Αρχείο κατηγορίας Ζωή

Χθες απολαύσαμε στην Αττικό ουρανό την πανσέληνο Μαρτίου. Την είπαν «φεγγάρι του σκουληκιού». Από πού πήρε, όμως, το όνομά του και ποιος ο θρύλος που συνοδεύει τη συγκεκριμένη πανσέληνο του έτους.
Η πανσέληνος του Μαρτίου είναι η πρώτη ανοιξιάτικη πανσέληνος της χρονιάς και έχει ονομαστεί έτσι από το παλιό ημερολόγιο αγροτικών εργασιών.
Σύμφωνα με την πρώτη ερμηνεία της ονομασίας, το «φεγγάρι του σκουληκιού» πήρε το όνομά του από τους γαιοσκώληκες, οι οποίοι κάνουν την εμφάνισή τους καθώς το έδαφος θερμαίνεται την άνοιξη. Η εμφάνιση των σκουληκιών προσκαλεί τους κοκκινολαίμηδες και άλλα πουλιά να τραφούν, κάτι που πολλοί θεωρούν πως αποτελεί και το πρώτο σημάδι της άνοιξης. Περίπου το 1760, ο καπετάνιος Jonathan Carver επισκέφτηκε τις Naudowessie και άλλες φυλές ιθαγενών της Αμερικής και έγραψε ότι το όνομα αυτό αναφέρεται σε ένα άλλο είδος «σκουληκιού», στις προνύμφες των σκαθαριών, οι οποίες και αρχίζουν να αναδύονται από τα χειμερινά τους κρησφύγετα τον Μάρτιο.
Άλλες ονομασίες που χρησιμοποιούνται για το ανοιξιάτικο φεγγάρι είναι «Φεγγάρι του Αετού», και «Φεγγάρι της Χήνας».

Παρακολουθώ κάποιες Ομάδες στο Facebook που έχουν κάτι να πουν και να δώσουν. Όλες λοιπόν οι σημερινές φωτογραφίες είναι δημοσιευμένες στην Ομάδα ΠΟΡΤΕΣ, ΠΟΡΤΟΝΙΑ ΚΑΙ ΠΑΡΑΘΥΡΙΑ. Και η συγκεκριμένη φωτογραφία είναι της Charoula Demosthenous. Το κακό (για μένα κακό) είναι ότι δε γράφουν από πού είναι τραβηγμένες. Ένα γενικότερο πρόβλημα, στο διαδίκτυο.

Αφού, ξέρουν αυτοί! Ίσως λένε μέσα τους. Ναι, αλλά υποτίθεται ότι αφού βάζεις τη φωτογραφία σε κοινή θέα, μέσα από του διάφορα κοινωνικά δίκτυα, δεν θα ήταν πιο ωφέλιμο να πεις από πού έχεις τραβήξει τη συγκεκριμένη φωτογραφία; Ούτε η Margarita Papadopoulou το έκανε. Ακόμα κι αν το σπίτι που την τράβηξε δείχνει να είναι εγκαταλειμμένο.

Το ίδιο ακριβώς έκανε και ο ευγενιοσ καραβιωτησ. Αλλά εμείς, που μας αρέσει να περπατάμε στο κέντρο της παλαιάς Αθήνας, είμαστε σχεδόν βέβαιοι ότι είναι από την Πλάκα. Όπως και να έχει όμως μας αρέσει να βλέπουμε διαφορετικά παράθυρα, προσεγμένα και φτιαγμένα με αγάπη. Διατηρημένα ή αφημένα στην τύχη τους. 

Η εαρινή ισημερία, ήταν χθες Τετάρτη 20 Μαρτίου 2024 και σηματοδοτεί το ξεκίνημα της φετινής άνοιξης στην Ελλάδα. Ωστόσο, ο αστρονομικός όρος «ισημερία» οδηγεί συχνά στην παρανόηση ότι η ημέρα αυτή σηματοδοτεί την ίση διάρκεια ημέρας και νύχτας. Κόκκινο χαλί στην Χίο, με τους λαλάδες της Άνοιξης. Η φωτογραφία είναι του Babis Kitrinakis-Chiosroomsmaria δημοσιευμένη στην Ομάδα “ΧΙΟΣ ΝΗΣΊ ΜΟΥ ΑΓΑΠΗΜΈΝΟ”.

