Αρχείο κατηγορίας Καθημερινότητα

Κάποιοι λένε ότι πήρε το όνομά της, η οδός Παραμυθίας το πήρε από την ομώνυμη ορεινή πόλη της Θεσπρωτίας. Άλλοι πάλι ότι προέρχεται από τον αρχαιότερο τίτλο της Παρηγορήτριας Παναγίας. Οι πιο ονειροπόλοι δε (ανάμεσα σε αυτούς κι εγώ) ότι κρατάει από τους λαϊκούς μύθους που έπλασαν τις παιδικές μας αναμνήσεις.

Η οδός Παραμυθίας –όπως επίσημα αναγράφεται– ή Παραμυθίας –μια και αρκετοί θαμώνες βρίσκουν πιο γουστόζικη αυτήν την εκδοχή– είναι κάπου μεταξύ κέντρου και απόκεντρου. Πέρα από το νοητό σύνορο της Μεγάλου Αλεξάνδρου και δίπλα από τις ράγες της Κωνσταντινουπόλεως, ο sui generis δρόμος βρίσκεται –μόλις για λίγα μέτρα– έξω από την πολύβουη πιάτσα του Κεραμικού κι εμπλουτίζει χρόνο με το χρόνο το οπλοστάσιό της.

Σ’ αυτό τον πεζόδρομο περπατήσαμε με τη Σούλα. Όχι για πρώτη φορά. Μα ς αρέσει και μάλλον θα το ξανακάνουμε. Πήραμε μερικές φωτογραφίες για να τις μοιραστούμε μαζί σας. και όπως κάνουμε πάντα ψάξαμε για πηγές προκειμένου να πάρουμε στοιχεία έτσι ώστε η περιήγηση μας να είναι όσιο πιο αξιόπιστη γίνεται. Σ΄ αυτή την περίπτωση χρησιμοποιήσαμε το περιοδικό πόλης ΑΘΗΝΟΡΑΜΑ.

Το “Βρυσάκι”, Βρυσακίου 17 κοντά στο Μοναστηράκι, είναι ένας προσεγμένος πολυχώρος, καλαίσθητος με ευγενικό προσωπικό. Καλή επιλογή για καφέ ή για ένα σνακ μετά την βόλτα στην περιοχή. Το κάναμε την περασμένη Κυριακή με τη Σούλα και το χαρήκαμε πραγματικά. Ο καιρός ήταν καλός. Κι αυτό μας έκανε κι εμάς καλό, προκειμένου να ξεφύγουμε από το μικρό κρυωματάκι που φέραμε από την Πόλη.

Συνηθίζουμε να διαβάζουμε στο Tripadvisor κριτικές από τους πελάτες, όταν πρόκειται να πάμε για πρώτη φορά σε ένα νέο χώρο. Να, παίρνουμε μια πρώτη γεύση. Φυσικά δεν είναι απόλυτο ότι αυτοί που γράφουν εκεί την εμπειρία τους, έχουν τα ίδια με μας κριτήρια. Γι’ αυτό και πολλές φορές είναι αλληλοσυγκρουόμενα. Δείτε ΕΔΩ ένα δημοσίευμα από το αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ για να γνωρίσετε τον γύρω χώρο.

Πρόκειται για μια παλιά μονοκατοικία, πολύ ιδιαίτερης αρχιτεκτονικής διαρρύθμισης, με εσωτερική αυλή. Ο χώρος είναι υπέροχος, σαν να μπαίνεις σε ένα σπίτι της παλιάς Αθήνας. Το καφέ μια χαρά και η εξυπηρέτηση σχετικά γρήγορη, μιας και το μαγαζί είναι πάντα γεμάτο… Η νεαρή σερβιτόρος μας φάνηκε άψογη στην εξυπηρέτηση.

