Αρχείο κατηγορίας Ζωή

Το αλμυρίκι είναι ένα κοινό δέντρο που αναπτύσσεται δίπλα στη θάλασσα, όμως, εμείς ανθισμένο δεν το είχαμε δει ποτέ! Είδαμε τα αλμυρίκια, ανθισμένα, στην παραλία στο Καβούρι, σε μια πρόσφατη βόλτα μας, να δίνουν ένα υπέροχο χρώμα σε όλο το δρόμο. Και ήταν πραγματικά ένα πολύ όμορφο θέαμα σε όλη την παραλιακή!

Όταν καθίσαμε σε ένα παγκάκι, αρχίσαμε να περιεργαζόμαστε το κλαδάκι μας. Διαπιστώσαμε πως έχει ένα απίθανο χρώμα το οποίο μοιάζει με αυτό της λεβάντας. Ενώ εγκαλούσαμε τον εαυτό μας σχετικά με την άγνοιά μας περί ανθoφορίας του αλμυρικιού, έγινε κάτι που μας έκανε να νοιώσουμε καλύτερα… Κι άλλοι, δεν ήξεραν ότι το αλμυρίκι ανθοφορεί!

Το αλμυρίκι είναι δέντρο αυτοφυές πολλών παραθαλάσσιων περιοχών της Ελλάδας και της Μεσογείου. Το συναντάμε κοντά σε παραλίες, όχθες ποταμών και ρέματα, εκεί όπου ο υδάτινος ορίζοντας είναι υφάλμυρος. Το αλμυρίκι έχει γερό ριζικό σύστημα. Πηγή: https://www.voltarakia.gr/daily-photos/item/1046-anthismeno-almyriki

Η τριανταφυλλιά (επιστ. ονομ.: Ροδή, Rosa) είναι γένος φυτών που ανήκει στην οικογένεια των Ροδοειδών (Rosaceae) Και οι τριες φωτογραφίες στη σημερινή ανάρτηση είναι του διαδικτυακού μας φίλου, Manos Karagiannis, ίσως από την περιοχή του Βόλου που μένει και δημοσιευμένες στην Ομάδα “Εραστές των ρόδων”. Είναι καλλωπιστικό και φυλλοβόλο φυτό. Υπέροχο, δε βρίσκετε;

Αποτελείται από τη ρίζα, τον βλαστό, τα φύλλα και τα μπουμπούκια της. Η ρίζα της τριανταφυλλιάς είναι αποξυλωμένη και διακλαδίζεται προς όλες τις κατευθύνσεις. Συνεχίζοντας, ο βλαστός της αρχικά είναι τρυφερός και πράσινος, ενώ κάποια στιγμή αρχίζει να σκληραίνει και να αποξηραίνεται. Επίσης, ο βλαστός εξωτερικά έχει αγκάθια, όπως και τα φύλλα στις άκρες τους.

Τα άνθη της τριανταφυλλιάς βγαίνουν στις άκρες των τρυφερών βλαστών. Στην αρχή είναι κλειστά τα μπουμπούκια της, ενώ σιγά σιγά αρχίζουν να ανοίγουν και να ξεπετάγονται τα πέταλα. Τα πέταλα έχουν διάφορα χρώματα όπως λευκό, κόκκινο, ροζ, κίτρινο και άλλα. Το χρώμα των λουλουδιών τους είναι ανάλογο με την ποικιλία της κάθε τριανταφυλλιάς.

Το Πόρτο Μπούφαλο είναι ένας γραφικότατος oικισμός, κτισμένος μέσα σε έναν μάλλον στενό όρμο, στις ακτές του νότιου Ευβοϊκού. Για να πάμε εκεί, κατευθυνόμαστε μετά το Αλιβέρι και τη διασταύρωση των Λέπουρων προς Κάρυστο και στρίβουμε δεξιά προς τη θάλασσα, στη διασταύρωση προς Πόρτο Μπούφαλο. Εμείς πήγαμε μετά τον Αλυροπόταμο αναζητώντας ένα ανοιχτό καφέ. Μάταια για Απρίλη. Στην Ελλάδα το Πάσχα, όλα είναι κλειστά!

