Αρχείο κατηγορίας Τα δικά μου

Έχει πολλούς τρόπους να πεις “Σε σκέφτομαι, σ’ αγαπώ και θέλω να μοιραστώ μαζί σου τη χαρά σου, όπως και τη λύπη σου” Είμαστε πολύ τυχεροί που έχουμε στη ζωή μας καλούς φίλους. Που ζούμε μαζί τους και αναπνέουμε τον ίδιο αέρα. Σίγουρα πολλαπλασιάζουν το οξυγόνο και προσθέτουν πολλαπλά στη ζωή μας! Και τους ευχαριστούμε γι’ αυτό!

Κι έρχονται μ’ αυτά τα λουλούδια και ευχές ξεχωριστές. Δεν αρκούνται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, δεν τους καλύπτουν κάτι τέτοια. Παραμένουν παραδοσιακά “κολλημένοι” στο δώρο τους, μέσω του ανθοπωλείου και μια κάρτα γεμάτη μηνύματα με πολύ αγάπη. Ακόμα και όταν έχουν παραλείψει να βάλουν υπογραφή. Εμείς ξέρουμε για ποιον πρόκειται. Και η αγάπη, όπως είπαμε, απλά πολλαπλασιάζεται.

Λουλούδια λοιπόν! Συνθέσεις κι αρώματα. Κινήσεις γεμάτες ευαισθησία που ξεπερνούν συναισθήματα και έχουν τη δύναμη να εκφραστούν με τον καλύτερο τρόπο. Και τι χαρά που δίνουν! Καθόμασταν και τα βλέπαμε και χαμογελούσαμε με επιδοκιμασία, σαν τα παιδιά. Ναι, αυτό είναι αγάπη! Κι ένα “ευχαριστώ” είναι πάντα λίγο για να καλύψει αυτόν τον ποταμό αγάπης με τα καθαρά και διάφανα νερά του.

Κάποιες φορές ξεπερνιούνται όλες οι γεωγραφικές διαφορές και αποστάσεις. Η αγάπη είναι αυτή που τις μηδενίζει. Ενώνει, ξεσηκώνει, κινητοποιεί! Συναισθήματα πρωτόγνωρα για τους περισσότερους ανθρώπους, σήμερα. Αλλά πόσο χαιρόμαστε όταν ξέρουμε ότι υπάρχουν! Δεν πορευόμαστε μόνοι μας. Έχουμε τους καλύτερους, δίπλα μας, κοντά μας.

Στο ξενοδοχείο ΤΙΤΑΝΙΑ πήγαμε φέτος, στον 11ο όροφο, στο Olive Garden, να πιούμε ένα ποτό (ένα καλό λευκό κρασί, επιλέξαμε εμείς) για να γιορτάσουμε αυτή την όμορφη περίσταση: Τα εννιά (9) χρόνια κοινής ζωής μας με τη Σούλα. Την επέτειο γάμου μας! Απογευματάκι, σε ένα μέρος γνώριμο με όμορφες αναμνήσεις από πολλά πράγματα που μας έχουν γεμίσει και έχουν σημαδέψει την καρδιά μας.

Θα έχουμε βεβαίως ένα ολόκληρο πενθήμερο στη διάθεση μας τον Μάιο, στην Κωνσταντινούπολη, αλλά θέλαμε ακριβώς στην επέτειο του γάμου μας, να θυμηθούμε όμορφα πράγματα. Και δεν υπάρχει κάτι καλύτερο από το να βρίσκεις χρόνο για τον άνθρωπο σου. Χρόνο ευχάριστο, παραγωγικό, χαλαρό, χωρίς έγνοιες για την καθημερινότητα. Κάτι σαν ένα μικρό τάιμ άουτ που δίνει ποιότητα στη ζωή μας.

Και παρά το “τρέξιμο” καταφέραμε χθες να είναι πολύ όμορφα… Αγαπούμε το ΤΙΤΑΝΙΑ. Αν και στο κέντρο της Αθήνας, δυο βήματα από την Ομόνοια στον 11ο όροφο, είναι σα να βρίσκεσαι σε έναν άλλο κόσμο. Χαρήκαμε στιγμές! Αυτές είναι που έχουμε τόσο ανάγκη και αγωνιζόμαστε να το κάνουμε στην καθημερινότητα μας. Και ποιος δεν θέλει να είναι καλά σε μια σχέση; Κανένας δεν θα ξεχώριζε, σ’ αυτό, τον εαυτό του!

