Αρχείο κατηγορίας Ζωή

Είναι απίθανες οι εκπλήξεις που μπορεί να σου κάνουν οι εφαρμογές, ας πούμε της Google. Καθώς είμαστε Αθήνα τέτοιες Αυγουστιάτικες μέρες, έφερε μπροστά μας φωτογραφίες από την Αρεόπολη που είχαμε πάει με την κόρη της Σούλας Έστερ και τα παιδιά της, Βικτώρια και Χλόη, πριν τέσσερα χρόνια. Δείτε μερικά δημοσιεύματα που κάναμε τότε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ. Φέτος δεν θα μπορέσουν να έρθουν και θα μας λείψουν!

Η μνήμη μας βοηθάει να θυμηθούμε, βλέποντας τις εικόνες που ήρθαν μπροστά μας… Ήταν υπέροχο το Κτήμα που μείναμε, τόσο που επειδή άρεσε και στα παιδιά, μείναμε μια επιπλέον μέρα, από αυτές που είχαμε σχεδιάσει. Εδώ σε μια μεριά του κήπου στο Κτήμα, πολύ κοντά στην πισίνα. Από εκεί κοντά είναι και η φωτογραφία της Σούλας, λίγο πιο πάνω. Παλιές, ξαναδημοσιευμένες, αλλά πολύ «επίκαιρες».

Η Μάνη γενικότερα, αλλά και η Αρεόπολη, όπως θα έχετε δει και από το σίριαλ «Η Γη της Ελιάς» που προβάλλεται στο MEGA την χειμερινή περίοδο, έχει πολύ πέτρα. Και όπου υπάρχει πέτρα, υπάρχουν φραγκόσυκα, όπως αυτά της φωτογραφίας, που ευδοκιμούν. Αν και θέλει προσοχή στον τρόπο που θα τα καθαρίσεις, επειδή τα αόρατα αγκάθια τους, μπορεί να πληγώσουν. Αλλά όποιος έχει φάει ξέρει ότι τα φραγκόσυκα είναι πολύ νόστιμα.

Ο καλός μας φίλος, Πέτρος Πατσαλαρήδης, σηκώνεται νωρίς για τη δουλειά του. Πρέπει να είναι με το ξημέρωμα στη δουλειά του, στο δάσος για να μαζέψει από τα πεύκα τη ρητίνη. Έτσι λοιπόν έχει το προνόμιο να απολαμβάνει τέτοιες εικόνες σαν αυτή, στις 6 το πρωί. Ας τον έχει καλά ο Θεός που όλο αυτό το μεγαλείο της δημιουργίας, δεν το κρατάει αποκλειστικά για τον εαυτό του, αλλά τις φωτογραφίες τις ανεβάζει στο διαδίκτυο…

Και τις μοιράζεται μαζί μας… Όλους εμάς που αν και ξυπνούμε νωρίς το πρωί, δεν είναι δυνατόν να απολαύσουμε τέτοιες εικόνες στην πόλη, από τις πολυκατοικίες που υψώνονται σαν τοίχος ανάμεσα στους ανθρώπους. Ούτε και είναι δυνατόν να τις φανταστούν οι ξενύχτηδες νεαροί που ξυπνούν κατά τις 11 ή τις 12 το μεσημέρι κι έχουν χάσει το φως της μισής μέρας.

Κι όμως είναι τόσο σπέσιαλ! Προσέξτε τις λίγο, παρακαλώ. Τα σχέδια και τα χρώματα στον ουρανό. Το καθετί που συνθέτει το κάδρο της φωτογραφίας. Αγαπώ αυτή ώρα! Κι αν βρεθώ στην επαρχία, όπου ο ορίζοντας είναι ανοιχτός, δεν χάνω την ευκαιρία. Όταν πάμε σ’ ένα καινούριο μέρος, είναι το πρώτο σημείωμα μου, που θα κάνω την επομένη στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ. Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Όταν οι περισσότεροι έχουν εκδράμει εκτός Αθηνών αυτή την εποχή, ένας ωραίος τόπος που μας αρέσει να πηγαίνουμε με τη Σούλα για βόλτα, είναι το ανοιχτό αρχαιολογικό πάρκο της Ακαδημίας Πλάτωνα. Απογευματάκι για περπάτημα. Τις άλλες ώρες η πόλη φλέγεται, οπότε διαλέγουμε την καλύτερη. Μια στάση για ξεκούραση σε ένα παγκάκι, είναι μερικές φορές, απαραίτητη

