Αρχείο κατηγορίας Ζωή

Αυτή την εποχή και λίγο αργότερα, στην Κρήτη θα συναντήσετε αυτούς τους μεζέδες για τη ρακή. Ξέρετε τι είναι; Τα έχετε ξανασυναντήσει; Μπορεί και όχι γι’ αυτό, επιτρέψτε μου, να μοιραστώ μερικά “μυστικά” μαζί σας. Είναι καθαρισμένα αγκιναρόφυλλα, υπέροχος μεζές, μαζί με λεμόνι και πορτοκάλι. Δίπλα δυο σφηνάκια, περιμένουν!

Να ‘τα μόνα τους κι εδώ… Πασπαλισμένα με μπόλικο χοντρό αλάτι που τραβά και το αλκοόλ. Αν δεν τα ξέρεις, αποκλείετε να τα φανταστείς, παρόλο που τις άγριες αγκινάρες θα τι βρεις παντού στην εξοχή, αυτή την εποχή, άγριες. Αλλά κι αν ακόμα τα βρεις θα πρέπει κάποιος να σου δείξει πώς τις καθαρίζουν για να μπορέσεις να τις απολαύσει. Κι όλα αυτά, πριν βγάλουν τις αγκινάρες!

Το μοσχομπίζελο (Lathyrus odoratus, Fabaceae) είναι γένος πολυετών και ετήσιων αναρριχώμενων φυτών με καταγωγή από τη νότια ανατολική Μεσόγειο την Ιταλία, τη νότια Γαλλία και από την Ελλάδα. Δεν είναι βρώσιμο αλλά καλωπιστικό φυτό. Μια φωτογραφία της Anna Sofroniou δημοσιευμένη στην Ομάδα “Αγαπώ τα φυτά”

Το είδαμε και δεν το πιστεύαμε στην Ψαρών, έναν δρόμο στον Άγιο Παύλο Μεταξουργείου. Ένας κισσός μ’ αυτές τις ρίζες και με την υποστήριξη κάποιων ανθρώπων, που αγαπούν τον τόπο τους, απλώνεται σε ένα ολόκληρο τετράγωνο και το κάνει πολύ όμορφο. Δεν κρατήθηκα και το κατέγραψα με την κάμερα του κινητού μου τηλεφώνου.

Ο κισσός είναι από τα πιο δημοφιλή αναρριχώμενα φυτά που χρησιμοποιείται συνήθως για δημιουργία φράχτη στον κήπο. Τα τελευταία χρόνια τον συναντάμε συχνά και ως φυτό εσωτερικού χώρου. Μπορεί να μας εξασφαλίσει πυκνή κάλυψη σε βράχους, τοίχους και δέντρα, προσφέρεται επίσης για εδαφοκάλυψη.

Και μπορεί εξίσου εύκολα να διακοσμήσει το σαλόνι του σπιτιού μας. Αλλά και το πεζοδρόμιο ένας δρόμου στο κέντρο της Αθήνα! Ε, αυτό όμως, ούτε που μπορούσα να το φανταστώ… Ο κισσός διαθέτει πολύ γρήγορη ανάπτυξη και εντυπωσιάζει με το πρασινωπό ή πρασινοκίτρινο φύλλωμα που αποτελείται από τρίλοβα ή πεντάλοβα φύλλα.

Καταφέρνει και αναρριχάται, χρησιμοποιώντας μικρές εναέριες ρίζες που συγκρατούν το φυτό σε φράχτες, σε πέργκολες, σε τοίχους, σε κιγκλιδώματα, αλλά και σε ειδικές κατασκευές όπως αυτή εδώ που μας άφησε έκπληκτους. – Τα στοιχεία για τον κισσό, τα πήραμε από site www.mistikakipou.gr

Ο λόφος Σκουζέ είναι ένας μικρός λόφος, ο οποίος βρίσκεται στην 4η Δημοτική Ενότητα του Δήμου Αθηναίων. Η παλιά του ονομασία ήταν λόφος της Ευχλόου Δήμητρος. Κάποια στιγμή στα 1800, η οικογένεια Σκουζέ απέκτησε μεγάλες εκτάσεις γης στην περιοχή με αποτέλεσμα ο λόφος και η συνοικία η οποία απλώθηκε γύρω του, να πάρει το όνομά της.

Η ονομασία διατηρείται ακόμα και σήμερα. Η συνοικία του λόφου Σκουζέ συνορεύει με τις συνοικίες Κολωνός, Σεπόλια, Ακαδημία Πλάτωνος και Κολοκυνθού και εξυπηρετείται από το Μετρό, Σταθμό Σεπόλια και πολλές γραμμές λεωφορείων και τρόλεϊ. Συχνά πάμε βόλτα εκεί. Αν και σχετικά μικρός ο λόφος, έχει τη γοητεία του!

