Αρχική » Αθήνα (Σελίδα 6)

Αρχείο κατηγορίας Αθήνα

Το αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ

Τίποτα δεν πάει χαμένο. Δείτε ΕΔΩ το αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ με όλα τα δημοσιεύματα από τη δημιουργία του μέχρι σήμερα…

Τελευταίες Αναρτήσεις:
Οι επισκέπτες μας

0 7 2 9 9 0

Μπορείτε να σχολιάσετε τα θέματα μας...
Το να εκφράζεται κανείς εδώ στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ είναι πολύ σπουδαίο για
μας που το διαχειριζόμαστε, μας κάνει να χαιρόμαστε όταν διαβάζουμε τις απόψεις σας, τις θέσεις σας, για ζητήματα που το site "σκαλίζει".
Μπορείτε λοιπόν να μας γράφετε. Μόνο που, για να τα δείτε δημοσιευμένα εδώ, θα περιμένετε λιγάκι προκειμένου να… εγκριθούν.
Α και κάτι ακόμα. Επειδή δεχόμασταν μεγάλη επίθεση από αυτόματα μηχανήματα για δικούς τους διαφημιστικούς λόγους θα μπείτε στον μικρό κόπο να... αποδείξετε ότι είστε άνθρωποι. Τόσο απλή δοκιμασία που θα γελάσετε!

Ακραία καιρικά φαινόμενα χειμώνα - καλοκαίρι...

Η ζωή μας ανάμεσα στις εποχές. Η φύση γύρω μας αλλάζει, αναγεννιέται από το χειμώνα. Κι εμείς το ίδιο! Το χρειαζόμαστε αυτό. Κάποτε, τα πράγματα ήταν πιο ευδιάκριτα ανάμεσα στις εποχές. Τώρα όχι πια...
Το καλοκαίρι του 2025 που ζούμε ήδη είναι ίσως το πιο θερμό των τελευταίων δεκαετιών. Μοιάζει με αυτό του 2024... Γεμάτο καύσωνες. Αυτό κάνει πολύ δύσκολη τη ζωή μας... Οι μετεωρολόγοι μας προετοίμασαν από νωρίς και το ζούμε στο έπακρο. Και ο χειμώνας ήταν γεμάτος ακραία καιρικά φαινόμενα. Κρύο, άνυδρος καιρός, επικίνδυνος... Εμείς, που έχουμε επιλέξει να γνωρίζουμε, τι μας επιφυλάσσει το μέλλον, είμαστε σε πολύ πιο πλεονεκτική θέση από την υπόλοιπη ανθρωπότητα. Υπομονή λοιπόν και δύναμη. Όλα εξελίσσονται όπως έχει προβλεφθεί!
Οκτώβριος 2026
Κ Δ Τ Τ Π Π Σ
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031

Ένα site που φτιάχτηκε μέσα στην πανδημία, όταν η Σούλα αποφάσισε να ασχοληθεί με κάτι που αγαπάει και λατρεύει να φτιάχνει. Τα χειροποίητα κοσμήματα! Μπορείτε να το δείτε ΕΔΩ…

Η αγγειοπλαστική παράδοση του Θραψανού Ηρακλείου Κρήτης

Η πλούσια και μακραίωνη παράδοση της αγγειοπλαστικής τέχνης στο χωριό Θραψανό Ηρακλείου το έχει αναδείξει ως το μεγαλύτερο κέντρο αγγειοπλαστικής στην Κρήτη, σταθμό για την ιστορία της νεότερης ελληνικής κεραμικής τέχνης. Σήμερα, στο χωριό εξακολουθούν να λειτουργούν εργαστήρια που κατασκευάζουν ακόμα μικρά και μεγάλα αποθηκευτικά αγγεία, γνωστά ως «θραψανιώτικα πιθάρια», τα οποία διακινούνται τόσο στην Ελλάδα, όσο και το εξωτερικό. Δείτε ΕΔΩ κι ένα υπέροχο ντοκιμαντέρ για την αγγειοπλαστική στο Θραψανό από την ΕΡΤ 3 που παίχτηκε τον Φλεβάρη του 2024. Κι ΕΔΩ ένα δημοσίευμα της εφημερίδας ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ για το χωριό μου. Δείτε ΕΔΩ ένα δημοσίευμα από τη ΦΩΝΗ του Μαλεβιζίου που δημοσιεύτηκε το 2026.

