Αρχική » 2026 » Οκτώβριος (Σελίδα 3)

Αρχείο μηνός Οκτώβριος 2026

Το αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ

Τίποτα δεν πάει χαμένο. Δείτε ΕΔΩ το αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ με όλα τα δημοσιεύματα από τη δημιουργία του μέχρι σήμερα…

Τελευταίες Αναρτήσεις:
Οι επισκέπτες μας

0 7 6 8 8 4

Μπορείτε να σχολιάσετε τα θέματα μας...
Το να εκφράζεται κανείς εδώ στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ είναι πολύ σπουδαίο για
μας που το διαχειριζόμαστε, μας κάνει να χαιρόμαστε όταν διαβάζουμε τις απόψεις σας, τις θέσεις σας, για ζητήματα που το site "σκαλίζει".
Μπορείτε λοιπόν να μας γράφετε. Μόνο που, για να τα δείτε δημοσιευμένα εδώ, θα περιμένετε λιγάκι προκειμένου να… εγκριθούν.
Α και κάτι ακόμα. Επειδή δεχόμασταν μεγάλη επίθεση από αυτόματα μηχανήματα για δικούς τους διαφημιστικούς λόγους θα μπείτε στον μικρό κόπο να... αποδείξετε ότι είστε άνθρωποι. Τόσο απλή δοκιμασία που θα γελάσετε!

Ακραία καιρικά φαινόμενα χειμώνα - καλοκαίρι...

Η ζωή μας ανάμεσα στις εποχές. Η φύση γύρω μας αλλάζει, αναγεννιέται από το χειμώνα. Κι εμείς το ίδιο! Το χρειαζόμαστε αυτό. Κάποτε, τα πράγματα ήταν πιο ευδιάκριτα ανάμεσα στις εποχές. Τώρα όχι πια...
Το καλοκαίρι του 2025 που ζούμε ήδη είναι ίσως το πιο θερμό των τελευταίων δεκαετιών. Μοιάζει με αυτό του 2024... Γεμάτο καύσωνες. Αυτό κάνει πολύ δύσκολη τη ζωή μας... Οι μετεωρολόγοι μας προετοίμασαν από νωρίς και το ζούμε στο έπακρο. Και ο χειμώνας ήταν γεμάτος ακραία καιρικά φαινόμενα. Κρύο, άνυδρος καιρός, επικίνδυνος... Εμείς, που έχουμε επιλέξει να γνωρίζουμε, τι μας επιφυλάσσει το μέλλον, είμαστε σε πολύ πιο πλεονεκτική θέση από την υπόλοιπη ανθρωπότητα. Υπομονή λοιπόν και δύναμη. Όλα εξελίσσονται όπως έχει προβλεφθεί!
Οκτώβριος 2026
Κ Δ Τ Τ Π Π Σ
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031

Ένα site που φτιάχτηκε μέσα στην πανδημία, όταν η Σούλα αποφάσισε να ασχοληθεί με κάτι που αγαπάει και λατρεύει να φτιάχνει. Τα χειροποίητα κοσμήματα! Μπορείτε να το δείτε ΕΔΩ…

Η αγγειοπλαστική παράδοση του Θραψανού Ηρακλείου Κρήτης

Η πλούσια και μακραίωνη παράδοση της αγγειοπλαστικής τέχνης στο χωριό Θραψανό Ηρακλείου το έχει αναδείξει ως το μεγαλύτερο κέντρο αγγειοπλαστικής στην Κρήτη, σταθμό για την ιστορία της νεότερης ελληνικής κεραμικής τέχνης. Σήμερα, στο χωριό εξακολουθούν να λειτουργούν εργαστήρια που κατασκευάζουν ακόμα μικρά και μεγάλα αποθηκευτικά αγγεία, γνωστά ως «θραψανιώτικα πιθάρια», τα οποία διακινούνται τόσο στην Ελλάδα, όσο και το εξωτερικό. Δείτε ΕΔΩ κι ένα υπέροχο ντοκιμαντέρ για την αγγειοπλαστική στο Θραψανό από την ΕΡΤ 3 που παίχτηκε τον Φλεβάρη του 2024. Κι ΕΔΩ ένα δημοσίευμα της εφημερίδας ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ για το χωριό μου. Δείτε ΕΔΩ ένα δημοσίευμα από τη ΦΩΝΗ του Μαλεβιζίου που δημοσιεύτηκε το 2026.

Ένας Θραψανιώτης Αγγειοπλάστης μιλά στην T.V.

Η ώρα του δειλινού...

Αναμφισβήτητα είναι η πιο όμορφη ώρα! Η ώρα του δειλινού. Φτάνει να είσαι εκεί. Την κατάλληλη ώρα, στο κατάλληλο μέρος και να απολαμβάνεις, λεπτό το λεπτό όλη αυτή την εξαιρετική εικόνα που δεν διαρκεί και πολύ.
Αυτό είναι. Να ζεις το κάθε λεπτό, να ανασαίνεις τον αέρα και να ευχαριστείς Εκείνον που έδωσε αυτό το δώρο για μας. Και να το εκτιμάμε!
Μερικοί άνθρωποι δεν ξέρουν ή δεν μπορούν, δεν είναι σε θέση να απολαύσουν τίποτα. Ψάχνουν να βρουν τι κρύβεται πίσω από το καθετί και χάνουν την ουσία, τη ζωή. Μην το κάνετε αυτό στον εαυτό σας.

