Αρχική » Καθημερινότητα (Σελίδα 19)
Αρχείο κατηγορίας Καθημερινότητα
Λίγο πάνω από την πλατεία Κυψέλης, στο παπουτσίδικο

Η καθημερινότητα και όχι μόνο, μας έφερε στην πλατεία της Κυψέλης στην επάνω μεριά της, εκεί που αρχίζει η οδός Υακίνθου. Στο νούμερο 6-8 είναι το παπουτσίδικο του φίλου μου Ιάσωνα. Φοβερός μάστορας. Έδωσε ξανά ζωή σε παπούτσια που, μάλλον έπρεπε να ξεχάσουμε την ύπαρξη τους. Πήγα χθες να τα πάρω. Έβλεπα το αποτέλεσμα και δεν πίστευα τα μάτια μου.

Ο Ιάσωνας έχει πολύ κόσμο που τον εμπιστεύεται στα παπούτσια του. Και είναι που κι εκείνος αγαπάει τη δουλειά του και τα προσέχει σαν τα παιδιά του. Τα φροντίζει, τους ξαναδίνει ζωή, επειδή όπως λέει ο ίδιος αυτά είναι “ζωντανοί οργανισμοί” που χρειάζονται αγάπη. Καθόλου τυχαίο λοιπόν που τον προτιμούν οι πελάτες του, μόνιμοι επί το πλείστον.

Θα θέλατε να ξέρετε μερικά στοιχεία γι’ αυτή τη συνοικία της Αθήνας; Σύμφωνα με τη Wikipedia η Κυψέλη είναι περιοχή της Αθήνας, στην 6η δημοτική κοινότητα του Δήμου Αθηναίων, με πληθυσμό περίπου 65.000 κατοίκους. Βρίσκεται 1,5 με 3 χιλιόμετρα βόρεια από την Πλατεία Ομονοίας, ανατολικά της οδού Πατησίων και βόρεια του Πεδίου του Άρεως.

Κέντρο της είναι η Πλατεία Κυψέλης, η οποία επισήμως φέρει την ονομασία Πλατεία Κανάρη, προς τιμήν του ήρωα Κωνσταντίνου Κανάρη, ο οποίος κατοικούσε επί σειρά ετών στην περιοχή και συγκεκριμένα στη (σημερινή) οδό Κυψέλης 56, όπου υπάρχει αναμνηστική πλακέτα προς τιμήν του. Ομολογώ, το τελευταίο δεν το γνώριζα κι ας έχω πάει πολλές φορές από εκεί.
Ταξίδι στην ιστορία του καφέ από το 1890 ως σήμερα

Ο καφές είναι κάτι περισσότερο από ένα απλό ρόφημα. Είναι μια τέχνη, μια παράδοση και μια καθημερινή απόλαυση για εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο. Στο Σύνταγμα στο κέντρο της Αθήνας, στην οδό Πραξιτέλους 4 βρίσκεται ένα μικρό στολίδι για τους λάτρεις του καφέ, το Καφεκοπτείο «η Γωνιά του Καφέ». Ένα μαγαζί με βαθιές ρίζες και πλούσια ιστορία που ξεκινά από το 1890!

Η ιστορία του καφεκοπτείου ξεκινά πριν από περισσότερα από 130 χρόνια, όταν ο άνοιξε το καφεκοπτείο στην καρδιά της Αθήνας. Ήταν μια εποχή όπου ο καφές άρχισε να γίνεται δημοφιλής και οι άνθρωποι αναζητούσαν την καλύτερη ποιότητα και γεύση. Οι πρόγονοί μας με το πάθος και την αγάπη τους για τον καφέ, κατάφεραν να δημιουργήσουν έναν χώρο όπου οι πελάτες μπορούσαν να αγοράσουν φρέσκο και αρωματικό καφέ, καβουρδισμένο και ψημένο με μεράκι και προσοχή στη λεπτομέρεια.

Σήμερα, το καφεκοπτείο συνεχίζει να διατηρεί τις παραδόσεις και την ποιότητα που το έχουν καθιερώσει ως ένα από τα κορυφαία της Αθήνας. Ο Γρηγόρης Αρμενάκος, γιός του Ηλία, συνεχίζει την οικογενειακή παράδοση με τον ίδιο σεβασμό και την ίδια αφοσίωση στο προϊόν και στους πελάτες. “Με σεβασμό πολύ στο προϊόν και σε εσάς,” λέει ο Γρηγόρης, και αυτό φαίνεται σε κάθε πακέτο καφέ που δίνει. Τα στοιχεία για τη “Γωνιά του καφέ” τα πήραμε από το site https://kolokotroni.gr/

Τα ΕΛΤΑ και πως ΔΕΝ… εξυπηρετούν τον πολίτη

Δεν ξέρω αν σας έχει συμβεί. Να είστε σπίτι, βεβαιωμένα, να μη χτυπήσει ποτέ το θυροτηλέφωνο και καθώς πας να φύγεις να ρίχνεις μια ματιά στο γραμματοκιβώτιο και να διαπιστώνεις ότι σου έχουν αφήσει σημείωμα ότι τάχα μου δε σε βρήκαν για να σου παραδώσουν το δέμα για το οποίο πληρώθηκαν και να σε στέλνουν στο ταχυδρομείο για να το πάρεις την επομένη. Ναι τα κάνουν αυτά τα ΕΛΤΑ, δυστυχώς. Και δεν είναι τίποτα το τρομερό, επειδή τα ΕΛΤΑ είναι πολύ κοντά στο σπίτι μας, αλλά συνήθως πρέπει να περιμένεις στην ουρά καμιά ώρα για να εξυπηρετηθείς…
Οι εφημερίδες, κρεμασμένες στα… μανταλάκια

Τίποτα δεν έχει αλλάξει στην εποχή της υπερπληροφόρησης του διαδικτύου. Οι εφημερίδες συνεχίζουν να κρατούν ένα μεγάλο μέρος στην καρδιά των ανθρώπων, ιδιαίτερα των κάπως πιο μεγάλων, όπως εμείς. Τα εξώφυλλα των εφημερίδων εκθέτουν την πραμάτεια τους. Η φωτογραφία είναι αληθινή, πρωτότυπη και τραβήχτηκε χθες σε ένα δρόμο πάνω από την πλατεία της Κυψέλης. Κύπρου και Υακίνθου. Και με πήγε 50 χρόνια πίσω…
Μια βόλτα στην άδεια Αθήνα. Πλατεία Μεταξουργείου!

