Αρχείο κατηγορίας Καθημερινότητα

Το κτίριο του Σταθμού των HΣAΠ (Ηλεκτρικών Σιδηροδρόμων Αθηνών-Πειραιώς) στον Πειραιά, είναι ένα ευρωπαϊκών προδιαγραφών έργο του αρχιτέκτονα Iωάννη Mιχ. Aξελού, απόφοιτου της ƒcole Royale des Beaux Arts των Bρυξελλών και του αδελφού του Mιλτιάδη Mιχ. Aξελού, πολιτικού μηχανικού του Πολυτεχνείου των Bρυξελλών.

Η κατασκευή του σταθμού τοποθετείται γύρω στα 1928-29. Το μεγαλοπρεπές, εκλεκτικιστικό οικοδόμημα με τον μεγάλο αψιδωτό θόλο, αποτελεί δημιουργική προσαρμογή των ευρωπαϊκών του προτύπων στα ελληνικά δεδομένα της εποχής. Πρόκειται για μεταλλική, αρθρωτή, πριτσινωτή κατασκευή, με διάφανη στέγαση, η οποία πακτώνεται με μπουλόνια στο έδαφος.

Επαναλαμβανόμενα πλαίσια συνδέονται με οριζόντιες, δικτυωματικές δοκούς, εξασφαλίζοντας την ακαμψία τους με χιαστί αντιανέμια, ενώ συγχρόνως συγκρατούν διάφανους υαλοπίνακες. Στην περίμετρό του ο σταθμός περιβάλλεται από υποστηρικτικά κτίρια, τα οποία έχουν ύψος δύο ορόφων, και στο εσωτερικό του δίνει την αίσθηση στεγασμένου forum.

Είναι φοβερό αυτό που ζούμε! Τι κι αν είναι ακόμα χειμώνας, τι κι αν κάνει κρύο, οι Ρομά έχουν κάνει στέκι την πλατεία Αγίου Κωνσταντίνου ή Σωτήρη Πέτρουλα στον Κολωνό, πίνοντας τα βράδια μπύρες ή τρώγοντας με τι παρέες τους οτιδήποτε μπορείτε να φανταστείτε, με αποτέλεσμα τα ξημερώματα, η πλατεία να είναι σ’ αυτή την κατάσταση. Η εικόνες του σημερινού δημοσιεύματος είναι χθεσινές, στις 8 η ώρα το πρωί.

Είναι τόσο τραγική η κατάσταση που οι καθαριστές του Δήμου Αθηναίου αδυνατούν να ανταποκριθούν. Σκουπίζουν μόνο γύρω – γύρω από τις άκρες της πλατείας και τα παγκάκια και στη συνέχεια έρχεται το αυτοκίνητο – σκούπα του Δήμου για να τα μαζέψει. Τόσο πολλά, είναι! Και προσέξτε, είναι μόνο μιας νύχτας! Που σημαίνει ότι κάθε πρωί, οι κάτοικοι αντιμετωπίζουν την ίδια εικόνα.

Δεν μας τιμάει καθόλου ως ανθρώπους. Αλλά πώς να το σταματήσεις αυτό; Είναι η κουλτούρα αυτών των ανθρώπων. Δίνουν ραντεβού από όλο το Λεκανοπέδιο. Δεν είναι της γειτονιάς. Η αστυνομία τους παρακολουθεί, διακριτικά, καθώς ένα βανάκι με μερικούς αστυνομικούς είναι βάρδια κάθε βράδυ, αλλά καθόλου δεν του πτοεί. Κάποτε που έθεσαν το θέμα στον δήμαρχο κ. Καμίνη είπε, “έχετε ευθύνη κι εσείς οι κάτοικοι που τους δώσατε χώρο”.

Ψάχνοντας το μάθαμε κι εμείς. Από πού πήρε το όνομα της η πλατεία Λουδοβίκου στον Πειραιά;  Μα, από τον πατέρα του πρώτου μονάρχη της Ελλάδας, Όθωνα. Φυσικά αργότερα μετονομάστηκε σε πλατεία Σιδηροδρόμου. Για να επιστρέψει στις μέρες μας ο… Λουδοβίκος. Τη δεκαετία του ’70 από εδώ ξεκινούσε το τραμ του Περάματος… Μπροστά από τον τερματικό σταθμό του ΗΣΑΠ, που τότε λεγόταν ΕΗΣ.

Η γνωστή ως πλατεία Λουδοβίκου, δίπλα στον ηλεκτρικό σταθμό Πειραιά, στις 22 Ιουνίου του 1937 μετονομάζεται σε πλατεία 4ης Αυγούστου, προς τιμή φυσικά της επικράτησης του καθεστώτος Μεταξά, ενώ η ίδια πλατεία στις 17 Φεβρουαρίου του 1945 μετονομάζεται σε πλατεία Φραγκλίνου Ρούζβελτ, προς τιμή των Αμερικανών συμμάχων.

