Αρχείο κατηγορίας Ζωή

Τις φωτογραφίες τις είδαμε στην ομάδα “Natura Hellenica”, δημοσιευμένες από τη διαδικτυακή μας φίλη Αγγελική Παπασταμοπούλου και μας άρεσε πολύ. Αυτό που μας τράβηξε την προσοχή, ήταν η απλότητα, σε ένα ταπεινό φυτό, τον ζοχό και ο τρόπος που τον προσέγγισε η φωτογράφος. Είναι ωραία να μένεις στην καθημερινότητα σου, σε απλά πράγματα.

Ο ζοχός ή ζοχιά (λέγεται σε πολλές περιοχές της Ελλάδας και τζοχός, ντζοχός ή σφογκός και στη Κύπρο γαλατούνα, είναι φυτό μονοετές, διετές ή πολυετές και έχει όρθιο βλαστό και χυμό σαν γάλα. Η επιστημονική του ονομασία είναι Sonchus oleraceus (Σόγχος ο λαχανώδης). Τα φύλλα του είναι απλά και πτερωτά και η βάση τους περιβάλλει το βλαστό.

Έχει μικρά και κίτρινα άνθη, συγκεντρωμένα σε κεφάλια που περιβάλλονται από επιμήκη βράκτια. Το γνωστότερο είδος είναι ο Σόγχος ο λαχανώδης, ο οποίος έχει πτερόλοβα και οδοντωτά φύλλα. Το ύψος του φθάνει το 1 μ. Είναι φυτό γνωστό από τα αρχαία χρόνια, με το όνομα σόγχος (σόγχος του Θεόφραστου). Αναγνωρίστηκε κυρίως η φαρμακευτική του αξία.

Οι ιθαγενείς της Χιλής Μαπούτσε χρησιμοποιούσαν το ζοχό ως αντιπυρετικό και αιμοκαθαρτικό. Περιέχει βιταμίνη C και βιταμίνη Κ. την Ελλάδα υπάρχουν συνολικά πέντε είδη και συλλέγονται όταν είναι τρυφερά. Ο καρπός του λέγεται ζοχί, ζωχί, ζώχι – πληθυντικός ζοχιά ή ζώχια, είναι εδώδιμος (για τον άνθρωπο και, όταν ξεραθεί, για τα πτηνά ) και πολύ θρεπτικός.

Τον συνάντησα μια Κυριακή πρωί να παίζει το βιολί του στην πλατεία Συντάγματος, στους περαστικούς που δεν ήταν και πολλοί, εκείνη την πρωινή ώρα. Αλλά έπαιζε πολύ όμορφα! Και κάποιες φίλες, ρωσόφωνες, μου είπαν ότι ήταν πατριώτης τους, τον γνώριζαν και είχε επιλέξει να βιοπορίζεται από κάτι που αγαπούσε.

Τον προσέγγισα με τη φωτογραφική μηχανή του κινητού μου, από διαφορετικές πλευρές. Εκείνος απτόητος συνέχιζε να παίζει μουσικές με το βιολί του. Μου αρέσουν πολύ αυτοί οι άνθρωποι. Επιμένουν περπατώντας σε ένα μοναχικό δρόμο, να ζουν στιγμές τους, εκεί όπου εκτιμούν ότι μπορούν να πετύχουν καλό ακροατήριο.

Μεγαλωμένος στη Ρωσία σε μια εποχή που το καθεστώς εκτιμούσε την Τέχνη και φρόντιζε οι πολίτες της χώρας που είχαν ταλέντο, να μπορούν να το καλλιεργήσουν με τις καλύτερες προϋποθέσεις. Ξένα και μακρινά μας φαντάζουν όλα αυτά, στη χώρα που ζούμε. Εδώ ότι μαθαίνεις, έχει να κάνει αποκλειστικά με τα δικά σου θέλω, με την υπομονή, την επιμονή σου και με προσωπικό οικονομικό κόστος. Τεράστιες οι διαφορές.

