Αρχείο κατηγορίας Καθημερινότητα

Το είχαμε προσέξει ότι στη βεράντα του 7ου ορόφου, του σπιτιού των παιδιών, χρειάζονταν μια προστατευτική τέντα από το πλάι. Ο Κώστας μάλιστα το είχε πει από την αρχή. Θα έκοβε έτσι τον αέρα και θα προστάτευε τα λουλούδια που δοκιμάζονται στο μπαλκόνι, όταν φύσαγε δυνατά. Όσο ήταν εδώ τα παιδιά το φετινό καλοκαίρι φροντίσαμε να έρθουν οι ειδικοί, να δουν το μέρος, να κάνουν τη μελέτη τους και να τη τοποθετήσουν.

Ήταν αναγκαία μια προετοιμασία και μετά να έρθουν να την τοποθετήσουν. Το έκαναν χθες. Ήρθε το συνεργείο με δυο ανθρώπους για την τοποθέτηση της. Ήταν συνεπείς στο ραντεβού τους και χρειάστηκαν κοντά δυο ώρες μέχρι να μοντάρουν όλο αυτό το υλικό και να τοποθετήσουν την τέντα στη θέση της. Παρακολουθήσαμε και καταγράψαμε φωτογραφικά, όλη αυτή τη διαδικασία από ανάγκη. Έπρεπε να είμαστε εκεί, για ότι χρειάζονταν οι άνθρωποι που δούλευαν.

Κι εδώ που τα λέμε, μοιάζει μικρό το έργο με την πρώτη ματιά, αλλά τον ήθελε τον χρόνο του και τη δουλειά του, καθώς οι άνθρωποι δούλευαν με πολύ επαγγελματισμό. Έφτασαν γύρω στις 9:45 το πρωί και τέλειωσαν γύρω στις 11:40. Σταθερά, χωρίς βιασύνες, με πολύ υπομονή και τέχνη προκειμένου να υπάρξει ένα καλό αποτέλεσμα. Ο ένας από τους δύο τεχνίτες, ήταν ο ίδιος που δούλεψε στην τοποθέτηση της πέργκολας. Ήξερε τον τόπο και τα κατατόπια. Και ήθελε πολύ προσοχή. Δούλευαν πάνω στο μάρμαρο του τοίχου σε ύψος επτά (7) ορόφων.

Η οδός Αγίας Σοφίας ξεκινάει από τα Σεπόλια και συγκεκριμένα τη Σεπολίων και καταλήγει μέσα στην πλατεία Πανταζοπούλου, στον Κολωνό. Ένας αρκετά μεγάλος δρόμος με χαρακτηριστικά σπίτια και μαγαζιά όχι πια στην καλύτερη κατάσταση, όπως μπορείτε να δείτε και στις φωτογραφίες που τραβήξαμε χθες. Να, εδώ ήταν ένα μαγαζί με φρούτα και οπωρολαχανικά, κλειστό πια.

Εδώ είναι ο Δημοτικός Συμβουλευτικός Σταθμός Μέριμνας του 4ου Δημοτικού Διαμερίσματος της Αθήνας, ο οποίος παρέχει ψυχολογική και κοινωνική στήριξη σε παιδιά, εφήβους και τις οικογένειές τους που αντιμετωπίζουν σοβαρές ασθένειες ή την απώλεια αγαπημένων προσώπων. Οι υπηρεσίες περιλαμβάνουν ατομικές συνεδρίες, ομάδες στήριξης και τηλεφωνική συμβουλευτική, και προσφέρονται δωρεάν.

Και φυσικά υπάρχουν και πολύ όμορφα μέρη που μπορείς να διακρίνεις καθώς περπατάς πάνω στην Αγίας Σοφίας. Όπως αυτή η υπέροχη βουκαμβίλια που αρχίζει να “ανεβαίνει” πάνω στην πολυκατοικία. Δείχνει να είναι ριζωμένη κάτω στη γη κι αυτό της δίνει μεγάλη δύναμη και αντοχή. Ο φίλος μας ο Γιώργος έχει πολύ όμορφες αναμνήσεις από αυτόν τον δρόμο, όπως μας είπε.

Την έναρξη του Φθινοπώρου σηματοδοτεί η φθινοπωρινή ισημερία που θα συμβεί σήμερα Κυριακή (22.09.2024). Με τη φθινοπωρινή ισημερία ουσιαστικά αρχίζει επίσημα η έναρξη του Φθινοπώρου στο βόρειο ημισφαίριο, συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας. Η μέρα και η νύχτα έχουν σχεδόν ίση διάρκεια, αλλά από αυτό το σημείο και μετά, η νύχτα αρχίζει να μεγαλώνει και η μέρα να μικραίνει, φτάνοντας στο Χειμερινό Ηλιοστάσιο, τον Δεκέμβριο. Στη φωτογραφία, ένα ρακοκάζανο στο χωριό μου, πέρσι, αρχές Οκτώβρη…

Οι μέρες του Σεπτέμβρη προχωρούν. Αύριο μπαίνουμε στο τελευταίο δεκαήμερο του. Στην τελική ευθεία του. Και όλα αρχίζουν να είναι σε μια σειρά. Τακτοποιούνται. Τα παιδιά, ο Κώστας και η Αννυ φεύγουν σήμερα. Τους πήγαμε το πρωί στο αεροδρόμιο, να πάρουν το αεροπλάνο της επιστροφής για τον τόπο τους…

Και ο καιρός αρχίζει να γίνεται κάπως φυσιολογικός για την εποχή. Έχει πέσει αισθητά η θερμοκρασία, αποχαιρετήσαμε τον μακρύ καύσωνα με ότι επιπτώσεις μπορεί να κουβαλά αυτό στα κτήρια και τους πυρωμένους δρόμους, από την άσφαλτο. Ασφαλώς και θα πάρει λίγο περισσότερο καιρό όλο αυτό. Δεν είμαστε αφελείς, το περιμένουμε.

