Αρχείο κατηγορίας Ζωή

Σήμερα θα σας πάμε στα Σεπόλια, 2,5 μόλις χιλιόμετρα από το σπίτι μας στον Κολωνό. Στη οδό Νησαίας. Έναν μικρό δρόμο, ανάμεσα στη Σεπολίων και την Κωνσταντινουπόλεως. Θα δούμε από ψηλά, από τον 7ο όροφο, την Αθήνα. Από εδώ βλέπουμε το κέντρο της πόλης, την Ακρόπολη. Το βράδυ, φωτισμένη, είναι χάρμα οφθαλμών.

Αυτή η πλευρά βλέπει προς το Γαλάτσι. Η ώρα είναι όμορφη. Σούρουπο! Έχει την ομορφιά της, από ψηλά, η Αθήνα. Με την πρώτη ματιά, βλέπεις τις πολυκατοικίες στα πόδια σου. Ύστερα αρχίζεις και προσέχεις λεπτομέρειες και τότε, όλα αλλάζουν. Η πόλη παίρνει ζωή στα μάτια σου κι ας μοιάζει στην αρχή, έρημη. Προφανώς και δεν είναι!

Από αυτή την πλευρά είναι στο βάθος το όρος Αιγάλεω. Και κάτω, ακριβώς, οι σιδηρογραμμές του ΟΣΕ που ξηλώνονται σιγά – σιγά. Αφήνουν μόνο μια γραμμή έως ούτε ολοκληρωθούν τα έργα με την υπόγεια σήραγγα. Εδώ προβλέπεται να γίνει ένα μικρό πάρκο πρασίνου. Και μ’ αυτό τον τρόπο αναμένεται να αναβαθμιστεί συνολικότερα η περιοχή.

Τα έργα από μια άλλη γωνία… Το βέβαιο είναι ότι κάτι γίνεται. Αν και κανείς δεν εξηγεί τι σχεδιάζουν, γενικότερα ξέρουμε και το περιμένουμε, ελπίζοντας ότι θα ξεπεράσουν σε γρηγοράδα τη χελώνα, ώστε η δική μας γενιά να προλάβει και να το δει, ολοκληρωμένο, για να ζήσει την καλύτερη ποιότητα ζωής που θα δώσει στους κατοίκους.

Στον Μπύθουλα ή Κολωνό ή Ακαδημία Πλάτωνος, στις αρχές της δεκαετίας του ’70, διαβάζουμε στο διαδίκτυο, εγκαταστάθηκε εδώ ο Σπύρος Τσάμος από την Κόνιτσα της Ηπείρου και σε ένα σταυροδρόμι ακριβώς πίσω από το κεντρικό ταχυδρομείο ΕΛΤΑ στην Κωνσταντινουπόλεως, άνοιξε το καφενείο «Οι Μουριές».

Πήρε το όνομά του από τις δυο πλατανομουριές που είναι φυτεμένες πριν πολλά χρόνια ακριβώς μπροστά του, και του χαρίζουν το καλοκαίρι, την πιο παχιά και δροσιστική σκιά. Το στέκι, κλασικό παλιό ελληνικό καφενείο, σέρβιρε τα βασικά στους εργάτες που δούλευαν στις βιοτεχνίες και τα μηχανουργεία της περιοχής, αλλά και στους γείτονες.

Καφέ, ουζάκια, τσίπουρα, υποβρύχια, λουκούμια, άντε και κανένα μεζέ για το ούζο, λιτό και αυτό, τόσο όσο, άντε και κανένα γλυκό του κουταλιού, σπιτικό πάντα, για όσους πάθαιναν κρίση υπογλυκαιμίας, σάντουιτς σε μέγεθος παντόφλας για τους πολύ πεινασμένους και βεβαίως πολύ τάβλι, πρέφα και τα συναφή.

Δύσκολα τα πράγματα τις προηγούμενες μέρες. Το σιδηροδρομικό δυστύχημα και οι ζωές που χάθηκαν άδικα, μας συγκλόνισε, αλλά η ζωή συνεχίζεται… Κι ευτυχώς, είμαστε φτιαγμένοι με τέτοιο θαυμαστό τρόπο, ώστε να ξεχνάμε τα δύσκολα γρήγορα και να μπορούμε να αντιμετωπίζουμε ότι προκύπτει στην καθημερινότητα μας.