Μια ανάσα καλοκαιρινή στην Τζιά

Δυο μέρες μόλις, στα τελειώματα του Αυγούστου του 2022, καταφέραμε να πάμε στη Τζιά, καλεσμένοι φίλων μας προκειμένου να μας φιλοξενήσουν. Και περάσαμε τόσο όμορφα που θα το κουβεντιάζουμε για καιρό.
Τι είναι αυτό που κάνει δεκτικούς τους ανθρώπους στο καλό, σε μια όμορφη κουβέντα, σε μια παρέα που αξίζει να τη ζήσεις και να την απολαύσεις παρά τις δυσκολίες; Το γεγονός ότι είμαστε άνθρωποι με αδυναμίες, αλλά προσπαθούμε να κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε. Αυτό είναι το μυστικό!

Ραδιόφωνα

Πατήστε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ  κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ για να ακούσετε επιλεγμένα, μουσικά, διαδικτυακα ραδιόφωνα που εκπέμπουν και στα FM... Άρα, μπορείτε να τα ακούσετε και από ένα συμβατικό ραδιόφωνο ή από το κινητό σας...

Πρωτοσέλιδα εφημερίδων:

Στήλες για τα media:

Οι εφημερίδες της Κρήτης:

Αξιόλογα Site:

Στο Πήλιο, Μάιος του 2022

Ήταν ένα ταξίδι μέσα στον Μάη… Έκανε ακόμα την ψυχρούλα του, αλλά το απολαύσαμε. Είχαμε ένα απωθημένο και το ικανοποιήσαμε. Πριν μερικά χρόνια που είχαμε πάει ένα Παρασκευο Σαββατο Κύριακο δεν το χαρήκαμε, δεν το περπατήσαμε επειδή το πρώτο πρωινό που σηκωθήκαμε βρήκαμε ένα χιόνι, καμιά 20ριά πόντους στρωμένο.
Στην κεντρική σελίδα του αρχείου του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ θα δείτε  αρκετά δημοσιεύματα. Αλλά μπορείτε να τα δείτε και από ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Αγγειοπλάστες του σήμερα

Από γενιά σε γενιά περνάει αυτή η τέχνη, του αγγειοπλάστη. Κι αν την αγκάλιαζε λίγο η Πολιτεία, όλα θα ήταν καλύτερα. Στη φωτογραφία είναι ο πατέρας μου, Λευτέρης του Κουμαλή, ως αγγειοπλάστης. Τον ακολούθησε ο γιός του, ο Κωστής Θεοδωράκης και ο εγγονός του, ο Μανώλης Βολυράκης και δίπλα του ο γιος του, ο Αγησίλαος. Δείτε ΕΔΩ ένα πολύ όμορφο δημοσίευμα από το το περιοδικό "Κ" που συνοδεύει, κάθε Κυριακή, την έκδοση της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ. Για να καταλάβετε τι λέω…

Οι γονείς μου, Λευτέρης και Παπαδιώ

Ο πατέρας μου και η μάνα μου, ο Λευτέρης και η Παπαδιώ, σε μια φωτογραφία από το γάμο της Ελένης, της κόρης της Γεωργίας μας. Ήταν σε ένα κέντρο στα Πεζά, όπου έκαναν το γλέντι. Για πάντα στην καρδιά μου, ως ότι πιο ακριβό έχω. Ανυπομονώ να τους ξαναδώ στο νέο κόσμο!

Το σπίτι μας στο χωριό

Σχεδόν τα κατάφερα να φτιάξω το σπίτι στο χωριό, κληρονομιά από τους γονείς μου, αν και μου κόστισε πολύ. Έχει ακόμα κάποιες δουλειές που πρέπει να γίνουν, αλλά σιγά - σιγά.
Μακάρι να φτιάξουν τα πράγματα και να περνάμε κάνα δυο μήνες το καλοκαίρι, εκεί. Θα μας έκανε καλό, από πολλές απόψεις... Εδώ σε έναν πίνακα ζωγραφικής μιας Γερμανίδας που φιλοξενήσαμε κάποτε και μας τον έκανε δώρο. Είναι το σπίτι μας όπως ήταν τότε! Η υπογραφή λέει, 1992!
Τα αδέλφια μου. Λιγοστεύουμε!

Μια οικογενειακή φωτογραφία που έβγαλα με τα αδέλφια μου στο γάμο τη Πόπης, της κόρης του Κωστή μας. Επάνω από αριστερά η Γεωργία μας, δεν ζει πια. Δείτε ΕΔΩ μερικά πράγματα για αυτήν. Κάτω, από αριστερά, η Στασούλα μας, δείτε για αυτήν ΕΔΩ, δίπλα της η Μαλάμω, δείτε γι’ αυτήν ΕΔΩ και δίπλα της ο Κωστής μας, που και εκείνος δεν ζει πια, δείτε ΕΔΩ.

ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΣ Σιδηρόδρομος τ. 183

Αυτή είναι η εφημερίδα των συνταξιούχων των ΗΣΑΠ "ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΣ Σιδηρόδρομος" τ. 184 που κυκλοφορεί τώρα. Για να τη δείτε πατήστε ΕΔΩ Κι ΕΔΩ το τ.183, ΕΔΩ το τ. 182, ΕΔΩ το τ.181 ΕΔΩ το τ. 180, ΕΔΩ το τ. 179, ΕΔΩ το τ.178, ΕΔΩ το τ. 177, ΕΔΩτο τ. 176, ΕΔΩ τ. 175, ΕΔΩ το τ. 174, ΕΔΩ το τ. 173, ΕΔΩ το τ. 172, ΕΔΩ το τ. 171, ΕΔΩ το τ. 170, ΕΔΩ το τ. 169, ΕΔΩ το τ.168, ΕΔΩ το τ.167 ΕΔΩ το τ.166, ΕΔΩ το τ. 165, ΕΔΩ το τ.164, ΕΔΩ το τ. 163, ΕΔΩ το τ.162. Τριάντα χρόνια αδιάλειπτης έκδοσης από τη γέννηση της, είναι μια μεγάλη επιτυχία. Παλιότερα τεύχη μπορείτε να τα δείτε σε PDF αρχείο, πηγαίνοντας στο Αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ. Δείτε κι ΕΔΩτο site του Σωματείου που επιμελούμαστε δημοσιογραφικά...