Ήταν 1960 όταν ο Μιχαήλ Κατουμάς άνοιξε στο 14 της οδού ένα μικρό μαγαζάκι με λίγα αλλά πρωτοποριακά είδη για την εποχή. Πήγε τόσο καλά που σε τέσσερα χρόνια μεταφέρθηκε σε μεγαλύτερο χώρο, στο νούμερο 23 του ίδιου δρόμου. Όταν και αυτό αποδείχθηκε ανεπαρκές, το 1970 η επιχείρηση μετακόμισε στο 15-19

Ήρθε η ώρα όμως για το γνωστό μαγαζί να εγκαταλείψει το κέντρο – πριν το «εγκαταλείψει» εκείνο. «Άλλαξαν οι χρήσεις, άλλαξε το πελατειακό κοινό. Οι τρεις όροφοι πάνω από εμάς έχουν γίνει aibnb, φτάνει η ώρα μας σιγά σιγά», λέει ο κ. Σπύρος. Δεν φταίει όμως μόνο αυτό. «Έχουν αλλάξει οι ανάγκες, τα ηλεκτρονικά φθίνουν, οι επισκευές επίσης, οι βιομηχανίες έκλεισαν, δεν φτιάχνεται τίποτα στην Ελλάδα.

Κάποτε ήμασταν οι προμηθευτές μεγάλων εργοστασίων. Σε σχέση με το 2000, ο τζίρος μας έχει μειωθεί στο 1/20». Τα παιδιά του έχουν ακολουθήσει άλλους δρόμους, οπότε η δική του απόφαση είναι μονόδρομος. «Ηταν απανωτά τα οικονομικά χτυπήματα, αλλά είμαι υπερήφανος που αντέξαμε χωρίς χρέη. Ομως από 7 ετών είμαι εδώ μέσα. Είναι στενάχωρο…». Δείτε κι αυτό ΕΔΩ το ρεπορτάζ της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ

Το κάνουμε πολύ συχνά. Και όχι χωρίς λόγο. Έχουμε τους πιο σημαντικούς. Να βρούμε, αν είναι δυνατόν, ανθρώπους στα σπίτια τους που να έχουν τη σωστή διάθεση καρδιάς, για να ακούσουν τις ζωοσωτήριες αλήθειες που θέλουμε να τους μεταφέρουμε ως καλά νέα. Δεν είναι εύκολα τα πράγματα, αλλά χαιρόμαστε όταν το κάνουμε.

Εδώ βρισκόμαστε στην οδό Ιωαννίνων, σχεδόν παράλληλος της Πέτρας. Σάββατο πρωί. Κάποιοι λείπουν στις δουλειές τους ή μπορεί και να κοιμούνται ακόμα. Κυκλοφορούν ελάχιστοι άνθρωποι και δεν έχει να κάνει αυτό με τον καιρό. Όταν τραβήχτηκαν οι φωτογραφίες ήταν μια μέρα όμορφη, ηλιόλουστη. Και νομίζω ότι αυτό φαίνεται στις φωτογραφίες.

Αν και ο Κολωνός ως συνοικία έχει μια ανάπτυξη τα τελευταία χρόνια, καθώς έχουν “σηκωθεί” πολλές νέες σύγχρονες οικοδομές, εντούτοις δεν παύουν να υπάρχουν και οικόπεδα παραμελημμένα, όπως αυτό της φωτογραφίας. Φυσικά οι… εικαστικές τύπου παρεμβάσεις γκράφιτι, είναι για γέλια και για κλάματα. Υπάρχουν και είναι εκεί, δίπλα μας.

Από προσωπική εμπειρία, αυτοί οι άνθρωποι φτιάχνουν την καλύτερη πίτσα που έχουμε φάει. «Γαλήνη», η πιτσαρία στα Σεπόλια, Γερακίου 24 και Αμφιαράου, στην Αθήνα. Φέρνουν και με ντελίβερι στο σπίτι σας, αρκεί να την παραγγείλουμε στο 210513 9971. Σε λιγότερο από μισή ώρα είναι ζεστή σπίτι μας, στον Κολωνό!

