Αρχείο κατηγορίας Καθημερινότητα

Περπατάμε πολύ συχνά στο κέντρο της Αθήνας. Κι έτσι, χθες, βρεθήκαμε στο Μεταξουργείο. Ελάτε να σας δείξουμε λοιπόν την οδό Κεραμεικού, μία από τις αρχαιότερες οδούς της Αθήνας, η οποία ξεκινάει από το κέντρο της πόλης και συγκεκριμένα από το σημείο όπου συναντώνται τρεις δρόμοι, η Ζήνωνος, η Βούλγαρη και η Νικηφόρου, και καταλήγει στην Ιερά Οδό. Καθώς όλα δείχνουν ότι ο καιρός χαλάει ξανά. Χθες, πάντως, όλα ήταν καλά…

Η οδός Κεραμεικού επιφυλάσσει στον περιπατητή μια απίθανη αρχιτεκτονική και κοινωνική ποικιλία. Συνδυάζει το παραδοσιακό στοιχείο: παλιά αθηναϊκά σπίτια, νεότερες και παλιότερες πολυκατοικίες -δημιουργήματα της αντιπαροχής των δεκαετιών του 1960 και του 1970- και νεοκλασικά κτήρια. Διάφορες ήπιες χρήσεις, όπως παραδοσιακά καφενεία και μικρομάγαζα, προσθέτουν στον δρόμο αυτόν ένα ιδιαίτερο χρώμα.

Η Κεραμεικού διασταυρώνεται με τις οδούς Κολωνού, Κολοκυνθούς, Ιάσονος -δρόμο απίθανου αρχιτεκτονικού ενδιαφέροντος-, Μυλλέρου, Πλαταιών, Ακαδήμου, Θερμοπυλών και Μυκάλης.  Ένα ταξίδι ονομάτων μέχρι τα βάθη της ιστορίας… Ο περιπατητής θα συναντήσει στη διαδρομή του την εκκλησία των προτεσταντών, την πλατεία Αυδή, το πολύκεντρο «Κεραμεικός», το κέντρο εκδηλώσεων και πολιτισμού “Σπούτνικ”.

Όση κίνηση κι αν έχει το καλοκαίρι, την άνοιξη και το φθινόπωρο (αν υπάρχουν ακόμα ευδιάκριτες αυτές οι εποχές) το χειμώνα τα πράγματα αλλάζουν. Δείτε μερικές χθεσινές φωτογραφίες από το κέντρο της πόλης, μέσα στο ιστορικό τρίγωνο που συνήθως σφύζει από ζωή. Η ώρα είναι γύρω στις 12 το μεσημέρι, όχι και τόσο απαγορευτική ώρα.

Τα μαγαζιά δεν έχουν ακόμα πελάτες… Και δεν είναι το υπερβολικό κρύο που το κάνει αυτό. Χθες, η κατάσταση ήταν αρκετά υποφερτή. Και στα σημεία που είχε ήλιο ήταν έως και πολύ όμορφη, χωρίς προβλήματα. Άδεια τραπέζια, που δείχνουν ένα πρόβλημα των ανθρώπων κι αυτό που αντιμετωπίζουν οι επιχειρήσεις. Καταλαβαίνω, ότι θα ήθελαν να είναι αλλιώς τα πράγματα.

Την ίδια, από μικρή έως ελάχιστη κίνηση, έχουν και τα εμπορικά μαγαζιά που είναι πιο δίπλα. Θα πεις ότι ήταν μια καθημερινή μέρα, αλλά δεν είναι έτσι… Το ιστορικό κέντρο μπορεί να έχει πελάτες κάθε μέρα και όλες τις ώρες, κυρίως τουρίστες. Αλλά αυτούς, ακριβώς, δεν βλέπεις όπως τους έβλεπες ακόμα και τον Οκτώβρη – Νοέμβρη που ήταν σχετικά ζεστοί μήνες.

Γενικά η Κηφισιά μας αρέσει. Το συνδυάζουμε μάλιστα με δουλειές και φροντίζουμε στην αναμονή μας να περπατάμε λίγο, άλλοτε στο πάρκο, άλλοτε στο Κεφαλάρι κι άλλοτε μέσα στους δρόμους του όμορφου προαστίου, πόλης πια. Αυτή τη φορά διαλέξαμε το τρίτο. Έκανε κρύο κι εμείς θέλαμε να περπατήσουμε λιγάκι. Δείτε μερικές εικόνες που πήραμε από εκεί.

Έχουν κι εδώ πρόβλημα με τα αυτοκίνητα. Δεν είναι πια εκείνος ο μικρός τόπος που μπορούσες να τον περπατήσεις με άλογα και άμαξα, (εγώ την πρόλαβα έτσι της Κηφισιά). Όχι! Κυκλοφορούν πολλά αυτοκίνητα, έχει μεγάλα σούπερ μάρκετ και γενικά καλή αγορά, οπότε και τραβάει πολύ κόσμο και από διπλανούς δήμους ή και από μακριά.