Ένας Θραψανιώτης Αγγειοπλάστης μιλά στην T.V.

Η ώρα του δειλινού...

Αναμφισβήτητα είναι η πιο όμορφη ώρα! Η ώρα του δειλινού. Φτάνει να είσαι εκεί. Την κατάλληλη ώρα, στο κατάλληλο μέρος και να απολαμβάνεις, λεπτό το λεπτό όλη αυτή την εξαιρετική εικόνα που δεν διαρκεί και πολύ.
Αυτό είναι. Να ζεις το κάθε λεπτό, να ανασαίνεις τον αέρα και να ευχαριστείς Εκείνον που έδωσε αυτό το δώρο για μας. Και να το εκτιμάμε!
Μερικοί άνθρωποι δεν ξέρουν ή δεν μπορούν, δεν είναι σε θέση να απολαύσουν τίποτα. Ψάχνουν να βρουν τι κρύβεται πίσω από το καθετί και χάνουν την ουσία, τη ζωή. Μην το κάνετε αυτό στον εαυτό σας.

Μια ανάσα καλοκαιρινή στην Τζιά

Δυο μέρες μόλις, στα τελειώματα του Αυγούστου του 2022, καταφέραμε να πάμε στη Τζιά, καλεσμένοι φίλων μας προκειμένου να μας φιλοξενήσουν. Και περάσαμε τόσο όμορφα που θα το κουβεντιάζουμε για καιρό.
Τι είναι αυτό που κάνει δεκτικούς τους ανθρώπους στο καλό, σε μια όμορφη κουβέντα, σε μια παρέα που αξίζει να τη ζήσεις και να την απολαύσεις παρά τις δυσκολίες; Το γεγονός ότι είμαστε άνθρωποι με αδυναμίες, αλλά προσπαθούμε να κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε. Αυτό είναι το μυστικό!

Ραδιόφωνα

Πατήστε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ  κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ για να ακούσετε επιλεγμένα, μουσικά, διαδικτυακα ραδιόφωνα που εκπέμπουν και στα FM... Άρα, μπορείτε να τα ακούσετε και από ένα συμβατικό ραδιόφωνο ή από το κινητό σας...

Πρωτοσέλιδα εφημερίδων:

Στήλες για τα media:

Οι εφημερίδες της Κρήτης:

Αξιόλογα Site:

Στο Πήλιο, Μάιος του 2022

Ήταν ένα ταξίδι μέσα στον Μάη… Έκανε ακόμα την ψυχρούλα του, αλλά το απολαύσαμε. Είχαμε ένα απωθημένο και το ικανοποιήσαμε. Πριν μερικά χρόνια που είχαμε πάει ένα Παρασκευο Σαββατο Κύριακο δεν το χαρήκαμε, δεν το περπατήσαμε επειδή το πρώτο πρωινό που σηκωθήκαμε βρήκαμε ένα χιόνι, καμιά 20ριά πόντους στρωμένο.
Στην κεντρική σελίδα του αρχείου του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ θα δείτε  αρκετά δημοσιεύματα. Αλλά μπορείτε να τα δείτε και από ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Αγγειοπλάστες του σήμερα

Από γενιά σε γενιά περνάει αυτή η τέχνη, του αγγειοπλάστη. Κι αν την αγκάλιαζε λίγο η Πολιτεία, όλα θα ήταν καλύτερα. Στη φωτογραφία είναι ο πατέρας μου, Λευτέρης του Κουμαλή, ως αγγειοπλάστης. Τον ακολούθησε ο γιός του, ο Κωστής Θεοδωράκης και ο εγγονός του, ο Μανώλης Βολυράκης και δίπλα του ο γιος του, ο Αγησίλαος. Δείτε ΕΔΩ ένα πολύ όμορφο δημοσίευμα από το το περιοδικό "Κ" που συνοδεύει, κάθε Κυριακή, την έκδοση της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ. Για να καταλάβετε τι λέω…

Οι γονείς μου, Λευτέρης και Παπαδιώ

Ο πατέρας μου και η μάνα μου, ο Λευτέρης και η Παπαδιώ, σε μια φωτογραφία από το γάμο της Ελένης, της κόρης της Γεωργίας μας. Ήταν σε ένα κέντρο στα Πεζά, όπου έκαναν το γλέντι. Για πάντα στην καρδιά μου, ως ότι πιο ακριβό έχω. Ανυπομονώ να τους ξαναδώ στο νέο κόσμο!

