Αρχείο κατηγορίας Ζωή

Η Κουτσουπιά, λατ. Cercis siliquastrum, (επιστ. Κέρκις η κερατονιοειδής) λέγεται και κότσικας ή κουτσίκι. Είναι ιδιαίτερα διαδεδομένο δέντρο της Μεσογειακής και της ελληνικής υπαίθρου που ξεχωρίζει κάθε άνοιξη στους αγρούς με τα πυκνά μωβ άνθη της. Η κουτσουπιά είναι φυλλοβόλο δέντρο που φτάνει σε ύψος τα πέντε μέτρα.

Έχει φύλλα καρδιοειδή και άνθη έντονα μωβ. Η περίοδος ανθοφορίας της είναι από τα τέλη Φεβρουαρίου μέχρι και τα τέλη Απριλίου. Αναπτύσσεται τόσο στην παραθαλάσια όσο και στην ορεινή ζώνη. Φυτεύεται συχνά σε πάρκα στις πόλεις ως καλλωπιστικό φυτό και πολλαπλασιάζεται με σπέρματα.

Στα αγγλικά λέγεται «δέντρο του Ιούδα» (Judas tree), από παράφραση της γαλλικής ονομασίας arbre de Judée (δέντρο της Ιουδαίας). Χάρη στο ωραίο του φύλλωμα και στην πλούσια ανθοφορία του, θεωρείται εξαιρετικό καλλωπιστικό δένδρο, γι΄ αυτό και φυτεύεται στους κήπους. Έχει καλής ποιότητας ξύλο, το οποίο χρησιμοποιείται στην τορνευτική. Οι πληροφορίες για την κουτσουπιά, είναι από τη WIKIPEDIA.

Αυτές τις πανέμορφες ανθισμένες ροδακινιές τις είδαμε στην ομάδα “Νυμφαίου Δρώμενα. Φίλοι της φύσης και της πολιτιστικής κληρονομιάς Νυμφαίου” ανεβασμένες από τον διαδικτυακό μας φίλο Μιχαλη Τσιρλη με το εξής σχόλιο: “Στον δρόμο από Θεσσαλονίκη προς Νυμφαίο”. Τι ομορφιά είναι αυτή, Θεέ μου!

Ψάξαμε λίγο γι αυτό το δέντρο και δείτε τι ανακαλύψαμε: Η ροδακινιά είναι πυρηνόκαρπο, φυλλοβόλο οπωροφόρο δέντρο που ανήκει στο γένος Προύμνη και στην οικογένεια των Ροδοειδών. Η καταγωγή της είναι από την Κίνα, όπου ακόμα και σήμερα υπάρχει ως αυτοφυής. Στη συνέχεια η καλλιέργεια της επεκτάθηκε προς τις χώρες της Μεσογείου και αργότερα προς την Αμερική και την Αυστραλία.

Σήμερα είναι το περισσότερο καλλιεργούμενο οπωροφόρο δέντρο στον κόσμο μετά τη μηλιά. Το ύψος του δέντρου φτάνει τα 4,5 μέτρα ο κορμός και οι βλαστοί έχουν φλοιό κοκκινωπού ή πρασινωπού χρώματος. Τα φύλλα του είναι λογχοειδή, πριονωτά στιλπνά, μυτερά στην κορυφή και χρώματος πράσινου, έχουν δε αδένες στη βάση τους από όπου κατά περιόδους εκκρίνουν ένα υγρό σαν ρετσίνι που προσελκύει διάφορα μικρά έντομα.

Εικόνες εποχής. Η μηλιά ανθισμένη πιο όμορφη ακόμα και από την αμυγδαλιά στα καλύτερα της. Τι είναι όλες αυτές οι ομορφιές; Φτιάχτηκαν για μας, για να νοιώσουμε καλύτερα. Αποκλείεται να “δέσουν” όλα αυτά τα άνθη και να γίνουν καρπός. Είναι όμως εδώ, για να μας δίνουν κουράγιο και δύναμη, κάθε φορά που λυγίζουμε μπροστά στα προβλήματα.