“Τύπος των συνταξιούχων σιδηροδρομικών” τ. 450

Έτοιμο και το 450 φύλλο... Δείτε το ΕΔΩ. Κι ΕΔΩ το τ. 449, ΕΔΩ το τ. 448, ΕΔΩ το τ. 447, ΕΔΩ το τ. 466, ΕΔΩ το τ. 445, ΕΔΩ το τ. 444, ΕΔΩ, το τ. 443, ΕΔΩ το τ. 442, ΕΔΩ το τ. 441, ΕΔΩ το τ. 440, ΕΔΩ το τ. 439, ΕΔΩ το τ. 438, ΕΔΩτο τ. 437, ΕΔΩ το τ. 436, ΕΔΩ το τ. 435, ΕΔΩ το τ. 434,  ΕΔΩ το τ. 433, ΕΔΩ το τ. 432, ΕΔΩ το τ. 431,  ΕΔΩ το τ. 430, ΕΔΩ το τ. 429, ΕΔΩ το τ. 428, ΕΔΩ το τ. 427, ΕΔΩ το τ. 426, ΕΔΩ το τ. 425, ΕΔΩ το τ. 424, ΕΔΩ το τ. 423, ΕΔΩ το τ. 422, ΕΔΩ το τ. 421, ΕΔΩ το τ. 420, ΕΔΩ το τ. 419, ΕΔΩ το τ. 418, ΕΔΩ το τ. 417, ΕΔΩ το τ. 416, ΕΔΩ το τ. 415, ΕΔΩ το τ. 414, ΕΔΩ το τ. 413, ΕΔΩ το τ. 412, ΕΔΩ το τ. 411, ΕΔΩ το τ. 410, ΕΔΩ το τ. 409, ΕΔΩ το τ. 408, ΕΔΩ το τ. 407, ΕΔΩ το τ. 406, ΕΔΩ το τ. 405 ΕΔΩ το τ. 404 ΕΔΩ το τ. 403 ΕΔΩ το τ. 402, ΕΔΩ το τ. 401, ΕΔΩ το τ.400, ΕΔΩ το τ.399, ΕΔΩ το τ.398, ΕΔΩ το τ.397, ΕΔΩ το τ.396, ΕΔΩ το τ.395 ΕΔΩ το τ.394  ΕΔΩ το τ.393 ΕΔΩ το τ. 392, ΕΔΩ το τ. 391, ΕΔΩ το τ. 390, ΕΔΩ το τ. 389, ΕΔΩ το τ. 388, ΕΔΩ το τ. 387, ΕΔΩ τ. 386 και το 385 ΕΔΩ. Σε συνάρτηση μάλιστα με το Blog, δείτε το ΕΔΩ, είναι αυτό που λειτουργεί τώρα, με πιο συχνή ενημέρωση...

Ο τόπος που αγαπώ

Αγαπώ την Κρήτη και το χωριό μου, το Θραψανό… Γράφω γι' αυτά με μια νοσταλγία. Είχα κάποτε σχέδια. Δεν είμαι βέβαιος πια, αν μπορώ να τα πραγματοποιήσω. Όταν όμως αλλάξουν τα πράγματα θα ήθελα να περνάω εδώ μερικούς μήνες, κυρίως καλοκαιρινούς. Είναι ο τόπος μου. Οι ρίζες μου. Οι αναμνήσεις μου…

Χρηστικά Site:

Γνωρίζοντας την Αθήνα!

Ένα από τα πράγματα που θα δείτε να κάνουμε σ' αυτό το site είναι ότι προσπαθούμε να γνωρίσουμε την Αθήνα. Τους τόπους που κινούμαστε, που περπατάμε, που πορευόμαστε.
Έτσι, συχνά - πυκνά, θα δείτε τέτοιες παρουσιάσεις με δρόμους, πλατείες, γειτονιές, είτε του ιστορικού κέντρου, είτε της περιφέρειας.
Μας αρέσει και το κάνουμε αυτό με χαρά, όπως εδώ που βλέπετε κάτι από την πλατεία Κοραή με τον Λυκαβηττό στο βάθος, από το κέντρο της Αθήνας, το πανεπιστήμιο.
Νίκος Ελ. Θεοδωράκης

Θα χαρώ πολύ να δω εκτεταμένα τις απόψεις σας. Γράψτε μου εδώ: [email protected]

Για την επικοινωνία μας στείλτε μου SMS στο τηλέφωνο 6932212755 που εξυπηρετείται από την VODAFON. 

Είμαστε στον 23ο χρόνο! Και είστε στον ανανεωμένο ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ

Ποιος είναι ο δημοσιογράφος, Νίκος Ελ. Θεοδωράκης, που έχει την ευθύνη της ενημέρωσης και διαχείρισης αυτoύ του Site σε καθημερινή βάση; Δείτε ΕΔΩ. Κι ΕΔΩ δείτε επίσης λίγα πράγματα για την ιστορία αυτού του ιστότοπου.

Περάσαμε υπέροχα στην Τέμενη Αιγίου

Τελικά τα καταφέραμε και περάσαμε όμορφα, τη μια βδομάδα, από 10-17 Σεπτέμβρη του 2022 που πήγαμε στο παραθεριστικό κέντρο του ΟΠΑΚΕ ΟΤΕ στην Τέμενη Αιγίου. Πετύχαμε αυτό που θέλαμε. Να ξεκουραστούμε, να αλλάξουμε παραστάσεις, να φορτώσουμε τις μπαταρίες μας για το χειμώνα που έρχεται και που όλα δείχνουν ότι θα έχει ένα μεγάλο βαθμό δυσκολίας, καθώς όλα γύρω μας, ακριβαίνουν και η ανασφάλεια τα κάνει όλα χειρότερα. Ευτυχώς η ελπίδα μας για κάτι καλύτερο έχει πολύ ισχυρή βάση.