Το σπίτι μας στο χωριό

Σχεδόν τα κατάφερα να φτιάξω το σπίτι στο χωριό, κληρονομιά από τους γονείς μου, αν και μου κόστισε πολύ. Έχει ακόμα κάποιες δουλειές που πρέπει να γίνουν, αλλά σιγά - σιγά.
Μακάρι να φτιάξουν τα πράγματα και να περνάμε κάνα δυο μήνες το καλοκαίρι, εκεί. Θα μας έκανε καλό, από πολλές απόψεις... Εδώ σε έναν πίνακα ζωγραφικής μιας Γερμανίδας που φιλοξενήσαμε κάποτε και μας τον έκανε δώρο. Είναι το σπίτι μας όπως ήταν τότε! Η υπογραφή λέει, 1992!
Τα αδέλφια μου. Λιγοστεύουμε!

Μια οικογενειακή φωτογραφία που έβγαλα με τα αδέλφια μου στο γάμο τη Πόπης, της κόρης του Κωστή μας. Επάνω από αριστερά η Γεωργία μας, δεν ζει πια. Δείτε ΕΔΩ μερικά πράγματα για αυτήν. Κάτω, από αριστερά, η Στασούλα μας, δείτε για αυτήν ΕΔΩ, δίπλα της η Μαλάμω, δείτε γι’ αυτήν ΕΔΩ και δίπλα της ο Κωστής μας, που και εκείνος δεν ζει πια, δείτε ΕΔΩ.

ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΣ Σιδηρόδρομος τ. 183

Αυτή είναι η εφημερίδα των συνταξιούχων των ΗΣΑΠ "ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΣ Σιδηρόδρομος" τ. 184 που κυκλοφορεί τώρα. Για να τη δείτε πατήστε ΕΔΩ Κι ΕΔΩ το τ.183, ΕΔΩ το τ. 182, ΕΔΩ το τ.181 ΕΔΩ το τ. 180, ΕΔΩ το τ. 179, ΕΔΩ το τ.178, ΕΔΩ το τ. 177, ΕΔΩτο τ. 176, ΕΔΩ τ. 175, ΕΔΩ το τ. 174, ΕΔΩ το τ. 173, ΕΔΩ το τ. 172, ΕΔΩ το τ. 171, ΕΔΩ το τ. 170, ΕΔΩ το τ. 169, ΕΔΩ το τ.168, ΕΔΩ το τ.167 ΕΔΩ το τ.166, ΕΔΩ το τ. 165, ΕΔΩ το τ.164, ΕΔΩ το τ. 163, ΕΔΩ το τ.162. Τριάντα χρόνια αδιάλειπτης έκδοσης από τη γέννηση της, είναι μια μεγάλη επιτυχία. Παλιότερα τεύχη μπορείτε να τα δείτε σε PDF αρχείο, πηγαίνοντας στο Αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ. Δείτε κι ΕΔΩτο site του Σωματείου που επιμελούμαστε δημοσιογραφικά...