Τέτοιες ομορφιές θα τις συναντήσεις στο δρόμο σου. Και μη θαρρείς, δεν είναι πάρα πολλοί οι άνθρωποι που θα συναντήσεις εδώ. Αν και με τη λογική θα πίστευες ότι οι άνθρωποι που δεν έχουν πάει διακοπές θα το “εκμεταλλεύονταν”, εντούτοις η κίνηση είναι σχετικά μικρή. Αλλά εμάς δεν μας δημιουργεί κανένα πρόβλημα κάτι τέτοιο. Προσπαθούμε να περνάμε καλά, κάτω από όλες τις καταστάσεις.

Τα λουλούδια της άνοιξης, μ’ αυτόν τον καύσωνα έχουν γίνει πια φρύγανα. Αυτός είναι ο σύντομος κύκλος της ζωής τους. Ναι έρχονται, ομορφαίνουν τον κόσμο γύρω τους και φεύγουν στην αφάνεια. Μήπως μερικές φορές, δε συμβαίνει έτσι και με τους ανθρώπους; Για ρίξτε μια ματιά γύρω σας, μέσα σας και θα δείτε πράγματα με μια άλλη ματιά, που μόνο καλό θα σας κάνει. Και από σε καιρό είναι καλό να το κάνουμε αυτό.

Αυτός είναι ο Ρας, το σκυλί που έχασε στη Ζάκυνθο ο καλός μου φίλος Χρήστος. Από προχθές, έχει φάει τον κόσμο να τον βρει και είναι πολύ στεναχωρημένος. Είχανε πάει λίγες μέρες διακοπών και τον πήραν μαζί τους. Δώδεκα χρόνια είναι μια ολόκληρη ζωή για ένα ζώο. Μια μέρα, ο Ρας απομακρύνθηκε από το αφεντικό του που υπεραγαπούσε και χάθηκε… Ο Χρήστος που είναι εκεί με την οικογένεια του μέχρι τις 15 του μήνα τον ψάχνει συνεχώς, παντού.

Κι έτσι, ο Χρήστος δεν μπορεί να ησυχάσει, να κοιμηθεί… Σκέφτεται τον σκυλάκι του, τον Ρας. Βέβαια έχει δώσει και οδηγίες στους δικούς του ανθρώπους που μένουν στο νησί να έχουν το νου τους, αλλά δεν σταμάτησε εκεί. Ζήτησε από φίλους του που έχουν πρόσβαση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης (κι ανάμεσα τους κι από εμένα) να βάλουν αυτή την αγγελία μήπως και ευαισθητοποιηθεί κάποιος που θα το δει να τον ενημερώσει. Εγώ το έκανα πάντως με χαρά, όπου και όπως μπορούσα.

Μικρές αγγελίας αγωνίας, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Αποδίδουν ή απλά πρόκειται για με υπερεκτιμημένη κατάσταση; Μένει να το δούμε. Εμείς κάναμε έκκληση στα ανθρώπινα αισθήματα. Αυτό που για κάποιους μπορεί να είναι από άχρηστο έως αδιάφορο, για κάποιον άλλον είναι πάρα πολύ σημαντικό. Ας το αντιληφθούμε κάποτε. Σημειώστε κι αυτό πέρα από το τηλέφωνο της φωτογραφίας, ΜΕΡΤΖΑΝΗΣ τηλ: 6971840805

Για πρώτη φορά στην ιστορία του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ, αποφάσισα να το κάνω θέμα κι εδώ. Πού ξέρεις; Το διαδίκτυο κάνει τον κόσμο ένα μικρό χωριό. Και πού ξέρεις αν στη Ζάκυνθο δεν έχουμε κάποιους αναγνώστες που θα ενημερωθούν με αυτό το δημοσίευμα και ίσως συνδράμουν στο να επιστρέψει ο Ρας σπίτι του. Όλα μπορεί να συμβούν, όλα. Είμαι απολύτως βέβαιος γι’ αυτό.

