Αρχείο κατηγορίας Ζωή

Πρόκειται πραγματικά για μια περιβαλλοντική καταστροφή. Χθες, καθώς βρεθήκαμε στο Πολυτεχνείο, είδαμε αυτή εικόνα στις μουριές που το περιβάλλουν. Το πρόβλημα είναι πολύ σοβαρό, γι’ αυτό και ο Δήμος Αθηναίων προχωράει στη λήψη επειγόντων μέτρων για την αντιμετώπιση της ασθένειας η οποία έχει προσβάλει έναν σημαντικό αριθμό από τις μουριές που βρίσκονται στα διοικητικά όριά του.

Τα δέντρα έχουν υποστεί βλάβες από ένα ξυλοφάγο έντομο που επηρεάζει κυρίως τον κορμό και τα κλαδιά τους, ενώ, σύμφωνα με γεωτεχνικούς, στο σύνολο των 25.000 μουριών που υπάρχουν σε δρόμους και κοινόχρηστους χώρους της πρωτεύουσας περίπου 1.300 έχουν εκδηλώσει συμπτώματα προσβολής, με σχεδόν 350 εξ αυτών να έχουν ξεραθεί ή να έχουν τέτοιο μέγεθος προσβολής που να κρίνεται αναγκαία η κοπή τους.

Με ανακοίνωση που εξέδωσε η δημοτική Αρχή διευκρινίζει ότι απευθύνθηκε στους αρμόδιους επιστημονικούς φορείς και συγκεκριμένα στο Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών, στο Μπενάκειο Φυτοπαθολογικό Ινστιτούτο και στο Ινστιτούτο Μεσογειακών και Δασικών Οικοσυστημάτων, και βάσει της κοινής γνωμάτευσής τους αποφασίστηκε να ληφθούν μέτρα για τη μείωση του πληθυσμού του εντόμου.

Προσωπικά, αυτή τη χαρά δεν μπορώ να τη νιώσω, μιας και μένω στην Αθήνα, αλλά ας είναι καλά ο φίλος μας ο Πέτρος που καθημερινά ανεβάζει τέτοιες φωτογραφίες από τα μέρη που κινείται, λόγω της δουλειάς του. Έτσι μοιράζεται με τους αναγνώστες του τις ομορφιές που έχει το προνόμιο να ζει ο ίδιος. Για τη δουλειά του Πέτρου έχουμε γράψει πολλές φορές στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ. Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Θα πρέπει να έχει μια… υπερβολική ησυχία και μια γλύκα και ομορφιά μαζί με την ηρεμία που σου μεταδίδει η φύση. Όσοι έχουν ασχοληθεί λίγο μαζί της, ξέρουν πως μπορεί να το κάνει αυτό πολύ εύκολα. Ή τόσο εύκολα όσο μπορεί να το κάνει και η θάλασσα. Πώς συμβαίνει αυτό; Πολύ φυσιολογικά! Έχουμε δημιουργηθεί να ζούμε έτσι. Μη κοιτάτε που οι άνθρωποι επέλεξαν τη ζωή στις πόλεις κι έγιναν (;) πιο κοινωνικοί.

Για μένα και για κάθε άνθρωπο της πόλης τέτοιες εικόνες είναι επιθυμητές και να τις βλέπεις και να τις ζεις. Τον έχω ευχαριστήσει άπειρες φορές τον Πέτρο και προσεύχομαι να τον έχει καλά ο Θεός και να συνεχίσει να κάνει τη δουλειά του σ’ αυτό το περιβάλλον, τροφοδοτώντας μας με υπέροχες μοναδικές φωτογραφίες από τους χώρους που κινείται. Είναι για μένα μια όαση ομορφιάς κάθε φορά που ανεβάζει κάτι από το δάσος.

Το Colchicum Autumnale ή στα ελληνικά κολχικό μακρύφυλλο, το Φθινοπωρινό, είναι ένα τοξικό φυτό αφού προκαλεί καρδιακή ανεπάρκεια. Η δηλητηρίαση από αυτό το φυτό μοιάζει με την δηλητηρίαση από αρσενικό. Τα συμπτώματα εμφανίζονται μετά από 2 ως 5 ώρες και είναι κάψιμο στο στόμα, στομαχικός πόνος, διάρροια και νεφρική ανεπάρκεια.