Και η αλήθεια είναι πως σας έχουμε μαυρίσει την ψυχή στις τελευταίες αναρτήσεις με τις αναφορές μας για την καύση νεκρών. Αλλά είναι η πρώτη φορά που το ζούμε και μας έκανε εντύπωση. Θετικά το καταγράψαμε, αλλά υπάρχει η ανάγκη να επιστρέψουμε στην κανονικότητα. Τα λουλούδια, πάντα μας βοηθούσαν σ΄ αυτό. Όπως ετούτες οι υπέροχες ανεμώνες.

Έτσι είναι η Άνοιξη, η πιο όμορφη εποχή του χρόνου. Δεν κρατάει πολύ γι’ αυτό σας συνιστούμε να μην την αφήσετε να περάσει έτσι. Δημιουργήστε εκείνες τις προϋποθέσεις που θα σας κάνουν να αισθανθείτε καλά, παρέα με τους ανθρώπους που αγαπάτε. Μην το αφήνετε στην τύχη του. Δεν βοηθάει ιδιαίτερα αυτό και δεν το λες και έξυπνο!

Λίγα ξέραμε μέχρι τώρα για την αποτέφρωση. Χρειάστηκε να πάμε για να μάθουμε. Σε απόσταση 75 χλμ από την Αθήνα και με άμεση πρόσβαση από την Εθνική Οδό βρίσκεται το πρώτο Κέντρο Αποτέφρωσης Νεκρών στην Ελλάδα. Βασική επιδίωξη στο σχεδιασμό του κτιρίου ήταν η επίτευξη ενός αρμονικού κτιριακού συνόλου που με την ολοκλήρωσή του δεν θα διατάρασσε την αίσθηση ηρεμίας και γαλήνης που αποπνέει το καταπράσινο φυσικό περιβάλλον και το πευκοδάσος με το οποίο γειτνιάζει.

Όλες οι λειτουργίες του κτιρίου χωροθετήθηκαν σε ένα επίπεδο, ενώ το χαμηλό του ύψος σε συνδυασμό με τη φύτευση που συναντά ο επισκέπτης, συνέβαλαν στην όσο το δυνατόν πιο ήπια ένταξη του κτιριακού συνόλου στο περιβάλλον. Ένα σύνολο από όγκους – πρίσματα ενώνονται μέσω ενός διαδρόμου κίνησης που διατρέχει όλο το κτίριο. Πρίσματα-φεγγίτες διακόπτουν την ενιαία οροφή και επιτρέπουν την είσοδο του φυσικού φωτός από ψηλά.

Στην αίθουσα τελετών ο φεγγίτης διακόπτει την οροφή επιτρέποντας έτσι στο φως να εισχωρήσει και να φωτίσει τη σορό που έχει εναποτεθεί ακριβώς από κάτω. Στο χώρο του τεφροφυλακίου, ένας ακόμα φεγγίτης στην οροφή φωτίζει την τεφροδόχο πριν αυτή παραδοθεί στους οικείους του εκλιπόντος. H διαμόρφωση των υπαίθριων χώρων έγινε με γνώμονα ό,τι λαμβάνει χώρα σε εσωτερικούς χώρους να δύναται να πραγματοποιηθεί και σε εξωτερικούς.

Το χρειαζόμαστε, το έχουμε ανάγκη να αλλάζουμε κλίμα, όποτε οι καταστάσεις μας στριμώχνουν άσχημα. Και το φευγιό του Άρη, ήταν μια από αυτές. Τι καλύτερο από το να γυρίσουμε στα λουλούδια που είναι γεμάτο το διαδίκτυο! Οι άνθρωποι, τα φτιάχνουν, τα αγαπούν και χαίρονται να μοιράζουν τις φωτογραφίες τους με τους φίλους του.

Με όμορφες γλάστρες από μια σπιτική αυλή, τώρα, που τυπικά, ακόμα δεν έχει μπει η Άνοιξη κι ενώ η παγωνιά το κρύο και ο χιονιάς, καραδοκεί, έξω από την πόρτα μας. Μας αρέσει όλη αυτή η αυθεντικότητα του πράγματος. Τα λουλούδια που αγαπάς να είσαι δίπλα τους και να τα φροντίζεις προσωπικά, είναι ότι καλύτερο μπορεί να σου προκύψει.