Δείτε μερικά δημοσιεύματα που κάναμε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ

Σωκράτους 57: H ιστορία της δημοσιογραφίας

Σωκράτους 57, στην καρδιά του κέντρου της Αθήνας, μόλις λίγα βήματα από την πλατεία Ομονοίας. Για πολλούς, ένας ακόμα συνηθισμένος δρόμος του αστικού ιστού, με την κίνηση των οχημάτων, τα καταστήματα και τα γκράφιτι στους τοίχους. Για μένα, όμως, ένας τόπος γεμάτος αναμνήσεις, δημοσιογραφικό μελάνι και ζωντανή ιστορία. Εδώ στεγαζόταν η ιστορική εφημερίδα «Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ», στο κτίριο που συνδέθηκε άρρηκτα με τη σπουδαία μορφή της Ελένης Βλάχου. Όταν προσλήφθηκα το 2009, το δημοσιογραφικό ορμητήριο βρισκόταν ακόμα εκεί.  Η καθημερινότητα τότε είχε έναν δικό της, μοναδικό ρυθμό. Το πρωί εργαζόμουν στην ΠΕΤ ΟΤΕ στη Βερανζέρου — μόλις 300 μέτρα μακριά.

Η απόσταση ήταν τόσο μικρή που, αντί να χάνω χρόνο για να επιστρέφω στο σπίτι μου στα Σεπόλια όταν σχολούσα στις 3 το μεσημέρι, βρήκα μια πολύ πιο πρακτική λύση: νοίκιασα ένα μικρό διαμέρισμα στην οδό Μενάνδρου. Εκεί ξεκουραζόμουν για δυο ώρες, γεμίζοντας μπαταρίες πριν μπω στις 5 το απόγευμα στις αίθουσες συντακτών της εφημερίδας. Αυτό το κτίριο έγινε το σκηνικό μεγάλων ιστορικών στιγμών της σύγχρονης εποχής. Εδώ με βρήκε το σοκ από το χτύπημα στους Δίδυμους Πύργους της Νέας Υόρκης το 2001, σε ώρες που οι ειδήσεις έτρεχαν με καταιγιστικούς ρυθμούς και οι σελίδες της εφημερίδας άλλαζαν λεπτό προς λεπτό.

Από αυτό το κτίριο αποχωρήσαμε αργότερα, όταν μαζί με το υπόλοιπο συγκρότημα Αλαφούζου μετακομίσαμε στις νέες, σύγχρονες εγκαταστάσεις στον Πειραιά, κλείνοντας έναν μεγάλο κύκλο για τη Σωκράτους. Σήμερα, αν περπατήσει κανείς στη Σωκράτους, η εικόνα συνδυάζει το παρελθόν με το παρόν. Όπως αποτυπώνεται στις φωτογραφίες, το κτίριο στον αριθμό 57 διατηρεί την επιβλητική, κλασική του πρόσοψη. Έξω από την είσοδο κυματίζουν η ελληνική σημαία και η σημαία του Δήμου Αθηναίων, καθώς πλέον στους χώρους του στεγάζονται δημοτικές υπηρεσίες, εξυπηρετώντας καθημερινά τους πολίτες. Οι μαρμάρινες επενδύσεις, οι βαριές γυάλινες πόρτες και τα παράθυρα που φωτίζονται το σούρουπο θυμίζουν ότι αυτό το κτίριο παραμένει ζωντανό, έστω και με διαφορετικό ρόλο.

Γύρω του, η ατμόσφαιρα της Αθήνας παραμένει αυθεντική και ακατέργαστη. Τα καλώδια των τρολεϊ διασταυρώνονται στον ουρανό, τα εμπορικά καταστήματα, τα οπτικά, τα κλειστά ρολά με τα πολύχρωμα γκράφιτι και οι περαστικοί συνθέτουν το μωσαϊκό μιας γειτονιάς που αλλάζει χωρίς να χάνει τον χαρακτήρα της. Περνώντας ξανά από τη Σωκράτους 57, δεν βλέπω απλώς ένα δημόσιο κτίριο· βλέπω τα χρόνια της νιότης, την αγωνία της είδησης και τις αναμνήσεις μιας Αθήνας που συνεχίζει να γράφει τη δική της ιστορία.

Τους “τσάκισαν” τους απεταιώνες… Έλεος!

Θυμάστε την υπόθεση κλοπής με το ποσό των 15.000 ευρώ υπερήλικης συγχωριανής διότι τάχα, είχε  το σπίτι της… ραδιενέργεια και οι παρουσιαζόμενοι ως υπάλληλοι του ΔΕΔΔΗΕ ήθελαν να την… προστατέψουν ζητώντας της να βάλει τα χρήματα της, και κάποια άλλα αντικείμενα σε μια σακούλα και να τα βγάλει έξω από το σπίτι της; Και οι τρεις που συνελήφθησαν, ανάμεσα σ’ αυτούς  και ένας 21 ετών, εισπράκτορες της σπείρας, αφέθηκε ελεύθεροι με μια μικρή εγγύηση μέχρι να γίνει η δίκη!