Επιστημονική ονομασία: Colchicum autumnale L. 1753. Κοινές ονομασίες: Αγριόκρινος, Βολχικό, Χιονίστρα, Σπασόχορτο, Σπαθόχορτο. Το γένος Colchicum αριθμεί περί τα 60 είδη. Το Colchicum Autumnale είναι διαδεδομένο στα υγρά και πλούσια λιβάδια, σε πολλές περιοχές της Ελλάδας αλλά και της Ευρώπης.

Είναι βολβώδες, πολυετές, ποώδες πόα, της οικογένειας των Colchicaceae, ο βολβός του έχει μέγεθος καρυδιού και με μελανωπούς χιτώνες. Τα άνθη του έχουν χρώμα ρόδινο-ιώδες με μακρύ ποδίσκο. Το λουλούδι του κολχικού, μοιάζει με αυτό του κρόκου. Το είδαμε στην ομάδα Cretan Flora, με τις φωτογραφίες που βλέπετε ανεβασμένες από την Johanna Heath και την ευχαριστούμε.

Η Σούλα κατέγραψε κι εγώ το κάνω θέμα στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ, εικόνες από ένα βράδυ μέσα στο παραθεριστικό κέντρο του ΟΠΑΚΕ ΟΤΕ, θα ήταν νομίζω το βράδυ με την Πανσέληνο που κατεβήκαμε κάτω στα μαγαζιά της παραλίας να τσιμπήσουμε κάτι και να πιούμε ένα ποτό. Τώρα πια είμαστε σπίτι, οπότε στην ασφάλεια του σπιτιού, είναι καταγραμμένα αυτά.

Να το και το φεγγάρι, ανάμεσα στα φωτισμένα από τους προβολείς, δέντρα,  μέσα το κάμπινγκ. Έχει την ομορφιά, έτσι δεν είναι; Μου άρεσαν και είπα να τις μοιραστώ μαζί σας καθώς από σήμερα θα ξαναπιάσουμε το νήμα της καθημερινότητας και θα μπούμε με τα μπούνια σε ότι εκείνη μας ζητάει και οφείλουμε να ανταποκριθούμε.

Είναι που ακόμα και μάλλον αυτό θα κρατήσει για καιρό, δεν μπορούμε να ξεχάσουμε όσα ζήσαμε στις ολιγοήμερες διακοπές μας στην Τέμενη Αιγίου… Αν και με λίγο κόσμο, αν και χωρίς εκδηλώσεις, ήταν για μας. αυτό ακριβώς που θέλαμε! Μια ανάσα ζωής που τη χρειαζόμαστε όσο τίποτα άλλο…

Και κάπως έτσι οι μέρες μας εδώ, στο παραθεριστικό κέντρο του ΟΠΑΚΕ ΟΤΕ, στην Τέμενη Αιγίου, περνούν υπέροχα, χωρίς επαναλήψεις, αλλά με όμορφα ξεχωριστά πράγματα, καθημερινά. Έχουμε βάλει στη ζωή μας το πρωινό περπάτημα. Στους μικρούς δρόμους του οικισμού με το μπόλικο πράσινο και τα δέντρα, κάτι τέτοιο είναι εφικτό. Χρειάζεται να πάει δέκα η ώρα, για να καταλάβεις τη ζέστη.

Επιπλέον, κάθε μέρα είναι πολύ διαφορετική. Προχθές είχε ζέστη, αλλά χθες ο καιρός ήταν συννεφιασμένος και η θερμοκρασία έχει αρχίσει να πέφτει. Γενικά συμβαίνει αυτό που λένε οι μετεωρολόγοι… Απλά στην επαρχία είσαι εκτεθειμένος στις καιρικές συνθήκες και όλα αυτά είναι πιο ευδιάκριτα. Δύσκολο να το κατανοήσουν εύκολα οι άνθρωποι της πόλης, αλλά συμβαίνει…

Κι εμείς το έχουμε δουλέψει και προσπαθούμε να απολαμβάνουμε την κάθε στιγμή, με την ίδια χαρά που θα το κάνουμε αν ξέραμε ότι είναι η τελευταία. Αν και δεν είναι… Και ξέρουμε πως έχουμε ακόμα μέρες μπροστά μας, εμείς το κάνουμε. Και μας αρέσει. Το παραθεριστικό κέντρο αδειάζει σιγά –σιγά. Όλο και λιγοστεύουμε, όσοι είμαστε εδώ. Αλλά και πάλι μας αρέσει..

