Αρχείο κατηγορίας Ζωή

Τώρα που ο Αύγουστος γέρνει στη δύση του, τώρα λέμε να εκδράμουμε εμείς λίγο, κοντά σε φίλους μας. Το μεσημέρι θα είμαστε στο Λαύριο για να περάσουμε στη Τζια με ένα από τα καραβάκια που έχουν δρομολογηθεί γι’ αυτό το σκοπό. Όμορφα θα είναι. Το χρειαζόμαστε κιόλας. Δεν πήγαμε πουθενά το φετινό καλοκαίρι, οπότε…

Να δούμε λίγη θάλασσα, για περισσότερη ώρα απ’ ότι όταν πάμε σε κοντινούς προορισμούς στην Αθήνα, να περπατήσουμε στην ακροθαλασσιά της. Όπως στο Μεγάλο Πεύκο που πήγαμε σχετικά πρόσφατα κι από εκεί είναι οι φωτογραφίες του σημερινού δημοσιεύματος. Δίπλα στη θάλασσα χαλαρώνεις και νιώθεις άλλος άνθρωπος, όπως και να το κάνεις.

Στην Τζια, βέβαια, θα είναι αλλιώς τα πράγματα. Κάθε τόπος έχει και τα δικά του… Αλλά είναι κοντινός προορισμός με αποτέλεσμα να το ζητάνε ντόπιοι και ξένοι. Πέρσι τέτοιον καιρό ήμασταν εκεί, με την Άννυ και τον Κώστα και περάσαμε πολύ όμορφα, τόσο στη θάλασσα όσο και στα γύρω χωριά ή στη Χώρα κάνοντας τις βόλτες μας.

Πριν αλλάξει ο καιρός, Κυριακή απόγευμα, πήγαμε μια βόλτα, περπατώντας, στο Λόφο Σκουζέ στον Κολωνό, στην ταβέρνα του Τάσου, την “Αρετούσα”. Δεν είναι η πρώτη φορά, αλλά αυτή τη φορά μας άρεσε ακόμα περισσότερο, επειδή φύσαγε ένα δροσερό αεράκι και όπως είναι ψηλά εκεί, εισπράξαμε πολύ όμορφα τη δροσιά του. Και, όπως έχω συνήθεια, τράβηξα μερικές φωτογραφίες, ίχνη ζωής.

Στην “Αρετούσα” έχουμε ξαναπάει πρόσφατα και μάλιστα έχουμε γράψει γι’ αυτό στον παλιό ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ. Δείτε ΕΔΩ. Έτσι κάνουμε πάντα. Καταγράφουμε στιγμές. Αυτή τη φορά ανέβηκα στην ταράτσα και από εκεί τράβηξα τις φωτογραφίες που βλέπετε. Είναι πάντα ένα μέρος που μας αρέσει, από τα παλιά και όσο περνάει ο καιρός, τόσο και μας αρέσει και πιο πολύ.

Εδώ ο ορίζοντας είναι ανοιχτός. Απέναντί μας, ο Υμηττός. Με διακριτικό πράσινο και με τα όμορφα σπιτάκια του. Ακόμα κι αυτά που ανακαινίζουν, δένουν με το τοπίο καθώς προσπαθούν να μην ξεχωρίζουν προκλητικά από τα υπόλοιπα. Σεμνά και ταπεινά. Μια όαση ομορφιάς στα Σεπόλια από παλιά. Και ο Τάσος και τα παιδιά του, βάζουν τη δική τους πινελιά σ’ αυτό.

Πότε – πότε μας αρέσει να διαθέτουμε χρόνο προκειμένου να εκτιμήσουμε ότι είναι καλό να κάνουμε μια στάση και να κοιτάζουμε ήρεμα γύρω μας, μέσα μας. Μας αρέσει να κάνουμε μια εκτίμηση για το πού βρισκόμαστε στο ρεύμα του χρόνου.

Ο καιρός φεύγει… Τι κι αν είμαστε στην Αθήνα και τελικά δεν μπορέσαμε να πάμε κάπου, να αλλάξουμε παραστάσεις και να ξεκουραστούμε λίγο, αλλάζοντας τις συνήθειες και τις ταχτικές μας.

Άμα είσαι καλά μέσα σου, πάντα θα βρίσκεις κάτι καλό να κάνεις, να ασχοληθείς, να μην νιώθεις άσχημα. Ακόμα και οι επανειλημμένοι καύσωνες που ζήσαμε το φετινό καλοκαίρι, αντιμετωπίζονται, όχι πάντα με ευκολία, αλλά αντιμετωπίζονται.

Μερικές προσχεδιασμένες αποδράσεις βοηθούν σ’ αυτό… Ας πούμε στα τέλη Αυγούστου θα βρεθούμε για λίγο στη Τζιά, έναν τόπο που οι άνθρωποι του μας έχουν κάνει να τον αγαπήσουμε. Κλασικό κυκλαδίτικο νησί με τα βράχια του, την ξεραΐλα του, αλλά και τις ομορφιές τους, στις μικρές πόλεις και τα σοκάκια της,

Θα τα καταφέρουμε κι αυτή τη φορά, όπως τα έχουμε καταφέρει ως τώρα. Μερικές αντοχές είναι, δυο ανάσες και πάμε έναν ακόμα βήμα πιο πέρα, πιο μπροστά

Ευτυχώς η ΕΜΥ λέει ότι καιρός αλλάζει και οι θερμοκρασίες επιστρέφουν στα φυσιολογικά, για την εποχή επίπεδα. Μένει να το δούμε αυτό να υλοποιείται. Το χρειαζόμαστε κιόλας, όσο τίποτα άλλο…

Θυμάμαι, ήταν Κυριακή, σαν σήμερα, την προηγούμενη εβδομάδα στις 11 περίπου το πρωί και βρεθήκαμε στην πλατεία Στάγματος, για καλό σκοπό. Ξαφνικά την ήσυχη Αυγουστιάτικη ραστώνη, τη διέκοψαν οι παράξενοι ήχοι μιας μπάντας. Από τη μεγάλη κάτω πλατεία με τα δέντρα και το σιντριβάνι, ανέβηκα τα σκαλιά για τον μεγάλο δρόμο που περνάει μπροστά από τον Άγνωστο στρατιώτη, όπου και συνάντησα αυτήν την εικόνα.