Σ’ αυτόν το κόσμο ζούμε! Αναρωτιόμαστε: Δεν θα συνεχίσουν απερίσπαστα το έργο τους; 

Δείτε παρακαλώ πως παρουσιάζει το ζήτημα το σχετικό ρεπορτάζ του ΜΑΛΕΒΙΖΙΩΤΗ:

Σύμφωνα με τη δικαστική απόφαση, στον νεαρό επιβλήθηκε χρηματική εγγύηση ύψους 5.000 ευρώ, ενώ θα πρέπει να τηρεί και τους περιοριστικούς όρους που του ορίστηκαν.

Κατά την απολογία του, ο 21χρονος φέρεται να αρνήθηκε τις κατηγορίες και να παρουσίασε τη δική του εκδοχή για τα περιστατικά που εξετάζονται από τις αρχές. Παράλληλα, έδωσε εξηγήσεις για το μπλε αυτοκίνητο Toyota Yaris που χρησιμοποιούσε, το οποίο είχε εντοπιστεί σε περιοχές όπου είχαν καταγραφεί περιστατικά απάτης.

Υπενθυμίζεται ότι λίγες ημέρες νωρίτερα είχαν αφεθεί ελεύθερες με περιοριστικούς όρους και δύο γυναίκες, ηλικίας 31 και 35 ετών, οι οποίες βρίσκονταν μαζί με τον νεαρό όταν συνελήφθησαν. Οι δύο γυναίκες αρνήθηκαν οποιαδήποτε συμμετοχή στην υπόθεση, υποστηρίζοντας ότι είχαν συνοδεύσει τον 21χρονο στο νοσοκομείο, επειδή δεν αισθανόταν καλά.

Όπως φέρονται να ανέφεραν, μετά την επίσκεψη στο νοσοκομείο, όπου του χορηγήθηκε ορός, πήγαν σε κατάστημα εστίασης στη λεωφόρο 62 Μαρτύρων για να φάνε. Η σύλληψή τους πραγματοποιήθηκε όταν αποχώρησαν από το κατάστημα και ετοιμάζονταν να επιβιβαστούν στο όχημα.

Ένα παραδοσιακό ραφείο που είδαμε στο Αιγάλεω

Ο κόσμος γύρω μας αλλάζει με ταχύτατους ρυθμούς, συμπαρασύροντας μαζί του επαγγέλματα, συνήθειες και μια ολόκληρη φιλοσοφία ζωής. Κάποτε, οι άνθρωποι ασχολούνταν παραδοσιακά με την κατασκευή ρούχων, επιλέγοντας εξαιρετικής ποιότητας υλικά που άντεχαν στον χρόνο. Οι έμπειροι μάστορες και ράφτες περιποιούνταν με μεράκι κάθε κοστούμι, σακάκι ή παντελόνι, χαρίζοντάς του διάρκεια και τέλεια εφαρμογή.  Σήμερα, στην εποχή της γρήγορης μόδας και των φθηνών ρούχων μιας χρήσεως, τα παραδοσιακά ραφεία τείνουν να εξαφανιστούν. Όμως, η ποιότητα, το γούστο και το μερακλίδικό αποτέλεσμα δεν μπορούν να αντικατασταθούν από καμία μαζική παραγωγή.

Περπατώντας στους δρόμους στο Αιγάλεω, ανακαλύψαμε μια ζωντανή γωνιά αυτής της αυθεντικής τέχνης: ένα συνοικιακό ραφείο που αντιστέκεται στον χρόνο. Πίσω από τη γυάλινη βιτρίνα με τις κίτρινες επιγραφές για «Μεταποιήσεις παντός τύπου ενδυμάτων, κουρτίνες, δερμάτινα», συναντά κανείς την εικόνα μιας άλλης εποχής. Στον ζεστό χώρο του εργαστηρίου, ανάμεσα σε ραπτομηχανές, κλωστές, μεζούρες και κρεμασμένα ρούχα που περιμένουν τη φροντίδα του μάστορα, η επικοινωνία με τον πελάτη παραμένει προσωπική και ανθρώπινη.

Εδώ, τα αγαπημένα μας ρούχα αποκτούν ξανά ζωή—είτε πρόκειται για μια απλή μεταποίηση είτε για τον καθαρισμό, τη βαφή και την περιποίηση δερμάτινων και σουέτ ενδυμάτων. Αυτά τα μικρά εργαστήρια δεν είναι απλώς καταστήματα· είναι κομμάτια της πολιτιστικής μας κληρονομιάς που μας υπενθυμίζουν τη σημασία της ποιότητας, της βιωσιμότητας και της ανθρώπινης επαφής.

Πληροφορίες καταστήματος:

  • Υπηρεσίες: Μεταποιήσεις παντός τύπου ενδυμάτων, κουρτίνες, δερμάτινα, καθαρισμοί & βαφές σουέτ/δερμάτινων.
  • Ωράριο λειτουργίας: Τρίτη – Πέμπτη – Παρασκευή: 09:00 έως 15:00 & 17:00 έως 21:00.
  • Τηλέφωνο επικοινωνίας: 6932354458.

Η καθημερινή δουλειά μετατρέπεται σε αποδοχή

Στη σημερινή εποχή της πληροφοριακής καταιγίδας, όπου οι τίτλοι-παγίδες (clickbait) και οι αναπαραγωγές έτοιμων ειδήσεων κυριαρχούν στο διαδίκτυο, η δημιουργία πρωτογενούς και ειλικρινούς περιεχομένου μοιάζει με σπάνια αρετή. Κι όμως, η ίδια η πραγματικότητα αποδεικνύει πως όταν η δημοσιογραφία και η συγγραφή επιστρέφουν στις ρίζες τους —στην αληθινή βιωματική εμπειρία— το αναγνωστικό κοινό το αναγνωρίζει και το επιβραβεύει.

