Αρχείο κατηγορίας Ζωή

Τις φωτογραφίες τις έχει ανεβάσει στην ομάδα “Η πόλη της καρδιάς μου” Τα Γιάννενα!, η διαδικτυακή μας φίλη Φρειδερίκη Δαρδάνη, προσθέτοντας: Αρχίζουν να ανθίζουν οι αμυγδαλιές, οι ροδακινιές, οι νάρκισσοι, αυτό σημαίνει πως ήρθε η Άνοιξη, αλλά δεν αργεί ο Μάρτιος να τα κάψει όλα… Τι μήνας και αυτός;

Το ξέρετε ότι μας αρέσουν γενικά οι πρωτότυπες φωτογραφίες για τις αναρτήσεις μας σ’ αυτό το site, αλλά καμιά φορά κάνουμε την εξαίρεση, καθώς όλες αυτές οι φωτογραφίες ήταν μαζεμένες σε μια ανάρτηση. Δεν ψάξαμε ιδιαίτερα, δεν ασχοληθήκαμε πολύ. Μέλημα μας μόνο ήταν να γράψουμε τα σχόλια που το συνοδεύουν.

Έτσι είναι ο Μάρτης! Όχι μόνο δίγνωμος, ούτε τρίγνωμος, αλλά και τετράγνωμος και… πεντάγνωμος! Στο βάθος όμως η Άνοιξη είναι εδώ και μας περιμένει, να μας δείξει το όμορφο πρόσωπο της. Αν και οι βροχές φέτος ήταν λίγες, ελπίζουμε σε κάτι περισσότερο στο μέλλον. Οι επόμενες μέρες θα μας δείξουν.

Όμως πάντα θα ξέρουμε ότι η άνοιξη θα είναι εκεί έξω και θα “παραμονεύει” να μας κάνει να χαμογελάσουμε λίγο. Ας είμαστε έτοιμοι στην καρδιά, να δεχτούμε αυτή την ομορφιά που θα μας πάει σε ένα άλλο επίπεδο. Το χρειαζόμαστε. Το έχουμε ανάγκη… Οι καιροί, συνεχίζουν να είναι δύσκολοι!

Το είδα στην ομάδα “Natura Hellenica” από την Roula Moraiti. Ονομάζεται Υπερικό (Hypericum) είναι γένος φυτών της οικογενείας των Υπερικίδων (Hypericaceae), στο οποίο περιλαμβάνονται περίπου 150 είδη, ποώδη, θαμνώδη ή φρύγανα. Μου άρεσε και το κράτησα να δώσω χρώμα στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ.

Και το βαλσαμόχορτο ανήκει στην ίδια οικογένεια και έχει άνθη με έντονο κίτρινο χρώμα, τα οποία εμφανίζονται περίπου στα μέσα Ιουνίου. Είναι ενδημικό φυτό σε ολόκληρη σχεδόν την ευρωπαϊκή ήπειρο. Χρησιμοποιείται υπό μορφή βάμματος, αφού εκχυλισθεί το φρέσκο φυτό σε ελαιόλαδο μέσα σε γυάλινα βάζα καλά κλεισμένα.

Μπορεί να χρησιμοποιηυεί υπό μορφή βάμματος, αφού εκχυλισθεί το φρέσκο φυτό σε ελαιόλαδο μέσα σε γυάλινα βάζα καλά κλεισμένα, που μένουν στον ήλιο επί 40 ημέρες περίπου, ως επουλωτικό σε πληγές, ερεθισμούς και εγκαύματα πρώτου βαθμού. Το λένε και βάλσαμο, είναι ανθοφόρο φυτό του γένους Υπερικόν.

Σήμερα θα σας πάμε στα Σεπόλια, 2,5 μόλις χιλιόμετρα από το σπίτι μας στον Κολωνό. Στη οδό Νησαίας. Έναν μικρό δρόμο, ανάμεσα στη Σεπολίων και την Κωνσταντινουπόλεως. Θα δούμε από ψηλά, από τον 7ο όροφο, την Αθήνα. Από εδώ βλέπουμε το κέντρο της πόλης, την Ακρόπολη. Το βράδυ, φωτισμένη, είναι χάρμα οφθαλμών.