Στην κορυφή του λόφου βρίσκεται ο ναός του Αγίου Αιμιλιανού, ενώ ο περιβάλλων χώρος αποτελεί σημείο συνάντησης κατοίκων και επισκεπτών της περιοχής. Η περιοχή θα κατοικηθεί κυρίως από Κυκλαδίτες, ιδιαιτέρως δε από Μυκονιάτες. Την περασμένη Κυριακή, ήταν μια μέρα – χαρά Θεού, οπότε το επισκεφτήκαμε και και φωτογράφισα τις εισόδους του.

Η γειτονιά είναι μια ιδιαίτερη περιοχή κατοικίας, με μεσοπολεμικές μονοκατοικίες, αξιόλογης αρχιτεκτονικής φυσιογνωμίας και ενδιαφέρουσα θέα, λόγω υψομέτρου. Στην κορυφή του λόφου Σκουζέ λειτουργεί και η ταβέρνα του φίλου μου Τάσου “Η Αρετούσα“. Αν δεν έχετε δοκιμάσει τους μεζές της, αξίζει να την επισκεφτείτε.

Φίλοι χρόνια τώρα, αναγνώστες του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ και προσωπικοί φίλοι μας, μας τροφοδοτούν με φωτογραφίες από το όμορφο νησί της Άνδρου που δείχνει πώς είναι αυτή την εποχή. Αν κι εμείς εδώ βιώνουμε μια μικρή κακοκαιρία σε ήπια μορφή, που παραπέμπει σε μίνι χειμώνα, εκεί έχουν ήδη άνοιξη! Δεν είναι φοβερό;

Οι αμυγδαλιές άνθισαν και είναι πανέμορφες! Δείτε προσεκτικά την ομορφιά αυτής της φωτογραφίας. Με τέτοιες υψηλές θερμοκρασίες για την εποχή και με τόση ηλιοφάνεια είναι δυνατόν να μην μπερδευτούν τα φυτά και τα δέντρα; Εδώ, εμείς και δεν μπορούμε να κοντρολάρουμε καμιά φορά τα πράγματα…

Δείτε μερικά πανέμορφα λουλούδια, όπως είναι ανθισμένα. Είναι κι η γωνία που έχει επιλέξει να τα φωτογραφίσει η Ευαγγελία. Είναι και ο τόπος που μένει, ένας μικρός παράδεισος λίγο πιο έξω από τ’ Αποίκια, όλα παίζουν το ρόλο τους στο τελικό αποτέλεσμα. Και χαίρεσαι να το απολαμβάνεις. Ευχαριστούμε από καρδιάς!

Δέντρα που βιάζονται να μιλήσουν για την άνοιξη, ανθισμένα! Και πιο δίπλα, σπίτια όλο πέτρα, η ομορφιά της Άνδρου! Χαιρόμαστε κάθε φορά που γίνεται λόγος γι’ αυτό το νησί των Κυκλάδων. Οι τακτικοί αναγνώστες μας, ξέρουν και το γιατί. Έχουμε φίλους εδώ και έχουμε μοιραστεί τόσα πράγματα μαζί τους!

Είχαμε μερικές μέρες τώρα που έχουμε εστιάσει στη Χαβάη, όπου βρίσκονται τα παιδιά μας Κώστας και Άννυ. Και λογικά, είναι η πρώτη φορά που εγώ τουλάχιστον βλέπω τόσα πράγματα από αυτό το νησί, που έχει καταγραφεί στο μυαλό μου ως κάτι εξωτικό. θα επιστρέψουμε εκεί, αλλά ας κάνουμε ένα… διάλειμμα με τα χρώματα μιας φοβερής ανατολής που τράβηξε η καλή μας διαδικτυακή φίλη, Ελισάβετ Πολυχρόνη, χθες.

Ξέρουμε ότι η Ελισάβετ είναι ένα πολύ δραστήριο άτομο. Της αρέσει να περπατάει, να ανεβαίνει με φίλους της στα βουνά, να εξερευνά πράγματα και να ασχολείται με τη γη και τις καλλιέργειες της. Ένα τέτοιο “ανήσυχο” άτομο, δεν μπορεί παρά να ξυπνάει νωρίς και να απολαμβάνει τη Δημιουργία. Δείτε αυτή τη ανατολή που “αιχμαλώτισε” χθες στο κινητό της, τι όμορφη που είναι. Οι φωτογραφίες έχουν τραβηχτεί στη Χαλκιδική, μετά από το χωριό Καλύβες, στον οικισμό Σκορπιός.

