Αρχείο κατηγορίας Ζωή

Ύστερα ανεβήκαμε μια βόλτα στο βουνό… Από τον δρόμο, που όταν συνεχίσεις σε βγάζει στη Νέα Μάκρη. Ένα μέρος όμορφο, όπου σε άλλες εποχές, όταν ακόμα ζούσε μαζί μας ο παππούς Διονύσης, εδώ ο Άρης έβρισκε χόρτα για το τραπέζι μας. Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ μερικά δημοσιεύματα για την Πεντέλη από το αρχείο μας.

Τώρα, τις προηγούμενες μέρες, η Πεντέλη κάηκε ξανά. Δεν είναι η πρώτη φορά, ούτε είναι η μόνη. Λίγος παραπάνω αέρας να φυσά και να έχει υψηλές θερμοκρασίες, είναι αρκετό για να δούμε να ξεδιπλώνεται η καταστροφή, μπροστά στα μάτια μας.

Κάνω αυτές τις σκέψεις καθώς είμαστε μέσα στον καύσωνα και οι συνθήκες στην Αθήνα είναι πολύ δύσκολες. Αναρωτιέμαι τι θα γίνει αν χαθούν και λίγοι πνεύμονες πρασίνου που περιβάλλουν το λεκανοπέδιο της Αττικής.

Κάποτε το Λεκανοπέδιο, πριν μαζευτεί εδώ ο μισός πληθυσμός της Ελλάδας, είχε ένα όμορφο κλίμα. Το προστάτευαν γύρω – γύρω βουνά και μπροστά της έχει θάλασσα. Αλλά σήμερα που έχουν ανατραπεί όλα κι αυτό έχει αλλάξει.

Και το βλέπουμε αυτό, όταν επικρατούν ακραίες καιρικές συνθήκες, όπως τώρα με τον καύσωνα. Δεν μπορείς να επιβιώσεις χωρίς αιρκοντίσιον, αλλά φανταστείτε τώρα, να δουλεύει όλο αυτό το σύστημα μαζί με το μπετόν και την άσφαλτο.

Τα δέντρα στα πάρκα και τα μικρά περιαστικά δάση ισορροπούσαν κάπως την κατάσταση. Αλλά όχι πια. Οι άνθρωποι καταστρέφουν την γη, καταστρέφουν στην ουσία το περιβάλλον, τον εαυτό τους. Το λέω μετά λόγου γνώσεως. Το ζω καθημερινά με εκατομμύρια άλλους συνανθρώπους μου.

Και λοιπόν, θα μου πείτε… Ποια είναι η αντίδραση; Καμία, τίποτα… Γκρινιάζουμε και μετά «προσαρμοζόμαστε», Μόνη μας ελπίδα ότι θα έρθει ο καιρός και θα καταστραφούν αυτοί που καταστρέφουν τη γη… Υπάρχει ισχυρή διαβεβαίωση γι’ αυτό.

Όταν κοιτά από ψηλά, λέει ένα τραγούδι, μοιάζει η γη με ζωγραφιά. Έτσι θα θέλαμε να είναι ο τόπος που ζούμε. Να φέρνουν χαρά και ευτυχία ότι κάνουμε. Να ξαναδούμε το χαμόγελο στα χείλη των ανθρώπων. Απλό, καθαρό, άδολο, έτσι όπως ήταν κάποτε…

Το έχουμε ξεχάσει, αλλά έτσι ήταν κάποτε. Έρχεται η καθημερινότητα και μας ζορίζει. Και μας προσθέτει ευθύνες. Ναι, οι καταστάσεις, δεν είναι καλές. Αλλά δεν χρειάζεται να τρέμουμε και να φοβόμαστε με τον παραμικρό θόρυβο που δεν ξέρουμε από πού προέρχεται.

Ας ξαναβάλουμε κάτω τα πράγματα και ας δούμε τι μπορούμε να κάνουμε εμείς, ξεκινώντας από τα απλά πράγματα. Καιρός να πάψουμε να είμαστε εγωκεντρικοί και να μάθουμε να μοιραζόμαστε πράγματα με τους γύρω μας. Με την αγάπη και τη συνεργασία θα αλλάξουν τα πράγματα. Πώς αλλιώς;

Είμαι βέβαιος ότι από το πρωί που είδατε τη μεγάλη αλλαγή καθώς «χτυπήσατε» στο κομπιούτερ σας, το smart κινητό σας τηλέφωνο η την ταμπλέτα σας της διεύθυνση του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ, αν μη τι άλλο, ξαφνιαστήκατε. Βρεθήκατε σε ένα νέο περιβάλλον, διαφορετικό από αυτό που είχατε συνηθίσει, χρόνια τώρα.

Αν και σας είχαμε έγκαιρα προειδοποιήσει μέσω των διαδικτυακών εργαλείων που διαθέτουμε, αλλά και μέσω του παλιού ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ, εργαζόμασταν καιρό τώρα, πάνω σε αυτό. Μια ολόκληρη ομάδα, ο Πάνος, ο Θάνος κι εγώ. Κουβεντιάσαμε αρκετά τις ιδέες που είχα κι εκείνοι, ως άριστοι τεχνικοί επί του διαδικτύου, ανέλαβαν να τις υλοποιήσουν με τον καλύτερο τρόπο.

Χρειάστηκε βέβαια λίγος χρόνος, αλλά έτσι είναι αυτά τα πράγματα, δεν γίνονται βιαστικά και δεν υπήρχε και κανένας σοβαρός λόγος να το κάνουμε έτσι.

