Αρχείο κατηγορίας Ζωή

Η κουμαριά ή Άρβουτος η κοινή (επιστ. Arbutus unedo L. είναι αειθαλής μεγάλος θάμνος ή μικρό δέντρο, με ευρεία εξάπλωση στην περιοχή της Μεσογείου έως τη δυτική Γαλλία. Μας αρέσει πολύ ως άγριο φυτό. Και οι καρποί της επίσης, όταν είναι ώριμοι, είναι γευστικά υπέροχοι!. Τα έχουμε δει μόνοι μας και τα έχουμε καταγράψει και στο παρελθόν. Δείτε ΕΔΩ. Νοέμβρης του 2014…

Τις φωτογραφίες στη σημερινή δημοσίευση τις έχει τραβήξει η διαδικτυακή μας φίλη, Παναγιώτα Μακρυγιάννη και τις έχει ανεβάσει στην ομάδα «Αγαπώ τα φυτά»… Η κουμαριά είναι φυτό με ελάχιστες απαιτήσεις, αναπτύσσεται σε ξηρές και πετρώδεις πλαγιές. Πλούσιο και βαθύ, το έρπον ριζικό της σύστημα εκμεταλλεύεται την υγρασία του εδάφους, ενώ παράλληλα το προστατεύει από τη διάβρωση. Δείτε κι ΕΔΩ φρούτα εποχής, ανάμεσα τους και κούμαρα.

Το ύψος της κυμαίνεται συνήθως από 2–3 μ. αλλά μπορεί να φτάσει έως και 12 μέτρα. Η αλήθεια είναι ότι τόσο μεγάλη κουμαριά, δεν έχω δει, ποτέ ως τώρα. Ο φλοιός της είναι καστανόχρωμος, ρυτιδωμένος και τραχύς, χαρακτηρίζεται δε από σφαιρικούς αδενώδεις καρπούς. Δείτε ΕΔΩ άλλο ένα δημοσίευμα από το αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ που κάναμε από το μακρινό 2010.

Καθώς ολοκληρώνεται ο χιονιάς ή τουλάχιστον έτσι αντιλαμβανόμαστε να συμβαίνει, ας μείνουμε ακόμα λίγο σε κάποιες υπέροχες φωτογραφίες που βρήκαμε στο διαδίκτυο, τις προηγούμενες μέρες και τις κρατούσαμε φυλαγμένες για μια τέτοια ώρα. Και τι πιο όμορφο από μια αμυγδαλιά χιονισμένη. Φωτογραφία της Spyridoyla Geraniotaki από την ομάδα “Αγαπώ τα φυτά.

“Μια χιονισμένη καλημέρα από μένα και τις όμορφες τσιντόνιες μου!” Η Kallianou SofiaΗ τα λέει αυτά στην ομάδα “Αγαπώ τα φυτά”, από την οποία και πήραμε την υπέροχη φωτογραφία που βλέπετε… Η τσιντόνια, είναι ένας χαμηλός αγκαθωτός θάμνος με καταγωγή από την Ιαπωνία. Aνθεκτικότατη στην ξηρασία αλλά και τις χαμηλές θερμοκρασίες,

Να και μια υπέροχη φωτογραφία του Stefanos Korvesis από την Κύμη. Ονομάζεται λούπινο και είναι φυτό που ανήκει στην υποοικογένεια των ψυχανθών στο γένος Lupinus. Υπάρχουν 300 είδη του φυτού και φύεται σε περιοχές της παραμεσόγειας Ευρώπης, της Ασίας και της Βόρειας Αμερικής. Φανταστικό, με τα χιόνια πάνω του

Ας κρουσταλλιάζουν τα νερά των φύλλων στην άκρη να μοιάζουνε τα κρύσταλλα, με διαμαντένιο δάκρυ, χειμώνα έχουμε! Μια χειμωνιάτικη φωτογραφία του Peggy Livaniou που μας δείχνει ξεκάθαρα τι ακολουθεί το χιονιά και μας υπενθυμίζει ότι καλά είναι όλα αυτά, αλλά για την ασφάλεια μας πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί όταν κυκλοφορούμε.

“Σε ένα πρόσκαιρο άνοιγμα του καιρού”, έτσι προλογίζει τη φωτογραφία του από τη Στενή της Εύβοιας ο Γιάννης Αρδίτζογλου καθώς την “ανεβάζει” στην ομάδα “Προώθηση της Εύβοιας”… Η Στενή Δίρφυος, είναι ημιορεινό χωριό του Δήμου Διρφύων – Μεσσαπίων της Εύβοιας, χτισμένη στις νότιες πλαγιές του όρους Δίρφυ, σε υψόμετρο 400 μέτρων.

“Χιόνι… και στα φτωχικά!” Λέει η Χαρά Μαλεκάκη στη φωτογραφία που δημοσιεύει στην ομάδα “Ελεύθεροι φωτογράφοι” και αφορά τη Χαλκίδα… Σύμφωνα με την ειδησεογραφία ένα δύσκολο 48ωρο πέρασε η πόλη η οποία αντιμετωπίζει την κακοκαιρία «Μήδεια», που άφησε τις βόρειες περιοχές με παγετό και συνέχισε «χτυπά» Αττική, Εύβοια, Σποράδες και Κρήτη.

