Αρχείο κατηγορίας Ζωή

Τις φωτογραφίες που βλέπετε στη σημερινή ανάρτηση, τις είδαμε στο Facebook, στην ομάδα «Ελεύθεροι φωτογράφοι». Και οι τρεις είναι της διαδικτυακής μας φίλης Ειρήνης Κατερίνας Λιακοπουλου, άγνωστης σε μας, αλλά μας άρεσαν και είπαμε να τις υιοθετήσουμε για τις ανάγκες αυτού του δημοσιεύματος. Ο Ιούλιος δεν είναι μόνο οι ζέστες του και οι καύσωνες του που εμείς, ιδιαίτερα οι άνθρωποι της πόλης, νιώθουμε στο πετσί μας.

Κι ενώ τρομοκρατούμαστε από τους κάθε είδους ανθρώπους των ΜΜΕ για την κάθε καινούρια μέρα, είναι κι αυτά τα φρούτα που φαίνονται φρεσκοκομμένα, είτε αχλάδια είναι, είτε σύκα… Αλλά πού να τα βρεις εδώ, στην πόλη; Ίσως στη λαϊκή, αλλά και πάλι όμως, δεν έχουν τη νοστιμιά που είχαν στην επαρχία, όταν τα έκοβες από το δέντρο ώριμα για να τα φας. Δεν υπάρχει πιο όμορφο πράγμα από αυτό. Μόνο αν το έχεις κάνει, έστω και μια φορά στη ζωή σου, ξέρεις για τι πράγμα μιλάω.

Αλλά στην εποχή της τεχνολογίας, όλα αυτά μπορείς να τα… απολαύσει με τα μάτια σου στη… φωτογραφία, όπως αυτά τα βερίκοκα, όχι όμως και να τα γευτείς. Έστω κι έτσι όμως, μας έφτιαξαν τη μέρα μας, καθώς «έπεσαν» μπροστά μας. Κι ευχαριστούμε την καλή μας διαδικτυακή φίλη που μας βοήθησε, έστω και χωρίς να το ξέρει σ’ αυτό το υπέροχο ταξίδι. Πραγματικά το είχαμε ανάγκη, μέσα στην αναγκαστική κλεισούρα και τον καύσωνα των ημερών.

Οι φωτογραφίες είναι της Stella Moumtzi δημοσιευμένες στην ομάδα “Βιολογικά περιβόλια & Άγρια χλωρίδα” με το σχόλιο: Βατόμουρα! Σμέουρα τα λέμε τώρα και τα καταναλώνουμε και κατεψυγμένα. Τα φύτεψα σε μία μεριά του φράχτη και τα ξεχνάω τα καημένα. Στον μπαξέ μου δεν έχω αφήσει, σπιθαμή που να μην έχω φυτέψει, παντού υπάρχουν φυτά που συμβιώνουν.

Τα βατόμουρα θέλουν δροσιά δεν αντέχουν τίς υψηλές θερμοκρασίες. Στον καύσωνα, ξεραίνονται καί μετά ξαναπετάνε φρέσκα βλαστάρια. Τα πιο γνωστά και διαδεδομένα μούρα είναι οι φράουλες (strawberries), τα σμέουρα (raspberries), τα βατόμουρα (blackberries), τα μύρτιλλα (blueberries), τα κράνη (cranberry), οι σταφίδες (μαύρες και ξανθιές).

Τα εδώδιμα μούρα αποτελούν μέρος της ανθρώπινης διατροφής εδώ και αιώνες. Η σύγχρονη καλλιεργημένη φράουλα, παραδείγματος χάριν, είναι απόγονος μιας δασόβιας ποικιλίας που ξεκίνησε από τους Ρωμαίους. Τα σμέουρα, από την άλλη, καλλιεργήθηκαν στην Ευρώπη από την εποχή του Μεσαίωνα, ενώ τα βατόμουρα γυρνούν το ρολόι του χρόνου πολύ πιο πίσω, φθάνοντας στους νεολιθικούς χρόνους.