“Τύπος των συνταξιούχων σιδηροδρομικών” τ. 450

Έτοιμο και το 450 φύλλο... Δείτε το ΕΔΩ. Κι ΕΔΩ το τ. 449, ΕΔΩ το τ. 448, ΕΔΩ το τ. 447, ΕΔΩ το τ. 466, ΕΔΩ το τ. 445, ΕΔΩ το τ. 444, ΕΔΩ, το τ. 443, ΕΔΩ το τ. 442, ΕΔΩ το τ. 441, ΕΔΩ το τ. 440, ΕΔΩ το τ. 439, ΕΔΩ το τ. 438, ΕΔΩτο τ. 437, ΕΔΩ το τ. 436, ΕΔΩ το τ. 435, ΕΔΩ το τ. 434,  ΕΔΩ το τ. 433, ΕΔΩ το τ. 432, ΕΔΩ το τ. 431,  ΕΔΩ το τ. 430, ΕΔΩ το τ. 429, ΕΔΩ το τ. 428, ΕΔΩ το τ. 427, ΕΔΩ το τ. 426, ΕΔΩ το τ. 425, ΕΔΩ το τ. 424, ΕΔΩ το τ. 423, ΕΔΩ το τ. 422, ΕΔΩ το τ. 421, ΕΔΩ το τ. 420, ΕΔΩ το τ. 419, ΕΔΩ το τ. 418, ΕΔΩ το τ. 417, ΕΔΩ το τ. 416, ΕΔΩ το τ. 415, ΕΔΩ το τ. 414, ΕΔΩ το τ. 413, ΕΔΩ το τ. 412, ΕΔΩ το τ. 411, ΕΔΩ το τ. 410, ΕΔΩ το τ. 409, ΕΔΩ το τ. 408, ΕΔΩ το τ. 407, ΕΔΩ το τ. 406, ΕΔΩ το τ. 405 ΕΔΩ το τ. 404 ΕΔΩ το τ. 403 ΕΔΩ το τ. 402, ΕΔΩ το τ. 401, ΕΔΩ το τ.400, ΕΔΩ το τ.399, ΕΔΩ το τ.398, ΕΔΩ το τ.397, ΕΔΩ το τ.396, ΕΔΩ το τ.395 ΕΔΩ το τ.394  ΕΔΩ το τ.393 ΕΔΩ το τ. 392, ΕΔΩ το τ. 391, ΕΔΩ το τ. 390, ΕΔΩ το τ. 389, ΕΔΩ το τ. 388, ΕΔΩ το τ. 387, ΕΔΩ τ. 386 και το 385 ΕΔΩ. Σε συνάρτηση μάλιστα με το Blog, δείτε το ΕΔΩ, είναι αυτό που λειτουργεί τώρα, με πιο συχνή ενημέρωση...

Ο τόπος που αγαπώ

Αγαπώ την Κρήτη και το χωριό μου, το Θραψανό… Γράφω γι' αυτά με μια νοσταλγία. Είχα κάποτε σχέδια. Δεν είμαι βέβαιος πια, αν μπορώ να τα πραγματοποιήσω. Όταν όμως αλλάξουν τα πράγματα θα ήθελα να περνάω εδώ μερικούς μήνες, κυρίως καλοκαιρινούς. Είναι ο τόπος μου. Οι ρίζες μου. Οι αναμνήσεις μου…

Χρηστικά Site:

Γνωρίζοντας την Αθήνα!

Ένα από τα πράγματα που θα δείτε να κάνουμε σ' αυτό το site είναι ότι προσπαθούμε να γνωρίσουμε την Αθήνα. Τους τόπους που κινούμαστε, που περπατάμε, που πορευόμαστε.
Έτσι, συχνά - πυκνά, θα δείτε τέτοιες παρουσιάσεις με δρόμους, πλατείες, γειτονιές, είτε του ιστορικού κέντρου, είτε της περιφέρειας.
Μας αρέσει και το κάνουμε αυτό με χαρά, όπως εδώ που βλέπετε κάτι από την πλατεία Κοραή με τον Λυκαβηττό στο βάθος, από το κέντρο της Αθήνας, το πανεπιστήμιο.
Νίκος Ελ. Θεοδωράκης

Θα χαρώ πολύ να δω εκτεταμένα τις απόψεις σας. Γράψτε μου εδώ: [email protected]

Για την επικοινωνία μας στείλτε μου SMS στο τηλέφωνο 6932212755 που εξυπηρετείται από την VODAFON. 

Είμαστε στον 23ο χρόνο! Και είστε στον ανανεωμένο ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ

Ποιος είναι ο δημοσιογράφος, Νίκος Ελ. Θεοδωράκης, που έχει την ευθύνη της ενημέρωσης και διαχείρισης αυτoύ του Site σε καθημερινή βάση; Δείτε ΕΔΩ. Κι ΕΔΩ δείτε επίσης λίγα πράγματα για την ιστορία αυτού του ιστότοπου.

