Αρχείο κατηγορίας Καθημερινότητα

Ας τα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Και ας ξεκινήσουμε από το Πεδίον του Άρεως, αρχή την Αλεξάνδρας στο δρομολόγιο μας, για Μεσογείων. Το κάναμε την περασμένη Τρίτη και είχαμε ειδικό σκοπό. Αν και αυτή τη διαδρομή, πότε με το αυτοκίνητο και πότε με τη μηχανή, την έχουμε στο πρόγραμμά μας τα τελευταία τρία χρόνια, οπότε και τη γνωρίζουμε καλά. Συνήθως έχει κίνηση, ειδικά στην πλατεία Βάθη.

Η λεωφόρος Αλεξάνδρας, δεν είχε και μεγάλη κίνηση. Μου έκανε εντύπωση. Στην επιστροφή κατάλαβα γιατί σε όλη τη διαδρομή έβλεπα τροχονόμους στην άκρη του δρόμου. Οι ταξιτζήδες έκαναν την πρώτη μέρα από την 48ωρη απεργία τους και είχαν κανονίσει πορεία πάνω στο δρόμο. Τους είδα, οπότε, κάποιοι είχαν έγκαιρα την πληροφορία και απέφυγαν το δρόμο.

Ο Πύργος Αθηνών είναι ουρανοξύστης και, επί του παρόντος, το υψηλότερο κτίριο στην Ελλάδα. Έχει ύψος 103 μέτρα και 28 ορόφους. Θεμελιώθηκε στις 13/06/1969 και περατώθηκε τον Σεπτέμβριο του 1972 επί δικτατορίας, ενώ εγκαινιάστηκε στις 16 Οκτωβρίου της ίδιας χρονιάς. Αποτελεί έναν από τους δύο πύργους των Αθηνών, με το μικρότερο δεύτερο πύργο να βρίσκεται δίπλα στον πρώτο, όπως βλέπετε. Είναι στους Αμπελόκηπους, στην αρχή της Λεωφόρου Μεσογείων.

Σ’ αυτή τη διασταύρωση πρέπει να στρίψεις αριστερά για να βγεις στη Μεσογείων. Αν πας ευθεία βρίσκεσαι στο Νοσοκομείο Παίδων, αριστερά και στο Λαϊκό Νοσοκομείο, δεξιά. Σ’ αυτή τη διχάλα πάντα υπάρχει μια σχετική κίνηση, επειδή είναι ανοιχτή η κίνηση αριστερά, ακόμα κι όταν η δεξιά λωρίδα είναι κλειστή, αφού σε τίποτα δεν εμποδίζει. Ο καιρός ήταν σχετικά καλός.

Τίποτα δεν είναι πια φυσιολογικό στις μέρες μας. Καθόμασταν χθες και χαζεύαμε τη σταθερή βροχή και μας άρεσε, κάτω από την “τρομοκρατία” των μετεωρολόγων που με έκτακτα δελτία αναφέρονταν σ’ αυτή την αλλαγή του καιρού. Τη φωτογραφία αυτή την τράβηξα από το γραφείο μου. Είναι η βρεγμένη λεμονιά στον ακάλυπτο της πολυκατοικίας μας.

Κι αυτή, είναι η Κλειούς, την ώρα της βροχής. Η φωτογραφία είναι τραβηγμένη από το μπαλκόνι του πρώτου ορόφου του σπιτιού μου. Δεν ήταν για να βγεις χθες. Χρειάστηκε όμως και το κάναμε, για να διεκπεραιώσουμε κάποιες εργασίες που έπρεπε να γίνουν και δεν έπαιρναν αναβολή. Έπρεπε να προχωρήσει ο ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΣ και να ασχοληθούμε με το Γραφείο της ATTIC που είχε τη διαχείριση της πολυκατοικίας.

Και τα δύο τα κάναμε. Και μετά γύρισα σπίτι και ασχολήθηκα με τις εκκρεμότητες και με το γράψω αυτό μικρό σημείωμα, για να είναι ο ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗΣ μέσα στην επικαιρότητα, με το δικό του τρόπο. Το κομμάτι που είχα ετοιμάσει θα “παίξει” αύριο. Μπορεί και πρέπει να προηγηθεί αυτό. Έχουμε αυτή τη δυνατότητα και την αξιοποιούμε!

