Αρχείο κατηγορίας Ζωή

Ο Σπύρος και η Αννίτα έτοιμοι να κόψουν την τούρτα τους, ολοκληρώνοντας έτσι το γάμο τους. Ανάμεσα σε διαλεγμένους φίλους τους, μοιράστηκαν την πιο όμορφη στιγμή της νέας κοινής ζωής τους, που ξεκίνησε χθες. Ένας δρόμος που τους ευχόμαστε να είναι σπαρμένος μόνο με πολύ αγάπη, κατανόηση, αλληλεγγύη και ότι άλλο θετικό χαρακτηριστικό μπορεί να σας έρθει στο μυαλό που είναι σε θέση να κάνει του ανθρώπους αυτούς, ευτυχισμένους για πάντα!

Έχουμε δει πια πολλούς γάμους αδελφών μας. Αλλά αυτόν τον οποίο ζήσαμε χθες, θα μπορούσαμε να τον ξεχωρίσουμε. Συνειδητοποιημένος με όλα τα χαρακτηριστικά δυο ανθρώπων που ξέρουν και είναι σίγουροι για το μεγάλο βήμα που κάνουν, να χαράξουν μια κοινή ζωή από δω και πέρα και να μοιραστούν χαρές και λύπες σ’ αυτή τη ζωή που δε χαρακτηρίζεται για την ευκολία της.

Για περισσότερες από τέσσερις ώρες μπροστά σε μια μικρή ομάδα κλειστών φίλων τους, από την Κρήτη ώς τη Ρουμανία, έδωσαν όρκους αιώνιας αγάπης και είδαμε με τα μάτια μας το ξεκίνημα της νέας ζωής τους. Είμαστε πολύ χαρούμενοι που μας επέλεξαν να είμαστε εκεί. Σ΄ αυτό το σημείωμα στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ δεν θα δώσουμε πολύ φωτογραφικό υλικό. Όλο αυτό είναι αγάπη. Και υπήρχε φωτογράφος που κάλυψε το γεγονός

Εμείς επιλέξαμε κάτι μόνο από την κοπή της τούρτας, αργά το βράδυ. Εκείνοι, θα έχουν σε λίγο φαντάζομαι το άλμπουμ του γάμου τους, για να μοιραστούν στιγμιότυπα με όσους θέλουν να το κάνουν… Προσπάθησα να μη λειτουργήσω δημοσιογραφικά, αλλά ανθρώπινα, Το είχα τόση ανάγκη, όσο και το ζευγάρι σ’ αυτή την μοναδική στιγμή του γάμου τους.

Οι προετοιμασίες για το γάμο της Αννίτας και του Σπύρου, έχουν ολοκληρωθεί. Σήμερα στο δημαρχείο της Αθήνας, θα δώσουν όρκους αιώνιας πίστης. Και οι δύο είναι αγαπημένα παιδιά της εκκλησίας μας. Και αξίζουν το καλύτερο στο κοινό δρόμο ζωής που επέλεξαν. Σεμνά, ταπεινά, σε κλειστό κύκλο, όπως αξίζει στο χαρακτήρα τους, είμαστε βέβαιοι ότι θα κάνουν το καλύτερο γι’ αυτόν τον ευλογημένο θεσμό! Και από το απόγευμα και μετά λίγοι φίλοι θα μοιραστούν μαζί τους τη χαρά τους!

Καθώς θα ψυχραίνουν οι μέρες, φυσιολογικά, αφού οδηγούμαστε στο χειμώνα, ένα θέατρο θα το θέλαμε να το δούμε. Και δεν μιλάω για το “Μουσούρη” που βρέθηκε μπροστά μας, καθώς πηγαίναμε για δουλειά και περάσαμε από την πλατεία Καρίτση που στεγάζεται το συγκεκριμένο θέατρο. Ένα καλό θεατρικό έργο μπορεί να σε αγγίξει στην καρδιά, να σου δώσει συναισθήματα, αν το κείμενο και η ερμηνεία των ηθοποιών, είναι υποδειγματική. Θα το παλέψουμε και είμαι βέβαιος ότι θα τα καταφέρουμε.