Οι άνθρωποι που εργάζονται, ψάχνουν ευκαιρίες για να ξεκουραστούν λίγο. Λογικό. Κάποιοι, απλά κάθονται λίγο παραπάνω στο κρεβάτι τους. Έχουν αυτό που τις καθημερινές μέρες, τους λείπει. Είναι εκτός προγράμματος κι αυτό τους αρέσει. Και κάνει και την Αθήνα αγνώριστη, καθώς μέρες που είναι, κυκλοφορούν όλο και λιγότεροι άνθρωποι. Εδώ, η είσοδος στην πλατεία Μεταξουργείου χθες γύρω στις 11 το πρωί από την οδό Αχιλλέως..

Άλλοι πάλι φεύγουν σε μικρές εκδρομές έξω από την Αθήνα, Όσοι μπορούσαν το έκαναν από την Παρασκευή που μας πέρασε και κάποιοι της τελευταίας στιγμή το έκαναν χθες. Ή και σήμερα, για μια μονοήμερη εκδρομή… Κι εδώ η πλατεία Μεταξουργείου ή Καραϊσκάκη με φόντο το κλασικό ξενοδοχείο STANLEY. Και ποιος δεν έχει περάσει από εκεί; Ποιος δεν το γνωρίζει;

Κι εδώ η Αγίου Κωνσταντίνου. Μονόδρομος. Ξεκινάει μέσα από την πλατεία Ομονοίας και καταλήγει εδώ στην πλατεία Μεταξουργείου. Αλλά όπως μπορείτε να δείτε, δεν είχε κίνηση χθες, Κυριακή το μεσημεράκι. Είναι αυτό που σας λέμε. Πολλοί μόνιμοι κάτοικοι των Αθηνών έχουν φύγει, για λίγο, εκτός. Επωφελήθηκαν και από τη σημερινή αργία που καθώς είναι στην αρχή της εβδομάδας προστίθεται στο Σαββατοκύριακο.

Γυρίσατε τους δείκτες του ρολογιού σας, μία ώρα πίσω;

Η χειμερινή ώρα, κατά την οποία γυρίζουμε τους δείκτες μία ώρα πίσω, ισχύει από την τελευταία Κυριακή του Οκτωβρίου 2024. Επομένως την ώρα 04:00 τα ξημερώματα σήμερα, γυρίζουμε τα ρολόγια μας μία ώρα πίσω, δηλαδή να δείχνουν 03:00. Ξεκινά έτσι η εφαρμογή του μέτρου της χειμερινής ώρας, σύμφωνα με την Οδηγία 2000/84 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 19/01/2001. Μην ανησυχείτε για τα κινητά τηλέφωνα και τα κομπιούτερ. Το κάνουν από μόνα τους.
Στοές της Αθήνας, που μας αρέσει να τις περπατάμε

Πολλές φορές οι διάφορες δουλειές μας φέρνουν στο κέντρο της Αθήνας. Κι ένα χαρακτηριστικό τους είναι οι στοές που έχουν. Έχω ξαναγράψει για αυτές, δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ. Τεράστιες οικοδομές, χρισμένες σε μια άλλη εποχή, για τις ανάγκες των μαγαζιών ή των επιχειρήσεων που στέγαζαν, είχαν συνήθως εσωτερικά περάσματα τα οποία έδιναν τη δυνατότητα στους ανθρώπους, να έχουν πρόσβαση και να περιηγηθούν στους διάφορους ορόφους.

Αλλά, βέβαια, αυτές οι στοές δεν έμεναν έτσι. Αξιοποιούνταν! Όλο το ισόγειο το εκμεταλλεύονταν εμπορικά με μικρά μαγαζιά ή καφέ – μπαρ. Έτσι δεν ήταν απλά ένα πέρασμα οι στοές, αλλά και τόποι συνάντησης και επικοινωνίας, με φίλους και παρέες. Ακόμα συμβαίνει αυτό στις μέρες μας. Και μπορείς να το δεις αυτό, περπατώντας ανάμεσα σε τέτοια μαγαζιά. Όπως εδώ, που βλέπετε ένα μικρό ανθοπωλείο!

Μ’ αρέσει κι αρέσει και στη Σούλα να “εξερευνούμε” τέτοιους τόπους. Όλο και κάτι καλό βρίσκεις σε μαγαζιά, ιδίως μικρά μπαράκια που οι άνθρωποι τα δουλεύουν με μεράκι και κάνουν μεζέδες και ποτά γι’ αυτός που ξέρουν να απολαμβάνουν μικρά, αλλά ωραία σε ποιότητα, πράγματα. Επειδή τελικά, αυτά είναι που φέρνουν την ομορφιά και προσθέτουν στην ποιότητα της ζωής.
























Δυστυχώς αυτή είναι η κατάντια του κράτους (όχι της Χώρας) και της τωρινής αδιάφορης τοπικής αυτοδιοίκησης!! Κρίμα....! Δεν υπάρχουν άνθρωποι…