Πολλά πλεούμενα βρίσκουν αγκυροβόλιο εδώ, ιδίως τους θερινούς μήνες! Στον όρμο υπάρχει και φάρος. Λίγα ωστόσο τα σπίτια του και οι μόνιμοι κάτοικοι, οι οποίοι ασχολούνται με την αλιεία και τον τουρισμό. Εγώ έχω ξαναέρθει στο παρελθόν, μόνος μου, πριν κάμποσα χρόνια για ένα Σαββατοκύριακο. Δείτε τι κατέγραψα τότε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Όσοι δεν έχετε επισκεφτεί την γραφική αυτή Ευβοιώτικη γωνιά, στην πρώτη ευκαιρία κάντε προς τα εκεί μια βόλτα… θα σας ανταμείψει και με το παραπάνω! Προς το παρόν, μια ιδέα για το ιδιαίτερο Πόρτο Μπούφαλο, μπορείτε να πάρετε, από τις φωτογραφίες που δημοσιεύουμε… Για το κομμάτι αυτό χρησιμοποιήσαμε στοιχεία από ένα όμορφο άρθρο της εκπαιδευτικού Ναταλίας Νάτσου-Παπακωνσταντίνου.

Συνέχεια στο χθεσινό ρεπορτάζ μνήμης, από τα Ζάρκα της Εύβοιας… Αφού δε βρήκαμε κάτι να φάμε εκεί, επειδή η ταβέρνα του “Καπετάνιου” ήταν κλειστή, πήγαμε στον Αλμυροπόταμο. Αυτό βρίσκεται σε απόσταση 53 χλμ. ΒΔ. από την Κάρυστο (έδρα του δήμου) και 77 χλμ. Α.-ΝΑ. από τη Χαλκίδα. Φυσικά η Σούλα δεν έχασε την ευκαιρία να με καταγράψει, καθώς χάζευα στο κινητό μου.

Στη δυτική άκρη του περνάει η ΕΟ Αλιβερίου – Καρύστου, βόρεια είναι οι Ζάρακες, νοτιοανατολικά τα Μεσοχώρια και δυτικά η Παναγία, που αποτελεί επίνειο και παραλία του. Το χωριό είναι κτισμένο σε μια βραχώδη πλαγιά, σε υψόμετρο 141 μέτρα, με θέα τη μικρή κοιλάδα που διαρρέεται από τον χείμαρρο Διπόταμο.

Το όνομά του οφείλεται σε μια πλούσια φυσική πηγή νερού, τη “Μεγάλη Φλέβα”, η οποία αναβλύζει από τα ασβεστολιθικά πετρώματα κοντά στην παραλία και τα γλυκά νερά της οποίας κάνουν το νερό της θάλασσας υφάλμυρο (γλυφό). Ως οικισμός αναφέρεται από την περίοδο της τουρκοκρατίας και υπάρχει επίσημη αναφορά του για πρώτη φορά το 1546.

Ο κίστος ή λαδανιά (Cistus creticus, Cistaceae) είναι αειθαλής θάμνος που αποτελεί χαρακτηριστικό φρύγανο της ανατολικής Μεσογείου και μελισσοκομικό φυτό. Η ανθοφορία και το αρωματικό του φύλλωμα τον κατατάσσουν στα καλλωπιστικά φυτά. Οι στήμονες δίνουν λαμπερό κίτρινο χρώμα στο κέντρο του άνθους. Ο κίστος ανθίζει την άνοιξη από τον Απρίλιο μέχρι το Μάιο, αλλά υπάρχουν και είδη που η ανθοφορία τους παρατείνεται μέχρι τον Ιούνιο.

Το όμορφο αυτό αγριολούλουδα το είδαμε στην Ομάδα “Natura Hellenica” σε φωτογραφίες του διαδικτυακού μας φίλου Konstantinos Barsakis. Βοτανικά ανήκει στην οικογένεια Cistaceae που είναι γνωστή και σαν «rock-rose family» και στην οποία ανήκουν 170 – 200 περίπου είδη. Τα περισσότερα είδη της οικογένειας κατάγονται από τις χώρες της Μεσογείου και κάποια από τη βόρεια Αμερική.

