Αρχείο κατηγορίας Ζωή

Περπατώντας στην Αθήνα, οδός Πατησίων, κάπου κοντά στις πλατείες Ομονοίας και Κάνιγγος. Θα το έχετε δει αυτό το ξενοδοχείο στην οδό Χαλκοκονδύλη. Έψαχνα να βρω ένα ανταλλακτικό για το στυλό μου. Και ήξερα ότι εδώ, στην Πατησίων θα έβρισκα τα παλιά βιβλιοχαρτοπωλεία, για να το ζητήσω. Νόμιζα, γιατί δεν υπήρχε πια, ούτε ένα. Όλα έχουν κλείσει. Φοβερό αυτό…

Αλλά, γιατί μου κάνει εντύπωση; Οι νέοι δεν γράφουν πια. Δεν χρησιμοποιούν, ούτε στυλό, ούτε χαρτί, Τάχα μου το κάνουν από οικολογική ευαισθησία, αλλά στην πραγματικότητα τη ζημιά την έκαναν τα σμάρτφον, τα νέας γενιάς κινητά τηλέφωνα. Εδώ γράφουν και σχολιάζουν ψηφιακά. Και νομίζουν ότι το χαρτί και το στυλό είναι πια ξεπερασμένα. Πόσο λάθος κάνουν!

Κούνια που τους κούναγε! Οι τεχνολογίες έρχονται και παρέρχονται, αλλά κάποια πράγματα παραμένουν κλασικά στο χρόνο. Είναι ωραίο να προσαρμοζόμαστε σε ότι μας εξυπηρετεί, αλλά να μην ξεχνάμε και τα βασικά πράγματα. Η δική μου γενιά έτσι μεγάλωσε. Και με το στυλό και το χαρτί ελέγχει καλύτερα τη σκέψη όταν χρειάζεται να τη βάλει σε μια τάξη. Έτσι γράφεται ο ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗΣ. Εσείς βέβαια τον βλέπετε και τον διαβάζετε μέσω του διαδικτύου, ψηφιακά. Αλλά αυτό είναι η δεύτερη φάση…

Η χασαποταβέρνα του “Λάμπρου” στην Πάρνηθα είναι γνωστή στους αναγνώστες μας από τα δημοσιεύματα που έχουμε κατά καιρούς κάνει στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ. Δείτε μερικά ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ. Και αφήστε τη φαντασία σας να… καλπάσει στα μέρη αυτά τα υπέροχα. Θα βοηθήσουμε κι εμείς λίγο με τις φωτογραφίες που πήραμε.

Ηρεμία, ησυχία, χαλάρωση, θα βρεις εκεί. Ξεχνάς για λίγο όλα τα δύσκολα και το χαμόγελο του ιδιοκτήτη, του Κώστα, σου φτιάχνει αμέσως τη διάθεση. Τα δε κρέατα του, στα κάρβουνα απογειώνουν τη γεύση. Όλα από το Κατσιμίδι, όπως και το κρασί που σερβίρει και είναι ιδανικό για να αντιμετωπίσεις το κρύο που υπάρχει στην περιοχή.

Απλά πράγματα. Κυριολεκτικά χασαποταβέρνα. Με τζάκι που το βρήκαμε αναμμένο και το απολαύσαμε, καθώς μας έδωσε ένα τραπέζι, δίπλα του. Το χρειαζόμαστε σαν αλλαγή από τον καιρό που στην Κρήτη ήταν καταστροφικός και πήρε μαζί τους ανθρώπινες ζωές, όπως είδαμε στη προχθεσινή ανάρτηση επικαιρότητας. Δες ΕΔΩ. Στη ζωή, υπάρχουν όλα.

Αυτή την εικόνα, ίσως τη θυμάστε, ίσως και όχι… Είναι δική μας και την είχαμε δημοσιεύσει στον παλιό ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ πριν από τρία χρόνια, τότε που είχαμε πάει μια βόλτα για ένα τριήμερο στην Αρεόπολη που τότε δεν ήταν τόσο γνωστή από τη “ΓΗ της Ελιάς”.

Δυο πράγματα καθόρισαν τη σημερινή ανάρτηση. Ένα κείμενο στο διαδίκτυο, της Μαρίας Κόντη στο site logotypos.gr και μια φωτογραφία από την Μάνη, ενός παιδιού της οικογένειας που είχε τον πύργο στην Αρεόπολη, που μείναμε μερικά βράδια με την Έστερ, την κόρη της Σούλας και τα κορίτσια της.