Ωστόσο, στην Ελλάδα χθες η ημέρα ήταν μεγαλύτερη από τη νύχτα. Η ίση διάρκεια συνέβη λίγες ημέρες νωρίτερα, στις 17 Μαρτίου. Όπως επισημαίνει ο ομότιμος καθηγητής του Τμήματος Φυσικής του ΑΠΘ, Χαράλαμπος Βάρβογλης, αν αναζητήσουμε τις ώρες ανατολής και δύσης της ημέρας αυτής θα δούμε με έκπληξη ότι, για παράδειγμα, η ανατολή στο Ελληνικό της Αττικής είναι στις 6:28 και η δύση στις 18:37. “Η άνοιξη συνεχίζει να μας μαγεύει” (Περιοχή Φικάρδου) Η φωτογραφία είναι της Yianna Charalambous δημοσιευμένη στην Ομάδα “Στο Νησί / On the island”.

«Τι σόι ισημερία είναι αυτή, που η μέρα είναι 18 λεπτά μεγαλύτερη από τη νύχτα; Η απάντηση είναι απλή: κατά την ισημερία θα είχαμε πράγματι ίσες διάρκειες ημέρας και νύχτας, αν ο Ήλιος ήταν σημείο (γεωμετρία) και αν η Γη δεν είχε ατμόσφαιρα (διάθλαση)», εξηγεί. Η φωτογραφία είναι του Αντώνης Στυλιανεσης. Δημοσιευμένη στην Ομάδα ΤΑ ΠΑΤΗΣΙΑ ΑΝΩ ΚΑΤΩ.

Είναι ότι πιο σπουδαίο μας έχει δοθεί ποτέ ως δώρο και μας αφορά όλους!

Ο Ιησούς έδωσε τη ζωή του για όλους εμάς και μας έδωσε την εντολή να κάνουμε μια φορά το χρόνο το ίδιο πράγμα που έκανε ο ίδιος με τους μαθητές του, την τελευταία νύχτα, λίγο πριν συλληφθεί και υποστεί ταπεινωτικό θάνατο.

Σε ανάμνηση του!

Θα το κάνουμε αυτό την Κυριακή 24 Μαρτίου 2024, μετά τη δύση του ήλιου στο ξενοδοχείο Novotel Athens, Μιχαήλ Βόδα 4, Ημιόροφος – Αίθουσα ΠΛΕΙΑΔΕΣ.

Η ελιά ή ελαιόδενδρο ή λιόδεντρο (επιστ. Ελαία, Olea) είναι γένος καρποφόρων δέντρων της οικογένειας των Ελαιοειδών (Oleaceae), το οποίο συναντάται πολύ συχνά στην Ελλάδα. Ο καρπός του ονομάζεται επίσης ελιά και από αυτόν παράγεται το ελαιόλαδο. Αυτό τον καιρό η τιμή του έχει πάρει την ανηφόρα, αλλά αυτό είναι άλλη, θλιβερή ιστορία.

Στην Ελλάδα υπάρχουν 2.700 ελαιοτριβεία που προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στους ελαιοπαραγωγούς, οι οποίοι αποτελούν το 34% του αγροτικού πληθυσμού της χώρας. Τις «καλές χρονιές» στην χώρα μας, παράγονται περίπου 300.000 τόνοι λάδι εξαιρετικής ποιότητας, ενώ στο ελληνικό έδαφος καλλιεργούνται περίπου 132 εκατομμύρια ελαιόδενδρα.

Τα μέρη που φημίζονται περισσότερο για το ποιοτικό τους ελαιόλαδο είναι η Φωκίδα, η Λακωνία, η Μεσσηνία, η Λέσβος και η Κρήτη. Γενικά θα τη βρούμε στο χώρο της ανατολικής Μεσογείου. Σύμφωνα με την αρχαία ελληνική παράδοση, πατρίδα της ελιάς είναι η Αθήνα και η πρώτη ελιά φυτεύτηκε από την Αθηνά στην Ακρόπολη.

Οι Έλληνες ήταν ο πρώτος λαός που καλλιέργησε την ελιά στον ευρωπαϊκό μεσογειακό χώρο. Την μετέφεραν είτε Έλληνες άποικοι είτε Φοίνικες έμποροι. Όπως αναφέρει ο Πλίνιος, κατά το 580 π.Χ, ούτε το Λάτιο, ούτε η Ισπανία, ούτε η Τύνιδα γνώριζαν την ελιά και την καλλιέργειά της. Το κείμενο για την ελιά είναι παρμένα από το Wikipedia.

