά η μέρα μας. Έχει συμβεί να βρεθούμε πολύ πρωί στον Πειραιά, για να πάρουμε υλικό για το στήσιμο του «ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΥ σιδηροδρόμου», αλλά μας άρεσε αυτό το εκτός προγράμματος που προέκυψε και κάναμε το παν, για να μην επηρεάσει την υπόλοιπη μέρα μας.

Συνήθως η υπόλοιπη μέρα μας, μπορεί να έχει μια βάρδια που επίσης κάνουμε με πολύ καλή διάθεση και χαρά, εθελοντικά, αφού με τον τρόπο μας και τη στάση μας, βοηθούμε ανθρώπους που έχουν τη σωστή διάθεση καρδιάς, να ακούσουν ζωοσωτήριες αλήθειες που είναι ικανές να αλλάξουν τη ζωή τους και τώρα και για πάντα.

Οι δρόμοι, έχουν για μας, ένα ξεχωριστό νόημα. Τους περπατάμε σχεδόν καθημερινά κι όσοι μας παρακολουθείτε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, προφανώς έχετε μάθει καλύτερα την πόλη, μέσα από τα μάτια μας. Στιγμές αληθινές, μιας πόλης δύσκολης, αλλά και αγαπημένης με προβλήματα, αλλά και και χαρές. Πλήρεις μ’ αυτά τα συναισθήματα που έχουν οι αληθινοί άνθρωποι.

Πρωινοί τύποι καθώς είμαστε, μας αρέσει να κάνουμε μια τσάρκα στο διαδίκτυο και να βλέπουμε τι απασχολεί τους ανθρώπους και πώς ξεκινάνε τη μέρα τους ή τη χρονιά τους… Αυτή η εικόνα, ανεβασμένη από τον καλό μας φίλο Πέτρο Παρσαλαρήδη, μας τράβηξε την προσοχή. Δεν ξέρουμε από πού είναι, αλλά είναι όμορφο να ξεκινά κάπως έτσι, ένας ακόμα χρόνος στη ζωή σου!

Στο Ιλινόις των ΗΠΑ έχει τραβηχτεί αυτή η φωτογραφία, από τον David Egland-Rock και τη δημοσίευσε ξημερώματα του 2024 για την Ελλάδα, (ποιος ξέρει τι ώρα για τον τόπο του…) στην ομάδα «View from YOUR window (the ORIGINAL Group!)». Και μοιραστήκαμε μαζί του, αυτή την ομορφιά σε μια άλλη, μακρινή σε μας, χώρα. Από τα καλά του διαδικτύου, αν το χρησιμοποιούμε σωστά.

Μια υπέροχη φωτογραφία από το Λαύριο, τραβηγμένη από τον Christoforos Aliagas Lavrio και δημοσιευμένη στην ομάδα «Λαυρι♥μορφιές!». Πόσα όμορφα πράγματα είναι δίπλα μας, κοντά μας και δεν τα ξέρουμε! Δεν έχουμε πάει μια βόλτα να τα γνωρίσουμε, αν και κάτι τέτοιο, δεν είναι και τόσο απαγορευτικό για τον καθέναν μας.

Στα Κύθηρα έχω πάει παλιότερα, αλλά αυτή τη θέα που είδα σήμερα, από μια φωτογραφία της Ματίνα Καραγιαννάκη  που “ανέβασε” στην ομάδα «Εξερευνώντας τα Κύθηρα» από το περπάτημα της γύρω από το Καψάλι, ομολογώ ότι δεν το γνωρίζω. Και μάλλον είναι ωραίο, όπως μπορείτε να διαπιστώσετε κι εσείς. Άλλος ένας στόχος που βάζουμε, να το γνωρίσουμε καλύτερα, αυτό το μικρό νησί.

Ζήσαμε άλλο ένα επεισόδιο του παραλόγου χθες στην ουρά των ΕΛΤΑ, παράρτημα της Λένορμαν. Καθώς γυρίσαμε από την Κρήτη, είχα βρει έξω από την πόρτα μου κάποιες εφημερίδες, δείγμα πως κάποιος καλός συγκάτοικος είχε ανοίξει το γραμματοκιβώτιο της πολυκατοικίας, τις βρήκε και μου τις έφερε.

Μετά από μια δεκαπέντε μέρες βρήκα αυτό το ειδοποιητήριο τσαλακωμένο ανάμεσα στα γράμματα, κυρίως λογαριασμούς της ΔΕΗ, του ΟΤΕ και των άλλων εταιρειών ενέργειας και τηλεπικοινωνιών. Αλλά πέσαμε πάνω στις γιορτές και οι υπηρεσίες των ΕΛΤΑ ήταν κλειστές. Είχαν αργία οι άνθρωποι.

