Αρχείο κατηγορίας Ζωή

Παλιότερα που είχα περισσότερο ελεύθερο χρόνο στη διάθεση μου, πέρναγα πολλές ώρες εδώ, ανάμεσα στους αρχαιολογικούς χώρους της Ακαδημίας Πλάτωνα. Τώρα αυτός ο χρόνος έχει λιγοστέψει απελπιστικά, καθώς έχω βάλει άλλες προτεραιότητες στη ζωή μου, αλλά και πάλι έχουμε επιλέξει για τις βόλτες και το περπάτημα μας, αυτά τα μέρη.

Είναι υπέροχα κάθε εποχή. Αλλά τώρα που με τις πρώτες βροχές πρασινίζει η γης, ένα παραπάνω. Κάτω, μέσα στο περιστύλιο μπορείς δεις αυτές τις πέτρες που παραπέμπουν σε αρχαία κτίσματα. Δυστυχώς μόνο η ενημερωτική πινακίδα και έχει κάποιο σχεδιάγραμμα του πώς ήταν τα πράγματα, μας βοηθά να καταλάβουμε περί τίνος πρόκειται.

Όπως και αν έχει, περπατώντας σ’ αυτόν τον πράσινο τόπο με τα δέντρα και τις πέτρες που έχει αναδείξει η αρχαιολογική σκαπάνη σε ηρεμούν και σε μεταφέρουν σε ένα άλλον κόσμο από αυτόν που ζούμε στην καθημερινότητα μας. Το Περιστύλιο, είναι εντελώς ανοιχτό και επισκέψιμο στο πάρκο – πλατεία, πάνω στην οδό Πλάτωνος.

Το είδαμε στην ομάδα “Natura Hellenica”, ανεβασμένο από τον Χαράλαμπο Λουφάκη και μας άρεσε πολύ, επειδή δεν στάθηκε μόνο στα μνημεία, καθώς ανέβηκε στην Ακρόπολη, αλλά πρόσεξε και τα αγριολούλουδα εκεί και εστίασε σ’ αυτά το φακό του κινητού του.  Κάποιος έτρεξε να δώσει και την ονομασία τους στη βοτανολογία, Asphodelus fistulosus. Τι μπορεί να σημαίνει αυτό;

Μια έρευνα στο διαδίκτυο, μας έδωσε πληροφορίες: Ο Ασφόντυλος ανήκει στην οικογένεια των Λειλιϊδών (Liliaceae). Ανθίζει από Μάρτιο μέχρι Απρίλιο, (μην κοιτάτε που αυτό άνθισε μέσα στο Γενάρη…) και είναι πολύ καλό μελισσοκομικό φυτό. Το χαρακτηριστικό του είναι η κόκκινη γύρη με την οποία γεμίζουν τις «τσέπες» τους οι μέλισσες. Στην Ελλάδα έχουμε 5 είδη.

Η λαϊκή ονομασία του ασφόδελου είναι σφέρδουκλας, ασφόντυλος, σπερδούκλας, καραβούκι, ακαρώνι, άρβηκας, σπουρτούλα σπερδούκλι κ.α. Οι Αρχαίοι Έλληνες το είχαν σαν σύμβολο πένθους και όπως αναφέρει ο Όμηρος στην «Οδύσσεια» έσπερναν τον ασφόδελο στους τάφους, γιατί νόμιζαν ότι οι ψυχές τρέφονταν με τους κονδύλους τους.

Το κλιματικό σύστημα του πλανήτη είναι διαταραγμένο, τόνισε ο Γενικός Γραμματέας της Ακαδημίας Αθηνών και καθηγητής Φυσικής της Ατμόσφαιρας, Χρήστος Ζερεφός μιλώντας στην ΕΡΤ, πρόσφατα. Δείτε στη φωτογραφία της Αλεξανδρας Παπαδάκη – Σχοιναράκη που δημοσιεύτηκε στην ομάδα “ΜΕΤΕΩΚΡΗΤΕΣ” το χαμομήλι, ανθισμένο. Πότε; Τον Γενάρη, παρακαλώ!

Οι μετεωρολόγοι λένε ότι ο Ατλαντικός Ωκεανός, που χωρίζει την Ευρώπη από την Αμερική, είναι ο … χωροφύλακας που επιτρέπει ζέστη ή κρύο να πάει στην Ευρώπη. Έτσι πήγε το κρύο στην Αμερική, ενώ στην Ευρώπη ήρθε ζέστη και η ζέστη παραμένει, αλλά βέβαια όχι για πολύ, τουλάχιστον στη χώρα μας. Η φωτογραφία είναι της Αγγελικής Παπασταμοπούλου δημοσιευμένη στην ομάδα GreekFlora.