Δείτε το κείμενο:

Λίγοι άνθρωποι ξεπερνούν τις συμβατικές υποκριτικές συμπεριφορές και είναι ο εαυτός τους κι αυτός ο εαυτός τους συμβαίνει να είναι πραγματικά υπέροχος κι αληθινός. Λίγοι άνθρωποι διατηρούν τη διαρκή αυθεντικότητά τους.

Δεν είναι απλό να είσαι αυθεντικός, ούτε εύκολο, είναι πηγαίο, φυσικό. Όταν συναντάς τέτοιους ανθρώπους, όταν έχεις τη μεγάλη τύχη να τους γνωρίσεις, τους ξεχωρίζεις από την καλοσύνη και τη γλύκα στη φωνή τους, από το πόσο δοτικοί, πηγαίοι, αληθινοί είναι. Λάμπουν τα μάτια τους από χαρά όταν σε βλέπουν, σε χαιρετούν από μακριά, δεν θέλουν με τίποτα να παραλείψουν να σε χαιρετίσουν, σε χαιρετούν μ’ ένα ζεστό πελώριο χαμόγελο χωρίς να είναι ψεύτικο.

Λίγοι άνθρωποι νιώθουν το χαμόγελο τους και δεν είναι ξένο στα χείλη τους. Τα μάτια, το χαμόγελο, το βλέμμα, το ύφος έχει μια συστολή, δεν έχει περηφάνια, αλλά απλότητα, σεμνότητα, ανάλαφρη έκφραση ψυχής. Όταν σε βλέπουν βαθιά μεσ’ τα μάτια το νιώθεις ότι σε καταλαβαίνουν, σε σκέφτονται, σε συναισθάνονται γιατί σε ακούν, δίνουν σημασία στο τι ακριβώς λες, όχι στο περίπου.

Η αγάπη κατοικεί σ΄ αυτές τις ψυχές. Βγαίνει σαν υπομονή, σιωπή όταν χρειάζεται, καλοσύνη, δόσιμο, ενθάρρυνση, νοιάξιμο, λύπη με τη λύπη σου, χαρά με τη χαρά σου, χαμόγελο διαρκές…

Τα μάτια αυτών των ανθρώπων δεν σε κοιτούν, σε «ακούν», σε «αφουγκράζονται», μέσα από βλέμμα καθαρό, χωρίς τίποτα άλλο πίσω απ΄ αυτό κρυμμένο, καμιά άλλη σκέψη που δε φανερώνεται, μονάχα μια σιωπή… καμιά υποκρισία, κανένα συμφέρον, παρά μόνο αγάπη για τον άνθρωπο, αγάπη για τη στιγμή!

Είναι ίσιο το βλέμμα τους, αληθινό, καθαρό. Όταν σε κοιτούν σε υπολογίζουν, σε συμπονούν γιατί «υπάρχεις» γι΄ αυτούς, σε σκέφτονται σαν άνθρωπο, συμπάσχουν μαζί σου, τον εαυτό τους τον βάζουν στην άκρη, δεν σε ανταγωνίζονται, δεν «απειλούνται» από σένα οι απόψεις τους ούτε κανένα «δήθεν» τους, δεν κοιτούν να ωφεληθούν από σένα, αλλά να σε ωφελήσουν.

Ο «πλούτος» τους, η καθαρότητα της ψυχής τους, η γνησιότητα. Είναι αυτό που είναι, τους αρέσει αυτό που είναι και το αγαπούν. Ξέρουν ν΄ αγαπούν κάθε άνθρωπο για ό,τι είναι, για ό,τι μπορεί να είναι! «Παίρνουν» από αυτή την αγάπη, γίνονται σοφότεροι…

Όλα καθαρά…- καρδιά από ατόφιο χρυσάφι- το βλέμμα, το χαμόγελο, ΤΟ ΥΦΟΣ, τα λόγια, το χρώμα της φωνής, η χροιά, μέλι στάζει από στοργή και φροντίδα.

Τις εμπειρίες της ζωής τους τις μάζεψαν για να τις δώσουν… κι αυτές με τρυφερότητα, με τρόπο ωραίο, διακριτικό, ταπεινό, όμορφο. Η προσφορά τους πάντα ανιδιοτελής, ασύλληπτη, σπάνια… Ο καλός τους λόγος πάντα πρώτος. Δοσμένος πλουσιοπάροχα, χωρίς τσιγκουνιά ή φόβους, εγωισμούς και ανασφάλειες, γενναιόδωρα και χωρίς εξαίρεση. Σε όλους!

