Αρχείο κατηγορίας Ταξίδια

Είδατε χθες την ανάρτηση που κάναμε για την λίμνη Ηραίου, Βουλιαγμένης (δείτε τη ξανά ΕΔΩ) όπου με αφορμή την αργία της 28^ης Οκτωβρίου, επισκεφτήκαμε σε μια ημερήσια εκδρομή με τους φίλους μας. Σήμερα σας έχουμε τη συνέχεια, καθώς στην επιστροφή καθίσαμε στο Λουτράκι, βολτάροντας στην ατέλειωτη παραλία του και απολαμβάνοντας από μια μερίδα λουκουμάδες με μέλι ή σοκολάτα.

Δεν είναι η πρώτη φορά που ερχόμαστε στο Λουτράκι, αλλά για τους φίλους μας ήταν, οπότε και για μας ήταν. Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ παλιότερες δημοσιεύσεις από το αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ, επειδή μερικά πράγματα αξίζουν κι έχουμε μάθει από τις επισκέψεις σας σ’ αυτό ότι το εμπιστεύεστε, διαχρονικά. Και καλά κάνετε. Κρύβει μέσα του Θησαυρούς!

Όποιος έχει πάει στο Λουτράκι, που δεν είναι και τόσο μακριά από την Αθήνα, ξέρει καλά πόσο μεγάλη είναι η παραλία του. Και πόσο όμορφη, αφού από την άλλη μεριά του δρόμου βρίσκονται κάθε είδους μαγαζιά, πρόκληση για να καθίσεις και να ξαποστάσεις, όποτε βολτάρεις εδώ. Το Λουτράκι είναι πάντα μια πόλη που έχει πολλούς λόγους να μας ελκύει…

Το επιχειρήσαμε χθες με τους φίλους μας, Μουσταφά και Ναταλία, αλλά και την κόρη τους, Σοφία. Επωφεληθήκαμε από την αργία και πήγαμε μια εκδρομή στη λίμνη Ηραίου στη Βουλιαγμένη Κορινθίας. Μπορεί να ταλαιπωρηθήκαμε το πρωί στο μποτιλιάρισμα της εξόδου, από την Αθήνα από τον Σκαραμαγκά μέχρι και τα διόδια της Ελευσίνας, αλλά αποζημιωθήκαμε και με το παραπάνω εκεί που πήγαμε.

Δίπλα στη λίμνη με το αρμυρό νερό, βρήκαμε μια ήσυχη ταβερνούλα και απολαύσαμε τους μεζέδες της. Πιο πολύ απ’ όλα, η παρέα ήταν όμορφη. Και η κοινωνική συναναστροφή εποικοδομητική, καθώς είχαμε τόσα πράγματα να κουβεντιάσουμε. Όλα ήταν ωραία και ο καιρός δροσερός, χωρίς να είναι κρύος. Φύσαγε ένα αεράκι αλλά η τέντα με το νάιλον, μας προφύλασσε αρκετά.

Η επιστροφή ήταν πολύ καλύτερη από πλευράς κίνησης. Επιλέξαμε τον παλιό εθνικό δρόμο για να πάμε πιο αργά και να απολαύσουμε τη διαδρομή, ανάμεσα στα πεύκα και τη θάλασσα. Φτάσαμε λίγο πριν πέσει το σκοτάδι. Κουρασμένοι μεν, αλλά γεμάτοι όμορφες εμπειρίες. Τη χαρήκαμε τη μέρα αυτή. Και τη χάρηκαν και οι φίλοι μας. Δεν υπάρχει πιο ωραίο από αυτό!

Ένας από τους μικρότερους, αλλά και πιο “τυχερούς” ποταμούς της Ελλάδας, μίας και το μεγαλύτερο τμήμα του διασχίζει ένα από τα ομορφότερα σημεία της χώρας μας, το φαράγγι του Βίκου. Ο Βοϊδομάτης είναι ένας μικρός παραπόταμος του Αώου με μήκος περίπου 15 χιλιομέτρων και είναι το ποτάμι με τα καθαρότερα νερά στην Ελλάδα και ίσως και την Ευρώπη.

