Αρχείο κατηγορίας Ζωή

Αυτό είναι το Πολυτεχνείο. Πατησίων και Στουρνάρη, ένα Σαββατιάτικο πρωινό μιας σχετικά καλής χειμωνιάτικης μέρας. Το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, γνωστό και ως Πολυτεχνείο Αθηνών, είναι ανώτατο εκπαιδευτικό ίδρυμα με έδρα την Αθήνα. Ιδρύθηκε το 1837 και είναι το παλαιότερο τεχνολογικό ίδρυμα της Ελλάδας, συνεισφέροντας τα μέγιστα στην επιστημονική, τεχνική, κοινωνική και οικονομική ανάπτυξη της χώρας.

Κι εδώ είναι η διασταύρωση Άργους με τη Λένορμαν… Κι αν την έχουμε διασχίσει αμέτρητες φορές… Χρειάζεται να περιμένεις υπομονετικά, επειδή τα φανάρια δίνουν προτεραιότητα και σωστά στη Λένορμαν, μιας και είναι ένας δρόμος που συνδέει την Αθήνα με το Περιστέρι και έχει μεγάλο φορτίο οχημάτων. Ένα στιγμιότυπο λοιπόν που το έχουμε ζήσει πολλές φορές στο πετσί μας… Να περιμένουμε, να γίνει πράσινο το φανάρι, για να περάσουμε.

Πλατεία Κολοκοτρώνη… Με πρόσωπο τη Σταδίου που οδηγεί από την ομόνοια στο Σύνταγμα. Στο βάθος φαίνεται το Xenodocheio Milos το οποίο αποτελεί την πρώτη ξενοδοχειακή μονάδα στον κόσμο που λειτουργεί ως «συνέχεια» του Estiatorio Milos, του πλέον φημισμένου γαστρονομικού προορισμού για τους λάτρεις της ψαροφαγίας και όχι μόνο, με 7 εστιατόρια στις πιο κοσμοπολίτικες πόλεις του κόσμου (Νέα Υόρκη, Μαϊάμι, Λας Βέγκας, Μόντρεαλ, Λονδίνο αλλά και Αθήνα).

Τα είδαμε στο διαδίκτυο, φωτογραφημένα από την Maria Rouss με το σχόλιο: “Ποσό μου αρέσει κάθε φορά που τα συναντώ! Μανουσάκια! Και μυρίζουν τόσο ωραία! Γίνομαι παιδί, ξανά! Αλήθεια σε ποιον δεν αρέσουν αυτή την εποχή τα άγρια μανουσάκια; Είναι πολύ πιο ωραία να ζεις στην επαρχία και να ξέρεις πού θα πας για να τα βρεις, από το να τα αγοράζεις στη λαϊκή.

Κυκλάμινα του Νοέμβρη. Φωτογραφημένα κάπου στη Έδεσσα από την Marys Land και δημοσιευμένα στην ομάδα «Natura Hellenica». Ότι πιο ωραίο αυτή περίοδο! To κυκλάμινο της υπαίθρου είναι ένα από τα ομορφότερα αγριολούλουδα της Ευρώπης. Είναι πολυετές φυτό με μωβ άνθη ή σπανιότερα λευκά και χαρακτηριστικά καρδιοειδή φύλλα με εντυπωσιακούς χρωματισμούς. Κάποια είδη κυκλάμινου ανθίζουν την άνοιξη και άλλα το φθινόπωρο.

Η ανεμώνη ή ανεμώνα είναι αγγειόσπερμο, δικοτυλήδονο φυτό, ανήκει δε στην οικογένεια των Βατραχιοειδών ή Ρανουγκουλίδων της τάξης των Βατραχιωδών. Είναι εξαπλωμένη σε ολόκληρο τον κόσμο, είτε ως αυτοφυής είτε ως καλλιεργούμενη, αλλά βασικά βρίσκεται στις δασικές εκτάσεις και τα λιβάδια των βόρειων και εύκρατων περιοχών. Εδώ φωτογραφημένες από την Roula Apostolaki στη Ρόδο και δημοσιευμένα στην ομάδα “GreekFlora”.