Η Λίμνη Βόρειας Εύβοιας χιονισμένη σε μια φωτογραφία της Angeliq Papa δημοσιευμένη στην ομάδα “ομορφιές του κόσμου”. Η Λίμνη, είναι μια γραφική κωμόπολη της βόρειας Εύβοιας, που βρίσκεται κοντά στην αρχαία πόλη Ελύμνιον, η οποία αναφέρεται στα έργα του Σοφοκλή. Αποτελεί τοπική έδρα του διευρυμένου δήμου Μαντουδίου – Λίμνης – Αγίας Άννας, Νεός Πύργος.

Νέος Πύργος. Δήμος Ιστιαίας Αιδηψού Βόρεια Εύβοια σε μια φωτογραφία επίσης της Angeliq Papa δημοσιευμένη στην ομάδα “ομορφιές του κόσμου”. Μετά τους Ωρεούς και σχεδόν κολλητά συναντάμε τον Νέο Πύργο με την παραλία του. Μεγάλη, με άμμο και ψιλό χαλίκι, η παραλία αυτή αποτελεί μια πολύ καλή επιλογή για μπάνιο. Το καλοκαίρι βέβαια, όχι αυτή την εποχή! Δείτε εδώ, το χιόνι φτάνει ώς τη θάλασσα!

Πιο δυνατό απ’ όλα ήταν το κρύο και η παγωνιά. Και μπορεί στην περιοχή που μένουμε στον Κολωνό να μην είδαμε χιόνια, αλλά χιόνια, έστω και λίγα στρώθηκαν στο κέντρο της Αθήνας την Ακρόπολη. Αυτή είναι η οπτική από την Πλάκα. Η φωτογραφία είναι της Fany Andravidioti από την ομάδα “Ελεύθεροι φωτογράφοι”.

Κατά τα άλλα χθες υπήρχαν ώρες με δυνατή ηλιοφάνεια… Στην οδό Στουρνάρη είδαμε λίγα χιόνια στα παρμπρίζ των παρκαρισμένων αυτοκινήτων, εκεί γύρω στις 11 το πρωί. Η φωτογραφία που βλέπετε είναι του Panagiotis Loukas από την ομάδα “Ελεύθεροι φωτογράφοι” αυτή τη φορά από την πλατεία Αγίου Λαζάρου στο Βύρωνα.

Τελικά κάνοντας μια βόλτα στο Facebook με τα μάτια των φλιλων μας ερασιτεχνών φωτογράφων είδαμε ότι χιόνισε κι αλλού. Η Maria Mani δημοσιεύει αυτή τη φωτογραφία στην ομάδα “Ελεύθεροι φωτογράφοι”με την ένδειξη γενικά, Νότια Προάστια. Αυτή η ασάφεια θα μας φάει. Μας αρκεί που ξέρουμε εμείς;

Για μας το χιόνι έχει τη δική του ομορφιά. Και θα ξυπνά μέσα μας παιδικές αναμνήσεις όπου τα χιόνια, δυσεύρετα στην Κρήτη ήταν κάτι το σπέσιαλ και το καταπληκτικό. Έτσι τα βλέπω ακόμα και τώρα. Από τη χιονισμένη Κηφισιά. Μια φωτογραφία της Stamatia Zafiri από την ομάδα “Ελεύθεροι φωτογράφοι”.

Η αλήθεια είναι ότι μου φάνηκαν υπερβολικά, όλα όσα ακούγαμε από το βράδυ του Σαββάτου για την επερχόμενη κακοκαιρία. Όπως και το μήνυμα του 112 το απόγευμα της ίδιας μέρας και ο τρόπος που αυτό εμφανίζεται στο κινητό μαζί με τον ήχο μιας σειρήνας που το συνοδεύει. Αλλά τελικά είχαν δίκιο. Η χιονισμένη Στενή Ευβοίας.

Από το πρωί χθες παρακολουθώ, ευτυχώς από το διαδίκτυο, αφού υπακούσαμε τις οδηγίες της Πολιτικής Προστασίας και δεν βγήκαμε έξω, τη χιονόπτωση που υπάρχει σε όλη την Ελλάδα, ακόμα και στην Αττική. Θυμήθηκα τις δημοσιογραφικές βάρδιες μου στην εφημερίδα, όταν έπρεπε να κάνουμε αλλαγή στο πρωτοσέλιδο, λόγω εξελίξεων. Η φωτογραφία είναι της Νικολέτας Τσαγκαλίδου από το όρος Τρόοδος της Κύπρου.