Όμως πάντα θα υπάρχουν όμορφα σπίτια ως κατασκευές που θα τραβούν την προσοχή μας. Μερικά από αυτά έχουν μετατραπεί σε εμπορικά, το διακρίνει κανείς στις βιτρίνες τους. Και πάλι όμως δε χάνει το χρώμα της. Και είναι χειμώνας με τα δέντρα χωρίς φύλλα. Πάντα τα καλοκαίρια είναι ακόμα πιο όμορφα να την περπατάς και να την απολαμβάνεις.

Δες, ας πούμε, εδώ τα πλατάνια! Διατηρούν τη γοητεία τους, αλλά το πράσινο και το πυκνό φύλλωμα τους, δίνει άλλη ομορφιά. Θα τα δεις παντού τα πλατάνια, δείγμα πως υπάρχει, υπόγεια, μπόλικο νερό που τους δίνει υγεία και δύναμη για να αναπτυχθούν. Τώρα, χειμωνιάτικα, γυμνά όπως είναι, δεν είναι και τόσο ελκυστικά.

Είχαμε πρώτα τις φωτογραφίες από τον Κώστα και την Άννυ την ώρα που βίωναν τον χιονιά. Ύστερα διαβάσαμε και τις ειδήσεις… “Τα σχολεία παρέμειναν κλειστά σήμερα στο Βανκούβερ και πολλές πτήσεις επηρεάστηκαν από την κακοκαιρία”, με τους μετεωρολόγους να προειδοποιούν ότι επίκεινται σφοδρές χιονοπτώσεις και ψυχροί άνεμοι στην πόλη αυτή, στα παράλια του Ειρηνικού Ωκεανού. Εδώ, ο Κώστας στο χιόνι.

Ο δυτικός Καναδάς βίωσε ένα Σαββατοκύριακο πολικών θερμοκρασιών. Έπειτα από ένα σύντομο διάλειμμα, την Δευτέρα και την Τρίτη, με τον υδράργυρο να ανεβαίνει αισθητά από τους -9 βαθμούς που καταγράφηκαν την Κυριακή, η μετεωρολογική υπηρεσία προβλέπει νέα πτώση, στους -7 βαθμούς Κελσίου και χιόνια που μπορεί να φτάσουν έως και τα 15 εκατοστά. Τελικά, τα πέρασαν κατά πολύ!

Το Διεθνές Αεροδρόμιο του Βανκούβερ, ανακοίνωσε ότι λόγω των καιρικών συνθηκών και μολονότι οι αρμόδιες υπηρεσίες καθαρίζουν συνεχώς το χιόνι και τον πάγο από τους διαδρόμους προσγείωσης-απογείωσης, θα υπήρχαν λιγότερες πτήσεις. Σύμφωνα με τον εξειδικευμένο ιστότοπο παρακολούθησης των πτήσεων Flightaware, περίπου 50 πτήσεις ματαιώθηκαν.

Η ομοσπονδιακή μετεωρολογική υπηρεσία προειδοποίησε επίσης, για επικίνδυνες καιρικές συνθήκες στην Κοιλάδα Φρέιζερ, περίπου 130 χιλιόμετρα ανατολικά του Βανκούβερ, λόγω της χιονοθύελλας. Ευχαριστούμε τα παιδιά μας, για την άμεση ενημέρωση. Και τα βίντεο που μας έστειλαν την ώρα της χιονοθύελλας ήταν καταπληκτικά.

Δρόμοι που τους περπατάμε, σχεδόν καθημερινά. Στη γειτονιά που μένουμε στον Κολωνό… Συχνά στεκόμαστε σ’ αυτή εδώ τη γωνιά, εκεί που η Άστρους συναντά τη Βασιλικών, έναν μικρό δρομάκο που οδηγεί στη Λένορμαν. Έχει μέσα στην αυλή του, δύο ή τρεις λεμονιές. Και είναι φορτωμένες από λεμόνια. Έτσι ήταν από τότε που το σπίτι ήταν ερείπιο. Το ίδιο είναι και τώρα που οι ιδιοκτήτες του, το έχουν φτιάξει και ανακαινίσει.