Απίστευτο, αλλά εκείνη την εποχή στον Πειραιά, δύο κεντρικές πλατείες τιμούσαν ταυτόχρονα τα ονόματα του Άγγλου Πρωθυπουργού Ουίνστον Τσώρτσιλ και του Αμερικανού Πρόεδρου Φραγκλίνου Ρούζβελτ. Αλλά, σιγά που θα ενοχλούσε κάποιον αυτό το πράγμα. Λεπτομέρειες, θα πείτε, αφού ο σκοπός αγιάζει τα μέσα, για τους πολιτικάντες.

Τι μανία είναι αυτή με τις αλλαγές της ονοματοδοσίας δρόμων και πλατειών; Η ίδια πλατεία ονομάστηκε και Οδησσού, κάτι που κάνει κάποιους να τη λένε έτσι, ακόμα και σήμερα. Αλλά εγώ, σας βεβαιώνω ότι οι ταμπέλες αναφέρουν το όνομα του Λουδοβίκου. Όπως και η διεύθυνση του Σωματείου Συνταξιούχων ΗΣΑΠ. Λουδοβίκου 1!

Το να παρατηρούμε τι συμβαίνει γύρω μας, μας αρέσει πολύ. Έτσι συχνά βλέπουμε τα πουλιά του ουρανού. Είτε στη ζωή, είτε στο διαδίκτυο. Τις φωτογραφίες που βλέπετε τις είχε ανεβάσει η φίλη μας Anna Svetlana, στην ομάδα ИСТИНАТА ЗА СТАРА ЗАГОРА. Δεν ξέρω τι μπορεί να σημαίνει το όνομα αφού δεν γνωρίζω τη γλώσσα, αλλά σίγουρα τα περιστέρια στο πάρκο είναι υπέροχα. Και θα τα συναντήσετε παντού.

Κι εδώ στην Αθήνα τα ίδια συμβαίνουν… Τα έχουμε δει στην πλατεία Στάγματος, στην πλατεία Κοτζιά, στην πλατεία Βάθη και Κάνιγγος, αλλά και στην πλατεία Αττικής και στην πλατεία Αγίου Μελετίου, στα Σεπόλια. Γεμάτος ο κόσμος! Και είναι αρκετά ήμερα, τόσο που πλησιάζουν τους ανθρώπους για να τους δώσουν την τροφή τους. Ελάχιστοι είναι αυτοί που τα φοβίζουν.

Συχνά κάνουν παρέα στους ηλικιωμένους, όταν επιλέγουν ένα παγκάκι να καθίσουν να ξεκουραστούν ή να περάσουν την ώρα τους. Και τα ταΐζουν και παίζουν μαζί τους. Κι αυτά ανταποκρίνονται, τους αρέσει και ταυτόχρονα εξασφαλίζουν το φαγητό τους. Ας πάρουμε μαθήματα από αυτά. Δεν έχουν άγχος για το καθημερινό φαγητό τους κι αυτό υπάρχει.

Ας τα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Και ας ξεκινήσουμε από το Πεδίον του Άρεως, αρχή την Αλεξάνδρας στο δρομολόγιο μας, για Μεσογείων. Το κάναμε την περασμένη Τρίτη και είχαμε ειδικό σκοπό. Αν και αυτή τη διαδρομή, πότε με το αυτοκίνητο και πότε με τη μηχανή, την έχουμε στο πρόγραμμά μας τα τελευταία τρία χρόνια, οπότε και τη γνωρίζουμε καλά. Συνήθως έχει κίνηση, ειδικά στην πλατεία Βάθη.

Η λεωφόρος Αλεξάνδρας, δεν είχε και μεγάλη κίνηση. Μου έκανε εντύπωση. Στην επιστροφή κατάλαβα γιατί σε όλη τη διαδρομή έβλεπα τροχονόμους στην άκρη του δρόμου. Οι ταξιτζήδες έκαναν την πρώτη μέρα από την 48ωρη απεργία τους και είχαν κανονίσει πορεία πάνω στο δρόμο. Τους είδα, οπότε, κάποιοι είχαν έγκαιρα την πληροφορία και απέφυγαν το δρόμο.

Ο Πύργος Αθηνών είναι ουρανοξύστης και, επί του παρόντος, το υψηλότερο κτίριο στην Ελλάδα. Έχει ύψος 103 μέτρα και 28 ορόφους. Θεμελιώθηκε στις 13/06/1969 και περατώθηκε τον Σεπτέμβριο του 1972 επί δικτατορίας, ενώ εγκαινιάστηκε στις 16 Οκτωβρίου της ίδιας χρονιάς. Αποτελεί έναν από τους δύο πύργους των Αθηνών, με το μικρότερο δεύτερο πύργο να βρίσκεται δίπλα στον πρώτο, όπως βλέπετε. Είναι στους Αμπελόκηπους, στην αρχή της Λεωφόρου Μεσογείων.