Συνεχίζουμε σήμερα το οδοιπορικό για τον Πειραιά που ξεκινήσαμε χθες. Μπορείτε να δείτε ΕΔΩ το πρώτο μέρος, αλλά χάριν συντομίας, θα σας περιγράψουμε πώς φύγαμε από τον Κολωνό, μέσω Ναυπλίου, συναντήσαμε την Αθηνών – Κορίνθου και στρίψαμε δεξιά, ενώ στο ύψος του Κηφισού ακολουθήσαμε τον παράδρομο δεξιά και περάσαμε κάτω από τη γέφυρα. Στρίψαμε κάτω από τη γέφυρα πάνω στον Κηφισό, μέχρι που φτάσαμε στην Πειραιώς…

Η οδός Πειραιώς, ξεκινά από την Ομόνοια και φτάνει μέχρι τον Πειραιά. Όταν εργαζόμουν στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ και πήγαινα κάθε απόγευμα, από την ΠΕΤ ΟΤΕ, έκανα χιλιάδες φορές αυτή τη διαδρομή. Μου είναι πολύ γνωστή και οικία. Τότε στο ύψος της ΕΛΑΪΣ, έστριβα αριστερά προς το γήπεδο Καραϊσκάκη του Ολυμπιακού. Τώρα, όμως, συνέχισα ευθεία μπροστά για το λιμάνι.

Ακολουθήσα την Πειραιώς, όχι όμως μέχρι το λιμάνι της πόλης, αλλά μέχρι την οδό Ρετσίνα, έστριψα αριστερά και έφτασα στα φανάρι της Κόνωνος. Ήμουν πια πολύ κοντά στο στόχο μου. Τα κτίρια του ΗΣΑΠ είναι ήδη μπροστά μου. Ιδιαίτερα το αμαξοστάσιο. Τότε που Ηλεκτρικός είχε και τα πράσινα λεωφορεία. Στην Κόνωνος στρίψαμε αριστερά και φτάσαμε στην Αλιπέδου. όπου και στρίψαμε δεξιά.

Η οδός Αλιπέδου είναι ακριβώς πίσω από το αμαξοστάσιο των ΗΣΑΠ. Ένας στενός δρόμος που χρησιμοποιείται πιο πολύ από πεζούς και λιγότερο από αυτοκίνητα. Όμως για τη μηχανή δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα, αν είσαι προσεκτικός, ιδιαίτερα μια μέρα καθημερινή όπως ήταν αυτή που πήγα εγώ. Στο βάθος διακρίνεται ο τερματικός σταθμός του ηλεκτρικού σιδηρόδρομου στον Πειραιά.

Είστε οδηγοί; Και αγαπάτε τις μηχανές ή τις αφήνετε να γίνουν εργαλεία στα χέρια σας, για να σας εξυπηρετήσουν στη δουλειά ή στο έργο σας; Εγώ την έχω πολλά χρόνια, 20 τόσα και η αλήθεια είναι ότι μας έχει εξυπηρετήσει πολύ και συνεχίζει να το κάνει. Χθες κατέβηκα Πειραιά μ’ αυτήν και είπα να καταγράψω την εμπειρία. Εδώ η οδός Ναυπλίου στον Κολωνό.

Η Ναυπλίου με έβγαλε στην Καβάλας ή αλλιώς Αθηνών Κορίνθου. Ήταν γύρω στις 10 και κάτι το πρωί, οπότε, όπως βλέπετε κι εσείς από τη φωτογραφία, δεν είχε και μεγάλη κίνηση. Όλη η διαδρομή ήταν ήρεμη, αν και μερικοί που γνωρίζουν να οδηγούν μηχανή, φοβούνται να μπουν μ’ αυτή σε μεγάλους δρόμους. Αλλά για μένα δεν ήταν ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία φορά.

