Αρχείο κατηγορίας Καθημερινότητα

Συνεχίζουμε σήμερα το οδοιπορικό για τον Πειραιά που ξεκινήσαμε χθες. Μπορείτε να δείτε ΕΔΩ το πρώτο μέρος, αλλά χάριν συντομίας, θα σας περιγράψουμε πώς φύγαμε από τον Κολωνό, μέσω Ναυπλίου, συναντήσαμε την Αθηνών – Κορίνθου και στρίψαμε δεξιά, ενώ στο ύψος του Κηφισού ακολουθήσαμε τον παράδρομο δεξιά και περάσαμε κάτω από τη γέφυρα. Στρίψαμε κάτω από τη γέφυρα πάνω στον Κηφισό, μέχρι που φτάσαμε στην Πειραιώς…

Η οδός Πειραιώς, ξεκινά από την Ομόνοια και φτάνει μέχρι τον Πειραιά. Όταν εργαζόμουν στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ και πήγαινα κάθε απόγευμα, από την ΠΕΤ ΟΤΕ, έκανα χιλιάδες φορές αυτή τη διαδρομή. Μου είναι πολύ γνωστή και οικία. Τότε στο ύψος της ΕΛΑΪΣ, έστριβα αριστερά προς το γήπεδο Καραϊσκάκη του Ολυμπιακού. Τώρα, όμως, συνέχισα ευθεία μπροστά για το λιμάνι.

Ακολουθήσα την Πειραιώς, όχι όμως μέχρι το λιμάνι της πόλης, αλλά μέχρι την οδό Ρετσίνα, έστριψα αριστερά και έφτασα στα φανάρι της Κόνωνος. Ήμουν πια πολύ κοντά στο στόχο μου. Τα κτίρια του ΗΣΑΠ είναι ήδη μπροστά μου. Ιδιαίτερα το αμαξοστάσιο. Τότε που Ηλεκτρικός είχε και τα πράσινα λεωφορεία. Στην Κόνωνος στρίψαμε αριστερά και φτάσαμε στην Αλιπέδου. όπου και στρίψαμε δεξιά.

Η οδός Αλιπέδου είναι ακριβώς πίσω από το αμαξοστάσιο των ΗΣΑΠ. Ένας στενός δρόμος που χρησιμοποιείται πιο πολύ από πεζούς και λιγότερο από αυτοκίνητα. Όμως για τη μηχανή δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα, αν είσαι προσεκτικός, ιδιαίτερα μια μέρα καθημερινή όπως ήταν αυτή που πήγα εγώ. Στο βάθος διακρίνεται ο τερματικός σταθμός του ηλεκτρικού σιδηρόδρομου στον Πειραιά.

Είστε οδηγοί; Και αγαπάτε τις μηχανές ή τις αφήνετε να γίνουν εργαλεία στα χέρια σας, για να σας εξυπηρετήσουν στη δουλειά ή στο έργο σας; Εγώ την έχω πολλά χρόνια, 20 τόσα και η αλήθεια είναι ότι μας έχει εξυπηρετήσει πολύ και συνεχίζει να το κάνει. Χθες κατέβηκα Πειραιά μ’ αυτήν και είπα να καταγράψω την εμπειρία. Εδώ η οδός Ναυπλίου στον Κολωνό.

Η Ναυπλίου με έβγαλε στην Καβάλας ή αλλιώς Αθηνών Κορίνθου. Ήταν γύρω στις 10 και κάτι το πρωί, οπότε, όπως βλέπετε κι εσείς από τη φωτογραφία, δεν είχε και μεγάλη κίνηση. Όλη η διαδρομή ήταν ήρεμη, αν και μερικοί που γνωρίζουν να οδηγούν μηχανή, φοβούνται να μπουν μ’ αυτή σε μεγάλους δρόμους. Αλλά για μένα δεν ήταν ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία φορά.

