Αρχείο κατηγορίας Ζωή

Άδεια η Αθήνα χθες. Και οι φωτογραφίες ενδεικτικές από το λίγο περπάτημα που κάναμε. Εδώ η οδός Κολοκοτρώνη, ένα μικρός δρόμος που ξεκινάει από την Αιόλου, πολύ κοντά στην Αθηνάς και φτάνει ώς τη Σταδίου. Ψυχή δεν υπήρχε στις 10 το πρωί. Ούτε άνθρωποι, ούτε αυτοκίνητα.

Εντάξει, είναι υπερβολικό να είσαι στα τελειώματα του Δεκεμβρίου και να λες στον τίτλο, “Λες κι είναι Αύγουστος”. Έτσι όμως αισθάνθηκα χθες καθώς περπατούσα στο πλάι της παλιάς Βουλή, εκεί με τα ωραία μπαράκια. Προσέξτε στο πλάνο τίποτα δεν δείχνει να κινείται. Το μόνο που με επανέφερε στην πραγματικότητα ήταν το κρύο.

Οδός Καραγιώργη Σερβίας. Κι εδώ, ψυχή ανθρώπινης παρουσίας… Έτσι είναι τις ημέρες αργίας… Τρώνε και πίνουν λίγο παραπάνω ι άνθρωποι και μετά κοιμούνται επίσης λίγο παραπάνω. Πού να πάνε, αφού δεν έχουν δουλειά; Ίσως καμιά βόλτα αλλά κι αυτή μετά, το απόγευμα.. Ας είναι. Εμείς καλά περάσαμε, σε μια Αθήνα χωρίς κόσμο…

Μας αρέσει να περπατούμε στην Αθήνα, πάντα, αλλά έχουμε ιδιαίτερους λόγους τέτοιες μέρες. Έξω έχει παγωνιά όσο κι αν λένε οι μετεωρολόγοι ότι θα φτιάξουν τα πράγματα. Σήμερα θα σας δείξουμε κάποια κομμάτια της οδού Περικλέους, παράλληλη της Ερμού και συνέχεια της Καραγιώργης Σερβίας που ξεκινάει από την πλατεία Συντάγματος.

Η Περικλέους είναι μονόδρομος και φτάνει ώς την οδό Αθηνάς. Έχει πολλά μαγαζιά δεξιά και αριστερά της, κόβει κάθετα την Αιόλου και καταλήγει πάνω στην οδό Αθηνάς, πολύ κοντά και δίπλα στην πλατεία Μοναστηρακίου. Ανήκει μέσα στο ιστορικό τρίγωνο και εκτός από εμπορικά, θα βρείτε εδώ και πολλά καφέ για να ξαποστάσετε στη βόλτα σας.

Τη μέρα που τραβήξαμε αυτές τις φωτογραφίες υπήρχε σχετική ησυχία, όχι υπερβολική κίνηση, όπως βλέπετε κι εσείς. Η Περικλέους είναι ένας στενός δρόμος για τα αυτοκίνητα. Όχι πως τα πεζοδρόμια της, είναι μεγαλύτερα… Παρ’ όλα αυτά, όλο και κάποια αυτοκίνητα κάνουν ολιγόλεπτες στάσεις για ψώνια.

Καναδάς, μέρος δεύτερον. Κι αυτή τη φορά θα σας πάμε στη χιονισμένη Κελώνα. Στο λίγο χρόνο που πήγαμε το 2015, δεν προλάβαμε να την επισκεφτούμε. Εκεί μένουν ο Χρήστος με τη Λίτσα και όπως μπορείτε να διαπιστώσετε το λευκό του χιονιού προσθέτει πάνω στη φοβερή φυσική ομορφιά της περιοχής.

Όσοι έχουν πάει, λένε πως είναι μια υπέροχη κοιλάδα με φοβερό πράσινο. Ένας μικρός παράδεισος! Και όταν λέμε κοιλάδα μη βάζετε στο νου σας, ως μέτρο, αυτό που λέμε κοιλάδα στη χώρα μας. Εδώ οι εκτάσεις είναι αχανείς και τα μεγέθη πολύ διαφορετικά. Όμως και χιονισμένη είναι πολύ όμορφη!