Ζωοσωτήριο ρόλο στη ζωή μας, σε ότι μας αφορά, παίζουν τα λουλούδια. Κι αν και ο καιρός άλλαξε και ο Μάρτης μας επιφύλασσε κρύο και βροχές, εμείς θα επιμένουμε σε ανθισμένες μαργαρίτες ή μαντιλίδες όπως τις λένε στην Κρήτη, που ομορφαίνουν τον κόσμο γύρω μας. Δεν έχει και τόσο σημασία το πού και το πώς, αλλά η συνολική ομορφιά που εκπέμπουν.

Θα έχουμε πάντα την ευαισθησία, να μας αρέσουν τέτοια πράγματα. Το χρειαζόμαστε. Το έχουμε ανάγκη. Κάπως έτσι, αλλάζει, η ατζέντα της ψυχολογίας μας. Τα χρώματα από τα λουλούδια δίνουν ζωή και μεταμορφώνουν τους ανθρώπους. Εμείς, το έχουμε δει αυτό να συμβαίνει στην πράξη. Γι’ αυτό και τόσες αναρτήσεις με λουλούδια

Δεν θέλουμε συνειδητά να ακολουθήσουμε το ρεύμα των ημερών… Τα έθιμα περιέχουν μια σειρά από παγανιστικά πράγματα κάτι που απεχθανόμαστε. Γι’ αυτό στη σημερινή ανάρτηση σας έχουμε τριαντάφυλλα. Κόκκινα και κίτρινα. Ας είναι καλά η Μαρία Μαρτζακλή Κολοκούρη που τα φωτογράφησε και τα ανέβασε στην ομάδα ΚΗΠΟΥΡΙΚΗ – ΔΙΑΚΟΣΜΗΣΗ – ΚΑΤΑΣΚΕΥΕΣ.

Μας αρέσουν τα λουλούδια και παρακολουθούμε ομάδες που τα αγαπούν και ασχολούνται μ’ αυτά. Θα θέλαμε πολύ να ασχοληθούμε κι εμείς, αλλά ειδικά τα τριαντάφυλλα, θέλουν ήλιο για να αναπτυχθούν και στο σπίτι μας δεν έχουμε επαρκή ηλιοφάνεια για κάτι τέτοιο. Όσες προσπάθειες κάναμε, απέτυχαν.

Για κάποιο λόγο τα τριαντάφυλλα τα έχουμε συνδέσει με τον Μάη. Και είναι αλήθεια ότι τότε θα συναντήσει κανείς πολλά στους κήπους. Αλλά και τον Φλεβάρη υπάρχουν! Και δεν είναι μόνο εισαγωγή ή από θερμοκήπια. Οι φωτογραφίες, μας δείχνουν ότι μια χαρά μπορούν να γίνουν και στις αυλές ενός σπιτιού, όπως εδώ.

Τα μανουσάκια αυτά τα είδαμε στην ομάδα “Ωραίες εικόνες”, ανεβασμένες από τη Βασιλική Στάμου με ένα καλωσόρισμα στην ανάρτηση της. Δεν είμαστε βέβαιοι ότι είναι δικές της, τραβηγμένες από το κινητό της, επειδή η ποιότητα και η ανάλυση των φωτογραφιών δεν είναι μεγάλη, αλλά έστω κι έτσι μας άρεσαν.

Και γιατί το λέμε αυτό; Διότι στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ επιθυμούμε και το κάνουμε πράξη στις καθημερινές αναρτήσεις μας, να επικεντρώνουμε σε απολύτως αληθινά πράγματα και φωτογραφίες, είτε δικές μας, από τους τόπους που πάμε, είτε φίλων που εμπιστευόμαστε. Το βλέπετε άλλωστε αυτό καθημερινά στις αναρτήσεις μας.

