Αρχείο κατηγορίας Ζωή

Στην άκρη της αυλής, της οδού Κορίνθου στον Κολωνό βρίσκεται αυτή η μουσμουλιά… Εκεί όπου ο ήλιος πέφτει πιο γενναιόδωρα, στέκει το δέντρο – μεγάλο, γερό, με κορμό ταλαιπωρημένιο από τον χρόνο και ρίζες βαθιές, που μοιάζουν να θυμούνται ιστορίες περασμένων γενεών. Αλλά απρόσιτη στους ανθρώπους, αφού μεγάλωσε από μόνη της και άναρχα. Ποιος και πώς να τα φτάσει αυτά τα μούσμουλα; Αυτές τις μέρες, είναι στο αποκορύφωμα της δικής της γιορτής: τα κλαδιά της λυγίζουν από το βάρος των ώριμων μούσμουλων, χρυσοπορτοκαλί καρποί που γυαλίζουν κάτω από το φως του ήλιου. Τα φύλλα της, μεγάλα και στιβαρά, σκουροπράσινα, δημιουργούν ένα δροσερό καταφύγιο κάτω από τον θόλο της. Αν πλησιάσεις, σε τυλίγει το γλυκό άρωμα των φρούτων — ζεστό, γήινο, σαν υπόσχεση καλοκαιριού. Τα μούσμουλα κρέμονται σε τσαμπιά, κάποια ήδη τσιμπημένα από τα πουλιά, που πρώτα εκείνα εντοπίζουν τη γλύκα τους.

Τα είδαμε κι αυτά! Αποξηραμένα φυτά στη φύση είναι φυτά που έχουν ολοκληρώσει τον κύκλο ζωής τους ή έχουν χάσει την υγρασία τους, λόγω περιβαλλοντικών συνθηκών, όπως έντονη ηλιοφάνεια, ξηρασία ή άνεμος. Τα συναντάμε συχνά σε λιβάδια, αγρούς, βουνά και δάση, κυρίως στο τέλος του καλοκαιριού και το φθινόπωρο. Αλλά να τα βλέπεις όλα αυτά αρχές Μαίου, δεν είναι και πολύ φυσιολογικό…

Χαρακτηριστικά αποξηραμένων φυτών:  Χρώμα: Κιτρινωπό, καφέ ή γκριζωπό. Υφή: Ξηρή, τραχιά, συχνά εύθραυστη. Δομή: Διατηρούν συχνά το σχήμα τους (π.χ. στάχυα, σπόροι, άνθη), αλλά είναι σκληρά και χωρίς χυμούς. Όντως όλα αυτά τα είδαμε στο κτήμα με τις ελιές δίπλα στο σπίτι της Νίτσας στην Άνω Αρμυρή Κορινθίας… Και πραγματικά μας έκανε μεγάλη εντύπωση, λόγω της εποχής…

 Το ωραίο είναι πως όλα αυτά δεν γίνονται τυχαία, παίζουν και έναν οικολογικό ρόλο, καθώς παρέχουν τροφή και καταφύγιο για μικρούς οργανισμούς. Μάλιστα ορισμένα απελευθερώνουν σπόρους όταν αποξηραίνονται, εξασφαλίζοντας την αναπαραγωγή τους. Και βεβαίως συμβάλλουν στον κύκλο θρεπτικών συστατικών στο έδαφος. Έτσι αντιλαμβανόμαστε πως οτιδήποτε συμβαίνει γύρω μας γίνεται για έναν σκοπό. Εμείς ως άνθρωποι, συχνά, διαταράσσουμε την καλή αυτή σχέση και την αρμονία…

Η ανθοφορία της ελιάς είναι ένα κρίσιμο στάδιο στην ανάπτυξη του δέντρου, καθώς καθορίζει την παραγωγή καρπών. Συνήθως συμβαίνει τον Απρίλιο στις θερμότερες περιοχές και τον Μάιο – Ιούνιο στις ψυχρότερες.  Ξεκινά αρκετές εβδομάδες πριν την άνθιση. Τα άνθη της ελιάς είναι μικρά, λευκά ή κιτρινωπά και εμφανίζονται σε ταξιανθίες. Η επικονίαση γίνεται κυρίως με τον άνεμο, αλλά και με τη βοήθεια των μελισσών.