Στη γέφυρα του Κηφισού έπρεπε αντί να την ανέβω (και να συνεχίσω για Ελευσίνα…) να πάρω τον παράδρομο δεξιά που οδηγεί στα ΚΤΕΛ και να πιάσω την αριστερή λωρίδα που οδηγούσε στον Πειραιά. Αυτό και έκανα. Είναι υπόθεση ενός φαναριού, αλλά χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή καθώς μπαίνεις στον Κηφισό προς Πειραιά, επειδή τα αυτοκίνητα που ήδη κινούνται εκεί, τρέχουν με μεγάλη ταχύτητα.

Κινήθηκα χωρίς GPS. Την έχω κάνει τόσα χρόνια αυτή τη διαδρομή, καθώς από τον καιρό της πανδημίας COVID-19, προτιμούσα αντί να χρησιμοποιώ τον Ηλεκτρικό για να κατεβαίνω Πειραιά, να πηγαίνω με τη μηχανή. Κάτι που το συνηθίζω ακόμα και σήμερα. Αισθάνομαι πιο ανεξάρτητος, ακόμα και όταν το ποτάμι έχει πολύ κίνηση. Πάντα μπορείς να κάνεις, προσεκτικά, μικρούς ελιγμούς και να ξεφύγεις απόν ουρά.

Καβατζάραμε και το δεύτερο δεκαήμερο του Φλεβάρη, οπότε, θεωρητικά τουλάχιστον, οδεύουμε στο πέρασμα από τον χειμώνα (αν τον ζήσαμε ποτέ, φέτος, πραγματικά) στην άνοιξη. Δείτε λοιπόν μερικά λουλούδια από τον κήπο του, τωρινά. Η Αναστασιά Σερρών, αλλά κυρίως τα χέρια του Ηλία και της Κατερίνας, τα έκαναν αυτά.

Ο ίδιος λέει ότι το χωριό του είναι ψηλά, αν και τα 350 μέτρα υψόμετρο, δεν θεωρούνται ιδιαίτερα υψηλό και κατά την άποψη του, αργεί λίγο να πάει εκεί η άνοιξη. Κι όμως τα πρώτα αγριολούλουδα είναι ήδη εμφανή ανάμεσα στα ξεραμένα φύλλα των πλατανιών που γεμίζουν τον τόπο, ολόγυρα. Το βλέπετε και μόνοι σας.

Κι αυτά είναι πολύ όμορφα. Για κάποιο λόγο, προσωπικά, μου αρέσουν πολύ! Θυμίζουν αυτή την προσπάθεια της φύσης να κάνει την υπέρβαση. Να φύγει από τον χειμώνα και ότι αυτό συνεπάγεται και να δώσει έναν τόπο με την παρουσία αυτών των μικρών λουλουδιών στη συνολική ομορφιά. Καταλαβαίνουν, προφανώς, την αγάπη των αφεντικών τους.

Ο Ηλίας έχει φτιάξει ένα σωρό κατασκευές στον κήπο του. Και η αλήθεια είναι πως καθετί εκεί το έχει φτιάξει με αγάπη, για να το χαίρονται ο ίδιος με την Κατερίνα. Και μαζί τους το ζωικό βασίλειο, με κυρίαρχες τις γάτες, που κάνουν πάρτι στο χώρο. Τον ευχαριστώ που είχε την καλοσύνη να μου τις στείλει, τις φωτογραφίες όλες που βλέπετε.

Το είχαμε ακούσει: Ο Γιάννης Μούσιος από τις Σεϋχέλλες και ο Γιώργος Κοντορίζος που έχει κάνει σομελιέ στη Σπονδή και στο VeriTable πήραν μια παλιά ταβέρνα και την ανανέωσαν διακριτικά. Κάτω από γιασεμιά, προσφέρουν μια κουζίνα γαστροκαφενείου και προσιτά ελληνικά κρασιά, ενώ από τα ηχεία τους ακούγεται Πάνος Γαβαλάς και Μελίνα Κανά.