Ύστερα ο ουρανός δίδει τα σημάδια του. Όπως δείχνουν και οι χθεσινές φωτογραφίες από την πλατεία Σωτήρη Πέτρουλα στον Κολωνό. Ο καιρός ήταν από νωρίς φορτωμένος και ήταν ζήτημα χρόνο να φτάσει και σε μας η βροχή. Το έκανε σε ολόκληρη την Αττική. Σε μας έφτασε μια πολύ δυνατή μπόρα γύρω στις 4:30 το απόγευμα.

Τα παιδιά θέλανε να πάμε μια βόλτα στο Λυκαβηττό. Σχεδιάζαμε να πάμε μέρα, αλλά οι καταστάσεις επισπεύσανε τα πράγματα. Χθες είπαμε να πάμε σινεμά. Στο CINE PARIS  στην Πλάκα, ένα από τα όμορφα θερινά σινεμά της Αθήνας. Η παράσταση της ταινίας που θα βλέπαμε ήταν προγραμματισμένη για τις 8:15. Ήμασταν εκεί από τις 7:40. Και… είχαν πουληθεί όλα τα εισιτήρια!

Δεν μου έχει ξανατύχει κάτι τέτοιο. Είπαμε να μη χαλάσουμε τη βραδιά μας και ανεβήκαμε νύχτα στο Λυκαβηττό. Με το τελεφερίκ οι τρεις κι εγώ με το αυτοκίνητο. Τους συνάντησα επάνω. Και απολαύσαμε μαζί, αυτό το υπερθέαμα της Αθήνας από ψηλά, τη νύχτα, όπως το αποτύπωσε ο Κώστας με το δικό του κινητό. Δεν είναι φανταστικό;

Ύστερα καθίσαμε στο μπαράκι που βρίσκεται εκεί που φτάνουν οι σκάλες, όταν ανεβαίνεις με τα πόδια και ήπιαμε ένα ποτό. Και θαύμασα τις φωτογραφίες που τράβηξε. Με την ευαισθησία του φακού, χωρίς φίλτρα και να έχει αυτό το αποτέλεσμα… Με το δικό μου, δεν μπορούσα ποτέ να έχω το ίδιο αποτέλεσμα.

Θεωρητικά, το καλοκαίρι τελείωσε. Οι άνθρωποι επέστρεψαν στα σπίτια τους, αν τα κατάφεραν να πάνε που θενά έτσι δύσκολα που ήταν τα πράγματα φέτος. Και ήταν ένα από τα πιο ζεστά καλοκαίρια των τελευταίων χρόνων:. Αλλά οι κεντρικοί δρόμοι της Αθήνας χθες Παρασκευή ήταν άδειοι. Πού πήγαν οι άνθρωποι της;

Και η επάνω και αυτή εδώ η φωτογραφία είναι παρμένες από το ύψος της αλατεία Κοραή γύρω στις 11, λίγο πριν το μεσημέρι. Τα αυτοκίνητα λιγοστά, όπως και οι άνθρωποι. Και οι ζέστε μοιάζουν με αυτές του Ιουλίου. Έχω την αίσθηση ότι κάποιοι  που δεν έχουν παιδιά να ετοιμαστούν για το σχολείο που θα ανοίξει την άλλη εβδομάδα δεν επέστρεψαν.

Μου το έλεγε χθες ένας επαγγελματίας στο χώρο της τυπογραφίας. Έπαθαν μια ζημιά σε ένα πρόγραμμα χρήσιμο για τη δουλειά τους και έψαχναν τον τεχνικό που τους κάνει σέρβις. Θα γυρίσει από βδομάδα τους είπε με απάθεια. Ε, τέτοια πράγματα δεν τα είχα ξαναζήσει μισό αιώνα στην Αθήνα. Πρωτοφανή. Και δεν είναι τα μόνα…

Χρειάστηκε να σταματήσουμε στην επιστροφή από την Ηγουμενίτσα κάπου κοντά στην Πρέβεζα πάνω στην Ιονία Οδό, σε ένα βενζινάδικο για να γεμίσουμε το ντεπόζιτο του SUBARU βενζίνη και να συνεχίζουμε ώς την Πάτρα που θα διανυκτερεύαμε. Το βενζινάδικο στεγάζονταν σε ένα ημιτελές κτίριο με ελεύθερη την είσοδο στην ταράτσα του.

Κι όσο ο Κώστας φρόντιζε το αυτοκίνητο εγώ ανέβηκα ανενόχλητος στην ταράτσα και πήρα αυτά τα τέσσερα στιγμιότυπα με μικρή διαφορά στο χρόνο. Δεν είχα την πολυτέλεια ούτε άδεια να ζητήσω, αλλά και κανείς δε με ρώτησε. Δεν μπορούσα να αντισταθώ στην ομορφιά. και την έβλεπα, αλλά ήταν μποστά μου παρκαρισμένα αυτοκίνητα.

Αυτά ήθελα να παρακάμψω και νομίζω ότι τα κατάφερα. Ήταν μια πολύ όμορφη ώρα που για τίποτα στον κόσμο δεν ήθελαν να χάσω. Και ούτε που σκέφτηκα την κούραση που είχαμε από το δρόμο της επιστροφής. Ήξερα πάντα πως τα καλύτερα συμβαίνουν όταν βρεθείς την κατάλληλη ώρα στο κατάλληλο μέρος. Εκεί κάπου κοντά στην Πρέβεζα νομίζω ότι πετύχαμε το συνδυασμό.