Αυτοί οι θερμοί χειμώνες που έχουμε τα τελευταία 20-30 χρόνια είναι οι θερμότεροι σε όλη τη μακρά χρονοσειρά που διαθέτει η χώρα μας. Λοιπόν, τώρα αυτό θα φύγει. Έφυγε ήδη από την Αμερική και αρχίζει να μεταφέρεται” τόνισε. Όλο το κλιματικό σύστημα του πλανήτη είναι διαταραγμένο. Ξεκινάμε από εκεί. Τα τελευταία 40 χρόνια έχει διαταραχθεί πάρα πολύ. Η φωτογραφία είναι της Αγγελικής Παπασταμοπούλου δημοσιευμένη στην ομάδα Natura Hellenica.

Έχουμε αστάθειες παντού. Κλιματικές αστάθειες. Δεν είναι σαν τις αστάθειες του καιρού, δεν είναι ένα χαμηλό βαρομετρικό ή ένα υψηλό. Είναι ανωμαλίες, δηλαδή κάτω ή πάνω από τις κανονικές τιμές για εβδομάδες. Αυτό το βλέπουμε τα τελευταία 40 χρόνια να είναι ανησυχητικό. Γι’ αυτό και οι άνθρωποι προσπαθούν κάνοντας διάφορες συμφωνίες, αν ποτέ εφαρμοσθούν.  Η φωτογραφία είναι της Αγγελικής Παπασταμοπούλου δημοσιευμένη στην ομάδα GreekFlora.

Το πουρνάρι ή πρίνος ή περνιά (κυπρ.), είναι ένα είδος αείφυλλης σκληρόφυλλης δρυός με ευρεία εξάπλωση γύρω από τη Μεσόγειο. Οι νύμφες του εντόμου χρησιμοποιούνται εδώ και χιλιετίες για την παρασκευή κόκκινης βαφής. Το πουρνάρι ευδοκιμεί σε κάθε τύπο εδάφους, σε ήλιο ή ημισκιά. Είναι εξαιρετικά ανθεκτικό στην ξηρασία, στις χαμηλές θερμοκρασίες και τον παγετό. Αυτή και η τρίτη φωτογραφία είναι του Δημήτρη Καρανικόλα δημοσιευμένες στην ομάδα “GreekFlora” και το χαρακτηρίζει, αρκουδοπούρναρο.

Το πουρνάρι είναι αειθαλές δέντρο ή θάμνος, αργού ρυθμού ανάπτυξης. Το μέγιστο ύψος του μπορεί να φτάσει τα έξι μέτρα με πέντε μέτρα διάμετρο, αλλά αυτό θα χρειαστεί πολλά χρόνια για να συμβεί. Τα φύλλα του είναι απλά, διατεταγμένα κατ’ εναλλαγή, δερματώδη, με λεία επιφάνεια. Οι παρυφές τους είναι συνήθως οδοντωτές, με εξέχοντα ή στραμμένα προς την κορυφή κοντά ή μακριά, αιχμηρά δόντια και σπανιότερα μέχρι λειόχειλες. Η φωτογραφία αυτή είναι του Ιωάννη Παπαντωνίου, από την περιοχή Theodorákion, Pella, Greece.

Η κορυφή του φύλλου είναι οξεία ή αμβλεία και η βάση του στρογγυλεμένη ή ελαφρά καρδιοειδής και ο μίσχος βραχύς. Ανθοφορεί την άνοιξη. Τα άνθη είναι μονογενή, ενώ συνυπάρχουν θηλυκά και αρσενικά άνθη στο ίδιο φυτό. Οι αρσενικοί ίουλοι φυτρώνουν μοναχικοί στις άκρες των νεαρών κλαδιών, ενώ τα θηλυκά άνθη εμφανίζονται μονήρη ή σε ζεύγη στις μασχάλες των φύλλων. Οι καρποί (βελανίδια) εμφανίζονται μοναχικοί ή κατά ζεύγη.

Πάμε να δούμε λίγο πως είναι η θάλασσα το χειμώνα… Το καλοκαίρι την ξέρουμε, Μας αρέσει και συχνά, όταν μας δίνεται η ευκαιρία πάμε συχνά. Μ’ αρέσει να ακούω το μικρό κυματάκι να σκάει στην αμμουδιά. Και μετά πάλι μέσα και ξανά να σκάει. Με τους δικούς της, ήρεμους ρυθμούς. Δεν ξέρω γιατί, αλλά μας ηρεμεί πολύ.