Την πρώτη εργάσιμη μέρα μετά τα Χριστούγεννα πήγα και βρήκα αυτή την κατάσταση. Δύο σημεία εξυπηρέτησης μέσα στο υποκατάστημα και 17 άνθρωποι έξω στο πεζοδρόμιο να περιμένουν υπομονετικά να έρθει η σειρά τους. Η οργάνωση “άψογη”. Ο χρόνος αναμονής ΑΓΝΩΣΤΟΣ. Έφυγα, δεν μπορούσα να περιμένω.

Ίδια ήταν η κατάσταση και χθες που πήγα. Ίδιο το προσωπικό εξυπηρέτησης και περισσότερος ο κόσμος στην αναμονή. Περίμενα υπομονετικά, περίπου μια ώρα όρθιος, μαζί με άλλους πελάτες έξω από τα ΕΛΤΑ κι όταν έφτασε η σειρά μου, μου είπαν πολύ φυσικά, ότι το δέμα είχε επιστρέψει στον αποστολέα του! Να τους χαιρόμαστε…

Είχαμε καιρό να γράψουμε κάτι σ’ αυτό το site για την Άνδρο που αγαπούμε και τους ανθρώπους της. Δείτε μια ομορφιά που έχει αυτή την εποχή! Στο βάθος διακρίνεται η Χώρα, δέκα λεπτά με το αυτοκίνητο για τη βόλτα σου ή για να καλύψεις κάποια ανάγκη από τα χρειαζούμενα. Η καλή μας φίλη Ευαγγελία, έχει κάνει μια καλλιτεχνική απεικόνιση.

Κάθε πρωί το υπέροχο σκηνικό. Σαν να μας μιλά ο Ιεχωβά και μας λέει πόσο μας νοιάζεται. Και μήπως δεν είναι έτσι; Ο πανέμορφος ουρανός, τα Αποίκια που μένουν οι φίλοι μας, Λούης και η Δήμητρα. Ύστερα η ησυχία, η ηρεμία, πράγματα που έχουμε απόλυτη ανάγκη όλοι εμείς που έχουμε την ατυχία να ζούμε στην ισοπεδωτική μεγαλούπολη.

Έρχονται στιγμές που στην Άνδρο, μπορείς να δεις αυτό το χρώμα στον ουρανό. Τι είναι αυτό που δίνει τούτη την υπέροχη αίσθηση και τη μοναδικότητα στο χρόνο; Δεν ξέρω, αλλά σ’ αυτό το νησί που γνωρίσαμε και αγαπήσαμε με τους φιλόξενους υπέροχους ανθρώπους του – φίλους μας, είναι που κάνουν όλα στα μάτια μας να είναι υπέροχα.

Χάρηκα γι’ αυτές τις φωτογραφίες που θα είναι μαζί σας παρέα σήμερα, ενόσω εμείς θα κάνουμε την εκδρομή που σχεδιάζαμε μέρες τώρα, με τους φίλους μας. Το αν θα είναι καλός ο καιρός ή όχι δεν είναι το ζητούμενο. Η αλλαγή περιβάλλοντος και το μέρος που έχουμε επιλέξει να πάμε, στην Πελοπόννησο είναι το σημαντικό. Αλλά γι’ αυτά, σε λίγο.

Μια πόλη σαν την Αθήνα έχει οπωσδήποτε τα φανάρια της. Απαραίτητα να μπορούν να κινούνται οι άνθρωποι με ασφάλεια. Βρίσκομαι  κι εγώ πολλές φορές εκεί από ανάγκη. Άλλες φορές κάθομαι σε μια άκρη, όταν οι περιστάσεις το επιτρέπουν και παρακολουθώ αγχωμένους ανθρώπους να τρέχουν σαν παλαβοί για να προλάβουν. Να προλάβουν τι; Ο χρόνος είναι συγκεκριμένος.

Εντάξει, προφανώς δεν πας εκδρομή όταν είσαι για δουλειές στο κέντρο της πόλης. Ούτε έχει πάντα την πολυτέλεια να πηγαίνεις με το πάσο σου. Αλλά αυτό γίνεται τελικά συνήθεια. Και μόνος σου να είσαι στο δρόμο αρχίζεις να τρέχεις. Σημείο των καιρών. Έχει χαθεί η ηρεμία που είχαμε κάποτε. Οι άνθρωποι έχουν ενα μόνιμο άγχος σε ότι κάνουν. Ονειρεύομαι έναν άλλον κόσμο, όπου οι άνθρωποι θα έχουν στη ζωή τους ρυθμούς τέτοιους που θα τους επιτρέπουν να απολαμβάνουν μικρά πράγματα.