Κόσμος πολύς! Κυρίως τουρίστες, προσπαθούν να απαθανατίσουν ένα γεγονός που δεν κατάλαβα ποτέ τι αφορούσε. Φαινόταν μπροστά η φιλαρμονική του Δήμου Αθηναίων και πίσω της οι Εύζωνοι σε διάφορες παραλλαγές. Η κυκλοφορία είχε διακοπεί από την τροχαία και άνθρωποι του Δήμου «κρατούσαν» του τουρίστες στα πεζοδρόμια. Τι έκαναν, δεν έμαθα ποτέ και ούτε και με ενδιέφερε να μάθω.

Κράτησα μόνο την παρουσία όλων αυτών των ανθρώπων, ένα πρωινό Κυριακής στην πλατεία Συντάγματος. Για τους τουρίστες όλο αυτό ήταν περίεργο και παράξενο, μια ατραξιόν και προσπαθούσαν όπως κι εγώ, να τραβήξουν εικόνες με το κινητό τους τηλέφωνο. Σ’ αυτή την περίπτωση δεν έχεις πάντα επιτυχία. Μερικές φορές καταλήγεις σε φωτογραφίες σαν αυτές που τράβηξα κι εγώ. Αλλά είναι όλος αυτός ο χαβαλές που τα κάνει όλα διαφορετικά.

Βρεθήκαμε ένα από τα προηγούμενα απογεύματα στο Μεγάλο Πεύκο. Πιο χαμηλά όμως από το συνηθισμένο μέρος που πηγαίναμε και μόνοι μας, αλλά και όταν ζούσε μαζί μας ο παππούς Διονύσης. Από τον κεντρικό δρόμο στρίψαμε προς το λιμάνι και «ανακαλύψαμε» ένα υπέροχο μέρος γεμάτο μικρά σκάφη, αλλά και μαγαζιά, καφέ και ουζερί, αλλά μαγαζιά με κρεατομεζέδες. Και το χαρήκαμε!

Διαλέξαμε ένα ουζομεζεδοπωλείο, το «Καλντέρα». Μας έκανε εντύπωση ο τύπος που το είχε, Κωνσταντινουπολίτης. Επιχείρησε αυτό το μαγαζί στη Σαντορίνη. Και μετά ήρθε εδώ φέρνοντας την εμπειρία από την Πόλη. Το σέρβις του και οι τιμές του, προσεγμένες. Έφευγες κι έλεγες: «Εδώ θέλω να ξαναέρθω». Μεγάλη επιτυχία να στο κάνει αυτό ένα μαγαζί.

Συνοδεύσαμε το τσιπουράκι «Τσιλιλί» που πήραμε με ψαρομεζέδες και μύδια αχνιστά. Και μας άρεσαν πολύ. Ήταν και η καλή παρέα των φίλων, όλα ήταν υπέροχα! Το αποκορύφωμα στο φευγιό μας, ήταν οι λουκουμάδες του «Ιορδάνη» στο πάγκο του, μπροστά στη θάλασσα. Ουρά περίμενε η πιτσιρικαρία τις δεκάδες γεύσεις που έκανε. Δεν είχε μόνο με μέλι, αλλά και πολλών άλλων ειδών σοκολάτας.

Μπορείς να φαντάζει κάπως παράξενο στα μάτια εκείνων που έρχονται από το εξωτερικό, ιδιαίτερα αν είναι Έλληνες δεύτερης γενιάς και έχουν εργαστεί εκεί και ξέρουν πώς βγαίνει το ψωμί, να βλέπουν τέτοιες επιγραφές στις προθήκες των μαγαζιών. Αλλά οι συμπατριώτες μας δεν χαλάνε με τίποτα τις συνήθειες τους.

Ακόμα και στη μεγάλη οικονομική κρίση των μνημονίων του 2012, τον Αύγουστο τα μαγαζιά έκλειναν. Είχαν και οι ιδιοκτήτες τους ανάγκη από λίγη χαλάρωση, οπότε απλά κατέβαζαν τα ρολά και με την ταμπέλα στην προθήκη τους, ενημέρωναν τους πελάτες τους, πως τον καιρό που θα έκλειναν θα έπρεπε να αναζητήσουν άλλο μαγαζί, φαρμακείο εν προκειμένω, για να καλύψουν την ανάγκη τους.

Το συγκεκριμένο μαγαζί το βρήκαμε μπροστά μας, κάπου στα Σεπόλια. Και συγκεκριμένα από την πάνω μεριά της Κωνσταντινουπόλεως, στο ύψος της διάβασης του “οκτώ”. Μια βόλτα να κάνετε στη γειτονιά που μένετε, θα βρείτε πολλά μικρά μαγαζιά κλειστά, ακριβώς με την ίδια ενημερωτική πινακίδα. Και φούρνους και service και ότι άλλο μπορείς να φανταστεί κανείς.