Αρχείο κατηγορίας Ταξίδια

Χθες σας δείξαμε χιονισμένα τοπία από το Μίσιον του Βανκούβερ , έξω από το σπίτι του Κώστα και της Άννυς. Και σήμερα θα σας πάμε στο σπίτι του Στήβ και της Έστερ στο Νορθ Βανκούβερ του Καναδά. Το βλέπετε στη φωτογραφία, χιονισμένο. Έχω ζήσει εδώ το 2015, πριν εννιά χρόνια, 15 μέρες και σ’ αυτό το σπίτι έγινε ο γάμος μας με τη Σούλα.

Έχει πέσει μπόλικο χιόνι τις τελευταίες μέρες. Και συνεχίζει να ρίχνει μαζί με παγωμένη βροχή, οπότε χρειάζεται να είσαι πολύ προσεκτικός, αν βγεις να περπατήσεις σε ένα τέτοιο περιβάλλον, φυσικό παγοδρόμιο. Εκτός και αν έχεις ανταποκριθεί στο κάλεσμα μας, για μερικές φωτογραφίες και σπεύσεις να το κάνεις, προκειμένου να καλύψει την ανάγκη για ζωντανές εικόνες.

Το αυτοκίνητο της Χλόης είναι γεμάτο από χιόνια. Κι άντε τώρα να το καθαρίσεις, για να πας στη δουλειά με τέτοιον καιρό και με όλα γύρω παγωμένα. Όταν όλα σταματούν. Τίποτα δεν κινείται. Ακόμα και ο κρατικός μηχανισμός, παραλύει. Και ας είναι κράτη οργανωμένα που σε τίποτα δεν θυμίζουν Ελλάδα. Η δοκιμασία, παραμένει δοκιμασία.

Κρατάμε όλη αυτή την ομορφιά που μας λείπει. Εδώ, ακούμε μόνο λόγια από τους μετεωρολόγους. Λένε ότι θα χιονίσει, αλλά πιο βόρεια. Πάνω από την κεντρική Ελλάδα. Και από διαβάζουμε ξεκίνησε από χθες το απόγευμα στη βόρεια Ελλάδα. Φυσικά δεν είναι στο χέρι μας να κάνουμε τίποτα και ξέρουμε να απολαμβάνουμε την κάθε στιγμή, έστω και μέσα από εικόνες, όπως αυτές από το Βανκούβερ του Καναδά. Τα χιόνια, πάντα μας άρεσαν.

Ύστερα από μια βδομάδα γεμάτη δραστηριότητα που μας ενίσχυσε στο άνοιγμα της νέας εβδομάδας και “βουτώντας” ξανά στην καθημερινότητα έχουμε ανάγκη από κάτι πολύ όμορφο, όπως αυτά τα στιγμιότυπα που έστειλε ο φίλος μας ο Βασίλης από τη μακρινή Νορβηγία. Διότι, θα το έχετε αντιληφθεί αν είσαστε τακτικός αναγνώστης μας, κάπως έτσι στήνεται ο ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗΣ, καθημερινά.

Οι φίλοι που μας αγαπούν, που μας διαβάζουν, μοιράζονται πράγματα μαζί μας. Είναι σα να καθόμαστε σε μια ζεστή γωνιά του σπιτιού μας και να ανοίγαμε το φωτογραφικό άλμπουμ με τις όμορφες αναμνήσεις που έχουμε ζήσει και θέλουμε να τις μοιραστούμε με εκείνους που αγαπάμε. Τα περισσότερα ταξίδια μας εδώ. στο διαδίκτυο, δεν είναι πραγματικά, αλλά βασίζονται σε αυτά.

Δε γίνεται να προσπεράσεις εύκολα. Ιδιαίτερα όταν ξέρεις, ότι έχουν παρθεί σε μια πόλη το Όσλο όπου η θερμοκρασία, μπορεί και μην ξεπερνάει το -7 C. Θερμοκρασίες εξωπραγματικές για μας τους μεσογειακούς λαούς. Εντάξει, λένε πως αυτό το κρύο δεν “τρυπάει” πολύ, όπως το δικό μας και η θέρμανση τους έχει προβλεφθεί να είναι επαρκής, οπότε μπορείς ήσυχος να θαυμάσεις όλη αυτή την ομορφιά!

Αυτό το κόκκινο στον ουρανό είναι μοναδικό! Δεν ξεκολλάει το μάτι μου από πάνω του. Ναι, η ομορφιά του είναι μοναδική. Ευχαριστώ τον Βασίλη που τις μοιράστηκε μαζί μου. Και νιώθω όμορφα που κάνω κι εγώ το ίδιο μέσα από τον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ. Για κάτι τέτοιες στιγμές, μου αρέσει αυτό το site. Και η ενασχόληση μου μαζί του, έστω και λίγο, καθημερινά, μου δίνει χαρά για την επικοινωνία μας.