Η αλήθεια είναι πως ο καιρός περνά σαν αέρας. Ιδιαίτερα, όταν αυτός περνάει καλά! Για πότε έφυγαν κιόλας 9 χρόνια από τότε που παντρευτήκαμε με τη Σούλα, ούτε που το καταλάβαμε.
Μια σχέση με τα σκαμπανεβάσματα της, αλλά αν τη βάζαμε σε μια ζυγαριά, σαφώς και τα υπέρ θα ήταν πάρα πολύ περισσότερα… Έχουμε μοιραστεί πολλές χαρές, αλλά και δυσκολίες από αυτές που βιώνουν όλοι οι φυσιολογικοί άνθρωποι σ’ αυτή τη ζωή. Και πώς θα γιορτάσουμε φέτος αυτή την επέτειο;
Σχεδιάζουμε να το κάνουμε λίγο διαφορετικά. Και… λίγο αργότερα. 2-7 Μαϊου θα πάμε εκδρομή στην Κωνσταντινούπολη! Το ήθελε πάντα η Σούλα. Κι εγώ που την έχω ζήσει την Πόλη, πολλά χρόνια πριν, σας βεβαιώνω ότι είναι όντως, ένα σταυροδρόμι πολιτισμού, ανάμεσα στη Δύση και την Ανατολή. Αξίζει λοιπόν και θα το τολμήσουμε! Έτσι κι αλλιώς μας αρέσει να γνωρίζουμε νέους τόπους, ανθρώπους, πολιτισμούς.
Και καθώς μεγαλώνουμε, ο 10ος χρόνος θέλουμε να μας βρει να μοιραζόμαστε ακόμα περισσότερα πράγματα και να κάνουμε τη ζωή μας να έχει πιο πολλές ποικιλίες και ενδιαφέροντα. Έχουμε ανάγκη ο ένας τον άλλον. Κι αυτό που ζούμε είναι αληθινή αγάπη και μοίρασμα καρδιάς, το δίχως άλλο!

Πόσες φορές άραγε είχατε την ευκαιρία να ακούσετε κάτι όμορφο και ενθαρρυντικό, στις μέρες μας;
Ιδιαίτερα σε μια εποχή που το μόνο που κυριαρχεί είναι τα ήθη, τα έθιμα και παραδόσεις, όπως αυτά που έχουμε μπροστά μας, της Αποκριάς και της Καθαρής Δευτέρας είναι πολύ σημαντικό να το ζήσετε.

Θα νοιώσετε άλλοι άνθρωποι και δεν πρόκειται να απογοητευτείτε…

Αυτό αποτελεί πρόσκληση και για εσάς που θα θέλατε να ακούσετε μια όμορφη εποικοδομητική Γραφική Ομιλία σε σχέση με την Ανάσταση.

Αν μένετε μακριά από την Αθήνα μην ανησυχείτε.

Ακολουθώντας τον σύνδεσμο πατώντας ΕΔΩ θα βρείτε μια αίθουσα κοντά σας όπου θα γίνει η ίδια ακριβώς ομιλία.

Το ίδιο θα γίνει, Σάββατο 16 ή Κυριακή 17 Μαρτίου, σε ολόκληρο τον κόσμο. Δείτε περισσότερα ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Αναμνήσεις χθες, σχέδια σήμερα! Αυτά κάνουν οι άνθρωποι… Στο βαθμό που είναι ρεαλιστικά και μπορούν να επιδιώκουν τους στόχους, αυτά είναι όμορφα. Βεβαίως, δεν θέλουμε να βγάλουμε από τα σχέδια μας τις βόλτες μας κάτω από τη φωτισμένη Ακρόπολη, περπατώντας στον πεζόδρομο της Αποστόλου Παύλου, από τη μεριά του Θησείου. Όχι με τίποτα, δεν θέλαμε να μην κάνουμε αυτή τη διαδρομή…

Κι επίσης πάντα θα μας γεμίζει η επαφή μας με τη θάλασσα ακόμα κι αν είναι γεμάτη βότσαλα όπως αυτή. Να ακούς τον ήχος από τον παφλασμό των κυμάτων που σκάνε πάνω τους, δεν υπάρχει πιο όμορφη και πιο ήρεμη προσέγγιση. Ακόμα κι όταν αυτό το όμορφο τοπίο στη φωτογραφία σε δυσκολεύει ιδιαίτερα να περπατάς με άνεση πάνω σ’ αυτές τις μεγάλες πέτρες. Ακόμα και τότε!

Θα συνεχίσουμε να ζούμε σε πόλεις γεμάτες από μπετόν με πολλούς ανθρώπους κι ας μην τους βλέπουμε. Όλοι πια έχουν μια τάση ιδιώτευσης και απομόνωσης. Και ο φόβος κυριαρχεί, ενώ έχει χαθεί η εμπιστοσύνη στο να μπορείς να μοιραστείς πράγματα, μαζί τους. Ας είναι. Πάντα το σύστημα θα είναι ευάλωτο και οι ρωγμές του θα μας επιτρέπουν να κάνουμε σχέδια και όνειρα που μερικές φορές θα καταφέρουμε να υλοποιούμε.

Σε καμιά περίπτωση όμως, δεν πρόκειται να μένουμε μακριά από τη φύση. Έχουμε μάθει να δημιουργούμε ευκαιρίες όταν δεν υπάρχουν από μόνες τους και δεν θέλουν μερικά πράγματα να τα αφήνουμε στην τύχη τους. Το καλύτερο είναι να είμαστε εκεί, να περπατούμε ανάμεσα τους, όπως εδώ στη Πάρο που πέρσι είχαμε πάει για δέκα μέρες και περάσαμε υπέροχα… Τα σχέδια και η υλοποίηση τους είναι δική μας υπόθεση.