Αυτή η πλευρά βλέπει προς το Γαλάτσι. Η ώρα είναι όμορφη. Σούρουπο! Έχει την ομορφιά της, από ψηλά, η Αθήνα. Με την πρώτη ματιά, βλέπεις τις πολυκατοικίες στα πόδια σου. Ύστερα αρχίζεις και προσέχεις λεπτομέρειες και τότε, όλα αλλάζουν. Η πόλη παίρνει ζωή στα μάτια σου κι ας μοιάζει στην αρχή, έρημη. Προφανώς και δεν είναι!

Από αυτή την πλευρά είναι στο βάθος το όρος Αιγάλεω. Και κάτω, ακριβώς, οι σιδηρογραμμές του ΟΣΕ που ξηλώνονται σιγά – σιγά. Αφήνουν μόνο μια γραμμή έως ούτε ολοκληρωθούν τα έργα με την υπόγεια σήραγγα. Εδώ προβλέπεται να γίνει ένα μικρό πάρκο πρασίνου. Και μ’ αυτό τον τρόπο αναμένεται να αναβαθμιστεί συνολικότερα η περιοχή.

Τα έργα από μια άλλη γωνία… Το βέβαιο είναι ότι κάτι γίνεται. Αν και κανείς δεν εξηγεί τι σχεδιάζουν, γενικότερα ξέρουμε και το περιμένουμε, ελπίζοντας ότι θα ξεπεράσουν σε γρηγοράδα τη χελώνα, ώστε η δική μας γενιά να προλάβει και να το δει, ολοκληρωμένο, για να ζήσει την καλύτερη ποιότητα ζωής που θα δώσει στους κατοίκους.

Στον Μπύθουλα ή Κολωνό ή Ακαδημία Πλάτωνος, στις αρχές της δεκαετίας του ’70, διαβάζουμε στο διαδίκτυο, εγκαταστάθηκε εδώ ο Σπύρος Τσάμος από την Κόνιτσα της Ηπείρου και σε ένα σταυροδρόμι ακριβώς πίσω από το κεντρικό ταχυδρομείο ΕΛΤΑ στην Κωνσταντινουπόλεως, άνοιξε το καφενείο «Οι Μουριές».

Πήρε το όνομά του από τις δυο πλατανομουριές που είναι φυτεμένες πριν πολλά χρόνια ακριβώς μπροστά του, και του χαρίζουν το καλοκαίρι, την πιο παχιά και δροσιστική σκιά. Το στέκι, κλασικό παλιό ελληνικό καφενείο, σέρβιρε τα βασικά στους εργάτες που δούλευαν στις βιοτεχνίες και τα μηχανουργεία της περιοχής, αλλά και στους γείτονες.

Καφέ, ουζάκια, τσίπουρα, υποβρύχια, λουκούμια, άντε και κανένα μεζέ για το ούζο, λιτό και αυτό, τόσο όσο, άντε και κανένα γλυκό του κουταλιού, σπιτικό πάντα, για όσους πάθαιναν κρίση υπογλυκαιμίας, σάντουιτς σε μέγεθος παντόφλας για τους πολύ πεινασμένους και βεβαίως πολύ τάβλι, πρέφα και τα συναφή.

Δύσκολα τα πράγματα τις προηγούμενες μέρες. Το σιδηροδρομικό δυστύχημα και οι ζωές που χάθηκαν άδικα, μας συγκλόνισε, αλλά η ζωή συνεχίζεται… Κι ευτυχώς, είμαστε φτιαγμένοι με τέτοιο θαυμαστό τρόπο, ώστε να ξεχνάμε τα δύσκολα γρήγορα και να μπορούμε να αντιμετωπίζουμε ότι προκύπτει στην καθημερινότητα μας.