Ξέρουν να εκτιμούν τους ανθρώπους για ό,τι αξίζουν, όσο είναι αυτό, πολύ ή λίγο. Χωρίς φειδώ η καλοσύνη, η κατανόηση, χωρίς εξαιρέσεις. Απευθύνεται σε όλους, δικούς, φίλους, γείτονες, συνεργάτες, γνωστούς, ξένους, άγνωστους, ανθρώπους που γνωρίζουν ή βλέπουν, για πρώτη φορά!

Άνθρωποι ευγενικοί στην ψυχή και στα λόγια, με όλη τη σημασία της λέξης. Καλοδιάθετοι, ευχάριστοι, συγκαταβατικοί, ωραίοι αφηγητές, όλους τους καλοδέχονται. Δεν διακρίνουν ανάλογα με το πόσο συμφέρον έχουν απ΄ αυτούς ή τι έχουν να αποκομίσουν απ΄ αυτούς ή πόσο γνωστοί τους είναι ή πόσο συγγενείς ή πόσο σημαντική θέση διαθέτουν, ενδεχομένως για να τους βοηθήσουν ή να ωφεληθούν απ΄ αυτούς , η πόση περιουσία ή χρήμα διαθέτουν ή πόσο «πετυχημένοι» είναι ή πόσο «σπουδαίοι» με τη γνωστή έννοια της λέξης, ή πόσα τους έχουν προσφέρει οι άλλοι κι έτσι έχουν υποχρέωση απέναντί τους.

Πικραίνονται εύκολα γιατί κρίνουν με βάση τη δική τους καρδιά. Νομίζουν πως όλοι οι άνθρωποι τους μοιάζουν ή σκέφτονται το ίδιο μ΄ αυτούς. Δεν είναι έτσι όμως. Όταν το αντιλαμβάνονται αυτό λυπούνται… Όπως πολύ εύκολα χαίρονται με τη χαρά τους και τη χαρά των άλλων, άλλο τόσο λυπούνται όταν αντικρίζουν αχαριστία, αδιαφορία, σκληρότητα, αναίδεια, θράσος. Εσωτερικός είναι ο πόνος τους, δεν τον εκδηλώνουν παρά μόνο στους πολύ δικούς τους ανθρώπους ή μετά από χρόνια ή από την καλοσύνη τους τον «καταπίνουν» κι αυτό βέβαια δεν τους κάνει να είναι λιγότερο καλοί ή καλοσυνάτοι, ούτε παύουν να μοιράζουν αγάπη.

Άλλωστε, αυτή η αγάπη τους τρέφει. Κατά βάθος όσο κι αν λυπούνται αυτή η αγάπη, τους τρέφει, δεν ζητούν τίποτα για τον εαυτό τους, μεσ’ απ΄ αυτό που δίνουν χαίρονται, δεν ζητούν τίποτα άλλο, μόνο λίγο σεβασμό. Όταν δεν τους δίνουν είναι λογικό να πικραίνονται και δικαίως… Διότι δεν μπορεί να δίνεις την ψυχή σου και να σου φέρονται άδικα ή σκληρά. Ωστόσο κι αυτό ακόμα το προσπερνούν με την τεράστια υπομονή τους, το δόσιμο και την αγάπη που δεν έχει όριο.

Το βασικότερο προσόν τους, ότι έχουν πολύ καλή σχέση με τον εαυτό τους, αυτός είναι ο εαυτός τους, δεν μπορεί να είναι αλλιώς κι έτσι δεν σταματάει να αναβλύζει από μέσα τους η αγάπη…

Αρκούνται στις μικρές καθημερινές χαρές τις ζωής, έχουν φιλοσοφήσει τη ζωή τους, ξέρουν να ζουν τις στιγμές και όχι μόνο να τις ζουν αλλά και να τις «φτιάχνουν» όμορφες. Αντλούν μεγάλη χαρά από τέχνες που γνωρίζουν καλά και με πολύ μεράκι έχουν αφιερωθεί σ΄ αυτές και εξασκούν ή και από τη δουλειά τους ακόμα που βρίσκουν τον τρόπο να την αγαπήσουν.

Βρίσκονται σε συνεχή προσφορά μέχρι την τελευταία στιγμή της ζωής τους. Τίποτα δεν ζητούν για τον εαυτό τους, όταν ξέρουν πως πλησιάζει το τέλος. Προσπαθούν να μην επιβαρύνουν τους δικούς τους ανθρώπους, ούτε να τους κουράσουν γι΄ αυτό και όσοι τους αγαπούν τους δίνονται χωρίς επίσης να υπολογίσουν τίποτα, καμιά δυσκολία. Η αγάπη πάντα επιστρέφεται. Η αγάπη τους γι΄ αυτούς που αγαπούν δεν έχει όρια και δεν είναι λίγοι αυτοί που αγαπούν, γιατί ξέρουν ν΄ αγαπούν. Δεν φοβούνται να δώσουν την αγάπη γι΄ αυτό και τους δίνεται, τους επιστρέφεται από όλους όσους τους έχουν γνωρίσει.