Μπορεί να συμβεί αυτό; Γιατί όχι; Φαντάζεστε τι όμορφα θα είναι; Η ίδια η φύση θα είναι πιο ήρεμη και πιο προσεγγίσιμη. Τίποτα δεν θα μοιάζει με όσα ζούμε σήμερα. Ακόμα και τα φανάρια, αν υπάρχουν, θα εξυπηρετούν άλλα πράγματα. Και πάντως δεν θα συμβάλλουν στο τρέξιμο, το άγχος και την υπερβολική πίεση. Επειδή με ότι καταπιανόμαστε, ότι κι αν κάνουμε θα μας γεμίζει χαρά και ικανοποίηση.

Το Σάββατο είναι μια μέρα, με σχετικά ήπια κυκλοφορία… Τα εμπορικά μαγαζιά είναι κλειστά και πολλοί ιδιωτικοί υπάλληλοι, δεν εργάζονται καθώς το πενθήμερο είναι στη ζωή των εργαζομένων, εκτός από το κέντρο της πόλης, που λόγω τουριστών, κάποια μαγαζιά είναι ανοιχτά και τα Σαββατοκύριακα. Καθώς λοιπόν η κίνηση είναι ελαττωμένη, τα περιστέρια βρίσκουν την ευκαιρία να καταλάβουν το χώρο.

Στην πλατεία Κάνιγγος είδαμε αυτά τα περιστέρια της φωτογραφίας. Έκανε κρύο κι αυτά έψαχναν κάτι να φάνε… Και ψάχνοντας, είδαμε πόσο “φαγανά” είναι. Αλλά ήταν φιλικά προς τους ανθρώπους. Κινούμαστε δίπλα τους, πλησίασα αρκετά για να τα φωτογραφίσω και ούτε που κουνήθηκαν από τη θέση τους. Για φαντάσου, δυο βήματα από το κέντρο της πρωτεύουσας, την Ομόνοια.

Ακόμα και στη στάση των λεωφορείων είναι λίγοι οι άνθρωποι, αν και από αυτή την πλατεία περνάνε πολλά, που καταλήγουν είτε στην Ακαδημία, είτε στο Σύνταγμα. Προσέξτε όμως πού βρήκαν καταφύγιο τα περιστέρια. Πάνω στη στέγη της στάσης! Νιώθουν ασφαλή εκεί. Οι άνθρωποι κυκλοφορούν κάτω από το στέγαστρο και κανείς δεν τα ενοχλεί. Οπότε, λίγη ξεκούραση τη χρειάζονται.

Η Αθήνα, μια πολυάριθμη πόλη της Ελλάδας, όπου ζει σχεδόν ο μισός πληθυσμός της χώρας, σε τεράστιες πολυκατοικίες – κλουβιά, υπάρχουν και μερικά πράγματα που στην ουσία της δίνουν μια νότα ομορφιάς, όπως αυτά τα γκράφιτι Δεν ξέρω ποιος τα έκανε, αν είναι παραγγελία από κάποιον ή αν κάποιος χρηματοδότησε επαγγελματίες για να τα σχεδιάσουν. Τα είδαμε σε κεντρικού δρόμους της πόλης, καθώς κυκλοφορούμε. Αυτό είναι κάπου στην Πειραιώς, ψηλά, κοντά στην Ομόνοια.

Κι αυτό βρίσκεται κάπου στου Ψυρρή. Μοντέρνα τεχνοτροπία, καλύπτει κάμποσους ορόφους και έχει προσαρμοστεί στις ανάγκες ενός άδειου, άχαρου τοίχου. Συνήθως η υπογραφή του έργου είναι πολύ διακριτική. Αλλά τι σημασία έχει; Είναι ωραίο και δίνει μια ξεχωριστή νότα σε μια απρόσωπη πόλη, όπως είναι η Αθήνα. Προσωπικά είναι ασύγκριτα πιο ωραία από αντιαισθητικά γκράφιτι που κατακλύζουν την πόλη. Και υποβαθμίζουν ακόμα περισσότερο την ποιότητα ζωής των ανθρώπων.

Ακόμα κι αυτό το σχετικά απλοϊκό γκράφιτι από το Μοναστηράκι, δίπλα στο σταθμό του Μετρό, δίνει κάτι. Και στη συγκεκριμένη φωτογραφία μπορεί κανείς να συγκρίνει αυτή τη χρωματιστή ζωγραφιά, με τα τερατουργήματα, είτε στους τοίχους, στο ύψος που φτάνουν οι ανώνυμοι «καλλιτέχνες» εικαστικοί, είτε στο σταθμευμένο, για κάποιο άγνωστο λόγο για καιρό στο ίδιο σημείο, βανάκι. Επισημάναμε τρία μόνο κτίρια της πόλης με ειδικά γκράφιτι ή ζωγραφιές, πες τις όπως θες, που προσθέτουν και δεν αφαιρούν από την καλαισθησία της πόλης.