Στην πραγματικότητα καμιά σχέση δεν έχει το ένα με το άλλο. Εδώ έχεις τη θέρμανση σου και όλο το χρόνο με το μέρος σου, χωρίς καμιά πίεση από το χρόνο. Εκεί, ήταν ένα ολόκληρο σύστημα που περίμενε εσένα. Το πιεστήριο για να αλλάξει τη νέα σελίδα και να συνεχίσει την εκτύπωση και τα αυτοκίνητα του πρακτορείου, για να προωθήσουν στους τόπους πώλησης τις έκτακτες αυτές εκδόσεις. Από τον Λαλιά των Σερρών και την ομάδα “Ορεινές Περιπλανήσεις” σε μια φωτογραφία του Νίκου Ζλατάνη.

Σήμερα όλα αυτά έχουν αλλάξει. Καμιά εφημερίδα δεν κάνει πια έκτακτες εκδόσεις. Αυτό το έργο το αναλαμβάνει το διαδίκτυο και οι ειδησεογραφικά site. Εύκολα και αδάπανα. Και φυσικά η τηλεόραση. Που έχει τη δυνατότητα να μεταδίδει ζωντανή εικόνα από τα σημεία που συμβαίνουν τα γεγονότα… Αλλάζουν οι εποχές! Από τα Χάνια του Πηλίου και την ομάδα “Ορεινές Περιπλανήσεις” σε μια φωτογραφία της Νέλλας Θεοτοκάτου.

Τις φωτογραφίες τις είδαμε στην ομάδα “Natura Hellenica”, δημοσιευμένες από τη διαδικτυακή μας φίλη Αγγελική Παπασταμοπούλου και μας άρεσε πολύ. Αυτό που μας τράβηξε την προσοχή, ήταν η απλότητα, σε ένα ταπεινό φυτό, τον ζοχό και ο τρόπος που τον προσέγγισε η φωτογράφος. Είναι ωραία να μένεις στην καθημερινότητα σου, σε απλά πράγματα.

Ο ζοχός ή ζοχιά (λέγεται σε πολλές περιοχές της Ελλάδας και τζοχός, ντζοχός ή σφογκός και στη Κύπρο γαλατούνα, είναι φυτό μονοετές, διετές ή πολυετές και έχει όρθιο βλαστό και χυμό σαν γάλα. Η επιστημονική του ονομασία είναι Sonchus oleraceus (Σόγχος ο λαχανώδης). Τα φύλλα του είναι απλά και πτερωτά και η βάση τους περιβάλλει το βλαστό.

Έχει μικρά και κίτρινα άνθη, συγκεντρωμένα σε κεφάλια που περιβάλλονται από επιμήκη βράκτια. Το γνωστότερο είδος είναι ο Σόγχος ο λαχανώδης, ο οποίος έχει πτερόλοβα και οδοντωτά φύλλα. Το ύψος του φθάνει το 1 μ. Είναι φυτό γνωστό από τα αρχαία χρόνια, με το όνομα σόγχος (σόγχος του Θεόφραστου). Αναγνωρίστηκε κυρίως η φαρμακευτική του αξία.

Οι ιθαγενείς της Χιλής Μαπούτσε χρησιμοποιούσαν το ζοχό ως αντιπυρετικό και αιμοκαθαρτικό. Περιέχει βιταμίνη C και βιταμίνη Κ. την Ελλάδα υπάρχουν συνολικά πέντε είδη και συλλέγονται όταν είναι τρυφερά. Ο καρπός του λέγεται ζοχί, ζωχί, ζώχι – πληθυντικός ζοχιά ή ζώχια, είναι εδώδιμος (για τον άνθρωπο και, όταν ξεραθεί, για τα πτηνά ) και πολύ θρεπτικός.

Τον συνάντησα μια Κυριακή πρωί να παίζει το βιολί του στην πλατεία Συντάγματος, στους περαστικούς που δεν ήταν και πολλοί, εκείνη την πρωινή ώρα. Αλλά έπαιζε πολύ όμορφα! Και κάποιες φίλες, ρωσόφωνες, μου είπαν ότι ήταν πατριώτης τους, τον γνώριζαν και είχε επιλέξει να βιοπορίζεται από κάτι που αγαπούσε.

Τον προσέγγισα με τη φωτογραφική μηχανή του κινητού μου, από διαφορετικές πλευρές. Εκείνος απτόητος συνέχιζε να παίζει μουσικές με το βιολί του. Μου αρέσουν πολύ αυτοί οι άνθρωποι. Επιμένουν περπατώντας σε ένα μοναχικό δρόμο, να ζουν στιγμές τους, εκεί όπου εκτιμούν ότι μπορούν να πετύχουν καλό ακροατήριο.

Μεγαλωμένος στη Ρωσία σε μια εποχή που το καθεστώς εκτιμούσε την Τέχνη και φρόντιζε οι πολίτες της χώρας που είχαν ταλέντο, να μπορούν να το καλλιεργήσουν με τις καλύτερες προϋποθέσεις. Ξένα και μακρινά μας φαντάζουν όλα αυτά, στη χώρα που ζούμε. Εδώ ότι μαθαίνεις, έχει να κάνει αποκλειστικά με τα δικά σου θέλω, με την υπομονή, την επιμονή σου και με προσωπικό οικονομικό κόστος. Τεράστιες οι διαφορές.