Στη γέφυρα του Κηφισού έπρεπε αντί να την ανέβω (και να συνεχίσω για Ελευσίνα…) να πάρω τον παράδρομο δεξιά που οδηγεί στα ΚΤΕΛ και να πιάσω την αριστερή λωρίδα που οδηγούσε στον Πειραιά. Αυτό και έκανα. Είναι υπόθεση ενός φαναριού, αλλά χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή καθώς μπαίνεις στον Κηφισό προς Πειραιά, επειδή τα αυτοκίνητα που ήδη κινούνται εκεί, τρέχουν με μεγάλη ταχύτητα.

Κινήθηκα χωρίς GPS. Την έχω κάνει τόσα χρόνια αυτή τη διαδρομή, καθώς από τον καιρό της πανδημίας COVID-19, προτιμούσα αντί να χρησιμοποιώ τον Ηλεκτρικό για να κατεβαίνω Πειραιά, να πηγαίνω με τη μηχανή. Κάτι που το συνηθίζω ακόμα και σήμερα. Αισθάνομαι πιο ανεξάρτητος, ακόμα και όταν το ποτάμι έχει πολύ κίνηση. Πάντα μπορείς να κάνεις, προσεκτικά, μικρούς ελιγμούς και να ξεφύγεις απόν ουρά.

Καβατζάραμε και το δεύτερο δεκαήμερο του Φλεβάρη, οπότε, θεωρητικά τουλάχιστον, οδεύουμε στο πέρασμα από τον χειμώνα (αν τον ζήσαμε ποτέ, φέτος, πραγματικά) στην άνοιξη. Δείτε λοιπόν μερικά λουλούδια από τον κήπο του, τωρινά. Η Αναστασιά Σερρών, αλλά κυρίως τα χέρια του Ηλία και της Κατερίνας, τα έκαναν αυτά.

Ο ίδιος λέει ότι το χωριό του είναι ψηλά, αν και τα 350 μέτρα υψόμετρο, δεν θεωρούνται ιδιαίτερα υψηλό και κατά την άποψη του, αργεί λίγο να πάει εκεί η άνοιξη. Κι όμως τα πρώτα αγριολούλουδα είναι ήδη εμφανή ανάμεσα στα ξεραμένα φύλλα των πλατανιών που γεμίζουν τον τόπο, ολόγυρα. Το βλέπετε και μόνοι σας.

Κι αυτά είναι πολύ όμορφα. Για κάποιο λόγο, προσωπικά, μου αρέσουν πολύ! Θυμίζουν αυτή την προσπάθεια της φύσης να κάνει την υπέρβαση. Να φύγει από τον χειμώνα και ότι αυτό συνεπάγεται και να δώσει έναν τόπο με την παρουσία αυτών των μικρών λουλουδιών στη συνολική ομορφιά. Καταλαβαίνουν, προφανώς, την αγάπη των αφεντικών τους.

Ο Ηλίας έχει φτιάξει ένα σωρό κατασκευές στον κήπο του. Και η αλήθεια είναι πως καθετί εκεί το έχει φτιάξει με αγάπη, για να το χαίρονται ο ίδιος με την Κατερίνα. Και μαζί τους το ζωικό βασίλειο, με κυρίαρχες τις γάτες, που κάνουν πάρτι στο χώρο. Τον ευχαριστώ που είχε την καλοσύνη να μου τις στείλει, τις φωτογραφίες όλες που βλέπετε.

Το είχαμε ακούσει: Ο Γιάννης Μούσιος από τις Σεϋχέλλες και ο Γιώργος Κοντορίζος που έχει κάνει σομελιέ στη Σπονδή και στο VeriTable πήραν μια παλιά ταβέρνα και την ανανέωσαν διακριτικά. Κάτω από γιασεμιά, προσφέρουν μια κουζίνα γαστροκαφενείου και προσιτά ελληνικά κρασιά, ενώ από τα ηχεία τους ακούγεται Πάνος Γαβαλάς και Μελίνα Κανά.