Ζωοσωτήριο ρόλο στη ζωή μας, σε ότι μας αφορά, παίζουν τα λουλούδια. Κι αν και ο καιρός άλλαξε και ο Μάρτης μας επιφύλασσε κρύο και βροχές, εμείς θα επιμένουμε σε ανθισμένες μαργαρίτες ή μαντιλίδες όπως τις λένε στην Κρήτη, που ομορφαίνουν τον κόσμο γύρω μας. Δεν έχει και τόσο σημασία το πού και το πώς, αλλά η συνολική ομορφιά που εκπέμπουν.

Θα έχουμε πάντα την ευαισθησία, να μας αρέσουν τέτοια πράγματα. Το χρειαζόμαστε. Το έχουμε ανάγκη. Κάπως έτσι, αλλάζει, η ατζέντα της ψυχολογίας μας. Τα χρώματα από τα λουλούδια δίνουν ζωή και μεταμορφώνουν τους ανθρώπους. Εμείς, το έχουμε δει αυτό να συμβαίνει στην πράξη. Γι’ αυτό και τόσες αναρτήσεις με λουλούδια

Δεν θέλουμε συνειδητά να ακολουθήσουμε το ρεύμα των ημερών… Τα έθιμα περιέχουν μια σειρά από παγανιστικά πράγματα κάτι που απεχθανόμαστε. Γι’ αυτό στη σημερινή ανάρτηση σας έχουμε τριαντάφυλλα. Κόκκινα και κίτρινα. Ας είναι καλά η Μαρία Μαρτζακλή Κολοκούρη που τα φωτογράφησε και τα ανέβασε στην ομάδα ΚΗΠΟΥΡΙΚΗ – ΔΙΑΚΟΣΜΗΣΗ – ΚΑΤΑΣΚΕΥΕΣ.

Μας αρέσουν τα λουλούδια και παρακολουθούμε ομάδες που τα αγαπούν και ασχολούνται μ’ αυτά. Θα θέλαμε πολύ να ασχοληθούμε κι εμείς, αλλά ειδικά τα τριαντάφυλλα, θέλουν ήλιο για να αναπτυχθούν και στο σπίτι μας δεν έχουμε επαρκή ηλιοφάνεια για κάτι τέτοιο. Όσες προσπάθειες κάναμε, απέτυχαν.

Για κάποιο λόγο τα τριαντάφυλλα τα έχουμε συνδέσει με τον Μάη. Και είναι αλήθεια ότι τότε θα συναντήσει κανείς πολλά στους κήπους. Αλλά και τον Φλεβάρη υπάρχουν! Και δεν είναι μόνο εισαγωγή ή από θερμοκήπια. Οι φωτογραφίες, μας δείχνουν ότι μια χαρά μπορούν να γίνουν και στις αυλές ενός σπιτιού, όπως εδώ.

Τα μανουσάκια αυτά τα είδαμε στην ομάδα “Ωραίες εικόνες”, ανεβασμένες από τη Βασιλική Στάμου με ένα καλωσόρισμα στην ανάρτηση της. Δεν είμαστε βέβαιοι ότι είναι δικές της, τραβηγμένες από το κινητό της, επειδή η ποιότητα και η ανάλυση των φωτογραφιών δεν είναι μεγάλη, αλλά έστω κι έτσι μας άρεσαν.

Και γιατί το λέμε αυτό; Διότι στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ επιθυμούμε και το κάνουμε πράξη στις καθημερινές αναρτήσεις μας, να επικεντρώνουμε σε απολύτως αληθινά πράγματα και φωτογραφίες, είτε δικές μας, από τους τόπους που πάμε, είτε φίλων που εμπιστευόμαστε. Το βλέπετε άλλωστε αυτό καθημερινά στις αναρτήσεις μας.

Η σημερινή εξαίρεση, έχει να κάνει με το γεγονός ότι μας άρεσε πολύ, όλο αυτό με τα μανουσάκια και τα άλλα λουλούδια εποχής. Θα θέλαμε να τα είχαμε βρει εμείς και να τα είχαμε μαζέψει, αλλά είναι αδύνατον στην Αθήνα που βρισκόμαστε. Οπότε έστω κι έτσι, έχει καλώς.