Εντάξει, μπορεί ο καιρός να μην είναι ο καλύτερος για βόλτες, αλλά αν το τολμήσουμε κοντά μας, όλο και κάτι καλό θα προκύψει. Δείτε τις σημερινές φωτογραφίες. Είναι τραβηγμένες από τον διαδικτυακό μας φίλο Σταύρο Αποστόλου και τις ανέβασε σε αρκετές ομάδες για τη φύση. Εμείς τις είδαμε την “Natura Hellenica”.

Ο Σταύρος λοιπόν έκανε κάτι που πολύ θα θέλαμε να είχαμε κάνει κι εμείς. Βγήκε μια βόλτα στου Φιλοπάππου, στο κέντρο της Αθήνας, δίπλα στην Ακρόπολη και αντί να κάθεται και να θαυμάζει μόνο από ψηλά την Αθήνα, έσκυψε χαμηλά το βλέμμα του και φωτογράφισε τη φύση όπως είναι σήμερα. Μετά τις βροχές αρχίζει και πρασινίζει.

Εκεί έξω υπάρχουν ομορφιές και κάθε εποχή, όπως αυτή που ζούμε, αν και χειμώνας έχει και αυτή να μας δώσει κάτι… Η γης αρχίζει σιγά σιγά να ξαναπαίρνει πάνω της. Εκεί που νομίζαμε ότι όλα είναι σε μια νάρκη στην πραγματικότητα όλα το πράγμα αρχίζει σιγά – σιγά να αλλάζει γύρω μας. Κι εμείς το παρακολουθούμε αυτό πολύ προσεκτικά.

Αυτές τις μαργαρίτες τις είδαμε στο τοίχο του Τούρκου φίλου μας Yaşar Durmaz. Κι ενώ εμφανισιακά προσομοιάζουν πολύ με την κοινή μαργαρίτα, η ουσιαστική διαφορά της Euryops Pectinatus είναι ότι πρόκειται για ένα είδος χειμερινής ανθοφορίας, ιδανική για να προσθέσει χρώμα και ζωντάνια στον κήπο ή το μπαλκόνι σας, τους μήνες που λίγα φυτά είναι ανθισμένα.

Πρόκειται για πολυετής πόα με καταγωγή από την Αφρική και από τα πιο εύκολα στην καλλιέργειά τους και ανθεκτικά είδη μαργαρίτας. Μορφολογικά η διαφορά της από το κονό αγριολούλουδο έγκειται κυρίως στο χρώμα του δαντελωτού και ιδιαίτερα πυκνού φυλλώματος που είναι αργυροπράσινο, ενώ τα άνθη ανάλογα με την ποικιλία αποτελούνται από μία, δύο ή και περισσότερες σειρές πετάλων.

Στις πιο συνήθεις από τις 95 και παραπάνω ποικιλίες που διαθέτει η μαργαρίτα Euryops pectinatus είναι μονά, διαμέτρου 3-5cm και με έντονα κίτρινη απόχρωση. Το ύψος του φυτού φτάνει στο 1-1,50 μέτρο ενώ σε παράπλευρη ανάπτυξη τα 60-90cm, για αυτό και σε φυτεύσεις σε παρτέρια τα φυτά θα πρέπει να τοποθετούνται σε απόσταση περίπου ενός μέτρου μεταξύ τους.

Οδός Περικλέους 24, δυο βήματα από το Σύνταγμα. Είναι μια οδός παράλληλη της Ερμού και ξεκινάει από το Σύνταγμα ως Καραγιώργη Σερβίας. Και ξαφνικά, χωρίς καμιά στροφή, καμιά προειδοποίηση, με ευθύ το δρόμο προς την οδός Αθηνάς, γίνεται Περικλέους. Τα έχει αυτή η Αθήνα. Κάποια μέρα θα σας δείξω κι άλλες τέτοιες περιπτώσεις, δρόμων…

Εδώ είναι το ιστορικό κέντρο της Αθήνας με πολλά μαγαζιά, εμπορικά αλλά και φαγάδικα ή καφέ. Όρεξη να έχεις και λεφτά και μπορείς να ανακαλύψεις γωνιές που ούτε καν τις φαντάζεσαι. Εστίες που μπορείς να καθίσεις με την παρέα σου για λίγη ξεκούραση, για χαλάρωση ή για να απολαύσεις το ποτό σου. Και είναι τόσο ωραίες και ελκυστικές!