Το κάναμε χθες και το χαρήκαμε… Πήγαμε στους “Αέρηδες”. Όχι στο γνωστό οκταγωνικό κτίσμα με επίσημη ονομασία Ωρολόγιο του Κυρρήστου που ανεγέρθηκε από τον Έλληνα αστρονόμο Ανδρόνικο από την Κύρρο της Μακεδονίας στο α΄ μισό του 1ου αιώνα π.Χ.. Ένα πολύ ιδιαίτερο μαρμάρινο κτίριο, ύψους 12 μ στο οποίο απεικονίζονται οκτώ φτερωτοί ανάγλυφοι άνεμοι με τα σύμβολά τους. Αλλά στην ταβέρνα, πιο δίπλα με το ίδιο όνομα…

Καθώς βρίσκεται τόσο κοντά στην Ακρόπολη, η Πλάκα παραμένει σταθερά η κατεξοχήν περιοχή διαμονής και διασκέδασης των επισκεπτών από το εξωτερικό. Κάποια από τα ελκυστικά της χαρακτηριστικά περιλαμβάνουν μικρές πλατείες, αξιόλογα μουσεία καθώς και πάρα πολλά μέρη για να μείνεις, να φας και να απολαύσεις ένα ποτό. Οι πεζόδρομοι την καθιστούν έναν ευχάριστο προορισμό απόδρασης από την διαβόητη κίνηση της πόλης.

Οι οδοί Αδριανού και Κυδαθηναίων περιλαμβάνουν πολλά καταστήματα αναμνηστικών με πιο φινετσάτες επιλογές, συγκριτικά με την υπαίθρια αγορά στο Μοναστηράκι. Η πιο απολαυστική συνοικία για τον επισκέπτη βρίσκεται προς τα πάνω, πλησιάζοντας την Ακρόπολη, όπου διατηρούνται ακόμα τα παλιά πέτρινα σπίτια με τα κεραμίδια. Εκεί ψηλά μπορείτε να βρείτε πράσινες γωνιές και γραφικά ταβερνάκια με τη θέα τον αρχαίο βράχο. Εκεί βρήκαμε τους “Αέρηδες”.

Δυο μέρες τώρα, σε συνθήκες μοναδικές, καθώς εκπαιδευόμαστε, μαθαίνουμε για την ανάγκη ν ασκούμε υπομονή σε δύσκολους καιρούς… Πράγμα που δεν είναι εφικτό για τις ανθρώπινες δυνατότητες μας. Χρειάζεται να εμπιστευόμαστε Εκείνον που δίνει τη δύναμη και μας ενισχύει για να έχουμε επιτυχία στην προσπάθεια μας. Δυο μέρες τώρα, από τα χαράματα ως το απόγευμα.

Συνεχίζουμε και σήμερα, τρίτη και τελευταία ημέρα! Μια πνευματική όαση δροσιάς μέσα στην ξεραΐλα του κόσμου. Ευγνώμονες για τον μεγάλο εκπαιδευτή μας. Προϋπόθεση βέβαια είναι να καλλιεργούμε καθημερινά «Υπομονή με Μακροθυμία». Και να γνωρίζουμε τα όρια μας, αλλά και το πώς μπορούμε να τα υπερβαίνουμε με τη σωστή καθοδήγηση ακλουθώντας υποτακτικά τις οδηγίες που θα μας δοθούν από εκείνους που είναι διορισμένοι να το κάνουν.

Και θα το κάνουν. Το μόνο βέβαιο! Αλλά πόσο σημαντικό είναι να μάθουμε να καλλιεργούμε στις μέρες μας «Υπομονή με Μακροθυμία»; Το ερώτημα ασφαλώς επιδέχεται πολλές απαντήσεις, αλλά το ζητούμενο είναι να αντιληφθούμε πιο είναι το πραγματικό συμφέρον για μας. Και να το επιδιώξουμε σθεναρά.