Ακόμα και τον δρόμο των παλαιότερων να ακολουθούν, ακόμα και να μας προσφέρουν συνταγές μαμαδίσιες, ξέρουν πώς να τους δώσουν μια άλλη διάσταση με τεχνικές, ενώ όλο και κάτι φρέσκο έχουν να μας δείξουν, όσον αφορά τη διακόσμηση, τη μουσική, την οινική λίστα, τον τρόπο που τρώμε πια έξω. Ναι, αυτή ήταν μια παλιά ταβέρνα, Άργους 66 και Αλαμάνας.

Σε μια γωνιά του Κολωνού, εφτά λεπτά και μια ευθεία μακριά από τον Αρχάγγελο −για να προσανατολιστείτε οι νυχτόβιοι−, η “Ταβέρνα των Φίλων” έχει βγάλει άδεια από το 1958. Όλοι στη γειτονιά την ξέρουν, ήταν στέκι-στανταράκι για τα παϊδάκια της. Τη δούλεψαν δυο γενιές μιας οικογένειας και ύστερα έμεινε παρατημένη, πάνω από δέκα χρόνια.

Μέχρι που ανέλαβαν να την ανανεώσουν, με σεβασμό στο παρελθόν της, ο Γιάννης Μούσιος και ο Γιώργος Κοντορίζος. Είχε προηγηθεί μια άλλη προσπάθεια, χωρίς αποτέλεσμα. Και όπως ήταν φυσικό, ύστερα από λίγους μήνες έκλεισε. Όμως τώρα τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά. Κάθε βράδυ το μαγαζί είναι γεμάτο από κόσμο και όχι μόνο της γειτονιάς. Το είδαμε και το αισθανθήκαμε, χθες βράδυ που πήγαμε με τους φίλους μας.

Ασκολύμπρι. Μια οδηγία, για να γίνονται ολοπράσινα τα χόρτα είναι όταν βράζει το νερό να ρίχνουμε αλάτι και αμέσως μετά τα χόρτα! Και μη νομίζετε ότι είναι δικές μου αυτές ο γνώσεις. Παρακολουθώ συχνά ομάδες, μ’ αυτό το περιεχόμενο και προσπαθώ να μάθω.  Όλες οι σημερινές φωτογραφίες και η συγκεκριμένη είναι του Γιάννη Βαρδάκη, είναι δημοσιευμένες στην Ομάδα “Άγρια χόρτα της Ελλάδας”.

Πικροράδικο. Το ταραξάκο, είναι ένα από τα πολυτιμότερα φαρμακευτικά και φαγώσιμα φυτά. Η καταγωγή του ονόματός του είναι ελληνική και σημαίνει αυτό που θεραπεύει τις ταραχές. Στη χώρα μας, το συναντάμε παντού, σε βουνά και σε λιβάδια και είναι γνωστό σε όλους, ως ραδίκι του βουνού. Η φωτογραφία είναι της Ευστρατιας Σουραβλα

Αυτά είναι αγριοσέλινα από μία ελώδη περιοχή της βόρειας Κέρκυρας. Πεντανόστιμα, λίγο πιο σκληρά από τα ήμερα και με εξαιρετικό άρωμα.. Το Σμύρνιον το μελανοσέλινον, κοινή ονομασία Σμυρνιά, είναι ένα καλλιεργούμενο ανθοφόρο φυτό, που ανήκει στην οικογένεια των Απιίδων (ή Σκιαδοφόρων, Apiaceae ή Umbelliferae). Η φωτογραφία της Βούλας Μπούκα.