Η προσπέραση των 72.000+ μοναδικών επισκέψεων (unique IPs) από κάθε γωνιά του πλανήτη δεν αποτελεί απλώς έναν εντυπωσιακό αριθμό στα στατιστικά στοιχεία. Είναι μια ουσιαστική επιβεβαίωση. Το πιο αξιοσημείωτο σε αυτή την πορεία είναι πως το ορόσημο αυτό δεν επιτεύχθηκε μέσω επιθετικών στρατηγικών μάρκετινγκ ή στείρας εμμονής με τους αριθμούς. Είναι το φυσικό αποτέλεσμα μιας συνεπούς, καθημερινής και επίμονης προσπάθειας.

Η συνταγή της επιτυχίας κρύβεται στην απλότητα και την αυθεντικότητα. Τα θέματα που φιλοξενούνται στην ιστοσελίδα μας δεν κατασκευάζονται σε γραφεία πίσω από αδιάφορες οθόνες. Γεννιούνται μέσα από την ίδια τη ζωή: στους δρόμους που περπατάμε —είτε πρόκειται για πολυσύχναστες λεωφόρους είτε για απόμερα καλντερίμια—, στα γεγονότα που γινόμαστε μάρτυρες και στις καταστάσεις που βιώνουμε πρώτο χέρι.

Κάθε άρθρο συνοδεύεται από αυθεντικό φωτογραφικό υλικό και κείμενα που φέρουν τη δική μας προσωπική σφραγίδα. Δεν αναμεταδίδουμε την επικαιρότητα· τη ζούμε, τη φωτογραφίζουμε και τη καταγράφουμε με τη δική μας ματιά. Αυτή η διάδραση με την καθημερινότητα είναι που δημιουργεί έναν ισχυρό δεσμό εμπιστοσύνης με τους αναγνώστες.

Το γεγονός ότι χιλιάδες διαφορετικοί άνθρωποι από όλο τον κόσμο επιλέγουν να διαβάσουν τις ιστορίες μας, επιβεβαιώνει ότι η αλήθεια και το βίωμα δεν έχουν σύνορα. Η ανταπόκριση αυτή μας γεμίζει ευθύνη αλλά και βαθιά συγκίνηση.

Ένα μεγάλο «ευχαριστώ» αξίζει σε όλους εσάς που αγκαλιάσατε αυτή την προσπάθεια. Η δική σας αποδοχή είναι η κινητήριος δύναμη για να συνεχίσουμε να περπατάμε, να καταγράφουμε και να μοιραζόμαστε μαζί σας αυθεντικές στιγμές της ζωής. Η διαδρομή συνεχίζεται.

Οι λεμονιές διηγούνται ιστορίες από τα παλιά

Υπάρχουν δρόμοι στο Λεκανοπέδιο που δεν είναι απλώς περάσματα, αλλά ζωντανές αρτηρίες μνήμης. Ένας από αυτούς είναι η οδός Δημαρχείου στο Αιγάλεω — ένας δρόμος βαθιά χαραγμένος στο μυαλό και την καρδιά όσων έζησαν την περιοχή δεκαετίες πριν. Τότε που η εικόνα της γειτονιάς ήταν εντελώς διαφορετική: οι κεντρικοί μόνο άξονες καλύπτονταν από άσφαλτο, ενώ οι περισσότεροι παράδρομοι παρέμεναν χωματένιοι, γεμάτοι παιδιά που έπαιζαν μέχρι τη δύση του ηλίου.  Με την πάροδο των ετών, η ανοικοδόμηση άλλαξε το τοπίο.

Σήμερα, η οδός Δημαρχείου αντικατοπτρίζει αυτή την πολυεπίπεδη αρχιτεκτονική εξέλιξη της Αττικής: χαμηλές, παλιές μονοκατοικίες με κεραμίδια και αυλές συνυπάρχουν δίπλα-δίπλα με μοντέρνες, πολυώροφες οικοδομές και πολυκατοικίες. Κι όμως, παρά την τσιμεντοποίηση, η ψυχή της γειτονιάς παρέμεινε ανεξίτηλη.  Το πιο όμορφο και ιδιαίτερο χαρακτηριστικό αυτού του δρόμου είναι χωρίς αμφιβολία τα δέντρα του. Ο τοπικός Δήμος είχε κάποτε φυτέψει ή μπολιάσει νεραντζιές, μετατρέποντάς τες σε εύφορες λεμονιές. Σήμερα, τα κλαδιά τους κρέμονται πάνω από τα πεζοδρόμια, βαριά και φορτωμένα με ώριμους καρπούς.

Από απόσταση, τα λεμόνια κρέμονται σε πυκνά τσαμπιά, θυμίζοντας σχεδόν κιτρινωπά σταφύλια. Είναι μια γλυκιά, απλόχερη χειρονομία της φύσης μέσα στην πόλη: καρποί προσβάσιμοι σε κάθε περαστικό, μια μικρή καθημερινή προσφορά ομορφιάς και άρωματος σε όποιον διασχίζει τον δρόμο.  Η βόλτα στην περιοχή αποκτά ακόμα περισσότερο χρώμα τις ημέρες που στήνεται η λαϊκή αγορά στους κάθετους δρόμους, όπως στην οδό Καραϊσκάκη. Εκεί, ανάμεσα στους πάγκους με τα φρέσκα φρούτα, τις μυρωδιές και τις φωνές των πωλητών, νιώθεις την αυθεντική ζωντάνια της παλιάς αθηναϊκής γειτονιάς.