Με λουλούδια από κάποιον κήπο θα σας πάμε σήμερα. Λέμε από κάποιον κήπο, γιατί δεν ξέρουμε από πού τραβήχτηκαν οι φωτογραφίες της Marianthi Chiotaki. Εμείς τις είδαμε στην Ομάδα “Κήποι, μπαλκόνια – Καρποφόρα δέντρα, Καλλωπιστικά Φυτά”. Όλες οι σημερινές φωτογραφίες είναι δικές της και είναι πάρα πολύ όμορφες και απλές. Τέτοιες που να αγγίζουν την καρδιά.

Το γένος Πελαργόνια (Pelargonium) (κοινώς “πελαργόνι”) είναι μέλος της οικογένειας των Γερανιίδων (Geraniaceae) και σε αυτό ανήκουν πάνω από 200 είδη πολυετών, παχύφυλλων ποωδών. Τα φυτά του γένους Pelargonium τα συναντάμε ευρέως στην κηποτεχνία, λόγω της πλούσιας και συνεχούς ανθοφορίας που τα χαρακτηρίζει.

Πολλά είδη μάλιστα του γένους αυτού τα συναντάμε στους Ελληνικούς κήπους, κυρίως σε γλάστρες (γεράνι, βαμβακούλα), αλλά και στην μαγειρική (αρμπαρόριζα). Πολύ συχνά συγχέεται με το γένος Geranium. Έτσι τα είδη του γένους Pelargonium πολύ συχνά τοποθετούνται στο γένος Γεράνιον (Geranium) και αποκαλούνται από πολύ κόσμο ως γεράνια.

Το είδος Pelargonium graveolens – κοιν. αλμπαρόριζα ή αρμπαρόριζα, μοσχόφυλλο) ξεχωρίζει για το πολύ δυνατό άρωμα που απελευθερώνεται από τα φύλλα του. Για το λόγο αυτό χρησιμοποιείται πολύ στην βιομηχανία αρωμάτων αλλά και στη ζαχαροπλαστική και μαγειρική. Κι αυτή είναι μια στερνμπέργκια η κίτρινη, με κοινή ονομασία κίτρινο κρινάκι, ανήκει στην οικογένεια Αμαρυλλιδίδες και αποτελεί στενομεσογειακό είδος.

Τις φωτογραφίες τις είδαμε στην Ομάδα “National Geographic Photography”, δια χειρός José Luis Pinheiro και μας άρεσαν. Και καθώς ψάξαμε λίγο το πράγμα «ανακαλύψαμε» ότι για το ίδιο θέμα έχουν γράψει σε όλα σχεδόν τα διαδικτυακά μέσα. Φοβερό; Μπορεί, αλλά κάπως έτσι λειτουργούν τα ΜΜΕ. Ιδού λοιπόν ένα νεκροταφείο άγκυρας στην παραλία Barril – Πέτρες Ελ Ρέι – Ταβίρα, στην Πορτογαλία.

Πρόκειται για ένα μνημείο που χρονολογείται, εδώ και πολλά χρόνια. Το 1964, η τοπική κοινότητα αποφάσισε να τιμήσει τον θάνατο της παραδοσιακής αλιείας τόνου, θάβοντας τις άγκυρες που κάποτε αποτελούσαν τη ραχοκοκαλιά των πολύπλοκων παγίδων τόνου, γνωστών ως armacoes. Έκτοτε παραμένουν εκεί ως υπενθύμιση των επιπτώσεων της εκβιομηχάνισης και της υπεραλίευσης στους ντόπιους.

Είναι εκεί 248 άγκυρες! Αλλά και αυτή η εμβληματική τοποθεσία, μάλλον θα πάψει να υπάρχει, σε λίγες δεκαετίες, αν δεν ληφθούν μέτρα για την προστασία της. Όλες οι άγκυρες είναι έντονα σκουριασμένες, ορισμένες είναι στην πραγματικότητα πολύ εύθραυστες και κινδυνεύουν να διαλυθούν, ενώ άλλες διατηρούν τη δομική τους ακεραιότητα και μπορούν να διατηρηθούν.