Όταν φύγουν από τη ζωή το κενό που αφήνουν είναι τεράστιο. Η απουσία τους είναι πάρα πολύ αισθητή μέχρι να αναπληρωθεί με τη «διαρκή παρουσία» τους, γιατί απλούστατα κανείς ποτέ δεν τους ξεχνά. Η ζεστή τους καρδιά έχει αφήσει πίσω της σοφία και πολύ τρυφερότητα. Τυχεροί όσοι τους έζησαν, τους ζουν ή θα τους ζήσουν. Τέτοιοι άνθρωποι… ένας στο εκατομμύριο! Θησαυροί!

Είχαμε την μεγάλη τύχη στην οικογένειά μου- όπως και σε άλλες οικογένειες πιστεύω ότι άλλοι έχουν την τύχη- να μας δοθεί η πολύτιμη αγάπη τέτοιων ανθρώπων, ο πατέρας μου, η αδερφή του. Άνθρωποι που γεννήθηκαν για να «δώσουν»… τον εαυτό τους, την αγάπη τους κι άξιζαν ν΄ αγαπηθούν. Όπου κι αν ακούμπησε το χεράκι τους, το βλέμμα τους άφησαν κάτι αληθινό.

Εμείς δεν τους ξεχάσαμε, ούτε θα τους ξεχάσουμε ποτέ γιατί απλά είναι συνεχώς δίπλα μας, γιατί αληθινές έκαναν τις στιγμές της ζωής μας μαζί τους, γιατί μας έμαθαν να ζούμε κι αυτοί διαρκώς μαζί μας θα ζουν, μ΄ ένα τρόπο μαγικό, μεσ΄ απ΄ τη σκέψη. Ένα Ηπειρώτικο τραγούδι κάπου λέει: «…ήρθες και μας ομόρφυνες τον άσχημο τον τόπο…» έτσι κι αυτοί ήρθαν να ομορφύνουν τον άσχημο τον τόπο…

• Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ, μερικά δημοσιεύματα που κάναμε εμείς τότε, από το αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ…

Θα θυμάστε από τον παλιό ακόμα ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ, από τότε που άρχισα να καταγράφω τις σκέψεις μου στη σελίδα μου στο διαδίκτυο, πάντα πρόβαλλα τα κυκλάμινα. Αγαπούσα πολύ την ομορφιά τους, ιδιαίτερα όταν αυτά ήταν άγρια. Μου τα θύμισαν όλα αυτά αυτά που είδα χθες στην ομάδα “GreekFlora” με φωτογραφίες του Antonios Debegiotis και άνοιξε ο κρουνός της μνήμης.

Θα τα συναντήσετε απρόσμενα περπατώντας στην εξοχή εκεί που δεν το περιμένετε. Μια φορά στην Εύβοια περπατώντας στο χωριό Ζάρκα, όχι στην παραλία αλλά κοντά στον παλιό οικισμό που τώρα τον έχουν αγοράσει Γερμανοί, βρήκα μια τέτοια πατάτα, την πήρα τη φύτεψα σε μια γλάστρα και για αρκετά καλοκαίρια είχα κυκλάμινα κάθε χρόνο. Τι ευλογία!

Αγαπάω αυτή την ομορφιά. Και θα σας θυμίσω μερικά δημοσιεύματα για τα κυκλάμινα από το αρχείο μας, για να μη λέτε ότι υπερβάλω. Καθόλου! Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ. Ελπίζω να κατάφερα να σας παρασύρω στο ξεκίνημα μιας νέας εβδομάδας. Το χρειαζόμαστε για να πάρουμε κουράγιο και δύναμη να συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε για τα καλύτερα που θα έρθουν.

Μια όμορφη φωτογραφία του Thanos Stoupas δημοσιευμένη στο Facebook που όπως λέει ο ίδιος δείχνει «τα χρώματα του Φθινοπώρου στην Πίνδο!». Όντως, πρόκειται για χρώματα που σε ταξιδεύουν και ένα δάσος, όπως η Πίνδος, πάντα θα έχει μεγάλη ποικιλία να παρουσιάσει στον επισκέπτη της.