Και οι εκπλήξεις δεν σταματούν εκεί. Στα στενά γύρω από τη Δημαρχείου, η ανθρώπινη επαφή διατηρεί τη ζεστασιά της. Όπως τότε που ανακαλύψαμε το μικρό ραφείο της γειτονιάς και γνωρίσαμε τον μάστορα, έναν αυθεντικό τεχνίτη με καταγωγή από την Αντιόχεια. Με τα χέρια του να κουβαλούν την τέχνη και την εμπειρία των παλιών ανατολίτικων εργαστηρίων, μας θύμισε πως η ταυτότητα του Αιγάλεω διαμορφώθηκε από ανθρώπους της βιοπάλης, πρόσφυγες και τεχνίτες, που έφεραν μαζί τους μεράκι, πολιτισμό και ιστορίες. Η οδός Δημαρχείου είναι ένας μικρόκοσμος του Αιγάλεω. Ένας δρόμος που συνδέει το χθες με το σήμερα, τη φύση με το τσιμέντο, και τις αναμνήσεις των παλαιότερων με την καθημερινότητα των νεότερων.

Τα άγρια μανιτάρια και η μαγεία της παρέας

Υπάρχουν κάποιες παραδόσεις που δεν γράφονται σε βιβλία, αλλά χαράσσονται στην καρδιά και στις αναμνήσεις μας. Μια τέτοια ετήσια συνήθεια είναι και το φθινοπωρινό «ραντεβού» του Αγησίλαου με τη γη. Κάθε χρόνο, την κατάλληλη εποχή, ξέρει ακριβώς πού θα βαδίσει, σε ποια κρυφά μονοπάτια του Γρέγο πρέπει να ψάξει και ποια σημεία της κρητικής φύσης κρατούν φυλαγμένο το πολύτιμο μυστικό τους. Και όπως πάντα, η γη δεν τον απογοητεύει.

Όπως φαίνεται και στις φωτογραφίες, η σοδειά του είναι εντυπωσιακή: άγρια, φρέσκα μανιτάρια του αιώνα, με το χαρακτηριστικό σχήμα, τα πυκνά ελασμάτια στη κάτω πλευρά τους και τη γήινη, αυθεντική μυρωδιά που αναδύεται μόλις τα ακουμπήσεις στον πάγκο της κουζίνας.

Μανιτάρια γεμάτα σάρκα, μαζεμένα με προσοχή και σεβασμό, έτοιμα να μεταμορφωθούν στον πιο σπέσιαλ μεζέ της χρονιάς. Για όσους γνωρίζουν από καλό φαγητό, ένα τέτοιο άγριο μανιτάρι, μαγειρεμένο σωστά —είτε στα κάρβουνα με λίγο χοντρό αλάτι και ελαιόλαδο, είτε στο τηγάνι σβησμένο με ντόπιο κρασί— μπορεί να ξεπεράσει σε γεύση και νοστιμιά ακόμα και το καλύτερο κρέας.

Είναι μια γευστική εμπειρία που συμπυκνώνει όλη την ουσία της κρητικής υπαίθρου. Όμως, η μεγαλύτερη νοστιμιά αυτού του μεζέ δεν βρίσκεται μόνο στη γεύση του, αλλά στο συναίσθημα που τον συνοδεύει.

Ο Αγησίλαος δεν μαζεύει αυτά τα δώρα της γης για τον εαυτό του. Η μεγαλύτερή του χαρά είναι να τα μοιράζεται. Να μαζεύει τους ανθρώπους του γύρω από ένα τραπέζι, να ανοίγει ένα μπουκάλι κρασί ή τσικουδιά και να προσφέρει αυτόν τον αυθεντικό μεζέ στην παρέα.

Όσοι είχαμε την τύχη να βρεθούμε μαζί του στην Κρήτη και να δοκιμάσουμε αυτά τα μανιτάρια, γνωρίζουμε καλά την ατμόσφαιρα ζεστασιάς και φιλοξενίας που δημιουργείται. Είναι στ’ αλήθεια συγκινητικό το πόσα όμορφα συναισθήματα μπορεί να σου χαρίσει ένας απλός μεζές από τη γη — ένα δώρο της φύσης για το οποίο δεν μόχθησες, δεν έσπειρες και δεν καλλιέργησες, παρά μόνο περπάτησες για να το ανακαλύψεις.

Αυτή είναι η ομορφιά της φύσης και της κρητικής φιλοξενίας: η απλότητα, η αυθεντικότητα και η χαρά του να μοιράζεσαι. Και του χρόνου με υγεία, να είμαστε καλά να σμίγουμε ξανά!

Ζώντας στην αναμονή της αληθινής ζωής

Η εικονογράφηση και τα πρόσωπα στις παραπάνω τρεις φωτογραφίες είναι φανταστικά. Αποτυπώνουν μόνο τις σκέψεις που θα δείτε παρακάτω…

Η ζωή κυλάει σαν ένα ορμητικό ποτάμι, γεμάτο στροφές, εμπόδια και στιγμές γαλήνης. Στο κυνήγι της καθημερινότητας, συχνά ξεχνάμε τον προορισμό μας, παρασυρμένοι από την ανάγκη να προλάβουμε, να ολοκληρώσουμε, να “πνίξουμε” τις ανησυχίες μας. Τρέχουμε σαν τρελοί, αφήνοντας τις εκκρεμότητες να στοιβάζονται, ενώ ο χρόνος, αμείλικτος, γλιστράει μέσα από τα δάχτυλά μας. Και ξεχνάμε να ζήσουμε.

Ξεχνάμε να απολαύσουμε τις μικρές, καθημερινές στιγμές που δίνουν γεύση στη ζωή: το ζεστό φλιτζάνι καφέ το πρωί, τη μυρωδιά του βρεγμένου χώματος μετά τη βροχή, το γέλιο ενός παιδιού. Ξεχνάμε να δώσουμε χαμόγελα και χαρά στους γύρω μας, να προσφέρουμε μια αγκαλιά σε όσους τη χρειάζονται, να ακούσουμε πραγματικά τον πόνο και τις ανάγκες των συνανθρώπων μας.