Ας αλλάξουμε λίγο διάθεση και ας δούμε μερικά πράγματα τα οποία είναι θέση να μας προσφέρει απλόχερα η φύση, αυτόν τον καιρό. Καταρχήν τα μανιτάρια έκαναν κιόλας την εμφάνιση τους. Δείτε αυτά εδώ που φωτογράφισε ο διαδικτυακός φίλος μας Παύλος Μαθιουδάκης και τα ανέβασε στην ομάδα “Κρήτη των γεύσεων / Crete of tastes”. Έχουμε φάει υπέροχα μανιτάρια ή αμανήτους, στο σπίτι του γαμπρού μου Αγησίλαου, που ξέρει να τα βρίσκει.

Να και οι μανταρινιές, φορτωμένες με τον καρπό τους! Φωτογραφημένες από την διαδικτυακή μας φίλη Χρύσα Καλλέργη και δημοσιευμένες στην ομάδα “Κρήτη μου όμορφο νησί” με το σχόλιο ότι αυτές είναι φορτωμένα όμορφα φρούτα την ώρα που τελειώνουν τα καλοκαιρινά… Προσωπικά μου αρέσουν πολύ τα μανταρίνια, αν και δεν μπορώ να φάω πολλά. Δεν γίνεται όμως να είναι Τετάρτη, να πάμε λαϊκή και να μην πάρουμε για το σπίτι.

Τα κούμαρα είναι κι αυτά της εποχής! Φρούτο των βουνών, τα χαρακτηρίζει ο διαδικτυακός μας φίλος Babis Kitrinakis-Chiosroomsmaria καθώς ανεβάζει τη φωτογραφία τους στην ομάδα “Ορεινές Περιπλανήσεις”. Και πράγματι, μόνο στα βουνά μπορείς να τα συναντήσεις, καθώς είναι άγρια. Έχω κόψει και έχω φάει από την Πάρνηθα, κάπου κοντά στους Θρακομακεδόνες, ένα μονοπάτι που κάποτε μου άρεσε πολύ να το περπατάω.

Ξέρω πως και ο ίδιος ο Ηλίας και η γυναίκα του, η Κατερίνα, αγαπάνε τα λουλούδια και φροντίζουν πάντοτε ο κήπος τους να έχει εποχιακά φυτά. Όπως αυτά τα χρυσάνθεμα. Και επίσης τους αρέσει να δείχνουν τους κόπους των χεριών τους, οπότε συχνά τα ανεβάζουν στο διαδίκτυο. Δείτε κι άλλα δημοσιεύματα που έχουμε κάνει, κατά καιρούς, για τον Ηλία ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Και καλά κάνει, εδώ που τα λέμε. Υπάρχει κάτι πιο όμορφο από το να έχεις επιλέξει να ζεις σε ένα χωριό της βόρειας Ελλάδας, το χωριό που γεννήθηκες και μεγάλωσες, εν προκειμένω την Αναστασιά Σερρών και να ασχολείσαι με τον κήπο σου και τα ζώα σου; Πώς αλλιώς θα περάσει η καθημερινότητα της ζωής και πώς αλλιώς θα νιώθεις καλά με την επιλογή σου;

Είτε στις γλάστρες, είτε στα παρτέρια, η ομορφιά είναι η ίδια… Και αυτή την εποχή τα χρυσάνθεμα κυριαρχούν. Και το κίτρινο χρώμα κάνει τη ζωή πιο λαμπερή και της δίνει περισσότερο χρώμα, έτσι ώστε να αποκτά νόημα, ακόμα για σ’ αυτή τη συγκυρία με την ακρίβεια και τις οικονομικές δυσκολίες που όλοι περνάμε. Ο Ηλίας, έχει το δικό του όμορφο κόσμο.

Η Κακίλη η παράλια (Cakile maritima) με κοινή ονομασία Ρόκα της θάλασσας, ανήκει στην οικογένεια των Σταυροφόρων ή Σταυρανθών (Cruciferae) στην οποία ανήκουν επίσης πολλά γνωστά μας λαχανικά όπως το λάχανο, το κάρδαμο, το ρεπάνι, το σινάπι, η ρόκα κ.ά. Οι φωτογραφίες είναι του Andreas Koutsolampros, δημοσιευμένες στην ομάδα Greek Flora.

Κατανέμεται στις ακτές της Μεσογείου και του Ατλαντικού, ενώ στην Ελλάδα κατανέμεται σε όλες τις παράκτιες περιοχές της χώρας. Αποτελεί ένα αλονιτρόφιλο είδος, από τα χαρακτηριστικά είδη φυτών των αμμοθινών, της ζώνης της κυμαγωγής της ακτογραμμής. Τα είδη αυτά είναι πολύ καλά προσαρμοσμένα στις δύσκολες περιβαλλοντικές συνθήκες που επικρατούν στους αμμόλοφους.