Από αυτό θα εξαρτηθούν πολλά. Το ότι είναι δύσκολο, είναι το πιο εύκολο να το αντιληφθούμε, επειδή ζούμε μέσα σ’ αυτόν τον κόσμο και τα προβλήματα του, που δεν είναι λίγα, μας αφορούν κι εμάς. Αλλά η Συνέλευση, δυο μέρες τώρα, τρίτη σήμερα, μας δείχνει πώς μπορούμε να το κάνουμε αυτό και να βγούμε ωφελημένοι και τώρα και πάντα!

Χαιρόμαστε όταν παίρνουμε υλικό από ανθρώπους στην άλλη μεριά του πλανήτη και καλούμαστε να το αξιοποιήσουμε στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ… Σήμερα θα σας δείξουμε τους καταρράκτες του Νιαγάρα, όχι από τουριστικές καρτ ποστάλ ή από φωτογραφίες αγνώστων στο διαδίκτυο, αλλά από φωτογραφίες που πήρε με το κινητό του ο Κώστας, ο γιος της Σούλας…

Οι Καταρράκτες του Νιαγάρα (αγγλικά: Niagara Falls‎) είναι σύμπλεγμα καταρρακτών του ποταμού Νιαγάρα, στα σύνορα μεταξύ της Καναδικής επαρχίας του Οντάριο και της Αμερικανικής πολιτείας της Νέας Υόρκης. Βρίσκονται 17 μίλια (27 χλμ) βόρεια-βορειοδυτικά του Μπάφαλο και 75 μίλια (120 χλμ) Νότιο-νοτιοανατολικά του Τορόντο, μεταξύ των δύο πόλεων με το ίδιο όνομα, Ναϊάγκρα Φολς του Οντάριο και Ναϊάγκρα Φολς της Νέας Υόρκης.

Οι καταρράκτες του Νιαγάρα αποτελούνται από δύο μεγάλα τμήματα που χωρίζονται από το νησί Goat : οι καταρράκτες Horseshoe, η πλειονότητα των οποίων βρίσκεται στην Καναδική πλευρά των συνόρων, και των Americans Falls στην Αμερικανική πλευρά. Οι μικρότεροι Bridal Veil Falls βρίσκονται επίσης στην αμερικανική πλευρά, αλλά διαχωρίζονται από τους άλλους με το νησί Luna.

Οι καταρράκτες του Νιαγάρα σχηματίστηκαν όταν υποχώρησαν οι παγετώνες στο τέλος της περιόδου Wisconsin (τελευταία εποχή των πάγων), και το νερό από τις νεοσυσταθείσες Μεγάλες Λίμνες δημιούργησε ένα δρόμο μέσα από τους κρημνούς της περιοχής προς τον Ατλαντικό Ωκεανό. Ενώ δεν είναι εξαιρετικά μεγάλοι σε ύψος, οι καταρράκτες του Νιαγάρα έχουν μεγάλο πλάτος.

Περισσότερο από 6 εκατομμύρια κυβικά πόδια (168.000 m³) νερού πέφτουν κάθε λεπτό κατά την περίοδο της υψηλής ροής, και σχεδόν 4 εκατομμύρια κυβικά πόδια (110.000 m³) κατά μέσο όρο. Είναι οι πιο ισχυροί καταρράκτες στη Βόρεια Αμερική… Είναι φημισμένοι τόσο για την ομορφιά τους όσο και ως πολύτιμη πηγή υδροηλεκτρικής ενέργειας. Οι πληροφορίες είναι παρμένες από το Wikipedia.

Προχθές το βράδυ στην Αθήνα ήταν καλοκαίρι… Κι εμείς επωφεληθήκαμε με τα παιδιά και περάσαμε μια βραδιά μαζί τους σε ένα γνώριμο σε μας και αγαπημένο μέρος στου Ψυρρή, το “Βολιώτικο Τσιπουράδικο”. Και περάσαμε πολύ ωραία. Η εξυπηρέτηση από τα γκαρσόνια του, ιδιαίτερα από τον Δημήτρη που μας φρόντισε, ήταν άψογη και τα φαγητά του εξαιρετικά. Το σημαντικό όμως είναι ότι άρεσε και στην Στηβ, την Έστερ και τη Βικτώρια που πήγαιναν για πρώτη φορά.