Αυτές τις μέρες είναι κοντά στους γονείς της η Άννυ, οπότε μπόρεσε να μας στείλει τις φωτογραφίες που βλέπετε και την ευχαριστούμε πολύ γι’ αυτό. Είναι υπέροχο να μοιράζεσαι πράγματα. Εμείς εδώ στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ, χρόνια τώρα το έχουμε νιώσει καλά στο πετσί μας. Και συχνά οι φίλοι μας αναγνώστες μας προμηθεύουν υλικό.

Νιώθουμε τον καιρό που αλλάζει με ραγδαία πτώση της θερμοκρασίας… Είναι κι αυτό το βοριαδάκι που σε κάνεις να έχεις την αίσθηση για ακόμα μικρότερη θερμοκρασία. Και όπως διαβάζουμε στα ορεινά του Ολύμπου χιόνισε κιόλας. Αλλά εμείς σήμερα στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ σας έχουμε χιονισμένα τοπία από το Βανκούβερ του Καναδά.

Είναι από την αυλή του σπιτιού της Έστερ στον Νόρθ Βανκούβερ. Εκεί που το 2015 περάσαμε 15 ολόκληρες μέρες. Ήταν και παραμένουν μοναδικές στη μνήμη μας. Δείτε κάποια δημοσιεύματα από το αρχείο μας που έκανα τότε από εκεί. Αλλά ήταν άνοιξη τότε όπως κι εδώ. Τελειώματα του Μάρτη, αρχές του Απρίλη. Χειμώνα, με χιόνια δεν είχα φωτογραφίες

Κι αυτές είναι χθεσινές. Μας τις έστειλε η κόρη της Σούλας, μέσω WhatsApp. Βοηθούν πολύ αυτές οι εφαρμογές στην επικοινωνία. Είναι εύκολες στη χρήση τους και δωρεάν. Πάει η εποχή που πληρώναμε χρυσές τις τηλεφωνικές εταιρίες για να μιλήσουμε λίγο με τους δικούς μας ανθρώπους. Αυτά είναι τα καλά που έχουν… Χρειάζεται όμως να είμαστε προσεκτικοί στη χρήση τους.

Κυριακάτικες φωτογραφίες από το κέντρο της Αθήνας και συγκεκριμένα την οδό Κολοκοτρώνη, περπατώντας… ανάποδα. Όσοι ξέρουν την περιοχή, έχουν δει ότι για τα αυτοκίνητα είναι μονόδρομος με κατεύθυνση από την Αιόλου έως τη Σταδίου. Με έναν καιρό ζεστό, γεμάτο ήλιο, κάτι που πολύ θα ζήλευαν οι βόρειες χώρες της Ευρώπης.

Οι πλάτανοι στην κάτω πλατεία του Συντάγματος έχουν κιτρινίσει τα φύλλα τους και σιγά – σιγά πέφτουν. Αλλά συνεχίζουν να προσθέτουν σε ομορφιά στο τοπίο. Χαιρόσουν να τους βλέπεις και κάποιες στιγμές εκεί κατά το μεσημέρι αποζητούσες τον ίσκιο του… Στο Δεύτερο δεκαήμερο του Δεκέμβρη ναι, τον αποζητούσες!

Στη Σταδίου, πλατεία Κολοκοτρώνη, τα ειδικά διαμορφωμένα λεωφορεία που κάνουν δρομολόγια για να γνωρίσουν οι τουρίστες την Αθήνα, είναι εκεί στο πόστο τους. Έτοιμα να κάνουν ένα ακόμα γύρο για χάρη εκείνων που θέλουν να γνωρίσουν την πόλη. Με ημερήσιο εισιτήριο, έτσι ώστε να κατεβαίνουν κάπου και να συνεχίζουν με άλλο.