Συνήθως, είναι φυτά ανθεκτικά στις υψηλές μεταβολές αλατότητας, καθώς και στην έλλειψη υγρασίας, ειδικά κατά το θέρος και έχουν πολύ εκτεταμένες και βαθιές ρίζες, ώστε να συγκρατούν το έδαφος και να φθάνουν στο επίπεδο του υδροφόρου ορίζοντα. Δυστυχώς όμως, τα σημεία που αναπτύσσονται, αποτελούν και τα σημεία που επισκέπτονται και δραστηριοποιούνται οι λουόμενοι το καλοκαίρι, με αποτέλεσμα να απειλούνται όλο και περισσότερο.

Βρεθήκαμε εκεί, στην κάτω πλατεία Συντάγματος από ανάγκη για την εξυπηρέτηση κάποιας σοβαρής εργασίας. Όχι πολύ αργά. Αν και νυχτερινά τα πλάνα, είναι μόλις δύο με δυόμιση ώρες από τη δύση του ήλιου, αλλά τα φώτα της πλατείας είναι ανοιχτά και η κίνηση αρκετά αυξημένη. Διότι μπορεί να έβγαλε το φυσιολογικό για την εποχή κρύο, αλλά οι άνθρωποι κυκλοφορούν.

Φωτισμένη η πλατεία και οι άνθρωποι παρέες – παρέες, περπατάνε προς την Ερμού, όπως δείχνει αυτή η φωτογραφία. Πάνε μόνο για βόλτα ή το συνδυάζουν και για ψώνια; Σε άλλες εποχές, καλύτερες, η απάντηση μου θα ήταν πιο εύκολη. Όχι όμως σήμερα που η ακρίβεια πνίγει τον μέσο οικογενειακό προϋπολογισμό. Και ο μισθός ή η σύνταξη εξανεμίζονται γρήγορα.

Το φωτισμένο σιντριβάνι είναι η αφορμή για μια σέλφι. Το κάνουν πολλοί. Άλλοι πάλι ζητούν από τους περαστικούς να τους φωτογραφίσουν. Και στο βάθος η φωτισμένη Βουλή των Ελλήνων. Οι περικοπές που ακούσαμε στο ηλεκτρικό ρεύμα ισχύουν μάλλον μόνο για μας και υπό την απειλή των αυξημένων τιμολογίων. Τα κρατικά κτίρια δεν έχουν και καμιά ιδιαίτερη ανάγκη. Και γι’ αυτά, εμείς πληρώνουμε, μέσω της φορολογίας.

Ο “Πλάτων” στη μορφή που τον βλέπετε, είναι ότι απέμεινε από ένα ένδοξο κινηματογράφο του Κολωνού. Υπάρχει ακόμα όρθιος, δεν έχει γίνει σούπερ μάρκετ, ούτε και ευόδωσε στο ότι κάποιος που έχει αφήσει ακόμα την πινακίδα πάνω του, το χρησιμοποίησε ως αποθήκη για τα υλικά του και το εργαστήριο του, καθώς έφτιαχνε τέντες και πέργκολες.

Τον είδαμε μια μέρα, ένα πρωινό αυτών των τελευταίων ημερών, που κάναμε τη βόλτα μας για περπάτημα, στην ευρύτερη περιοχή. Από εκεί είναι και οι άλλες φωτογραφίες σ’ αυτό το δημοσίευμα. Κρατήσαμε όμως πιο πολύ τον κινηματογράφο, επειδή είχαμε ακούσει ότι πολύ πριν την εισβολή της τηλεόρασης, όλες οι γειτονιές της Αθήνας, είχαν τις κινηματογραφικές αίθουσές τους.

Δεν ήταν μόνο το κέντρο… Μπορούσες να δεις μια καλή ταινία, σχετικά κοντά στο σπίτι σου. Ύστερα, όταν άρχισε η άνθιση του βίντεο, ένας – ένας έκλειναν. Και τώρα δεν υπάρχει κανείς. Μόνο αυτό το κτίριο ως μια παλιά θύμηση… Το άνοιγμα της λεγόμενης ελεύθερης τηλεόρασης, δηλαδή η ιδιωτική, πέρα από το μονοπώλιο της κρατικής, τα σάρωσε όλα.