Μπορεί να δοκιμάστηκε σκληρά από τις ισχυρές βροχοπτώσεις της προηγούμενης χρονιάς, τότε που έκανε και τις μεγάλες καταστροφές στο Βόλο, αλλά η Ζαγορά συνεχίζει να κάνει τη διαφορά στο Πήλιο. Οι φωτογραφίες που βλέπετε είναι χθεσινές, παρμένες από την καλή μας φίλη Βικτώρια που μένει εκεί και μας τις έστειλε.

Από το μπαλκόνι των δωματίων που βλέπει προς το Αιγαίο και νοικιάζει, είναι παρμένη αυτή η φωτογραφία που μοιάζει με πίνακα ζωγραφικής. Δεν είναι πολύ το χιόνι, έχουμε δει με τα μάτια μας περισσότερο και μάλιστα μέσα σε ένα βράδυ, όταν ξυπνήσαμε το πρωί. Αλλά έχει την ομορφιά του. Κι αυτή θέλουμε να κρατήσουμε, επειδή τη χρειαζόμαστε, την έχουμε τόσο ανάγκη.

Το πάρκινγκ, μπροστά στο σπίτι τους… Εδώ παρκάρουμε και το δικό μας, κάθε φορά που πάμε στη Ζαγορά. Είναι περίπου στο κέντρο του χωριού και οι αποστάσεις εκεί, είναι σχετικά μικρές. Παντού, μπορείς να πας με τα πόδια, στην πλατεία, στα μαγαζιά του. Θα το χρειαστείς μόνο για κάτι πιο μακρινό, να πας ας πούμε στο Χορευτό, στην παραλία.

Αυτή η φωτογραφία είναι παρμένη από το Πουρί, ένα διπλανό στη Ζαγορά χωριό, με αρκετά ενδιαφέροντα πράγματα. Μπορεί να διακρίνει κανείς τις παραλίες του Πηλίου, μέχρι και τον Αι Γιάννη. Δε γίνεται να πας στη Ζαγορά και να μην έρθεις μια βόλτα μέχρι εδώ. Εμείς το κάναμε και το απολαύσαμε τον προπέρσινο Μάιο που ήρθαμε τελευταία φορά.

Η Ελλάδα είναι γεμάτη υπέροχες γωνιές και μέρη που μόνο αν ψάξουμε καλά, μπορούμε να ανακαλύψουμε. Αν μένετε στην Αθήνα, δεν είναι ανάγκη να… ξενιτευτείτε για να βρείτε ξεχωριστές, μαγικές παραλίες και όμορφους προορισμούς. Η Αττική είναι γεμάτη ομορφιές, το ίδιο και οι περιοχές και τα νησιά που την περιβάλλουν, όπως η Σαλαμίνα.

Η  Σαλαμίνα εξάλλου ήταν ανέκαθεν ένας κλασικός προορισμός των Αθηναίων για μια μονοήμερη εκδρομή για μπάνιο ή ένα Σαββατοκύριακο, καθώς από το Πέραμα τα φέρυ μποτ φτάνουν μόλις σε 15 λεπτά στο νησί, ενώ και τα δρομολόγια -ειδικά την καλοκαιρινή περίοδο- είναι πολύ συχνά. Πολύ κοντά λοιπόν, οικονομικά, με παραλίες για μπάνιο, περατζάδα, βόλτα και φαγητό στις ψαροταβέρνες, οπότε και εξαιρετική λύση για εκδρομή της τελευταίας στιγμής!

Εδώ όμως θα ξεφύγουμε από τα γνωστά και θα σας αποκαλύψουμε μια υπέροχη παραλία στα νότια της Σαλαμίνας, τα Περιστέρια! Εδώ θα δείτε επίσης και την  «κρυφή» παραλία της Σαλαμίνας που μοιάζει με φυσική πισίνα και θα νομίζετε ότι είστε σε νησί του Αιγαίου! Οι φωτογραφίες είναι της Μαρια Σαπ, δημοσιευμένες στην ομάδα “Ο ΚΑΙΡΌΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΆΔΑ G.R 🇬🇷☔⚡🌨️❄️”.

Η τοποθεσία της Κρύας είναι ένα κομμάτι πράσινης όασης που δένει αρμονικά με το οικιστικό τμήμα της πόλης της Λιβαδειάς, ευνοώντας έτσι την άμεση πρόσβαση των κατοίκων της σε αυτήν. Αποτελεί το σημαντικότερο ίσως κομμάτι αναψυχής της πόλης, το οποίο έχει εκμεταλλευτεί τουριστικά σε ήπιο βαθμό με την δημιουργία πεζόδρομου, πάνω ακριβώς από τα τρεχούμενα νερά. Οι φωτογραφίες στη σημερινή ανάρτηση είναι της Σούλας, εκτός από αυτήν, που τράβηξα εγώ.