Διαβάζουμε εντυπώσεις: Όταν σταθήκαμε δίπλα στις όχθες του, σε ένα σημείο μερικές εκατοντάδες μέτρα από το γεφύρι της Αρίστης και είδαμε τα διαύγεια των νερών του σε ένα αρκετά βαθύ σημείο εντυπωσιαστήκαμε, καθώς τα νερά του Βοϊδομάτη αποτελούν τον ορισμό της φράσης “Να τα πιείς στο ποτήρι”. Φωτογραφίες του Jim Hoyliaras  δημοσιευμένες στην ομάδα “Ορεινές Αναζητήσεις”.

Η καθαρότητα τους οφείλεται βέβαια σε μεγάλο σημείο στο γεγονός πως το ποτάμι βρίσκεται εξ’ ολοκλήρου μέσα στον εθνικό δρυμό Βίκου Αώου. Ο δρυμός ανακηρύχθηκε το 1973 με αποτέλεσμα να έχει γίνει ένα σημαντικό βήμα για την προστασία της ευαίσθητης χλωρίδας και πανίδας της περιοχής, κάτι που διατήρησε και την καθαρότητα των νερών του ποταμού που είναι κρυστάλλινα αλλά και αρκετά παγωμένα όλες τις εποχές του χρόνου.

Όντως, έχουμε καιρό να ταξιδέψουμε βόρεια ώς τη Θεσσαλονίκη, όπου έχουμε καλούς φίλους. Δυο χρόνια τώρα γεμάτα από τα μέτρα κοινωνικής αποστασιοποίησης και τα ταξίδια που περιορίστηκαν ή και κόπηκαν εντελώς. Αλλά τον σταματάς τον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ; Αν δεν πάμε εμείς έρχονται οι φίλοι μας. Μέσα από τις φωτογραφίες που στέλνουν και την αγάπη τους.

Σ’ αυτή την παραλία, μπροστά από τον Λευκό Πύργο, έχουμε περπατήσει πολλές φορές… Ακόμα και τώρα με τις ψυχρούλες, τα βράδια, οι άνθρωποι βγαίνουν για να ξεσκάσουν. Δείτε μια καθημερινή μέρα. Πέρα από το περπάτημα, στα παγκάκια μπορείς να διαβάσεις το βιβλίο σου ή και να μιλήσεις ήρεμα με τους φίλους σου. Γίνονται κι αυτά στις μέρες μας.

Όμορφη πόλη η Θεσσαλονίκη. Να σας θυμίσουμε κάποια δημοσιεύματα που έχουμε κάνει στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ, από το αρχείο μας; Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ. Όλη η γλύκα και η ομορφιά σε τόσο διαφορετικές στιγμές. Η πόλη έχει το δικό της αέρα και κάθε ανάσα σου σε αυτήν, δεν μπορεί παρά να είναι αναζωογονητική.

Ο Χορτιάτης είναι βουνό της Περιφερειακής Ενότητας Θεσσαλονίκης και βρίσκεται ανατολικά της πόλης της Θεσσαλονίκης, με μέγιστο υψόμετρο 1.201 μέτρα. Στην αρχαιότητα ονομαζόταν Κισσός. Στους πρόποδές του βρίσκεται κτισμένη η ομώνυμη κωμόπολη που ανήκει στον δήμο Πυλαίας-Χορτιάτη.

Ο Χορτιάτης είναι κωμόπολη της Περιφερειακής Ενότητας Θεσσαλονίκης και έχει οριστεί ιστορική έδρα του Δήμου Πυλαίας – Χορτιάτη. Έχει πληθυσμό 4.873 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Βρίσκεται σε απόσταση 18 χιλιομέτρων από το κέντρο της πόλης.