Αυτή είναι η Ηρούς, ένας μικρός δρόμος που ξεκινά από την Τηλεφάνους και καταλήγει σε ένα μικρό δρομάκο που τον περνάς μόνο πεζός για να πας σε ένα δημοτικό σχολείο κι ένα νηπιαγωγείο της περιοχής Κολωνού. Αλλά αυτός ο δρόμος κάνει και κάτι άλλο εκπληκτικό που το είδαμε στους χάρτες της Google, καθώς ψάχναμε να βρούμε περισσότερα πράγματα. Ενώ είναι παράλληλος της Λένορμαν ξαφνικά, καθώς πέφτει μπροστά σε ένα καλλιεργούμενο οικόπεδο με αγροτικές καλλιέργειες «στρίβει» δεξιά και φτάνει (ο ίδιος δρόμος με το ίδιο όνομα) να ακουμπήσει πάνω στη Λάνορμαν. Ε, αυτά μόνο σ’ αυτή την περιοχή, μπορεί να γίνονται. Βγαίνει στο ύψος που ήταν παλιότερα τα γραφεία της ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗΣ. Η οικονομική εφημερίδα δε λειτουργεί πια εδώ, τα νέα της αφεντικά την πήγαν Πειραιά, αλλά οι ταμπέλες της εφημερίδας παραμένουν ακόμα…

Αλλάζει η Αθήνα, η πόλη, οι άνθρωποι… Αυτό το μαγαζί το είχαμε δει, στη γωνία Σεπολίων και Ξανθίππης στα Σεπόλια, να λειτουργεί με τις ταμπέλες που φέρει ακόμα. Κάποια στιγμή το είδαμε να αδειάζει από εμπορεύματα. Και χθες, εργάτες δούλευαν στο εσωτερικό του και ή το ανακαίνιζαν ή ετοίμαζαν κάτι άλλο στη θέση του. Θα περιμένουμε λίγο να το δούμε, καθώς θα διαμορφώνεται καλύτερα. Ότι κι αν συμβαίνει, το ενθαρρυντικό είναι ότι κάτι κινείται. Κι αυτό είναι περισσότερο από εμφανές.

Δεν υπάρχει άνθρωπος που να λέει ότι είναι και να νοιώθει απολύτως καλά. Και πώς να είναι, σ’ αυτό το περιβάλλον που ζούμε; Έρχεται λοιπόν η ώρα που πρέπει να επισκεφτεί αυτό το κτίριο, όχι φυσικά έτσι όπως επιχειρεί κανείς στα ταξίδια του, για να γνωρίσει νέους τόπους, αλλά γνωστούς γιατρούς που εμπιστεύεται για την επιστημονική τους κατάρτιση.

Ευτυχώς η πρόσβαση δεν είναι υπερβολικά δύσκολη, αν και τα πρωινά ένα πήξιμο το έχει στην πλατεία Βάθη και τη Λεωφόρο Αλεξάνδρας, αλλά μεγάλο πρόβλημα είναι η στάθμευση στην περιοχή του Χολαργού, εκεί που βρίσκεται το Metropolitan General. Ούτε το παρκινγκ επί πληρωμή του νοσοκομείου επαρκεί και πρέπει να ψάξεις πολύ με το ρίσκο της κλήσης, για παράνομη στάθμευσης, στο κεφάλι σου.

Ευτυχώς όλα πήγαν καλά κι αυτή τη φορά. Επόμενο ραντεβού τον Ιανουάριο του 2025 και μετά ευελπιστούμε να είναι αυτό κάθε εξάμηνο και λίγο μετά κάθε χρόνο. Ευτυχώς που το περιβάλλον είναι καλό, οι γιατροί και το προσωπικό, χαμογελαστοί και ελπίζω όλα αυτά που εισπράττουμε, να είναι αληθινά και όχι επειδή το νοσοκομείο είναι ιδιωτικό.