Αρχείο κατηγορίας Ζωή

Το δημοσίευμα το είδαμε χθες στο site του CNN Greece. Το Βόρειο Σέλας κατέγραψε το βράδυ της Πέμπτης (10/10) στον ουρανό της Μακεδονίας μέχρι και της Κρήτης ο φωτογραφικός φακός, ένα φαινόμενο που σπάνια βλέπουμε στη χώρα μας. Φωτογραφία: Δημήτρης Ραζής, Ωρωπός.

Το εντυπωσιακό φαινόμενο εμφανίστηκε τόσο στην Ξάνθη, όσο και σε άλλες περιοχές της χώρας μας, ενώ, όπως επισημαίνει ο διευθυντής της Εθνικής Μετεωρολογίας Υπηρεσίας, Θεόδωρος Κολυδάς, ήταν ορατό στην Ευρώπη ακόμη και στα Κανάρια Νησιά. Φωτογραφία: Aristeidis Voulgaris, Θεσσαλονίκη.

Το Κέντρο Επισκεπτών του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών, δημοσίευσε από την πλευρά του φωτογραφίες από το όρος Πάικο, τον Χορτιάτη Θεσσαλονίκης, τα Μουδανιά Χαλκιδικής, το Πλαγιάρι Θεσσαλονίκης, την Λιβαδειά, την Εύβοια, την Κρήτη, την Λέσβο, την Κέρκυρα, τον Ωρωπό και την Πεντέλη Αττικής. Φωτογραφία: Βιβή Νούλα, Χορτιάτης Θεσσαλονίκης.

Μας άρεσε πολύ και είπαμε να του δώσουμε χώρο εδώ, στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ που καθημερινά καταθέτουμε την ψυχή μας. Κι επειδή κι άλλοι έχουν ανησυχίες όπως εμείς τις φωτογραφίες τις πήραμε από την ομάδα στο Facebook “Κέντρα Επισκεπτών Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών”. Φωτογραφία: Δημήτρης Μάλλιαρης, Εύβοια.

Το Φρούριο του Επταπυργίου, γνωστό και με την οθωμανική ονομασία Γεντί Κουλέ (Yedi Kule), βρίσκεται στο βορειοανατολικό άκρο των τειχών της Θεσσαλονίκης, εντός της Ακρόπολης. Γύρω στο 1890 το μνημείο χρησιμοποιήθηκε ως ανδρικές, γυναικείες και στρατιωτικές φυλακές. Τώρα λειτουργεί ως επισκέψιμος χώρος και χώρος πολιτισμού για συναυλίες. Το είδαμε κι εμείς με φίλους, πριν αρκετά χρόνια. Δείτε ΕΔΩ.

Κατά τη δεκαετία του 1890, το φρούριο μετατράπηκε σε φυλακή. Η ακριβής ημερομηνία δεν είναι γνωστή με βεβαιότητα, αλλά η φυλακή αναφέρεται σε ένα χάρτη του 1899 της πόλης, παρέχοντας έτσι ένα terminus ante quem για την αλλαγή. Γι’ αυτή τη μετατροπή συνεπάγεται η απομάκρυνση όλων των προηγούμενων κτιρίων στο εσωτερικό του κάστρου, από τα οποία κανένα ίχνος δεν επιζεί σήμερα.

Οι αλλαγές στις οχυρώσεις δεν ήταν σημαντικές, αν και ο πρωταρχικός τους ρόλος αντιστράφηκε: από την προστασία των κατοίκων από την εξωτερική απειλή, τώρα εξυπηρετούσαν την απομόνωση των κρατουμένων από τον έξω κόσμο. Η εσωτερική αυλή ήταν χωρισμένη με φράχτες σε πέντε ξεχωριστές μονάδες. Στα εξωτερικά κτίρια, στη νότια πλευρά του κάστρου, στεγαζόταν η διοίκηση, η φυλακή των γυναικών, και προς τα δυτικά, τα κελιά απομόνωσης.

Υπάρχουν άνθρωποι εν ζωή που έχουν μνήμες εδώ μέσα. Που βρέθηκαν άδικα ως παιδιά για έξι μήνες πίσω από τα σκοτεινά αυτά κελιά και που τα κατάφεραν να σταθούν όρθια με πολύ αγώνα. Φυσικά δεν μας ξαφνιάζει κάτι τέτοιο. Ξέρουμε πόσο άδικο είναι αυτό το σύστημα. Και πόσο δύσκολο κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες να αποδείξεις ότι δεν είσαι ελέφαντας… Αφιερωμένο σ΄ αυτούς τους δυνατούς!

Ο Σπύρος και η Αννίτα έτοιμοι να κόψουν την τούρτα τους, ολοκληρώνοντας έτσι το γάμο τους. Ανάμεσα σε διαλεγμένους φίλους τους, μοιράστηκαν την πιο όμορφη στιγμή της νέας κοινής ζωής τους, που ξεκίνησε χθες. Ένας δρόμος που τους ευχόμαστε να είναι σπαρμένος μόνο με πολύ αγάπη, κατανόηση, αλληλεγγύη και ότι άλλο θετικό χαρακτηριστικό μπορεί να σας έρθει στο μυαλό που είναι σε θέση να κάνει του ανθρώπους αυτούς, ευτυχισμένους για πάντα!