Στη χώρα μας αυτοφύονται πέντε (5) είδη του γένους Cistus με πιο γνωστό το C. creticus. Είναι φυτό ιδιαίτερα διαδεδομένο από την αρχαιότητα και στις διάφορες περιοχές της Ελλάδας, ονομάζεται αλαδανιά, αλάδανος, ξισταριά ή κουνουκλιά. Τα πέταλα είναι συνήθως λευκά, ρόδινα ή μοβ, ωστόσο υπάρχουν και είδη με κίτρινα άνθη και πέταλα με κηλίδες.

Καθώς πασχίζω καθημερινά, με αγάπη, να σας έχω κάτι ξεχωριστό και αν είναι δυνατόν όμορφο, μέσα σε έναν άσχημο και επικίνδυνο κόσμο, για να το μοιραστώ μαζί σας, θυμήθηκα αυτές τις φωτογραφίες που είναι κάμποσο «παρκαρισμένες» στην επιφάνεια της οθόνης του υπολογιστή μου, περιμένοντας μια κατάλληλη ώρα, προκειμένου να δημοσιευτούν. Και να, που ήρθε αυτή η ώρα. Δείτε ΕΔΩ για να σας θυμίσω από πού… ξέμειναν.

Ο Καναδάς είναι μια αχανής χώρα… Και αν και θα ήθελα πολύ να τον περπατήσω, από τη μια άκρη ως την άλλη, ξέρω πως σ’ αυτό το σύστημα είναι μάλλον αδύνατον, γι’ αυτό το αφήνω γι’ αργότερα. Προς το παρόν, περιορίζομαι σ’ αυτές τις ομορφιές που βρίσκονται από τη μεριά του Ειρηνικού Ωκεανού. Κι είναι ο ουρανός και η θάλασσα, τα χρώματα που σε ξεσηκώνουν και σου δημιουργούν θαυμάσιες εικόνες.

Μερικές φορές, δεν αφήνουμε τον ορίζοντα της σκέψης μας και του μυαλό μας ν’ ανοίξει και να δει τη μεγάλη εικόνα. Και ναι, είναι πολύ όμορφη η Ελλάδα, αλλά το ίδιο όμορφος είναι όλος ο κόσμος, επειδή ο κατασκευαστής και δημιουργός είναι ο ίδιος. Και είναι αμερόληπτος και ευθύς. Όλοι οι άνθρωποι θέλει να έχουν και να γεύονται με τις αισθήσεις τους, υπέροχα πράγματα. Δείτε εδώ τον Ειρηνικό Ωκεανό. Πόσες φορές τον έχετε δει στη ζωή σας;

Τις φωτογραφίες τις είδαμε στην Ομάδα “GreekFlora”, τραβηγμένες από τη διαδικτυακή μας φίλη, Julia Crummay, στη Ζάκυνθο, όπου και μένει. Το φυτό ονομάζεται κάρθαμος και, όπως διαβάζουμε, καλλιεργήθηκε αρχικά για τα άνθη του που χρησιμοποιήθηκαν στην κατασκευή κόκκινων, κίτρινων και μπλε χρωμάτων για ρούχα, αλλά και για την προετοιμασία τροφίμων.

Η επιστημονική του ονομασία είναι Carthamus caeruleus /Συνώνυμα: Carduncellus caeruleus  (Blue thistle). Ψάχνοντας για αυτό, μάθαμε ότι τώρα καλλιεργείται κυρίως για το λάδι των σπόρων του, το οποίο χρησιμοποιείται για τρόφιμα και άλλους βιομηχανικούς σκοπούς. Όσο το ψάχνω, τόσο μ’ αρέσει να μαθαίνω πράγματα για τα αγριολούλουδα.

Πρόκειται για ένα πολυετές και αγκαθωτό φυτό, ύψους έως 80 cm. Έχει ένα στέλεχος όρθιο, συνήθως μη διακλαδισμένο, κυλινδρικό, αλλά με παράλληλες και στενές αυλακώσεις, κιτρινωπό, καλυμμένο με αραχνοειδείς τρίχες. Η χρήση λουλουδιών (πέταλα) στο τσάι και άλλες παρασκευές τροφίμων είναι ασφαλής και έχει ευεργετικές ιδιότητες.