Περάσαμε υπέροχα στην Τέμενη Αιγίου

Τελικά τα καταφέραμε και περάσαμε όμορφα, τη μια βδομάδα, από 10-17 Σεπτέμβρη του 2022 που πήγαμε στο παραθεριστικό κέντρο του ΟΠΑΚΕ ΟΤΕ στην Τέμενη Αιγίου. Πετύχαμε αυτό που θέλαμε. Να ξεκουραστούμε, να αλλάξουμε παραστάσεις, να φορτώσουμε τις μπαταρίες μας για το χειμώνα που έρχεται και που όλα δείχνουν ότι θα έχει ένα μεγάλο βαθμό δυσκολίας, καθώς όλα γύρω μας, ακριβαίνουν και η ανασφάλεια τα κάνει όλα χειρότερα. Ευτυχώς η ελπίδα μας για κάτι καλύτερο έχει πολύ ισχυρή βάση.

Δείτε μερικά δημοσιεύματα που κάναμε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ

Όταν ο ουρανός της Αθήνας παίζει με το φως

16 Σεπτεμβρίου 2026 / Σχολιάστε

Κάποιες μέρες η Αθήνα αλλάζει εντελώς πρόσωπο. Ξεφεύγει από το συνηθισμένο, λαμπερό ελληνικό καλοκαίρι και ντύνεται με μια γοητευτική, σχεδόν ατμοσφαιρική μελαγχολία. Μια τέτοια εμπειρία ζήσαμε εχθές, κάνοντας μια στάση στην καρδιά της πόλης, επί της οδού Πανεπιστημίου, ακριβώς στο ύψος της εμβληματικής Ακαδημίας Αθηνών. Στεκόμασταν στο απέναντι πεζοδρόμιο, παρατηρώντας το αστικό τοπίο να μεταμορφώνεται κάτω από έναν ουρανό βαριά φορτισμένο, μολυβί και απειλητικό. Ο καιρός ήταν άστατος, γεμάτος αντιθέσεις: πότε έριχνε μερικές διάσπαρτες ψιχάλες, ίσα για να σου θυμίσει πως το φθινόπωρο πλησιάζει, και ύστερα τα σύννεφα «μαζεύονταν» πάλι, κάνοντας μια μικρή παύση μέχρι το επόμενο ξέσπασμα.

Σίγουρα, σε κάποια άλλη γωνιά του αττικού ουρανού, η βροχή θα έπεφτε κανονικά. Η θερμοκρασία είχε σημειώσει αισθητή πτώση, σε σημείο που η ανάγκη για ένα ζακετάκι ή ένα ελαφρύ πανωφόρι γινόταν παραπάνω από εμφανής. Κι όμως, η δροσιά αυτή ήταν απόλυτα υποφερτή—τόσο που αντέξαμε να μείνουμε εκεί, απολαμβάνοντας τη στιγμή, για παραπάνω από δύο ώρες χωρίς το παραμικρό πρόβλημα. Αυτό όμως που έκλεψε την παράσταση και μας κράτησε εκεί ήταν και η εικόνα του δρόμου… Δείτε τη ροή και την κίνηση στο οδόστρωμα από τα αυτοκίνητα, τα λεωφορεία και τις μηχανές. Δεν είναι πραγματικά χάρμα οφθαλμών;

Μέσα από τις φωτογραφίες, η αντίθεση είναι μοναδική: από τη μία πλευρά, το επιβλητικό νεοκλασικό μέγαρο της Ακαδημίας Αθηνών, με το άγαλμα της Αθηνάς να ξεπροβάλλει περήφανο ανάμεσα από τις πυκνές φυλλωσιές των πλατάνων και τις κολώνες φωτισμού. Από την άλλη, η ζωντανή, καθημερινή κίνηση της πόλης. Τα κόκκινα και λευκά αυτοκίνητα, τα μπλε αστικά λεωφορεία και τα τουριστικά πούλμαν που διασχίζουν την Πανεπιστημίου, οι περαστικοί που βαδίζουν βιαστικά στα πεζοδρόμια φορώντας τα φθινοπωρινά τους, αλλά και τα παρκαρισμένα μηχανάκια στην άκρη του δρόμου, όλα συνθέτουν ένα αθηναϊκό μωσαϊκό γεμάτο ζωή.