Τα είδαμε πριν λίγες μέρες και τα καταγράψαμε με το φακό μας… Κάποιοι, με το καταστροφικό πνεύμα που τους διέπει, έσπασαν την τζαμαρία του Ψηφιακού Μουσείου Ακαδημίας Πλάτωνα… Ένας πολύ ωραίος χώρος και μια πολύ πρωτότυπη ιδέα για την Ελλάδα. Ένα Μουσείο που μέσα από μια διαδραστική εμπειρία μαθαίνει και δείχνει σε κάποιον τα πάντα για τον Πλάτωνα, αλλά και για άλλους φιλοσόφους.

Πρόκειται για έναν χώρο γεμάτο με οθόνες, στις οποίες ο επισκέπτης πατάει και βλέπει βίντεο εικόνες, διαβάζει, κάνει κουίζ και απατάει σε ερωτήσεις. Κάτι εκπληκτικό και ελκυστικό ακόμα και για κάποιον που δεν θεωρεί πως ένα Μουσείο μπορεί να γίνει εκπληκτικό και ελκυστικό. Αυτή την ομορφιά που τιμά και αναβαθμίζει την περιοχή, βρήκαν να καταστρέψουν! Δυστυχώς υπάρχουν κι αυτοί που δεν θέλουν τίποτα καλό να υπάρχει και να λειτουργεί.

Στο Μουσείο υπάρχουν αίθουσες όπου μέσα από βίντεο – κινούμενα σχέδια με χιούμορ και προσαρμοσμένα στις μέρες μας, κρατούν το ενδιαφέρον του επισκέπτη και του δείχνουν πώς ήταν η εποχή εκείνη και πώς συζητούσε ο Πλάτωνας με τους άλλους φιλοσόφους και του μαθαίνουν πράγματα που κανένα άλλο μουσείο δεν θα μπορούσε να του δείξει. Δείτε περισσότερα στοιχεία για το Ψηφιακό Μουσείο Ακαδημίας Πλάτωνα ΕΔΩ.

Είχαμε την ευκαιρία την περασμένη Παρασκευή να πάμε στο θέατρο REX – σκηνή Μαρίκα Κοτοπούλη και να δούμε το θεατρικό έργο τα “Φώτα της Πόλης” του Τσάλι Τσάπλιν, από το Εθνικό Θέατρο. Με φόντο το οικονομικό κραχ της Αμερικής, το διαχρονικό και αξεπέραστο αριστούργημα του Τσάρλι Τσάπλιν, είναι μια ξεκαρδιστική κωμωδία και ταυτόχρονα μια αστική παραβολή που πραγματεύεται την κοινωνική αδικία, αλλά και την άδολη αγάπη.

Μια ταινία με το ωραιότερο φινάλε στην ιστορία του κινηματογράφου, ένα έργο – καθρέφτης της τραχιάς μεσοπολεμικής εποχής που αποθεώνει την ασυμβίβαστη ζωή, την ανιδιοτελή προσφορά και τον έρωτα χωρίς όρια. Οι φωτογραφίες και η βάση του κειμένου που βλέπετε εδώ, είναι από την ιστοσελίδα του Εθνικού Θεάτρου. Θέατρο REX – Σκηνή Μαρίκα Κοτοπούλη. Και τη χαρήκαμε! Ναι, μας άρεσε πολύ…

Η παράσταση διαδραματίζεται στον χώρο ενός κινηματογραφικού στούντιο και ακολουθεί την πλοκή της ταινίας του 1931, όπου ο Τσάρλι Τσάπλιν, ως άνεργος περιπλανώμενος Σαρλώ, ερωτεύεται μια τυφλή ανθοπώλισσα και κάνει τα πάντα προκειμένου να εξασφαλίσει τα χρήματα για την εγχείρηση που θα της χαρίσει την όραση. Ο μύθος γνωστός, αλλά η καλή ερμηνεία των ηθοποιών του REX, στο Εθνικό, απογείωσε την παράσταση.