Ότι αγαπώ τα πρωινά, το ξέρετε. Μια από τις πρώτες μέρες εδώ στο παραθεριστικό κέντρο του ΟΠΑΚΕ ΟΤΕ στην Τέμενη Αιγίου έψαξα να βρω από πού βγαίνει ο ήλιος και φωτογράφισα την ανατολή του. Αυτή η ώρα έχει μια ξεχωριστή ομορφιά, οπότε και την απόλαυσα. Δείτε το αποτέλεσμα στις φωτογραφίες που τράβηξα. Ο ήλιος βγαίνει μέσα από τη θάλασσα του Κορινθιακού.

Λίγο πριν πλησιάσω στην ακροθαλασσιά η εικόνα μέσα από τα δέντρα του παραθεριστικού κέντρου ήταν αυτή. Και όπως βλέπετε δεν κυκλοφορεί ψυχή. Θα πρέπει να έχεις λόγους σοβαρούς ενώ κάνεις διακοπές να ξυπνήσεις μια τέτοια πρωινή ώρα. Αλλά εμένα μου αρέσει. Μια όμορφη μέρα ανοίγεται μπροστά μου. Αρκεί να έχω καλή διάθεση και να την απολαύσω με τον άνθρωπο μου.

Είναι να την κρατήσεις αυτή την εικόνα. Λες και έχει πάρει φωτιά η… θάλασσα! Και όμως απλά μια νέα μέρα ξεκινά. Μια μέρα που αν το θέλουμε εμείς θα το σχεδιάσουμε και θα είναι όμορφη. Επειδή σε ένα μεγάλο βαθμό από εμάς ξεκινάνε όλα. Αρκεί να κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε και όλα, μα όλα, μπορούν να γίνουν. Να το θυμάστε αυτό.

Ζήσαμε εδώ στην Τέμενη που βρισκόμαστε την Πανσέληνο του Σεπτέμβρη. Είχαμε φτάσει το μεσημέρι του Σαββάτου, τακτοποιηθήκαμε στον οικίσκο μας, ξεκουραστήκαμε και το βράδυ κατεβήκαμε στο κέντρο με τα διάφορα μαγαζιά. Επιλέξαμε ένα ποτό και μια κρέπα αρμυρή και καθίσαμε να θαυμάσουμε την ομορφιά με το ολόγιομο φεγγάρι. Δεν είμαι βέβαιος ότι οι φωτογραφίες που πήραμε αποδίδουν την πραγματικότητα.

Όμως ναι, είχε το κάτι άλλο, καθώς το φεγγάρι έβγαινε πάνω από τη θάλασσα και φώτιζε φυσικά τον μικρό κυματισμό της. Δεν υπάρχει πιο όμορφο, σε συνδυασμό και με το πλατάγιασμα των κυμάτων καθώς έσκαζαν πάνω στα βότσαλα. Μπορούσες να κάτσεις με τις ώρες και να το απολαμβάνεις. Το κάναμε για αρκετή ώρα. Αγαπούμε να ζούμε τέτοιες μοναδικές στιγμές!

Ονειρεμένη Πανσέληνος στο συγκεκριμένο μέρος! Αυτό είναι, να βρεθείς την κατάλληλη ώρα στο κατάλληλο μέρος και να απολαμβάνεις όλη αυτή την υπέροχη δημιουργία. Ευγνώμονες που ήρθαν έτσι τα πράγματα, αν και δεν υπήρχε κανένας σχεδιασμός με συγκεκριμένη στόχευση και καταφέραμε και το ζήσαμε. Αυτή η θαμπάδα στις φωτογραφίες έχει να κάνει με την υγρασία, δίπλα στη θάλασσα.