Καρπόδεση – Μόνο ένα μικρό ποσοστό των ανθέων μετατρέπεται σε καρπό (περίπου 2% της ανθοφορίας είναι αρκετό για καλή παραγωγή). Παράγοντες που επηρεάζουν την ανθοφορία. Καιρικές συνθήκες – Οι υψηλές θερμοκρασίες και οι δυνατοί άνεμοι μπορεί να μειώσουν την καρπόδεση. Εδαφική υγρασία – Η σωστή ποσότητα νερού είναι απαραίτητη για την ανάπτυξη των ανθέων.

Θρεπτικά στοιχεία – Το βόριο και το άζωτο είναι σημαντικά για την επιτυχή ανθοφορία και καρπόδεση. Η ανθοφορία της ελιάς είναι ένα εντυπωσιακό φυσικό φαινόμενο, καθώς τα δέντρα γεμίζουν με άνθη που αργότερα θα δώσουν τους πολύτιμους καρπούς. Όμορφα να τα βλέπεις όλα αυτά να συμβαίνουν μπροστά μάτια σου. Προσωπικά, επειδή δεν είμαι ειδικός, είναι λίγο δύσκολο να τα καταλάβω…

Είναι ωραίο να έχεις ζωντανές αναμνήσεις από στιγμές στη φύση! Οι τελευταίες ανοιξιάτικες εικόνες, με τα λουλούδια να φωτίζουν τον χώρο γύρω μας, μου φέρνουν μια ζεστασιά και μια αίσθηση ηρεμίας που μένει χαραγμένη στη μνήμη. Η εμπειρία του να βλέπεις τα λουλούδια να χορεύουν με τον αέρα, να απολαμβάνεις το απαλό φως του απογεύματος και να αισθάνεσαι την φρεσκάδα της φύσης γύρω σου, είναι κάτι μοναδικό.

Είναι εκείνες οι στιγμές που μας υπενθυμίζουν να σταματήσουμε για λίγο και να απολαύσουμε το παρόν. Τα ζωντανά κόκκινα λουλούδια, οι παπαρούνες, δημιουργούν μια έντονη αντίθεση με το πράσινο της φύσης και τον φωτεινό ουρανό. Είναι η εποχή που η φύση βρίσκεται στο αποκορύφωμα της ανθοφορίας και αυτή η εικόνα αποπνέει ζωντάνια, ενέργεια και ομορφιά.

Η σύνθεση της εικόνας αποπνέει φρεσκάδα, με τη βλάστηση να απλώνεται αρμονικά γύρω από τα λουλούδια, σαν να δημιουργεί ένα φυσικό κάδρο γεμάτο χρώματα και φως. Αντικατοπτρίζει απόλυτα την ηρεμία και τη γαλήνη που μπορεί να προσφέρει ένας ανοιξιάτικος περίπατος στη φύση. Μου αρέσει πολύ η ζεστασιά αυτής της σκηνής! Και ήταν δυο βήματα από το σπίτι της φίλης μας Νίτσας…

Από την επίσκεψη – εκδρομή στο σπίτι της Νίτσας και του Παναγιώτη στην Άνω Αλμυρή Κορινθίας. Φεύγοντας η Νίτσα, μας έκοψε αυτά τα τριαντάφυλλα από τον κήπο της. Και η Σούλα θέλησε να φωτογραφηθούν μαζί, Οπότε, νά τες… Τι όμορφο μπουκέτο τριαντάφυλλα! Φαίνεται να τους άρεσε πολύ καθώς είναι πολύ χαρούμενες και οι δύο! Τα τριαντάφυλλα είναι υπέροχα, με τόσα ωραία χρώματα. Και ναι, ήταν μια πολύ όμορφη ηλιόλουστη, καλοκαρινή μέρα. Απογευματάκι επιστρέψαμε σπίτι μας. Αλλάξαμε εικόνες, παραστάσεις. Φορτίσαμε τις μπαταρίες μας ακολουθόντας τη διαδρομή από τους Αγίους Θεοδώρους, Κινέττα, Μεγάλο Πεύκο…

Θα τη χαρακτήριζες ταβέρνα ή πιο απλά μεζεδοπωλείο, την “Αυλή”, που βρίσκεται στη Λεωφόρο Δεκελείας 134 και Κιλικίας στη Νέα Φιλαδέλφεια. Εμείς τη βρήκαμε τυχαία στη βόλτα που κάναμε την Πρωτομαγιά στην περιοχή και απολαύσαμε τους μεζέδες της, μεσημεριάτικα, χωρίς να χρειαστεί να κλείσουμε τραπέζι, αλλά το φρόνιμο είναι να το κάνετε. Το τηλέφωνο τους είναι 2102515118.