Η σημερινή εξαίρεση, έχει να κάνει με το γεγονός ότι μας άρεσε πολύ, όλο αυτό με τα μανουσάκια και τα άλλα λουλούδια εποχής. Θα θέλαμε να τα είχαμε βρει εμείς και να τα είχαμε μαζέψει, αλλά είναι αδύνατον στην Αθήνα που βρισκόμαστε. Οπότε έστω κι έτσι, έχει καλώς.

Η μαλκόλμια είναι μονοετές ή εποχιακό ανθοφόρο φυτό που  προτιμά τις βραχώδεις περιοχές. Η Αγριοβιολέτα είναι ένα από τα ωραιότερα αγριολούλουδα αυτής της εποχής. Την ανάρτηση μ’ αυτά τα υπέροχα αγριολούλουδα έκανε ο Σταύρος Αποστόλου στην ομάδα “Natura Hellenica”. Όλες οι φωτογραφίες έχουν τραβηχτεί σε μια βόλτα του, στο όρος Αιγάλεω,

Το Muscari pulchellum Μούσκαρι, το όμορφο είναι ενδημικό της Στερεάς Ελλάδας, της Νοτιανατολικής Πελοποννήσο και του Δυτικό Αιγαίο, φύεται σε άγονες, βραχώδεις τοποθεσίες και φρυγανότοπους από τα χαμηλά υψόμετρα μέχρι τα 1350 μέτρα. Το όνομα του γένους, Muscari, προέρχεται από την λατινική λέξη musk, το οποίο με τη σειρά του προέρχεται από την ελληνική λέξη “μόσχος” (μοσχοβολιά) και αναφέρεται στο έντονο άρωμα των λουλουδιών.

Το Onosma frutescens, Όνοσμα το θαμνώδες είναι ενδημικό, με εξάπλωση σε Στερεά Ελλάδα,Θεσσαλία, Πελοπόννησο και Ανατολικό Αιγαίο φύεται σε βραχότοπους, σε θαμνότοπους, σε ξέφωτα δασών σε υψόμετρο 0-1500 μέτρα. Επιστημονική ονομασία: Onosma frutescens Lam. 1792. Ελληνική ονομασία: Όνοσμα το θαμνώδες. Κοινές ονομασίες: Ξυλόθρουμπο, Mελίχορτο, Αμπελοφράχτης, Ξυλόθρουμπο, Golden drop.

Το Adonis cretica ή αλλιώς νεραγκούλα, είναι ένα είδος φυτού νεραγκούλας που περιγράφηκε για πρώτη φορά από τον Ernst Huth και δόθηκε το σημερινό του όνομα από τους M. Imam, J. Chrtek και Z. Slavikova. Το Adonis cretica ανήκει στο γένος Adonis και στην οικογένεια της νεραγκούλας. Έτσι, για να μαθαίνουμε τα φυτά γύρω μας.

Η νεραγκούλα ή ρεναγκούλα είναι πολυετές κονδυλώδες καλλωπιστικό φυτό που συνήθως καλλιεργείται ως ετήσιο. Υπάρχουν πολλές ποικιλίες νεραγκούλας που μας χαρίζουν πλούσια ανθοφορία, σε διάφορα χρώματα, όπως κίτρινο, πορτοκαλί, κόκκινο, ροζ και λευκό. Οι φωτογραφίες σ’ αυτό το δημοσίευμα είναι του διαδικτυακού μας φίλου Marinos Gogolos δημοσιευμένες στην ομάδα “GreekFlora” και είναι από το Ηράκλειο Κρήτης…

Η νεραγκούλα φυτεύεται με κόνδυλους την εποχή του φθινοπώρου για να μας χαρίσει τα υπέροχα λουλούδια της μέσα στην άνοιξη. Οι κονδυλόμορφες ρίζες της, μάλιστα, ξεχωρίζουν για το χαρακτηριστικό σχήμα τους που μοιάζει με πόδια χταποδιού. Να σημειώσουμε επίσης πως τα λουλούδια της νεραγκούλας, μπορούν να διατηρηθούν σε βάζο για αρκετό χρονικό διάστημα αφού τα κόψουμε.