Ο συνδυασμός του καταπράσινου αστικού φυλλώματος στο προσκήνιο με τη βαριά συννεφιά στο υπόβαθρο χαρίζει στις φωτογραφίες μια ιδιαίτερη κινηματογραφική ποιότητα. Η Πανεπιστημίου, ένας από τους πιο πολυσύχναστους άξονες της πρωτεύουσας, κάτω από αυτό το ιδιόμορφο φως αποκτά μια ηρεμία και μια αρχοντιά που σπάνια συναντά κανείς στη βιασύνη της καθημερινότητας. Ήταν μια από εκείνες τις αθηναϊκές στιγμές που σε κάνουν να σταματήσεις για λίγο, να σηκώσεις τη φωτογραφική μηχανή ή το κινητό σου, και απλά να απολαύσεις την πόλη σου αλλιώς.

Επιχείρηση σχολική λίστα στο ΜΑΧ Σεπολίων

15 Σεπτεμβρίου 2026 / Σχολιάστε

Μετρό των Σεπολίων για να πάρουμε μερικούς φακέλους κι ένα μπλοκ Α4. Υπολογίζαμε χωρίς τον ξενοδόχο — ή μάλλον, χωρίς το σχολικό ημερολόγιο. Δευτέρα απόγευμα, πρώτη ημέρα που άνοιξαν τα σχολεία και ο εσωτερικός χώρος του καταστήματος θύμιζε κάτι ανάμεσα σε κεντρικό σταθμό τρένου σε ώρα αιχμής και σε «πεδίο μάχης» γραφικής ύλης. Ξυπνώντας μέσα μου το δημοσιογραφικό ένστικτο, δεν γινόταν να μην καταγράψω την εικόνα. Εκατοντάδες γονείς και παιδιά είχαν κατακλύσει τους διαδρόμους.

Η ατμόσφαιρα ήταν ηλεκτρισμένη: κουρασμένοι γονείς, που μόλις είχαν σχολάσει από τη δουλειά, τραβολογιόνταν ανάμεσα στα ράφια κρατώντας στο χέρι την περίφημη εκτυπωμένη σχολική λίστα. Δίπλα τους, παιδιά κάθε ηλικίας —από μικρά με ροζ φουστάκια και καροτσάκια μέχρι εφήβους— να κοιτούν με απορία ή ανυπομονησία τα σχολικά εξαρτήματα. Οι εικόνες μιλούν από μόνες τους. Στους διαδρόμους, ο ένας ήταν κυριολεκτικά πάνω στον άλλον. Στα κεντρικά καλάθια και στους πάγκους, οι στοίβες από τετράδια (μπλε, κίτρινα, σπιράλ) και τα ρολά διάφανης αυτοκόλλητης μεμβράνης για το ντύσιμο των βιβλίων γίνονταν ανάρπαστα.

Γονείς και μαθητές τα περιεργάζονταν με προσοχή, συγκρίνοντας τιμές και ελέγχοντας αν οι προδιαγραφές της δασκάλας καλύπτονταν πλήρως. Λίγο πιο πέρα, στους τοίχους με τις σχολικές τσάντες, η επιλογή έμοιαζε με ολόκληρη τελετουργία. Μαθητές κοντοστέκονταν μπροστά στις πολύχρωμες Polo, στις τσάντες με ήρωες όπως η Peppa Pig ή ο Spider-Man, προσπαθώντας να καταλήξουν στο σχέδιο που θα τους συντροφεύει όλη τη χρονιά. Όσο για τα ταμεία; Η ουρά απλωνόταν σε όλο το μήκος του διαδρόμου, ανάμεσα σε παγούρια και κασετίνες.