Έχουμε δει πια πολλούς γάμους αδελφών μας. Αλλά αυτόν τον οποίο ζήσαμε χθες, θα μπορούσαμε να τον ξεχωρίσουμε. Συνειδητοποιημένος με όλα τα χαρακτηριστικά δυο ανθρώπων που ξέρουν και είναι σίγουροι για το μεγάλο βήμα που κάνουν, να χαράξουν μια κοινή ζωή από δω και πέρα και να μοιραστούν χαρές και λύπες σ’ αυτή τη ζωή που δε χαρακτηρίζεται για την ευκολία της.

Για περισσότερες από τέσσερις ώρες μπροστά σε μια μικρή ομάδα κλειστών φίλων τους, από την Κρήτη ώς τη Ρουμανία, έδωσαν όρκους αιώνιας αγάπης και είδαμε με τα μάτια μας το ξεκίνημα της νέας ζωής τους. Είμαστε πολύ χαρούμενοι που μας επέλεξαν να είμαστε εκεί. Σ΄ αυτό το σημείωμα στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ δεν θα δώσουμε πολύ φωτογραφικό υλικό. Όλο αυτό είναι αγάπη. Και υπήρχε φωτογράφος που κάλυψε το γεγονός

Εμείς επιλέξαμε κάτι μόνο από την κοπή της τούρτας, αργά το βράδυ. Εκείνοι, θα έχουν σε λίγο φαντάζομαι το άλμπουμ του γάμου τους, για να μοιραστούν στιγμιότυπα με όσους θέλουν να το κάνουν… Προσπάθησα να μη λειτουργήσω δημοσιογραφικά, αλλά ανθρώπινα, Το είχα τόση ανάγκη, όσο και το ζευγάρι σ’ αυτή την μοναδική στιγμή του γάμου τους.

Οι προετοιμασίες για το γάμο της Αννίτας και του Σπύρου, έχουν ολοκληρωθεί. Σήμερα στο δημαρχείο της Αθήνας, θα δώσουν όρκους αιώνιας πίστης. Και οι δύο είναι αγαπημένα παιδιά της εκκλησίας μας. Και αξίζουν το καλύτερο στο κοινό δρόμο ζωής που επέλεξαν. Σεμνά, ταπεινά, σε κλειστό κύκλο, όπως αξίζει στο χαρακτήρα τους, είμαστε βέβαιοι ότι θα κάνουν το καλύτερο γι’ αυτόν τον ευλογημένο θεσμό! Και από το απόγευμα και μετά λίγοι φίλοι θα μοιραστούν μαζί τους τη χαρά τους!

Καθώς θα ψυχραίνουν οι μέρες, φυσιολογικά, αφού οδηγούμαστε στο χειμώνα, ένα θέατρο θα το θέλαμε να το δούμε. Και δεν μιλάω για το “Μουσούρη” που βρέθηκε μπροστά μας, καθώς πηγαίναμε για δουλειά και περάσαμε από την πλατεία Καρίτση που στεγάζεται το συγκεκριμένο θέατρο. Ένα καλό θεατρικό έργο μπορεί να σε αγγίξει στην καρδιά, να σου δώσει συναισθήματα, αν το κείμενο και η ερμηνεία των ηθοποιών, είναι υποδειγματική. Θα το παλέψουμε και είμαι βέβαιος ότι θα τα καταφέρουμε.

Αυτή είναι η Ηρούς, ένας μικρός δρόμος που ξεκινά από την Τηλεφάνους και καταλήγει σε ένα μικρό δρομάκο που τον περνάς μόνο πεζός για να πας σε ένα δημοτικό σχολείο κι ένα νηπιαγωγείο της περιοχής Κολωνού. Αλλά αυτός ο δρόμος κάνει και κάτι άλλο εκπληκτικό που το είδαμε στους χάρτες της Google, καθώς ψάχναμε να βρούμε περισσότερα πράγματα. Ενώ είναι παράλληλος της Λένορμαν ξαφνικά, καθώς πέφτει μπροστά σε ένα καλλιεργούμενο οικόπεδο με αγροτικές καλλιέργειες «στρίβει» δεξιά και φτάνει (ο ίδιος δρόμος με το ίδιο όνομα) να ακουμπήσει πάνω στη Λάνορμαν. Ε, αυτά μόνο σ’ αυτή την περιοχή, μπορεί να γίνονται. Βγαίνει στο ύψος που ήταν παλιότερα τα γραφεία της ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗΣ. Η οικονομική εφημερίδα δε λειτουργεί πια εδώ, τα νέα της αφεντικά την πήγαν Πειραιά, αλλά οι ταμπέλες της εφημερίδας παραμένουν ακόμα…