Τις φωτογραφίες που βλέπετε τις πήραμε από τον τοίχο της φίλης μας Ελισάβετ Πολυχρόνη που της αρέσει πολύ η φύση και το περπάτημα. Αυτή τη διαδρομή την έκανε με φίλους και κατέγραψε με την κάμερα της τα όμορφα στιγμιότυπα που βλέπετε. Την ευχαριστούμε που τα μοιράστηκε μαζί μας…

Ανατολικά του Διακοφτού, βρίσκεται η θαυμάσια παραλία της Τράπεζας (Πούντα) και πιο ψηλά σε πανοραμική θέση, με φανταστική θέα σ’ ολόκληρο τον Κορινθιακό, το χωριό Τράπεζα. Εδώ βρεθήκαμε ένα βράδυ πριν από την επιστροφή μας από το παραθεριστικό κέντρο του ΟΠΑΚΕ ΟΤΕ και περάσαμε πολύ όμορφα.

Στην περιοχή πιστεύεται ότι βρισκόταν η αρχαία πόλη Βούρα. Από τη θέση του χωριού προσφέρεται άπλετη και εντυπωσιακή θέα προς τα νερά του Κορινθιακού κόλπου, καθώς και προς τις ακτές και τα βουνά της Στερεάς Ελλάδας. Στο χωριό ανήκει η όμορφη ομώνυμη παραλία.  Και τέτοιες βοτσαλωτές παραλίες, αποτελούν ως σύνολο, δημοφιλή παραθεριστικό προορισμό.

Κατοικήθηκε αρχικά από τους Ίωνες και έπειτα από τους Αχαιούς, ο σεισμός όμως του 373 π.Χ. που κατέστρεψε την Ελίκη, προκάλεσε και τον δικό της καταποντισμό. Από έρευνες στην περιοχή έχουν βρεθεί ερείπια αρχαίου θεάτρου, ίχνη τειχών, πολλά ιερά με εξαίρετης τέχνης αγάλματα, νομίσματα που παριστάνουν τη σπηλιά και το άγαλμα του Ηρακλή κ.α.

Σας έχουμε δώσει ήδη πολλά δημοσιεύματα ώς τώρα από τη βδομάδα που μείναμε στο παραθεριστικό κέντρο του ΟΠΑΚΕ ΟΤΕ στην Τέμενη Αιγίου. Θεωρητικά έχουμε καλύψει και με το παραπάνω το πόσο ωραία περάσαμε στον ανανεωμένο ξύλινο οικίσκο που μας δόθηκε. Λίγο πριν φύγουμε τραβήξαμε μερικές φωτογραφίες, να κρατήσουμε τις τελευταίες εικόνες στο μυαλό μας.

Είναι κάτω από την παραλία. Επάνω η τραπεζαρία, όπως φαίνεται μέσα από τη συστάδα το δέντρων κι εδώ τέτοια διαφημιστικά είδαμε πολλά, διάσπαρτα, φέτος σε διάφορα σημεία να καταδεικνύουν ότι ο Ομοσπονδία Εργαζομένων του ΟΤΕ κατάφερε το 1984 να διεκδικήσει αυτή την “πολυτέλεια” για τους εργαζόμενους, αλλά και κάτι ανάλογο στο Φανάρι Κομοτηνής.

Κι εδώ στο μπαράκι δίπλα στη θάλασσα πήραμε το τελευταίο ποτό ή παγωτό μας. Ευκαιρία να δροσιστούμε από το αεράκι που ερχόταν από τη θάλασσα. Είχαμε μπροστά μας δρόμο για την Αθήνα. Αλλά ήμασταν γεμάτοι κι ευχαριστημένοι με όλα όσα ζήσαμε εκεί. Σε άλλους χρόνους και καιρούς θα σας ξαναδώσουμε μερικά πράγματα ή για τις εκδρομές που κάναμε από εκεί.