Και οι μουσικοί μας άρεσαν πολύ. Σε μια ένταση φυσιολογική, τόσο που μπορούσες και να κουβεντιάσεις στην παρέα, χωρίς πρόβλημα και να ακούγεσαι. Και οι επιλογές τους πολύ ωραίες. Λαϊκό τραγούδι που άρεσε σε όλους. Δίπλα μας κάθονταν μια μεγάλη παρέα Ιταλών που δεν ήξεραν τους στοίχους, ούτε και μπορούσαν να τους καταλάβουν, αλλά ακολουθούσαν το ρυθμό της μουσικής και ένοιωθαν πολύ χαρούμενοι.

Ο κήπος μοναδικός στο κέντρο της Αθήνας, σε μια παλιά ιστορική περιοχή στου Ψυρρή, πυκνοκατοικημένη. Κατά τα άλλα και ευειδή, όπως είπαμε ήταν εκείνη την ημέρα… καλοκαίρι. λίγη δροσιά ήταν ιδιαίτερα αποδεκτή από όλους μας. Όλα σ’ αυτόν τον τόπο συνηγορούν στο να κάνουν όμορφη τη βραδιά μιας παρέας, γι’ αυτό και το επιδιώκουμε όταν έχουμε φίλους μας φιλοξενούμενους και θέλουμε να μοιραστούμε μαζί τους μια όμορφη βραδιά.

Το μπουζούκι αυτού του ανθρώπους μας ταξίδεψε! Δεξιοτέχνης, ήταν η καρδιά στα τραγούδια και τις μουσικές που δεν είχαν για ώρες σταματημό. Γύρισα από τη θέση που καθόμουν και τον φωτογράφησα. Ήθελα να κρατήσω αυτή την εικόνα ως μέρος μιας ξεχωριστής βραδιάς με μια παρέα που την άξιζε. Ώρες μετά, ακόμα ηχούν στ’ αυτιά μου οι μελωδίες του παρέπεμπαν σε Ελλάδα και καλοκαίρι, όσο κι αν αυτό συνεχίζει να μας δοκιμάζει.

Πρόκειται για μια αγριοτριανταφυλλιά που μπορεί και να μην έχουμε ξαναδεί. Η επιστημονική της ονομασία είναι Reseda minoica (Resedaceae) Ένα είδος που περιγράφηκε πρόσφατα, στην Ελλάδα και δεν καταγράφηκε εκτός της περιοχής του Αιγαίου. Η φωτογραφίες είναι του Stephen Lenton δημοσιευμένες στην Ομάδα “Flowers of Crete”.

Θα τη βρείτε επίσης στην Κύπρο. Σύμφωνα με την έρευνα που κάναμε, είναι πολύ σπάνιο να τη συναντήσεις στην Κρήτη. Έχει ωστόσο καταγραφεί παλιότερα στα Μάταλα και στα νησιά Γαβδοπούλα και Γαύδο. Γενικότερα ένα δύσκολο φυτό, μια αγριοτριανταφυλλιά ιδιόμορφη με μοναδική εμφάνιση και ομορφιά.

Στο σημείωμα που συνοδεύει την ανάρτηση, ο Stephen Lenton αναφέρει ότι την ανακάλυψε τον Ιούλιο του 2020, σε άλλη τοποθεσία από εκείνην που τη βρήκε ο Χριστόφορος Χειλαδάκης, κοντά στα Άνω Μουλιά, ένα μήνα μετά. Και είναι ένα φυτό που φυτρώνει σε βραχώδεις χώρους σε ξηρή θαμνή βλάστηση καθώς και στις άκρες δρόμων και αγενείς οικοτόπους.