Γενικά η πόλη είναι ένας πυκνοκατοικημένος αστικός ιστός. Παντού διακρίνεις μεγάλους όγκους τσιμέντου, μπετόν και κάπου – κάπου, μερικές νεραντζιές που αντέχουν σ’ αυτό το αφιλόξενο περιβάλλον. Αλλά εδώ ζούμε χρόνια, τώρα. Κι έχουμε συνηθίσει. Και σχεδόν μας αρέσει, όπως εδώ στην οδό Αλαμάνας στον Κολωνό.

Μια ομορφιά! Η επιστημονική ονομασία του φυτού είναι Smilax aspera L.  Κοινές ονομασίες: Αρκόβατος, Ακρέβατος, Ξυλόβατος, Σμίλαξ, Σμιλάγγι, Σαρσαπαρίλλη. Αρκουδόβατος. Κάνει καλό στις ουρολοιμώξεις, δυσουρία, κυστίτιδες, κολικό νεφρού, αιματουρία, πέτρες ουροποιητικού. Το είδαμε στο διαδίκτυο στην ομάδα “GreekFlora” με φωτογραφίες της Paraskeui Tsironi. Είναι ο ώριμος καρπός Αρκουδόβατου.

Ο αρκουδόβατος είναι πολυετής αναρριχόμενος θάμνος με αγκαθωτά εύκαμπτα κλαδιά, ανήκει στην οικογένεια Smilacaceae και μπορεί να φτάσει σε ύψος τα 4 μέτρα. Τα φύλλα του είναι έμμισχα, σκληρά, γυαλιστερά σαν δέρμα, σε σχήμα καρδιάς, με οδοντωτό και αγκαθωτό περιθώριο, διαμέτρου 8-10 εκ. με 7-9 παράλληλες νευρώσεις.

Στην βάση των μίσχων εκπτύσσονται δυο έλικες που βοηθούν την αναρρίχηση του φυτού. Ανθίζει από τον Αύγουστο έως και τον Νοέμβριο, τα πολύ αρωματικά άνθη του είναι μικρά, λευκό – ρόδινου χρώματος, σε μασχαλιαία τσαμπιά. Τα λουλούδια του είναι δίοικα είναι είτε αρσενικά ή θηλυκά, αλλά μόνο το ένα φύλο θα βρεθεί σε κάθε ένα φυτό.

Τις είδαμε στην ομάδα “Natura Hellinica” με φωτογραφίες της Αγγελικής Παπασταμοπούλου, φίλης στο διαδίκτυο, τραβηγμένες πριν λίγες μέρες στο όρος Αιγάλεω. Οι ανεμώνη είναι αγγειόσπερμο, δικοτυλήδονο φυτό, ανήκει δε στην οικογένεια των Βατραχιοειδών ή Ρανουγκουλίδων της τάξης των Βατραχιωδών. Και είναι ένα όμορφο αγριολούλουδο εποχής.

Θα τη βρεις σε ολόκληρο τον κόσμο, είτε ως αυτοφυή, είτε ως καλλιεργούμενη, αλλά βασικά βρίσκεται στις δασικές εκτάσεις και τα λιβάδια των βόρειων και εύκρατων περιοχών. Η ονομασία ανεμώνη προέρχεται από τη λέξη άνεμος, εξ αιτίας της υπόθεσης που έκαναν οι Αρχαίοι Έλληνες ότι τα φυτά αυτά άνθιζαν μόνον όταν φυσούσε άνεμος.

Υπάρχουν 150 περίπου είδη ανεμώνης. Πολλές ποικιλίες καλλιεργούνται σε κήπους και πάρκα για τα όμορφα άνθη τους. Από τα αυτοφυή είδη αρκετά είναι δηλητηριώδη. Η ανεμώνη, όμως τρώγεται εάν βραστεί στους 100 βαθμούς ή εάν τσιγαριστεί μαζί με μισό κιλό κρεμμύδι. Επίσης είναι γέμιση για παραδοσιακή πίτα του Ουζμπεκιστάν.