Μάραθο. Ο μάραθος (ή μάραθο, ή φινόκιο) είναι ποώδες και αρωματικό φυτό. Είναι δικοτυλήδονο και ανήκει στην οικογένεια των Σκιαδοφόρων. Η επιστημονική του ονομασία είναι Μάραθον το κοινόν. Περιέχει αιθέρια έλαια κατά 7% και ήταν γνωστό στην αρχαία Ελλάδα, στην Κίνα, στην Αίγυπτο και την Ινδία. Το συγκεκριμένο λέγεται Λαγόποδο Ζακύνθου. Και η φωτογραφία είναι του Anastasios Arvanitakis.

Τον «Ακροβάτη» τον γνωρίζαμε, μας άρεσε και έχουμε γράψει διάφορα δημοσιεύματα γι’ αυτόν στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ… Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ. Αλλά, μέσα στην πανδημία Govid-19 που διέλυσε τα πάντα, τον έβαλε και αυτόν στο περιθώριο. Και στη θέση του γεννήθηκε το «Lux Athens»!

Η νέα ιδιοκτησία, άλλαξε τα πάντα στον εσωτερικό χώρο. Ακόμα και τη θέση που ήταν η μπάρα. Και τον διάκοσμο! Από μεζεδοπωλείο που ήταν μέχρι τώρα, έγινε μουσικό φαγάδικο. Με ελληνικά πιάτα τα βράδια. Φυσικά από το πρωί που είναι ανοιχτό, μπορείς να πιείς ποτό η καφέ. Αυτό τουλάχιστον μας είπαν οι άνθρωποι του.

Τη φωτογραφία αυτή την πήραμε από το site της επιχείρησης. Όπως μας είπαν από Τετάρτη μέχρι και Κυριακή φιλοξενεί μουσικά σχήματα. Ένα τέτοιο βλέπετε εδώ, στο βάθος. Δεν ξέρουμε, αν και πώς δουλεύει αυτό, αλλά για να επενδύουν χρήματα σε κάτι τέτοιο, μάλλον θα υπάρχει ανάγκη.

Εξωτερικά όλα είναι ίδια… Κράτησε το χαρακτήρα που είχε και απλά δεν έχει πινακίδα του μαγαζιού. Αλλά οι μυημένοι ξέρουν. Στην Ψαρών 26, στον Άγιο Παύλο, Μεταξουργείο λειτουργεί πια το «Lux Athens». Περισσότερες πληροφορίες, αν σας ενδιαφέρει, μπορείτε να βρείτε εδώ https://luxathens.gr/el

Δεν το βλέπεις και κάθε μέρα, ένα τέτοιο μεγάλο σε μέγεθος σκυλί στο κέντρο της Αθήνας, στην πλατεία Καπνικαρέας. Σ’ αυτόν τον πολυσύχναστο πεζόδρομο της Ερμού, μας έκανε εντύπωση που ήταν ιδιαίτερα συνεργάσιμος και υποτακτικός στο αφεντικό του. Γαύγιζε μόνο αν κάποιος πλησίαζε ακόμη και με καλό κίνητρο και το εκλάμβανε ως απειλή.

Το παρατηρούσα για αρκετή ώρα, μέχρι να βρω την κατάλληλη ευκαιρία, για να το φωτογραφίσω. Επάνω του έγραφε SERVICE DOC. Δεν γνωρίζω, τι υπηρεσίες παρέχουν τέτοια σκυλιά, αλλά σίγουρα είναι χρήσιμα για τους ανθρώπους. Και παρά την φαινομενική αγριάδα του, είχε μια γλύκα εκπληκτική που άρεσε σε όλους όσους το έβλεπαν.

Τα κατάφερα και τα τράβηξα μερικές φωτογραφίες από διάφορες πλευρές. Δεν πήγα πάρα πολύ κοντά. Χρησιμοποίησα λίγο και το ζουμ στο φακό του κινητού μου, αλλά νομίζω δεν δημιούργησε πρόβλημα. Μια ώρα, ίσως και περισσότερο κάθισαν εκεί οι δυο τους. Και μείς τους είδαμε σαν παρέα και τους καλοδεχτήκαμε.