Η “Ειρήνη” του Αριστοφάνη αυτοπροσδιορίζονταν ως μια παράσταση για παιδιά και εφήβους από την ομάδα The Young Quill. Βρισκόμαστε στην εποχή του κορονοϊού, των δεκάδων εμπόλεμων ζωνών, της οικονομικής εξαθλίωσης και του ημι-διαλυμένου εκπαιδευτικού συστήματος μετά από δύο χρόνια πανδημίας. Ο Τρυγαίος αποφασίζει να καβαλήσει ένα σκαθάρι και να ταξιδέψει ως τον Όλυμπο για να συναντήσει του θεούς και να ζητήσει τη βοήθεια τους για τα οικονομικά του προβλήματα. Φτάνοντας εκεί, με θλίψη διαπιστώνει ότι ο μοναδικός που έχει απομείνει από τους θεούς είναι ο Ερμής.

Οι υπόλοιποι θεοί έχουν εγκαταλείψει τον Όλυμπο επειδή έχουν θυμώσει με τους ανθρώπους. Η θέση του Δία έχει πλέον παραχωρηθεί στον κύριο Πόλεμο, ο οποίος έχει ήδη καταφέρει να φυλακίσει την Ειρήνη. Μοναδικό μέλημα του κυρίου Πολέμου είναι να κάνει τους ανθρώπους να δυστυχούν.

Ο Τρυγαίος επιστρέφει στη γη και αναζητά συμμάχους, προκειμένου να συμπράξουν μαζί του για να απελευθερώσουν την Ειρήνη αφού πρώτα ζητήσουνε τη βοήθεια της Δικαιοσύνης. Παρά τις πολλές και αλλεπάλληλες δυσκολίες που συναντούν, η απελευθέρωση της Ειρήνης στέφεται με επιτυχία. Όμως, οι περιπέτειες των ηρώων συνεχίζονται, καθώς καλούνται να διαχειριστούν τη νέα τάξη πραγμάτων από την οποία, αν και οι περισσότεροι επωφελούνται, υπάρχουν κάποιοι που διαφωνούν και ζημιώνονται. Αλήθεια δεν είναι αυτό; Δεν το έχετε κι εσείς στη ζωή σας;

Ο Αριστοφάνης, μέσα από τα έργα του καυτηριάζει, σατιρίζει και σχολιάζει την επικαιρότητα της εποχής του, πάντα με στόχο την εξυγίανση του πολιτικού συστήματος και τη βελτίωση του κοινωνικού συνόλου. Η διασκευή και η μεταφορά της «Ειρήνης» έχει γίνει με γνώμονα τα πεδία ενδιαφερόντων των παιδιών και των εφήβων. Το έργο πλαισιώνεται από σύγχρονες αναφορές που προβληματίζουν τα παιδιά του σήμερα, όπως τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, η υγεία, η τεχνολογία, η εκπαίδευση, ο κοινωνικός αποκλεισμός και άλλα. Το φιλειρηνικό μήνυμα αγάπης και ομόνοιας που εκπέμπει το έργο μεταδίδεται μέσα από σύγχρονα στοιχεία και παραδείγματα με τα οποία τα παιδιά μπορούν να ταυτιστούν. Από τον Οκτώβριο η παράσταση θα παρουσιαστεί και σε κλειστό θέατρο.

