Αρχείο κατηγορίας Ζωή

Το Πόρτο Μπούφαλο είναι ένας γραφικότατος oικισμός, κτισμένος μέσα σε έναν μάλλον στενό όρμο, στις ακτές του νότιου Ευβοϊκού. Για να πάμε εκεί, κατευθυνόμαστε μετά το Αλιβέρι και τη διασταύρωση των Λέπουρων προς Κάρυστο και στρίβουμε δεξιά προς τη θάλασσα, στη διασταύρωση προς Πόρτο Μπούφαλο. Εμείς πήγαμε μετά τον Αλυροπόταμο αναζητώντας ένα ανοιχτό καφέ. Μάταια για Απρίλη. Στην Ελλάδα το Πάσχα, όλα είναι κλειστά!

Πολλά πλεούμενα βρίσκουν αγκυροβόλιο εδώ, ιδίως τους θερινούς μήνες! Στον όρμο υπάρχει και φάρος. Λίγα ωστόσο τα σπίτια του και οι μόνιμοι κάτοικοι, οι οποίοι ασχολούνται με την αλιεία και τον τουρισμό. Εγώ έχω ξαναέρθει στο παρελθόν, μόνος μου, πριν κάμποσα χρόνια για ένα Σαββατοκύριακο. Δείτε τι κατέγραψα τότε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Όσοι δεν έχετε επισκεφτεί την γραφική αυτή Ευβοιώτικη γωνιά, στην πρώτη ευκαιρία κάντε προς τα εκεί μια βόλτα… θα σας ανταμείψει και με το παραπάνω! Προς το παρόν, μια ιδέα για το ιδιαίτερο Πόρτο Μπούφαλο, μπορείτε να πάρετε, από τις φωτογραφίες που δημοσιεύουμε… Για το κομμάτι αυτό χρησιμοποιήσαμε στοιχεία από ένα όμορφο άρθρο της εκπαιδευτικού Ναταλίας Νάτσου-Παπακωνσταντίνου.

Συνέχεια στο χθεσινό ρεπορτάζ μνήμης, από τα Ζάρκα της Εύβοιας… Αφού δε βρήκαμε κάτι να φάμε εκεί, επειδή η ταβέρνα του “Καπετάνιου” ήταν κλειστή, πήγαμε στον Αλμυροπόταμο. Αυτό βρίσκεται σε απόσταση 53 χλμ. ΒΔ. από την Κάρυστο (έδρα του δήμου) και 77 χλμ. Α.-ΝΑ. από τη Χαλκίδα. Φυσικά η Σούλα δεν έχασε την ευκαιρία να με καταγράψει, καθώς χάζευα στο κινητό μου.

Στη δυτική άκρη του περνάει η ΕΟ Αλιβερίου – Καρύστου, βόρεια είναι οι Ζάρακες, νοτιοανατολικά τα Μεσοχώρια και δυτικά η Παναγία, που αποτελεί επίνειο και παραλία του. Το χωριό είναι κτισμένο σε μια βραχώδη πλαγιά, σε υψόμετρο 141 μέτρα, με θέα τη μικρή κοιλάδα που διαρρέεται από τον χείμαρρο Διπόταμο.

Το όνομά του οφείλεται σε μια πλούσια φυσική πηγή νερού, τη “Μεγάλη Φλέβα”, η οποία αναβλύζει από τα ασβεστολιθικά πετρώματα κοντά στην παραλία και τα γλυκά νερά της οποίας κάνουν το νερό της θάλασσας υφάλμυρο (γλυφό). Ως οικισμός αναφέρεται από την περίοδο της τουρκοκρατίας και υπάρχει επίσημη αναφορά του για πρώτη φορά το 1546.

Ο κίστος ή λαδανιά (Cistus creticus, Cistaceae) είναι αειθαλής θάμνος που αποτελεί χαρακτηριστικό φρύγανο της ανατολικής Μεσογείου και μελισσοκομικό φυτό. Η ανθοφορία και το αρωματικό του φύλλωμα τον κατατάσσουν στα καλλωπιστικά φυτά. Οι στήμονες δίνουν λαμπερό κίτρινο χρώμα στο κέντρο του άνθους. Ο κίστος ανθίζει την άνοιξη από τον Απρίλιο μέχρι το Μάιο, αλλά υπάρχουν και είδη που η ανθοφορία τους παρατείνεται μέχρι τον Ιούνιο.