Σ’ αυτή τη διασταύρωση πρέπει να στρίψεις αριστερά για να βγεις στη Μεσογείων. Αν πας ευθεία βρίσκεσαι στο Νοσοκομείο Παίδων, αριστερά και στο Λαϊκό Νοσοκομείο, δεξιά. Σ’ αυτή τη διχάλα πάντα υπάρχει μια σχετική κίνηση, επειδή είναι ανοιχτή η κίνηση αριστερά, ακόμα κι όταν η δεξιά λωρίδα είναι κλειστή, αφού σε τίποτα δεν εμποδίζει. Ο καιρός ήταν σχετικά καλός.

Τίποτα δεν είναι πια φυσιολογικό στις μέρες μας. Καθόμασταν χθες και χαζεύαμε τη σταθερή βροχή και μας άρεσε, κάτω από την “τρομοκρατία” των μετεωρολόγων που με έκτακτα δελτία αναφέρονταν σ’ αυτή την αλλαγή του καιρού. Τη φωτογραφία αυτή την τράβηξα από το γραφείο μου. Είναι η βρεγμένη λεμονιά στον ακάλυπτο της πολυκατοικίας μας.

Κι αυτή, είναι η Κλειούς, την ώρα της βροχής. Η φωτογραφία είναι τραβηγμένη από το μπαλκόνι του πρώτου ορόφου του σπιτιού μου. Δεν ήταν για να βγεις χθες. Χρειάστηκε όμως και το κάναμε, για να διεκπεραιώσουμε κάποιες εργασίες που έπρεπε να γίνουν και δεν έπαιρναν αναβολή. Έπρεπε να προχωρήσει ο ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΣ και να ασχοληθούμε με το Γραφείο της ATTIC που είχε τη διαχείριση της πολυκατοικίας.

Και τα δύο τα κάναμε. Και μετά γύρισα σπίτι και ασχολήθηκα με τις εκκρεμότητες και με το γράψω αυτό μικρό σημείωμα, για να είναι ο ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗΣ μέσα στην επικαιρότητα, με το δικό του τρόπο. Το κομμάτι που είχα ετοιμάσει θα “παίξει” αύριο. Μπορεί και πρέπει να προηγηθεί αυτό. Έχουμε αυτή τη δυνατότητα και την αξιοποιούμε!

Συνεχίζουμε σήμερα το οδοιπορικό για τον Πειραιά που ξεκινήσαμε χθες. Μπορείτε να δείτε ΕΔΩ το πρώτο μέρος, αλλά χάριν συντομίας, θα σας περιγράψουμε πώς φύγαμε από τον Κολωνό, μέσω Ναυπλίου, συναντήσαμε την Αθηνών – Κορίνθου και στρίψαμε δεξιά, ενώ στο ύψος του Κηφισού ακολουθήσαμε τον παράδρομο δεξιά και περάσαμε κάτω από τη γέφυρα. Στρίψαμε κάτω από τη γέφυρα πάνω στον Κηφισό, μέχρι που φτάσαμε στην Πειραιώς…

Η οδός Πειραιώς, ξεκινά από την Ομόνοια και φτάνει μέχρι τον Πειραιά. Όταν εργαζόμουν στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ και πήγαινα κάθε απόγευμα, από την ΠΕΤ ΟΤΕ, έκανα χιλιάδες φορές αυτή τη διαδρομή. Μου είναι πολύ γνωστή και οικία. Τότε στο ύψος της ΕΛΑΪΣ, έστριβα αριστερά προς το γήπεδο Καραϊσκάκη του Ολυμπιακού. Τώρα, όμως, συνέχισα ευθεία μπροστά για το λιμάνι.

Ακολουθήσα την Πειραιώς, όχι όμως μέχρι το λιμάνι της πόλης, αλλά μέχρι την οδό Ρετσίνα, έστριψα αριστερά και έφτασα στα φανάρι της Κόνωνος. Ήμουν πια πολύ κοντά στο στόχο μου. Τα κτίρια του ΗΣΑΠ είναι ήδη μπροστά μου. Ιδιαίτερα το αμαξοστάσιο. Τότε που Ηλεκτρικός είχε και τα πράσινα λεωφορεία. Στην Κόνωνος στρίψαμε αριστερά και φτάσαμε στην Αλιπέδου. όπου και στρίψαμε δεξιά.

Η οδός Αλιπέδου είναι ακριβώς πίσω από το αμαξοστάσιο των ΗΣΑΠ. Ένας στενός δρόμος που χρησιμοποιείται πιο πολύ από πεζούς και λιγότερο από αυτοκίνητα. Όμως για τη μηχανή δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα, αν είσαι προσεκτικός, ιδιαίτερα μια μέρα καθημερινή όπως ήταν αυτή που πήγα εγώ. Στο βάθος διακρίνεται ο τερματικός σταθμός του ηλεκτρικού σιδηρόδρομου στον Πειραιά.