Ύστερα ανεβήκαμε μια βόλτα στο βουνό… Από τον δρόμο, που όταν συνεχίσεις σε βγάζει στη Νέα Μάκρη. Ένα μέρος όμορφο, όπου σε άλλες εποχές, όταν ακόμα ζούσε μαζί μας ο παππούς Διονύσης, εδώ ο Άρης έβρισκε χόρτα για το τραπέζι μας. Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ μερικά δημοσιεύματα για την Πεντέλη από το αρχείο μας.

Τώρα, τις προηγούμενες μέρες, η Πεντέλη κάηκε ξανά. Δεν είναι η πρώτη φορά, ούτε είναι η μόνη. Λίγος παραπάνω αέρας να φυσά και να έχει υψηλές θερμοκρασίες, είναι αρκετό για να δούμε να ξεδιπλώνεται η καταστροφή, μπροστά στα μάτια μας.

Κάνω αυτές τις σκέψεις καθώς είμαστε μέσα στον καύσωνα και οι συνθήκες στην Αθήνα είναι πολύ δύσκολες. Αναρωτιέμαι τι θα γίνει αν χαθούν και λίγοι πνεύμονες πρασίνου που περιβάλλουν το λεκανοπέδιο της Αττικής.

Κάποτε το Λεκανοπέδιο, πριν μαζευτεί εδώ ο μισός πληθυσμός της Ελλάδας, είχε ένα όμορφο κλίμα. Το προστάτευαν γύρω – γύρω βουνά και μπροστά της έχει θάλασσα. Αλλά σήμερα που έχουν ανατραπεί όλα κι αυτό έχει αλλάξει.

Και το βλέπουμε αυτό, όταν επικρατούν ακραίες καιρικές συνθήκες, όπως τώρα με τον καύσωνα. Δεν μπορείς να επιβιώσεις χωρίς αιρκοντίσιον, αλλά φανταστείτε τώρα, να δουλεύει όλο αυτό το σύστημα μαζί με το μπετόν και την άσφαλτο.

Τα δέντρα στα πάρκα και τα μικρά περιαστικά δάση ισορροπούσαν κάπως την κατάσταση. Αλλά όχι πια. Οι άνθρωποι καταστρέφουν την γη, καταστρέφουν στην ουσία το περιβάλλον, τον εαυτό τους. Το λέω μετά λόγου γνώσεως. Το ζω καθημερινά με εκατομμύρια άλλους συνανθρώπους μου.

Και λοιπόν, θα μου πείτε… Ποια είναι η αντίδραση; Καμία, τίποτα… Γκρινιάζουμε και μετά «προσαρμοζόμαστε», Μόνη μας ελπίδα ότι θα έρθει ο καιρός και θα καταστραφούν αυτοί που καταστρέφουν τη γη… Υπάρχει ισχυρή διαβεβαίωση γι’ αυτό.

Όταν κοιτά από ψηλά, λέει ένα τραγούδι, μοιάζει η γη με ζωγραφιά. Έτσι θα θέλαμε να είναι ο τόπος που ζούμε. Να φέρνουν χαρά και ευτυχία ότι κάνουμε. Να ξαναδούμε το χαμόγελο στα χείλη των ανθρώπων. Απλό, καθαρό, άδολο, έτσι όπως ήταν κάποτε…

Το έχουμε ξεχάσει, αλλά έτσι ήταν κάποτε. Έρχεται η καθημερινότητα και μας ζορίζει. Και μας προσθέτει ευθύνες. Ναι, οι καταστάσεις, δεν είναι καλές. Αλλά δεν χρειάζεται να τρέμουμε και να φοβόμαστε με τον παραμικρό θόρυβο που δεν ξέρουμε από πού προέρχεται.

Ας ξαναβάλουμε κάτω τα πράγματα και ας δούμε τι μπορούμε να κάνουμε εμείς, ξεκινώντας από τα απλά πράγματα. Καιρός να πάψουμε να είμαστε εγωκεντρικοί και να μάθουμε να μοιραζόμαστε πράγματα με τους γύρω μας. Με την αγάπη και τη συνεργασία θα αλλάξουν τα πράγματα. Πώς αλλιώς;