Το όμορφο αυτό αγριολούλουδα το είδαμε στην Ομάδα “Natura Hellenica” σε φωτογραφίες του διαδικτυακού μας φίλου Konstantinos Barsakis. Βοτανικά ανήκει στην οικογένεια Cistaceae που είναι γνωστή και σαν «rock-rose family» και στην οποία ανήκουν 170 – 200 περίπου είδη. Τα περισσότερα είδη της οικογένειας κατάγονται από τις χώρες της Μεσογείου και κάποια από τη βόρεια Αμερική.

Στη χώρα μας αυτοφύονται πέντε (5) είδη του γένους Cistus με πιο γνωστό το C. creticus. Είναι φυτό ιδιαίτερα διαδεδομένο από την αρχαιότητα και στις διάφορες περιοχές της Ελλάδας, ονομάζεται αλαδανιά, αλάδανος, ξισταριά ή κουνουκλιά. Τα πέταλα είναι συνήθως λευκά, ρόδινα ή μοβ, ωστόσο υπάρχουν και είδη με κίτρινα άνθη και πέταλα με κηλίδες.

Καθώς πασχίζω καθημερινά, με αγάπη, να σας έχω κάτι ξεχωριστό και αν είναι δυνατόν όμορφο, μέσα σε έναν άσχημο και επικίνδυνο κόσμο, για να το μοιραστώ μαζί σας, θυμήθηκα αυτές τις φωτογραφίες που είναι κάμποσο «παρκαρισμένες» στην επιφάνεια της οθόνης του υπολογιστή μου, περιμένοντας μια κατάλληλη ώρα, προκειμένου να δημοσιευτούν. Και να, που ήρθε αυτή η ώρα. Δείτε ΕΔΩ για να σας θυμίσω από πού… ξέμειναν.

Ο Καναδάς είναι μια αχανής χώρα… Και αν και θα ήθελα πολύ να τον περπατήσω, από τη μια άκρη ως την άλλη, ξέρω πως σ’ αυτό το σύστημα είναι μάλλον αδύνατον, γι’ αυτό το αφήνω γι’ αργότερα. Προς το παρόν, περιορίζομαι σ’ αυτές τις ομορφιές που βρίσκονται από τη μεριά του Ειρηνικού Ωκεανού. Κι είναι ο ουρανός και η θάλασσα, τα χρώματα που σε ξεσηκώνουν και σου δημιουργούν θαυμάσιες εικόνες.

Μερικές φορές, δεν αφήνουμε τον ορίζοντα της σκέψης μας και του μυαλό μας ν’ ανοίξει και να δει τη μεγάλη εικόνα. Και ναι, είναι πολύ όμορφη η Ελλάδα, αλλά το ίδιο όμορφος είναι όλος ο κόσμος, επειδή ο κατασκευαστής και δημιουργός είναι ο ίδιος. Και είναι αμερόληπτος και ευθύς. Όλοι οι άνθρωποι θέλει να έχουν και να γεύονται με τις αισθήσεις τους, υπέροχα πράγματα. Δείτε εδώ τον Ειρηνικό Ωκεανό. Πόσες φορές τον έχετε δει στη ζωή σας;

Τις φωτογραφίες τις είδαμε στην Ομάδα “GreekFlora”, τραβηγμένες από τη διαδικτυακή μας φίλη, Julia Crummay, στη Ζάκυνθο, όπου και μένει. Το φυτό ονομάζεται κάρθαμος και, όπως διαβάζουμε, καλλιεργήθηκε αρχικά για τα άνθη του που χρησιμοποιήθηκαν στην κατασκευή κόκκινων, κίτρινων και μπλε χρωμάτων για ρούχα, αλλά και για την προετοιμασία τροφίμων.

Η επιστημονική του ονομασία είναι Carthamus caeruleus /Συνώνυμα: Carduncellus caeruleus  (Blue thistle). Ψάχνοντας για αυτό, μάθαμε ότι τώρα καλλιεργείται κυρίως για το λάδι των σπόρων του, το οποίο χρησιμοποιείται για τρόφιμα και άλλους βιομηχανικούς σκοπούς. Όσο το ψάχνω, τόσο μ’ αρέσει να μαθαίνω πράγματα για τα αγριολούλουδα.