Και μια στιγμή, έρχεται το τέλος… Ξαφνικά, ή ίσως όχι και τόσο ξαφνικά, καθώς τα σημάδια υπήρχαν πάντα εκεί, προετοιμάζοντάς μας για το αναπόφευκτο. Σε αυτό το σύστημα πραγμάτων, η ζωή φαίνεται σαν ένας συνεχής αγώνας, μια διαρκής προσπάθεια να νικήσουμε τον χρόνο. Αλλά η αληθινή ζωή δεν μπορεί να είναι έτσι.

Η αληθινή ζωή, όπως την οραματιζόμαστε, θα είναι διαφορετική. Άνθρωποι θα την απολαμβάνουν καθώς θα έχουν μια δημιουργική εργασία, που θα τους προσφέρει ικανοποίηση και νόημα. Θα ζουν σε αρμονία με τη φύση και με τους συνανθρώπους τους, καλλιεργώντας σχέσεις αγάπης και σεβασμού. Θα έχουν τον χρόνο να αναπτύξουν τα ταλέντα τους, να εξερευνήσουν τον κόσμο, να ανακαλύψουν την ομορφιά της δημιουργίας.

Προσδοκούμε εκείνη την ημέρα, την ημέρα που η ζωή θα είναι μια συνεχής γιορτή, μια ατελείωτη ανακάλυψη. Μέχρι τότε, ας προσπαθήσουμε να ζούμε την κάθε στιγμή με νόημα και συνείδηση. Ας αγκαλιάσουμε τις μικρές χαρές της καθημερινότητας, ας προσφέρουμε αγάπη και στήριξη στους γύρω μας, ας μην ξεχνάμε να ζούμε. Γιατί η ζωή είναι ένα δώρο, και το πώς θα την αξιοποιήσουμε εξαρτάται αποκλειστικά από εμάς.

Όταν η δημοσιογραφική δημιουργία γίνεται χαρά

Υπάρχουν κάποιες στιγμές στη δουλειά μας που ξεχωρίζουν, όχι μόνο για το τελικό αποτέλεσμα, αλλά για τη διαδρομή και την ενέργεια με την οποία υλοποιούνται. Το κλείσιμο του τελευταίου τεύχους (Αρ. Φύλλου 450) της εφημερίδας «Ο Τύπος των Συνταξιούχων Σιδηροδρομικών» ήταν ακριβώς μια τέτοια εμπειρία. Χωρίς το συνηθισμένο άγχος, την πίεση του χρόνου ή τις αναποδιές της τελευταίας στιγμής, η εφημερίδα «στήθηκε» σε χρόνο ρεκόρ, με πολύ κέφι, θετική διάθεση και μια άψογη συνεργασία.

Η άρτια σύμπραξη με την τεχνικό μας, την Πόπη, αλλά και με τους υπεύθυνους της έκδοσης, απέδειξε για άλλη μια φορά πως όταν υπάρχει συντονισμός, η παραγωγική διαδικασία γίνεται απόλαυση. Ακόμη και το ρεπορτάζ της τελευταίας στιγμής για τη σελίδα 2 εντάχθηκε ομαλά στη ροή της ύλης. Ήταν ένα δημιουργικό «κλείσιμο» που το είχα πραγματικά ανάγκη.

Όμως, πίσω από την ικανοποίηση της δημιουργικής διαδικασίας, βρίσκεται η ουσία του δημοσιογραφικού λειτουργήματος: η ανάδειξη των πραγματικών προβλημάτων της κοινωνίας σε ότι αφορά μια συγκεκριμένη ομάδα συνταξιούχων. Το κεντρικό θέμα του πρωτοσέλιδου αποτυπώνει ανάγλυφα την πραγματικότητα που βιώνει ο απόμαχος της εργασίας. Με τον τίτλο «Έμεινε η πικρή γεύση στους συνταξιούχους – Από τις εξαγγελίες του πρωθυπουργού στη ΔΕΘ», το νέο τεύχος συμπυκνώνει την απογοήτευση των συνταξιούχων από τα μέτρα που ανακοινώθηκαν.

Όπως αναλύεται στην ύλη του πρωτοσέλιδου, παρά τις επιμέρους θετικές ρυθμίσεις (όπως το επίδομα των 400 ευρώ), η πλειονότητα των προβλημάτων παραμένει άλυτη:

  • Οι αυξήσεις υπολείπονται του πραγματικού πληθωρισμού, διαβρώνοντας το διαθέσιμο εισόδημα.
  • Για 5η συνεχόμενη χρονιά δεν αναπροσαρμόζονται οι επικουρικές συντάξεις.
  • Επιβαρύνσεις όπως η Εισφορά Αλληλεγγύης και οι κρατήσεις υγείας συνεχίζουν να πιέζουν τους συνταξούχους.
  • Εκκρεμεί η καταβολή των αναδρομικών, ενώ οι αδικίες στις συντάξεις χηρείας και στους συνταξιούχους κάτω των 65 ετών παραμένουν οξυμένες.

Παράλληλα, στο πρωτοσέλιδο δεσπόζει η κάλυψη της συνεδρίασης του Διοικητικού Συμβουλίου της Π.Ο.Σ.Σ. στη Θεσσαλονίκη, καθώς και η συνάντηση με τον συντονιστή του Πρωθυπουργικού Γραφείου για την προώθηση των αιτημάτων του κλάδου.

Το τεύχος 450 είναι έτοιμο και οδεύει προς τους αναγνώστες του. Για εμάς που εργαστήκαμε γι’ αυτό, μένει η χαρά της δημιουργίας· για τους συνταξιούχους σιδηροδρομικούς, μένει η φωνή διεκδίκησης και ενημέρωσης που συνεχίζει να τους εκπροσωπεί αξιόπιστα.