Και οι άνθρωποι κάνουν απολογισμούς στη ζωή τους. Αλλά εμείς θα αποφύγουμε να κινηθούμε στα τετριμμένα. Αντιθέτως διαλέγουμε τέσσερις όμορφες στιγμές από τη χρονιά που πέρασε και τις αξιολογούμε πως ήταν από τις καλύτερες μας. Όπως αυτή εδώ στην Πάρο με τον Στηβ, την Έστερ και τα παιδιά τους, Βικτώρια και Χλόη, σε μια βραδιά για την επέτειο των γάμων τους…

Ή εδώ σε μια ταβέρνα στη Σπάρτη όταν μια μέρα πήγαμε εκδρομή από τη Μάνη στη Σπάρτη για να περπατήσουμε στην καστροπολίτεια του Μυστρά με τον Κώστα, την Άννυ και τα παιδιά τους, Δημήτρη και Άντωνη. Περάσαμε και μαζί τους πολύ όμορφα καθώς στη συνέχεια, μαζί, οργανώσαμε με υποδομές για να είναι κατοικήσιμο το σπίτι τους στη Νισαίας 7 στα Σεπόλια. Περιμένουμε και του χρόνου και τις δυο οικογένειες.

Φέτος καταφέραμε να πάμε ύστερα από πέντε χρόνια στο πατρικό μου, στο χωριό και να καθίσουμε 16 μέρες, δίπλα στη αδελφή μου Μαλάμω που στη χρονιά που πέρασε κατάφερε να πάει δυο φορές με τον Νίκο. Κάναμε αρκετές δουλειές, αλλά δεν χάσαμε ούτε τις βόλτες μας, ούτε τη χαρά, να μοιραστούμε στιγμές με φίλους, όπως εδώ, με την Αριστέα που ήρθε γι’ αυτό το σκοπό, σπίτι μας…

Στα θετικά καταγράφω και την εκδρομή που κάναμε με παρέα φίλων ανήμερα των Χριστουγέννων, στο Πλανητέρο ένα υπέροχο πλατανόδασος με τρεχούμενα νερά και πέστροφες. Είχαμε τη δυνατότητα να περπατήσουμε σ’ αυτό το μοναδικό τοπίο (κι αν ήταν ωραίο με γυμνά τα κλαδιά των πλατάνων από το φύλλα τους, φανταστείτε πώς θα είναι το καλοκαίρι). Πάντα είναι εποικοδομητική, μια τέτοια συναναστροφή.

Βρέθηκα την περασμένη Τρίτη στο ΚΑΤ, για κάποιον φίλο. Είχα τον χρόνο και περπάτησα μέσα στο μεγάλο αυτό νοσοκομείο της Αθήνας. Ιδιαίτερα στην πίσω πλευρά του, εκεί όπου «φιλοξενήθηκα» για δέκα μέρες το 2012, ύστερα από ένα ατύχημα με τη μηχανή μου. Κι αυτή τη μεταλλική σκάλα που βλέπετε, την ανεβοκατέβηκα πολλές φορές για να φτάσω στο θάλαμο που ήταν το κρεβάτι μου. Γενικά ένοιωθα, νόμιζα, ότι ήμουν καλά , οπότε το είδα κάπως ως ιδιόμορφες «διακοπές».

Φυσικά δεν θα σύστηνα τέτοιες διακοπές, ούτε στο χειρότερο εχθρό μου. Αλλά σε ότι με αφορά, πραγματικά δεν πέρασα άσχημα. Σ’ αυτό εδώ το καφέ, πέρασα πολλές ώρες, γευόμενος τα καλούδια του, πέρα από τα όσα μου πρόσφεραν στο μενού ως ασθενή. Το θεωρούσα μικρό και τότε, μπορούσα να κάνω το κάτι παραπάνω. Εδώ, είδα φίλους που ήρθαν να με επισκεφτούν, τότε από αγάπη και τους ευχαριστώ ακόμα και τώρα. Δείτε μερικές αναρτήσεις που έκανα από το θάλαμο μου εκείνες τις μέρες ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Παρ’ όλο που το ΚΑΤ είναι νοσοκομείο που προσφεύγουν άνθρωποι, συνήθως έπειτα από κάποιο ατύχημα, εξυπηρετεί και για άλλα ζητήματα υγείας. Προσωπικά έχω καλές αναμνήσεις. Ήταν Οκτώβρης, θυμάμαι, και όχι τόσο κρύος ο καιρός, οπότε και από αυτή την άποψη τα πράγματα ήταν καλά. Κι αυτή η βουκαμβίλια η θεόρατη, είναι πάντα εκεί να ομορφαίνει τη ζωή ανθρώπων που έχουν ανάγκη από αισιοδοξία για τη ζωή.