Μ’ αρέσει να τα βλέπω… Μου φέρνουν μνήμες στο μυαλό από τα παρτέρια και τις γλάστρες, της μάνας μου στο χωριό. Απλά λουλούδια ήταν, αλλά τα αγαπούσε πολύ και τα φρόντιζε με τα μέσα που είχε στη διάθεση της και με πολύ, πάρα πολύ αγάπη. Υπάρχει άραγε καλύτερο από αυτό; Όχι. Γι’ αυτό και φαινόταν τα καλύτερα!

Δεν έχουμε τη δυνατότητα να κυκλοφορούμε πολύ έξω, στη φύση, αν και θα το θέλαμε. Όταν μένεις, από ανάγκη στην πόλη, δεν έχεις και πολλές επιλογές. Έτσι μέχρι να φτιάξει αρκετά ο καιρός και να μπορούμε να βγαίνουμε κανονικά, θα συνεχίσουμε να βλέπουμε τη δημιουργία μέσα από τις αναρτήσεις άλλων. Όπως εδώ, από την Aspa Papa. Όλες οι φωτογραφίες είναι από την ομάδα «Ελεύθεροι φωτογράφοι».

Ακόμα όμως και στον περιορισμένο χώρο που κινούμαστε, θα δούμε ανθισμένα δέντρα που η λιγοστή πείρα μας δεν μας αφήνει ακόμα να προσδιορίσουμε τον καρπό του δέντρου. Αλλά τι σημασία έχει; Εμείς κρατάμε την απαράμιλλη ομορφιά, όλης αυτής της κατάστασης. Και με αυτό το κριτήριο διαλέξαμε και τη φωτογραφία της Ευλαμπιας Μυζικου Γραβανη, από τους Ασπράγγελους Ζαγορίου.

Μην αρχίσετε τώρα να λέτε πως έχουμε χρόνο μέχρι την εαρινή ισημερία και άρα τυπικά η Άνοιξη δεν έχει έρθει ακόμα. Το ξέρουμε. Αλλά πιο πολύ απ’ όλα, η ουσία μας ενδιαφέρει, όχι ο τύπος. Παντού γύρω μας είναι Άνοιξη. Το νιώθουμε, το αισθανόμαστε. Και το μόνο που μας «κρατά», είναι οι χαμηλές θερμοκρασίες, ιδιαίτερα όταν αυτές πέφτουν απότομα και μας είναι δύσκολο να το εξηγήσουμε. Η φωτογραφία της Ευας Λουκερη.

Όπως και να έχει, οι τακτικοί αναγνώστες μας, ξέρουν, ότι μας αρέσει όλη αυτή η ομορφιά που έχει να κάνει με το πέρασμα σε μια πολύ όμορφη εποχή του χρόνου, την Άνοιξη. Ίσως κι αυτός είναι ένας λόγος που δεν κρατάει και πολύ, ενώ κάποτε το έκανε. Σκοπός μας είναι να «πάρουμε» το περισσότερο που μας αναλογεί από αυτή την εποχή. Της Ελένης Καμ.

Είναι εντυπωσιακό πως αναγεννάται η φύση. Εμείς που ζούμε στην πόλη δεν είναι εύκολο να το δούμε από κοντά, όμως η διαδικτυακή φίλη μας, Ελισάβετ Πολυχρόνη, που ζει κοντά στη φύση, το είδε και το κατέγραψε στο φακό της. Και τι πιο όμορφο, το μοιράστηκε μαζί μας!

Προσέξτε τα “μάτια” με τα μπουμπούκια, όπως τα λένε αυτοί που ξέρουν… Βγαίνουν από ένα κλαδί που δεν έχει φύλλα και εκ πρώτης όψεως μοιάζει ξερό. Αλλά δεν είναι! Η ζωή είναι κάπου εκεί. Kαι σε λίγο θα δώσει όλη την ομορφιά της στην ανθοφορίας. Αυτή είναι που θα δώσει τον καρπό…

Από δω θα βγουν ροδάκινα και βερίκοκα και μύγδαλα και τόσα άλλα όμορφα πράγματα που το καλοκαίρι ή καθώς πλησιάζουμε προς αυτό θα ομορφύνουν τη ζωή μας. Μια διαδικασία που επαναλαμβάνεται με σταθερότητα κάθε χρόνο τέτοια εποχή, μέσα τα κρύα και δεν είναι καθόλου τυχαία. Πιστέψτε με!