Στο ΑΘΗΝΟΡΑΜΑ το είδαμε να το προτείνουν στον οδηγό εστιατορίων και οι τιμές τους κατ’ άτομο είναι 18-25 ευρώ. Καθόλου τσιμπημένη αν σκεφτείς τις μερίδες που προσφέρουν και τη νοστιμιά τους. Και η αλήθεια είναι ότι έχει μεγάλη ποικιλία, ενώ κάθε Πέμπτη, Παρασκευή και Σάββατο έχει ζωντανή μουσική, έντεχνο, ροκ μέχρι και ρεμπέτικα και λαϊκά. Πέρα από αυτό μας άρεσαν τα χαμογελαστά πρόσωπα των κοριτσιών που σερβίριζαν.

“Λατρέψαμε τα κεφτεδάκια με σάλτσα ούζου και φέτα, τη χοιρινή τηγανιά με ζύθο, πράσο & λιαστή ντομάτα, τις γαρίδες σαγανάκι, τα φιλετάκια κοτόπουλο με κρούστα δημητριακών, τις μπουκίτσες φέτας με βατόμουρο και πολλές ακόμα παραδοσιακές αλλά και gourmet σπεσιαλιτέ που συνοδεύσαμε με οινόμελο.” Το διαβάσαμε σε ένα δημοσίευμα για την “Αυλή”, αλλά και η δική μας η γνώμη δεν πάει πίσω.

Το ζήσαμε! Περπατάγαμε την Ερμού, τον πεζόδρομο κατά τις 3 το μεσημέρι της περασμένης Κυριακής ανεβαίνοντας για την Καραγεώργη Σερβίας κι εκεί έπεσαν οι πρώτες δυνατές ψιχάλες. Τόσο που χρειάστηκε να βρούμε ένα απάγκιο, περιμένοντας να περάσει η μπόρα. Στο μεταξύ οι περισσότεροι που κινούνταν στο πεζόδρομο ήταν προετοιμασμένοι. Άνοιξαν τις ομπρέλες τους. Και συνέχισαν τις δουλειές τους, σαν να μην υπήρχε κανένα πρόβλημα. Εντελώς φυσικές και από εκεί, είναι οι φωτογραφίες στο σημερινό δημοσίευμα.

Άνθρωποι άγνωστοι σε μας. Μόνο κοινό σημείο οι ομπρέλες που άνοιξαν για να τους προστατέψουν από τη βροχή… Ύστερα η βροχή σταμάτησε, αλλά ο ουρανός συνέχισε να είναι απειλητικός. Και λίγο μετά τις 4, «άνοιξαν» οι ουρανοί. Η καταιγίδα δυνατή, αλλά εμείς ήμασταν προστατευμένοι στα σημεία που είχαμε επιλέξει. Καμιά ώρα κράτησε όλο το κακό. Και μετά ησυχία, ηρεμία. Η υγρασία υποχώρησε. Σαν να μην έβρεξε ποτέ. Κι όλα αυτά μπροστά μάτια μας.

Σε αυτές τις… καλοκαιρινές βροχές, βλέπεις βρεγμένα μέχρι ένα ορισμένο σημείο, το σημείο που φτάνει το σύννεφο. Η καταιγίδα εκεί που είναι δυνατή, ξαφνικά σταματά. Σαν να μην έγινε ποτέ… Αναρωτιέσαι κι εσύ αν όλα αυτά που είδες και έζησες ήταν αληθινά ή φτιαγμένα από τη φαντασία σου. Αλλά πράγματα που βλέπουν κι άλλοι, ταυτόχρονα, δεν είναι φαντασία. Είναι η πραγματικότητα, η αλήθεια, η ζωή… Όπως λέγαμε και χθες, η Κυριακή ήταν μια μικρή χειμωνιάτικη παρένθεση μέσα στην άνοιξη…