Το χειμώνα λοιπόν, Γενάρη που πήγαμε εμείς η κατάσταση ήταν κάπως έτσι. Ερημιά από κόσμο. Αν και είχε ήλιο μόνο, κάτι παιδιά ήταν τολμηρά και πλατσούριζαν στα νερά της. Οι άλλοι, οι πολλοί, προτίμησαν τις ταβέρνες, στο πλάι της παραλίας, προκειμένου να απολαύσουν την ηλιόλουστη μέρα. Κάποιοι μάλιστα τολμηροί έβγαλαν τραπέζια πάνω στην άμμο.

Δε χόρταινα το τοπίο. Και τράβηξα αρκετές φωτογραφίες για τις ανάγκες αυτού του δημοσιεύματος. Τίποτα δεν έδειχνε ότι ήταν Γενάρης. Τελικά η Ελλάδα είναι όμορφη όλες τις εποχές. Δεν έχουν άδικο οι φίλοι μας από το εξωτερικό που τους αρέσει πολύ να την επισκέπτονται. Εδώ αρέσει σε μας που τη ζούμε την κάθε μέρα της. Φαντάσου εκείνοι!

Το κάναμε σαν εκδρομή με φίλους, χθες Κυριακή, πρώτη μέρα του 2023. Και πήγαμε μια βόλτα στο Μαραθώνα. Αλλά δεν πήγαμε βιαστικά, ούτε ψάχνοντας… Την έρευνα την έκαναν νωρίτερα οι φίλοι μας, μέσω του διαδικτύου και τηλεφωνικά, έκλεισαν τραπέζι για μεσημέρι. Μια μέρα σχετικά δύσκολη για ταβέρνες.

Παρ’ όλα αυτά μείναμε ευχαριστημένοι, από τα ψαρικά που γευτήκαμε… Και η ταβέρνα ήταν δίπλα στη θάλασσα. Αν και γενικά στην περιοχή έχουμε πάει πολλές φορές, στον “Ψαρά” ήταν η πρώτη φορά που πηγαίναμε. Και μας άρεσε! Χαμογελαστοί άνθρωποι, μας εξυπηρέτησαν πολύ γρήγορα. Τα φαγητά τους ήταν πολύ νόστιμα και οι τιμές, ανθρώπινες.

Το κρατάμε, γιατί μάλλον θα ξαναπάμε… Φαντάζομαι, το καλοκαίρι θα έχει περισσότερο κόσμο, μιας και είναι πάνω σε μια υπέροχη αμμουδιά, όπου στη θάλασσα του, μπορείς να κάνεις το μπάνιο σου και μετά να καθίσεις για να φας. Και η διαδρομή είναι ωραία και σχετικά κοντά, χρησιμοποιώντας την Αττική Οδό με έξοδο προς Ραφήνα.

Ήταν ωραία η μέρα, με ήλιο, οπότε το επιδιώξαμε. Να πάμε να περπατήσουμε στην Ακρόπολη. Και φτάσαμε μέχρι τους Αέρηδες. Έτσι καθιερώθηκε να λέγεται το αρχαίο μνημείο που βρίσκεται στους βόρειους πρόποδες της Ακρόπολης Αθηνών, στο χώρο της Ρωμαϊκής Αγοράς στην Πλάκα. Η επίσημη ονομασία του είναι Ωρολόγιο του Κυρρήστου και θεωρείται πως το ανήγειρε ο Ανδρόνικος ο Κυρρήστης (ή Κύρρηστος).

Πρόκειται για οκταγωνικό μαρμάρινο κτίριο, χωρίς κίονες, όπου στις ισάριθμες μετόπες του φέρονται ανάγλυφοι οι οκτώ κύριοι άνεμοι, εξ ου και η ονομασία «Αέρηδες». Φέρει δύο θύρες, μία προς βορρά και μία προς δύση. Πρόκειται για ένα πυργωτό οκτάγωνο οικοδόμημα από πεντελικό μάρμαρο, μήκους πλευράς 3,20 μέτρων και συνολικού ύψους 12 μέτρων, του οποίου η βάση αποτελείται από τρεις βαθμίδες.

Η στέγη του είναι κωνική κεραμοσκεπής. Στη νότια πλευρά φέρει ένα ημικυλινδρικό πρόσκτισμα μικρότερου ύψους ενώ στη ΒΑ και ΒΔ πλευρά φέρει από ένα πρόπυλο με δύο αντιτακτούς κίονες έκαστο. Στη κορυφή της στέγης υπήρχε ορειχάλκινος ανεμοδείκτης υπό μορφή Τρίτωνα, ο οποίος περιστρεφόμενος έδειχνε, κρατώντας δείκτη, την κατεύθυνση ενός από τους οκτώ κύριους ανέμους.