Τα χρώματα στον ουρανό, είναι απαράμιλλα. Μας τα δείχνει συχνά, σχεδόν καθημερινά και ο επίσης πρωινός μας φίλος, Πέτρος Πατσαλαρήδης, καθώς σταματά για να φωτογραφίσει τέτοια στιγμιότυπα. Μοιάζει με πίνακα ζωγραφικής! Και πραγματικά ο καλλιτέχνης – δημιουργός, συνεχίζει να μας υπενθυμίζει την παρουσία του, καθώς είμαστε “απασχολημένοι” στην καθημερινότητα μας. Ευχαριστούμε Ελισάβετ, για άλλη μια φορά…

Το πολυβραβευμένο έργο του Ιρλανδού συγγραφέα Hugh Leonard “DA” είδαμε χθες Σάββατο στο Θέατρο ΙΛΙΣΙΑ. Μια υπέροχη παράσταση! Ο Γρηγόρης Βαλτινός ερμηνεύει τον ομώνυμο και πρωταγωνιστικό ρόλο που αγάπησε το κοινό. Μαζί του οι Μιχάλης Οικονόμου, Γιώργος Σουξές, Νεκταρία Γιαννουδάκη, Κωνσταντίνα Κλαψινού, Λάμπρος Κωνσταντέας και Βασίλης Παπαδημητρίου. Στο ρόλο της μητέρας, η Ταμίλλα Κουλίεβα.

Ο «DA» (από το αγγλικό daddy) αποτελεί το πιο καθοριστικό πρόσωπο της ζωής του. Με μια κινηματογραφική ελλειπτική αφήγηση, αναπλάθονται κομμάτια μιας αναγνωρίσιμης οικογενειακής ζωής. Όνειρα, συγκρούσεις,  απογοητεύσεις και χαρές έρχονται στο μυαλό του συγγραφέα και δημιουργούν «σκηνές» επί σκηνής. Το φανταστικό συνδέεται με το πραγματικό και γεννούν μια θεατρική πανδαισία χρωμάτων, ένα δυνατό παζλ αντιθετικών στιγμών, ένα σκηνικό σύμπαν, που η ανθρώπινη κραυγή εναλλάσσεται με τον ψίθυρο και το γέλιο με το κλάμα.

Στην αριστοτεχνικά δομημένη γραφή του Hugh Leonard, η καλοσύνη και η αγάπη είναι ο σταθερός αναμμένος φάρος που φωτίζει τα πολλαπλά σκοτάδια της καρδιάς και του μυαλού μας. Χθες, σήμερα, αύριο! Όσο θα υπάρχουν άνθρωποι σε αυτόν τον πλανήτη, που λέγεται γη, ο DA του καθένα μας, θα οδηγεί στο δρόμο για μια καλύτερη ζωή, για ένα καλύτερο αύριο. Οι φωτογραφίες στο δημοσίευμα μας είναι από το πρόγραμμα του θεάτρου και την επίσημη ιστοσελίδα της παράστασης.

Το «DA» έκανε την πρεμιέρα του το 1973, στις ΗΠΑ, στο Όουνι του Μέριλαντ και αργότερα μεταφέρθηκε, στο Broadway, όπου παίχτηκε επί δύο σχεδόν χρόνια, συγκεντρώνοντας, το 1978, τέσσερα θεατρικά βραβεία. Το 1988 το έργο μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο από τον Μάρτιν Κλαρκ. Στην Ελλάδα ανέβηκε για πρώτη φορά, με πρωταγωνιστή τον Μάνο Κατράκη σε σκηνοθεσία Τάκη Μουζενίδη, τη θεατρική σεζόν 1979/1980, με πολύ μεγάλη επιτυχία.

Στο καταφύγιο μας, τη φύση… Το αρκουδοπούρναρο είναι ένας αειθαλής θάμνος που στο φυσικό του περιβάλλον φτάνει να γίνει και δέντρο. Έχει κυματιστά γυαλιστερά σκουροπράσινα φύλλα με αγκάθια στις άκρες των φύλλων. Τα κλαδιά του είναι σκληρά και διακλαδίζονται πυκνά, δημιουργώντας όμορφο αποτέλεσμα. Όλες πι φωτογραφίες του σημερινού δημοσιεύματος είναι από την ομάδα “Αγαπώ τα φυτα”.

Η κουμαριά είναι φυτό με ελάχιστες απαιτήσεις, αναπτύσσεται σε ξηρές και πετρώδεις πλαγιές με καλά αποστραγγιζόμενα και σχετικά όξινα εδάφη. Πλούσιο και βαθύ, το έρπον ριζικό της σύστημα εκμεταλλεύεται την υγρασία του εδάφους, ενώ παράλληλα το προστατεύει από τη διάβρωση. Η φωτογραφία είναι της Αρχοντια Κανακακη.

Το αρκουδοπούρναρο μπορείτε να το φυτέψετε στο κέντρο παρτεριών ή δημιουργήστε ένα φράχτη. Θα ευδοκιμήσει ακόμη περισσότερο αν φυτευτεί στο βουνό ή σε υψόμετρο. Η πρώτη και αυτή η φωτογραφία είναι της Νόπη Λαζαρίδου Τσιμούλα. Οι περισσότεροι που ακούνε τη λέξη “αρκουδοπούρναρο”, μάλλον αγνοούν ότι πρόκειται για ένα αγαπημένο φυτό και δε γνωρίζουν καν ποιο είναι αυτό!