Πρόκειται για ένα πολυετές και αγκαθωτό φυτό, ύψους έως 80 cm. Έχει ένα στέλεχος όρθιο, συνήθως μη διακλαδισμένο, κυλινδρικό, αλλά με παράλληλες και στενές αυλακώσεις, κιτρινωπό, καλυμμένο με αραχνοειδείς τρίχες. Η χρήση λουλουδιών (πέταλα) στο τσάι και άλλες παρασκευές τροφίμων είναι ασφαλής και έχει ευεργετικές ιδιότητες.

Τις φωτογραφίες τις είδαμε στην Ομάδα “Οι Φίλοι της Ελιάς”. Είναι φωτογραφίες του διαδικτυακού μας φίλου, Τριαντάφυλλου Μπαλάφα, ίσως από τα Στύρα της Εύβοιας που είναι και ο τόπος καταγωγής του. Ίσως για πολλούς αναγνώστες μας, να φαίνεται περίεργη και παράξενη όλη αυτή η σύνθεση. Αλλά δεν είναι. Το έκανε και ο πατέρας μου.

Η μνήμη μου με πάει, μισό αιώνα πίσω, τότε που ως παιδί τον βοηθούσα στα χωράφια μας. Έβλεπα τι έκανε και… μάθαινα, άσχετα που ήρθαν έτσι τα πράγματα, ώστε δεν ασχολήθηκα ποτέ μ’ αυτά τα πράγματα. Ήταν όμως εποχές όμορφες και ίσως αν ξέραμε πώς οι γονείς μας έκαναν κουμάντο στα χωράφια τους, θα ήταν ωραίο να ζούμε από αυτά, αντί να τα βλέπουμε να ρημάζουν χέρσα.

Ο πατέρας μου, λοιπόν, έσπερνε τα πάντα… Ότι θα χρειαζόμασταν στη διάρκεια της χρονιάς, τόσο εμείς ως οικογένεια, όσο και τα ζώα (εμείς είχαμε έναν γάιδαρο κι ένα μουλάρι) που βοηθούσαν στις εργασίες ή στις μεταφορές. Τα όσπρια ήταν το κυρίως μέρος της μεσογειακής μας διατροφή. Κουκιά, μπίζα (ή μπιζέλια), φακές, ρεβίθια και ότι άλλο μπορούσες να φανταστείς, υπήρχαν σε αφθονία.

Σήμερα είναι μια ιδιαίτερη μέρα για μας. Από το πρωί θα είμαστε στο Ποδηλατοδρόμιο του ΟΑΚΑ στη Συνέλευση της Περιοχής μας με Εκπρόσωπο. Και γι’ αυτό θέλουμε να μοιραστούμε μαζί σας φωτογραφίες του διαδικτυακού μας φίλου, Vasilis Vartzakis, που δημοσίευσε στην Ομάδα ΠΕΖΟΠΟΡΙΚΗ ΟΜΑΔΑ ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗΣ, πανέμορφες και ανοιξιάτικες!

Είναι παρμένες από την τοποθεσία Λόφος Αράπης. Βρίσκεται πολύ κοντά στην Καισαριανή κι έχει αυτό το παράξενο όνομα.  Γιατί; Ίσως γιατί ήταν σκοτεινό, μαύρο, μουτζούρα το βράδυ. Ίσως. Το βουνό των μύθων, των παιδικών παιχνιδιών, αλλά και των παιδικών φόβων, κάποιες φορές, ιδιαίτερα τις άγριες νύχτες του χειμώνα. Τότε που και τα παραμύθια χτίζονταν στην πραγματικότητα ή ίσως σε μια ηλικία που και η πραγματικότητα  λειτουργούσε σαν παραμύθι.

Έτσι, καθώς η μέρα μας θα είναι γεμάτη με όμορφα πράγματα, όσοι από συνήθεια φτάνεται στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ σήμερα, θέλουμε να κρατήσετε αυτές τις υπέροχες φωτογραφίες από τις παρυφές της πόλης της Καισαριανής, μιας περιοχής που δεν επισκεπτόμαστε συχνά, μιας και ο τόπος που μένουμε εμείς είναι ακριβώς στην άλλη μεριά του Λεκανοπεδίου Αττικής.