Τη φωτογραφία την είδαμε δημοσιευμένη στην ομάδα «GreekFlora». Είναι του Sakis Mponias και ο ίδιος την προλογίζει «φθινοπωρινά φρουτάκια, τοπική ονομασία Βούρβαλα, το κανονικό τους όνομα δεν το γνωρίζω» τραβηγμένη κάπου στο Ξηρόμερο, στα Ακαρνανικά όρη και στα όρια της Αιτωλοακαρνανίας… Καλοδεχούμενο, το όνομα, από όποιον το γνωρίζει.

Η φωτογραφία είναι του ή της Uta Vrasna. Απεικονίζει μια Δάφνη ολεοΐδη (Daphne oleoides) και είναι τραβηγμένη στο όρος Παγγαίο. Πρόκειται για έναν θάμνο που φτάνει σε μέγεθος έως και 0,5 m σε ύψος, πολύ διακλαδισμένος – συχνά με γεμισμένη όψη. Τα στελέχη είναι φυλλώδη μόνο στα κορυφαία άκρα.

Πρόκειται πραγματικά για μια περιβαλλοντική καταστροφή. Χθες, καθώς βρεθήκαμε στο Πολυτεχνείο, είδαμε αυτή εικόνα στις μουριές που το περιβάλλουν. Το πρόβλημα είναι πολύ σοβαρό, γι’ αυτό και ο Δήμος Αθηναίων προχωράει στη λήψη επειγόντων μέτρων για την αντιμετώπιση της ασθένειας η οποία έχει προσβάλει έναν σημαντικό αριθμό από τις μουριές που βρίσκονται στα διοικητικά όριά του.

Τα δέντρα έχουν υποστεί βλάβες από ένα ξυλοφάγο έντομο που επηρεάζει κυρίως τον κορμό και τα κλαδιά τους, ενώ, σύμφωνα με γεωτεχνικούς, στο σύνολο των 25.000 μουριών που υπάρχουν σε δρόμους και κοινόχρηστους χώρους της πρωτεύουσας περίπου 1.300 έχουν εκδηλώσει συμπτώματα προσβολής, με σχεδόν 350 εξ αυτών να έχουν ξεραθεί ή να έχουν τέτοιο μέγεθος προσβολής που να κρίνεται αναγκαία η κοπή τους.

Με ανακοίνωση που εξέδωσε η δημοτική Αρχή διευκρινίζει ότι απευθύνθηκε στους αρμόδιους επιστημονικούς φορείς και συγκεκριμένα στο Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών, στο Μπενάκειο Φυτοπαθολογικό Ινστιτούτο και στο Ινστιτούτο Μεσογειακών και Δασικών Οικοσυστημάτων, και βάσει της κοινής γνωμάτευσής τους αποφασίστηκε να ληφθούν μέτρα για τη μείωση του πληθυσμού του εντόμου.

Προσωπικά, αυτή τη χαρά δεν μπορώ να τη νιώσω, μιας και μένω στην Αθήνα, αλλά ας είναι καλά ο φίλος μας ο Πέτρος που καθημερινά ανεβάζει τέτοιες φωτογραφίες από τα μέρη που κινείται, λόγω της δουλειάς του. Έτσι μοιράζεται με τους αναγνώστες του τις ομορφιές που έχει το προνόμιο να ζει ο ίδιος. Για τη δουλειά του Πέτρου έχουμε γράψει πολλές φορές στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ. Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Θα πρέπει να έχει μια… υπερβολική ησυχία και μια γλύκα και ομορφιά μαζί με την ηρεμία που σου μεταδίδει η φύση. Όσοι έχουν ασχοληθεί λίγο μαζί της, ξέρουν πως μπορεί να το κάνει αυτό πολύ εύκολα. Ή τόσο εύκολα όσο μπορεί να το κάνει και η θάλασσα. Πώς συμβαίνει αυτό; Πολύ φυσιολογικά! Έχουμε δημιουργηθεί να ζούμε έτσι. Μη κοιτάτε που οι άνθρωποι επέλεξαν τη ζωή στις πόλεις κι έγιναν (;) πιο κοινωνικοί.

Για μένα και για κάθε άνθρωπο της πόλης τέτοιες εικόνες είναι επιθυμητές και να τις βλέπεις και να τις ζεις. Τον έχω ευχαριστήσει άπειρες φορές τον Πέτρο και προσεύχομαι να τον έχει καλά ο Θεός και να συνεχίσει να κάνει τη δουλειά του σ’ αυτό το περιβάλλον, τροφοδοτώντας μας με υπέροχες μοναδικές φωτογραφίες από τους χώρους που κινείται. Είναι για μένα μια όαση ομορφιάς κάθε φορά που ανεβάζει κάτι από το δάσος.