Η πιτσαρία «Γαλήνη» στα Σεπόλια προσφέρει παραδοσιακή πίτσα και ιταλικές σπεσιαλιτέ από το 1990. Έχοντας αποκτήσει πιστούς πελάτες, όλα αυτά τα χρόνια, αποτελεί εγγύηση για την ποιότητα των προϊόντων και τις αυθεντικές σπιτικές γεύσεις. Και εκεί φυσικά, στο μαγαζί, μπορείς να την απολύσεις, είτε μέσα αν είναι χειμώνας, είτε έξω,

Το περιβάλλον είναι φιλόξενο και ζεστό και η εξυπηρέτηση άψογη. Δοκιμάστε υπέροχη πίτσα με μοτσαρέλα, χωριάτικη, με μανιτάρια και πολλούς ακόμα λαχταριστούς συνδυασμούς, δροσερές σαλάτες, ζυμαρικά και antipasti. Ότι σας λέμε εδώ είναι ελεγμένο, από πρώτο χέρι. Δεν μεταφέρουμε απόψεις τρίτων. Αυτός είναι ο ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗΣ.

Μια υπέροχη ώρα! Απογευματάκι… Ο ήλιος έχει ή ετοιμάζεται να πάει προς τη δύση του, στο πιο τουριστικό και πολυπερπατημένο μέρος της Αθήνας, στο πεζόδρομο της Διονυσίου Αρεοπαγίτου, στο ύψος του Ωδείου Ηρώδου του Αττικού που παίζονται ακόμα παραστάσεις το καλοκαίρι με εξαιρετική ακουστική.

Τον Απρίλη δεν έχουν ξεκινήσει, ακόμα. Αλλά με βάση τον κόσμο που είδαμε να κινείται στους χώρους, η τουριστική σεζόν έχει ανοίξει, ήδη… Και οι θερμοκρασίες αρκετά ψηλές για την εποχή, τόσο που στα ρεπορτάζ της τηλεόρασης, ένα μεγάλο μέρος του χρόνου των ειδήσεων καταναλώνεται στα πρώτα μπάνια στη θάλασσα, αν και παγωμένη ακόμα.

Αγαπώ τα μέρη αυτά. Και η Σούλα το ίδιο. Και συχνά επιλέγουμε να περπατήσουμε στους δρόμους από το σταθμό του ΗΣΑΠ στο Θησείο, την Αποστόλου Παύλου, τη Διονυσίου Αρεοπαγίτου, την Βύρωνος, την Τριπόδων και την Αδριανού για να επιστρέψουμε στη βάση μας. Και κάπου ενδιάμεσα θα κάνουμε μια στάση, να πιούμε ένα ποτό και να ξεκουραστούμε λίγο από το περπάτημα.

Τους είδαμε, μας άρεσαν και τους… φωτογραφήσαμε! Ο ευκάλυπτος είναι αγγειόσπερμο, δικότυλο, ιθαγενές φυτό και ανήκει στην τάξη Μυρτώδη και στην οικογένεια των Μυρτίδων. Περιλαμβάνει 550 περίπου είδη μεγάλων ως επί το πλείστον δέντρων που καλλιεργούνται στις εύκρατες περιοχές για εμπορική εκμετάλλευση και για τη σκιά τους.

Τα φύλλα του είναι μακριά, δερματώδη και κρέμονται από το δέντρο. Ο καρπός είναι κάψα που περιβάλλεται από μία θήκη και περιέχει πολλά μικρά σπόρια ενώ τα άνθη όταν ανοίγουν ενώνονται μεταξύ τους σχηματίζοντας ένα μικρό δοχείο. Τα φύλλα πολλών ειδών περιέχουν ένα έλαιο γνωστό και ως ευκαλυπτέλαιο που χρησιμοποιείται στη φαρμακευτική σε διάφορα σπρέι κατά της ρινικής καταρροής.

Από τον κορμό κάποιων άλλων ειδών λαμβάνεται η ρητίνη, χρήσιμη στη βυρσοδεψία και στη φαρμακευτική. Τα δέντρα είναι ψηλά και μπορούν να φτάσουν σε ύψος και τα 90 μέτρα και η περιφέρεια του κορμού τα 8 μέτρα. Είναι τα ψηλότερα ανθοφόρα φυτά. Εντάξει ότι κι αν λένε στο WIKIPEDIA, εγώ τέτοιους ευκαλύπτους δεν έχω δει ακόμα στην Ελλάδα