Σε αυτόν τον πεζόδρομο αλλά και στην απέναντι πλευρά του, θα βρείτε καφετέριες αλλά και ταβέρνες στις οποίες μπορείτε φυσικά να απολαύσετε και το ξακουστό σουβλάκι της Λιβαδειάς. Εμείς επιλέξαμε να καθίσουμε στην ταβέρνα “του Λουκά” και δεν χάσαμε. Άξιζε τον κόπο η επιλογή μας. Φύγαμε παίρνοντας μαζί μας τις καλύτερες αναμνήσεις.

Η άνοιξη είναι μία από τις καλύτερες εποχές για να απολαύσετε το τοπίο που κυριολεκτικά μεταμορφώνεται αφήνοντας πίσω το λιτό χειμωνιάτικο του μανδύα ο οποίος δίνει την θέση του στην ανοιξιάτικη φύση που πρασινίζει την Κρύα γεμίζοντας την παράλληλα με τον κελαρυστό ήχο των τρεχούμενων νερών που κατεβαίνουν με ορμή από το μικρό φαράγγι που καταλήγει εκεί.

Ήταν μια μέρα όμορφη, ξεχωριστή, χθες. Τη διαθέσαμε για μια εκδρομή στην Κρύα Λειβαδιάς, μαζί με φίλους. Περπατήσαμε στον πεζόδρομο ανάμεσα σε τρεχούμενα νερά, αιωνόβιους πλάτανους, πέτρινα γεφύρια, νερόμυλους και μικρούς καταρράκτες που συνέθεταν ένα τοπίο στην πανέμορφη περιοχή Κρύα Λιβαδειάς. Και ήταν ωραία!

Η Κρύα αποτελεί πραγματικά μία όαση πρασίνου, στο νότιο τμήμα της πρωτεύουσας της Βοιωτίας και ένα από τα αγαπημένα σημεία, όχι μόνο των κατοίκων της πόλης, αλλά και όσων εκδρομέων επισκέπτονται τα αξιοθέατα και τους κοντινούς τουριστικούς πόλους έλξης, όπως τους Δελφούς , την Αράχωβα ή το χιονοδρομικό κέντρο Παρνασσού.

Η απόσταση από την Αθήνα για την πρωτεύουσα της Βοιωτίας, την Λιβαδειά, είναι 140 χιλιόμετρα από την εθνική οδό Αθηνών-Λαμίας και τον δρόμο Κάστρο-Ορχομενού. Συγκεκριμένα, στα 95 περίπου χιλιόμετρα από την Αθήνα θα συναντήσετε την λίμνη Υλίκη στα δεξιά σας. Εμείς, τα είδαμε όλα αυτά.

Μερικά πράγματα, δεν περνάνε έτσι γρήγορα από τη θύμηση μας. Είναι υπέροχες στιγμές που έρχονται και ξανάρχονται στο μυαλό μας, μέσα από τις φωτογραφίες που μας έστειλαν από το δεκαήμερο ταξίδι τους στη Χαβάη, πριν λίγο καιρό… Έχετε δει ήδη αρκετά δημοσιεύματα, αλλά υπάρχει χώρος και για ένα ακόμα.

Φυσικά μπορούμε να ξαναδούμε λίγο τι έχουμε γράψει μέχρι τώρα ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ. Και τα παιδιά τώρα που έχουν επιστρέψει στο σπίτι τους, στο Βανκούβερ του Καναδά, θα τις βλέπουν αυτές τις αναρτήσεις στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ, όπως και τη σημερινή ως κάτι ωραίο που έζησαν. Και τώρα αρχίζουν και σκέφτονται τον εαυτό τους το καλοκαίρι στην Ελλάδα.

Πριν όμως μια βόλτα από το Μπελίζ επιβάλλεται. Να δουν κι εκεί το σπίτι τους, αν χρειάζεται κάτι και τι κινήσεις θα κάνουν για να οδηγηθούν στα καλύτερα αποτελέσματα. Δικαιωματικά. Έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους για να το φέρουν σ’ αυτό το αξιόλογο επίπεδο. Και το να τρυγήσουν τους καρπούς τους, είναι επιθυμητό.

Αυτές οι αμμουδερές παραλίες θα μείνουν στην καρδιά τους. Να τους θυμίζουν όμορφα πράγματα και να μπορούν να οργανώνουν τα επόμενα. Όσο μπορούν και αντέχουν. Και όσο τους το επιτρέπουν οι δυνάμεις τους, όπως και όλων μας. Δεν είναι τα πάντα δυνατά σ’ αυτό το σύστημα πραγμάτων. Αλλού στοχεύουμε κι άλλα ονειρευόμαστε.