Κινηθήκαμε βήμα – βήμα.

Ο Πάνος μετέφερε όλα τα αρχεία μας (μιλάμε για έναν όγκο 5.600 δημοσιευμάτων!) σε έναν άλλον χώρο τον οποίο καθημερινά μπορείτε να τον επισκέπτεστε ΕΔΩ και θα βλέπετε πέρα από τα παλιά και μερικά… νέα πράγματα!

Από την άλλη ο Θάνος δημιούργησε το νέο ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ , αυτόν που διαβάζετε τώρα, την αρχή σε ένα άλλο μέρος (χώρο) για να μπορώ να τον δουλεύω και να εξοικειωθώ μέχρι να φτάσει αυτή η ώρα.

Οι μόνοι που μπορούσαν να παρακολουθήσουν αυτή την προετοιμασία ήταν όσοι μας παρακολουθούσαν μέσα από το Facebook και το Linkendin. Κι αυτό επειδή εκεί βάζαμε, όπως κάνουμε συνήθως, τις καθημερινές αναρτήσεις μας στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ.

Οι υπόλοιποι, οι αναγνώστες δηλαδή του site απευθείας ενημερώνοντας ότι κάτι γίνονταν, αλλά δεν ήταν ακόμα σε θέση να το δουν για ευνόητους λόγους.

Δεν κοινοποιούσαμε τον σύνδεσμο, ευρύτερα, επειδή ήταν προσωρινός και μόνο για τη δική μου εξοικείωση. Έτσι δικαιολογημένα ξαφνιαστήκατε με την αλλαγή που είδατε. Βρεθήκατε, κυριολεκτικά, από τη μια στιγμή στην άλλη σε ένα νέο σπιτικό!

Από εδώ και πέρα… Ο ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗΣ θα είναι όπως ήταν πάντα, εδώ. Ζωντανός, ανανεωμένος, ταξιδιάρης όταν υπάρχει θέμα, αισιόδοξος, γεμάτος από τα μικρά απλά πράγματα που προσφέρει απλόχερα η ζωή και η καθημερινότητα σε όλες τις εκφάνσεις της.

Συνεχίστε να μας ακολουθείτε. Να είστε βέβαιοι για ένα πράγμα, το οποίο είμαστε σε θέση να σας διαβεβαιώσουμε: Δεν πρόκειται να είναι χαμένες οι ώρες που διαθέτετε εδώ. Σε καμία περίπτωση!

Έρχονται στιγμές που μαθαίνεις από τη δημιουργία: Να ζεις. Να κάνεις υπομονή, να αντέχεις στα δύσκολα, να υπομένεις στη δοκιμασία, αλλά όπως το λουλούδι στη σχισμή του βράχου, να είσαι εκεί και να περιμένεις την επόμενη μέρα που δεν μπορεί παρά να είναι καλύτερη.

Το θυμήθηκα στην κατάσταση που είμαι… Εκεί που νομίζεις πως έχεις δύναμη, πως μπορείς να πιάσεις την πέτρα και να τη στύψεις, εκεί ακριβώς, φαίνεται πόσο ευάλωτος και μικρός είσαι. Χρειάστηκε μια πανδημία να μας υπενθυμίσει κάτι, που οφείλαμε να ξέρουμε από μόνοι μας ως νοήμονα όντα.

Νοιώθουμε τρομερά ευάλωτοι σε ότι είναι πέρα από εμάς. Και δεν είναι ότι χαλαρώσαμε και δεν προσέχουμε. Το αντίθετο. Είχαμε πολλούς λόγους να το κάνουμε αυτό, περισσότερο από κάθε άλλη φορά.

Τι άλλο; Υπομονή θα κάνουμε Σαν αυτό το λουλούδι που έμαθε να ζει σε ελάχιστο χώμα, πάνω στη σχισμή του βράχου και στην ελάχιστη υγρασία που μπορεί να κρατήσει εκεί.

Πόσο θα ζήσει; Μάλλον έχει συνειδητοποιήσει ότι το πέρασμα του από τη ζωή θα είναι γρήγορο. Θα αναπτυχθεί όσο οι συνθήκες το επιτρέπουν και μετά θα γίνει φρύγανο. Ακούγεται κυνικό, αλλά είναι αληθινό.

Βεβαίως για μας τους ανθρώπους τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά, αλλά μπορούμε πάντα να παίρνουμε μαθήματα, εκτιμώντας καθετί που έχουμε ως δώρα.

Ευκαιρία για λίγη παραπάνω ενδοσκόπηση. Τα πάντα έχουν την αξία που τους δίνουμε εμείς. Τις μικρές μας στιγμές, εκεί που μοιάζουμε αδύναμοι, όχι όταν αισθανόμαστε δυνατοί. Εκεί καραδοκεί η αλαζονεία και θέλουμε να απέχουμε από αυτό.

Με ταπεινοφροσύνη εκτιμούμε ότι έχουμε. Και δεν είναι λίγα. Ναι, μπορεί να δοκιμάζεται η υγεία μας, αλλά τα συμπτώματα είναι σχετικά ήπια και αντιμετωπίσιμα, μέχρι στιγμής.

Θα κάνουμε υπομονή, μόνο αυτήν την επιλογή έχουμε και είναι βέβαιο ότι η πλάστιγγα θα γυρίσει αλλιώς. Δεν μπορεί παρά να γυρίσει. Έχουμε ακόμα να κάνουμε πράγματα πολλά!