Ακόμα και τον δρόμο των παλαιότερων να ακολουθούν, ακόμα και να μας προσφέρουν συνταγές μαμαδίσιες, ξέρουν πώς να τους δώσουν μια άλλη διάσταση με τεχνικές, ενώ όλο και κάτι φρέσκο έχουν να μας δείξουν, όσον αφορά τη διακόσμηση, τη μουσική, την οινική λίστα, τον τρόπο που τρώμε πια έξω. Ναι, αυτή ήταν μια παλιά ταβέρνα, Άργους 66 και Αλαμάνας.

Σε μια γωνιά του Κολωνού, εφτά λεπτά και μια ευθεία μακριά από τον Αρχάγγελο −για να προσανατολιστείτε οι νυχτόβιοι−, η “Ταβέρνα των Φίλων” έχει βγάλει άδεια από το 1958. Όλοι στη γειτονιά την ξέρουν, ήταν στέκι-στανταράκι για τα παϊδάκια της. Τη δούλεψαν δυο γενιές μιας οικογένειας και ύστερα έμεινε παρατημένη, πάνω από δέκα χρόνια.

Μέχρι που ανέλαβαν να την ανανεώσουν, με σεβασμό στο παρελθόν της, ο Γιάννης Μούσιος και ο Γιώργος Κοντορίζος. Είχε προηγηθεί μια άλλη προσπάθεια, χωρίς αποτέλεσμα. Και όπως ήταν φυσικό, ύστερα από λίγους μήνες έκλεισε. Όμως τώρα τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά. Κάθε βράδυ το μαγαζί είναι γεμάτο από κόσμο και όχι μόνο της γειτονιάς. Το είδαμε και το αισθανθήκαμε, χθες βράδυ που πήγαμε με τους φίλους μας.

Ασκολύμπρι. Μια οδηγία, για να γίνονται ολοπράσινα τα χόρτα είναι όταν βράζει το νερό να ρίχνουμε αλάτι και αμέσως μετά τα χόρτα! Και μη νομίζετε ότι είναι δικές μου αυτές ο γνώσεις. Παρακολουθώ συχνά ομάδες, μ’ αυτό το περιεχόμενο και προσπαθώ να μάθω.  Όλες οι σημερινές φωτογραφίες και η συγκεκριμένη είναι του Γιάννη Βαρδάκη, είναι δημοσιευμένες στην Ομάδα “Άγρια χόρτα της Ελλάδας”.

Πικροράδικο. Το ταραξάκο, είναι ένα από τα πολυτιμότερα φαρμακευτικά και φαγώσιμα φυτά. Η καταγωγή του ονόματός του είναι ελληνική και σημαίνει αυτό που θεραπεύει τις ταραχές. Στη χώρα μας, το συναντάμε παντού, σε βουνά και σε λιβάδια και είναι γνωστό σε όλους, ως ραδίκι του βουνού. Η φωτογραφία είναι της Ευστρατιας Σουραβλα

Αυτά είναι αγριοσέλινα από μία ελώδη περιοχή της βόρειας Κέρκυρας. Πεντανόστιμα, λίγο πιο σκληρά από τα ήμερα και με εξαιρετικό άρωμα.. Το Σμύρνιον το μελανοσέλινον, κοινή ονομασία Σμυρνιά, είναι ένα καλλιεργούμενο ανθοφόρο φυτό, που ανήκει στην οικογένεια των Απιίδων (ή Σκιαδοφόρων, Apiaceae ή Umbelliferae). Η φωτογραφία της Βούλας Μπούκα.

Μάραθο. Ο μάραθος (ή μάραθο, ή φινόκιο) είναι ποώδες και αρωματικό φυτό. Είναι δικοτυλήδονο και ανήκει στην οικογένεια των Σκιαδοφόρων. Η επιστημονική του ονομασία είναι Μάραθον το κοινόν. Περιέχει αιθέρια έλαια κατά 7% και ήταν γνωστό στην αρχαία Ελλάδα, στην Κίνα, στην Αίγυπτο και την Ινδία. Το συγκεκριμένο λέγεται Λαγόποδο Ζακύνθου. Και η φωτογραφία είναι του Anastasios Arvanitakis.