Οι λεμονιές είναι από τα δέντρα που μου αρέσουν σε ένα σπίτι. Ο καρπός τους είναι χρήσιμος, σε τόσα φαγητά και τα νοστιμεύει. Έχω κι εγώ μια στο πίσω μπαλκόνι μου, εδώ στην Αθήνα, αλλά τα λεμόνια που βγάζει είναι μετρημένα. Το δοκιμάσαμε και στο χωριό φυτεύοντας μία, μαζί με μία μανταρινιά. Και τον περσινό Δεκέμβρη έκοψα το πρώτο λεμόνι, ύστερα από πέντε χρόνια. Δεν ξέρω τι φταίει. Δεν είμαι ειδικός. Εγώ απλά παρατηρώ τα πράγματα…

Κι αυτή, είναι οδός Τριπόλεως. Ενώνει το λόφο Κολωνού με το ανοιχτό αρχαιολογικό πάρκο της Ακαδημίας του Πλάτωνα. Δρόμος ήπιας κυκλοφορίας, για να μπορούν να τον περπατούν οι άνθρωποι. Λένε πως ακολουθεί τα αχνάρια του δρόμου που υπήρχε και στην αρχαιότητα. Όπως και να ‘χει κι αν τον έχω περπατήσει, είτε πεζός, είτε εποχούμενος.

Αχαρνών και Χέυδεν : 2ο Γυμνάσιο Αρρένων Αθηνών. Ιδρύθηκε το 1862 και λειτούργησε στην Πλάκα, μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα, που φιλοξενήθηκε στο πρώην βασιλικό Τυπογραφείο της οδού Σταδίου. Τα προσχέδια ήταν έργο του Τσίλλερ και στην διάρκεια της Κατοχής χρησιμοποιήθηκε ως διοικητήριο, ενώ μετά την απελευθέρωση μεταστεγάστηκε στο παλαιό κτήριο του Αρσακείου στην συμβολή των οδών Αχαρνών και Σουρμελή. Η φωτογραφία είναι της Mairh Spagopoyloy.

Ένα προσεγμένο κτίριο επί της οδού Ολυμπίας. Πλησίον του σταθμού ΗΣΑΠ Αγ. Νικολάου. Είναι τα χρώματα, είναι η ώρα; Ότι κι αν είναι, όλες αυτές τις φωτογραφίες τις είδαμε χθες στην Ομάδα “ΠΛΑΤΕΙΑ ΒΙΚΤΩΡΙΑΣ – ΚΥΡΙΑΚΟΥ & ΠΕΡΙΞ”. Οι άνθρωποι έχουν κέφια… Αγαπούν την περιοχή που μένουν και την καταγράφουν καθημερινά σε εικόνες. Η φωτογραφία είναι της Evangelia Sirou.

Κινηματογράφος ΑΛΜΑ, Πιπίνου 46 και Καλύμνου. Κλειστός, εγκαταλειμμένος πια. Η τηλεόραση έκανε μεγάλη ζημιά στα σινεμά. Είναι και οι στρίμινγκ συνδρομητικές πλατφόρμες, ποιος πάει πια, σε κινηματογράφο; Λειτούργησε από το 1960 – 1986. Αρχικά ήταν θερινός κινηματογράφος, ενώ αργότερα μετατράπηκε σε χειμερινό με χωρητικότητα 720 θέσεων. Η φωτογραφία είναι της Konstantina Markoglou.

Ο διαδικτυακός φίλος μας, γεωπόνος Theodoros Vasileios Koutsos, δημοσίευσε τις σημερινές φωτογραφίες στην ομάδα “GreekFlora”. Κι εμάς μας αρέσει πολύ η φύση και ιδιαίτερα τα λουλούδια που ομορφαίνουν τη ζωή μας, ιδιαίτερα αν είναι διαλεγμένα από κάποιον που είναι ειδικός. Τα είδαμε λοιπόν και θέλαμε να τα μοιραστούμε μαζί σας σ’ αυτή την ανάρτηση.

Είναι άγριες ορχιδέες που μπορείς να τις συναντήσεις στη φύση. Δεν μου έχει συμβεί να τις δω ζωντανές, αλλά φαντάζομαι και ο άνθρωπος αυτός, διέθεσε χρόνο για να τραβήξει 125 φωτογραφίες, να ψάξει να βρει την επιστημονική τους ονομασία και να τις ανεβάσει με πολύ φροντίδα στη συγκεκριμένη ομάδα. Είναι προφανές ότι και όσοι την παρακολουθούν τους αρέσουν τα φυτά.

Ιδιαίτερα η ελληνική πανίδα… Φυτά δηλαδή που μπορείς να τα δεις και μόνος σου αν διαθέσεις χρόνο και ψάξεις στην άγρια φύση, εκεί που όλα γίνονται “από μόνα τους” με πολύ αγάπη και φροντίδα για όλους εμάς. Δεν έχω το χρόνο και δεν μπορώ να το κάνω, αλλά αυτό δεν σημαίνει που δεν θα συνεχίσει να μου αρέσει, έστω και μέσα από φωτογραφίες.