Η υπομονή όλων δοκιμαζόταν: γκρίνιες από τα μικρότερα παιδιά που είχαν κουραστεί, παράπονα, αλλά και μια βουβή αλληλεγγύη μεταξύ των γονιών που αντάλλασσαν βλέμματα κατανόησης. Παρά τον συνωστισμό, τον θόρυβο και την ταλαιπωρία, υπάρχει κάτι αυθεντικό και γνώριμο σε αυτή την εικόνα. Επέστρεψαν τα σχολεία και μαζί τους επέστρεψε και αυτή η ετήσια, ιδιότυπη «παράνοια» της πρώτης εβδομάδας. Μια εμπειρία που, όσο κι αν σε εξαντλεί στο τέλος μιας κουραστικής μέρας, σηματοδοτεί πάντα μια νέα αρχή, γεμάτη προσδοκίες, καινούργια τετράδια και μυρωδιά από φρέσκο χαρτί.

Η Λαϊκή Αγορά Σεπολίων με τα μάτια του Κώστα

14 Σεπτεμβρίου 2026 / Σχολιάστε

Υπάρχει μια ιδιαίτερη γοητεία στις λαϊκές αγορές της γειτονιάς. Μια μέρα πριν την επιστροφή τους στον μόνιμο τόπο διαμονής τους στον Καναδά, ο Κώστας και η Άννυ αποφάσισαν να κάνουν μια βόλτα στη Λαϊκή Αγορά των Σεπολίων. Για τον Κώστα, αυτό το πολύχρωμο «παζάρι» δεν είναι απλώς ένα μέρος για ψώνια, αλλά ένας ζωντανός οργανισμός γεμάτος εικόνες, αρώματα, φωνές και ανθρώπινες ιστορίες.

Περπατώντας ανάμεσα στους πάγκους, η πρώτη εικόνα που σου τραβάει την προσοχή είναι η αίσθηση της τάξης μέσα στη δημιουργική αναταραχή της ημέρας. Παραγωγοί και έμποροι, με το χαμόγελο και τη χαρακτηριστική τους διάθεση, διαθέτουν καθημερινά τα πιο φρέσκα προϊόντα της ελληνικής γης. Οι τιμές τους παραμένουν αισθητά καλύτερες από εκείνες των σούπερ μάρκετ, ενώ η ποικιλία είναι πραγματικά αστείρευτη — γι’ αυτό εξάλλου και ο κόσμος την εμπιστεύεται σταθερά.

Στους πάγκους των Σεπολίων, η εποχικότητα αποτυπώνεται με τον πιο ανάγλυφο τρόπο. Σταμάτησαν να θαυμάσουν βουνά από ολόφρεσκες, καταπράσινες μπάμιες και ολοκάθαρες πατάτες τοποθετημένες με φροντίδα, έτοιμες για το κυριακάτικο τραπέζι. Λίγο πιο πέρα, οι χρωματιστές πιπεριές, τα φρέσκα φασολάκια και τα φιστίκια πρόσθεταν τη δική τους πινελιά στον καμβά της αγοράς.

Όμως, την παράσταση έκλεβε ο πάγκος με τα σταφύλια: τσαμπιά από ξανθές σουλτανίνες και μαύρα σταφύλια, γεμάτα χυμό, κρέμονταν επιβλητικά πάνω από τον πάγκο, θυμίζοντας πως το φθινόπωρο είναι προ των πυλών και η σοδειά είναι στο απόγειό της.

Οι άνθρωποι της γειτονιάς —με τα καροτσάκια τους στο χέρι, ανταλλάσσοντας κουβέντες και συνταγές— δίνουν τον πραγματικό παλμό σε αυτή τη συνήθεια. Η λαϊκή αγορά δεν είναι μόνο αγορά τροφίμων· είναι κοινωνία, είναι επικοινωνία και παράδοση.

Κάπως έτσι, η εμπειρία των Σεπολίων μας θύμισε και τη δική μας αγαπημένη συνήθεια. Κάθε Τετάρτη, η βόλτα στη δική μας Λαϊκή στον Κολωνό είναι ιεροτελεστία για τις ανάγκες της εβδομάδας. Γιατί όσο κι αν αλλάζουν οι ρυθμοί της πόλης, η αυθεντικότητα της λαϊκής αγοράς θα παραμένει πάντα μια σταθερή αξία που μας συνδέει με τη γη, την ποιότητα και τους ανθρώπους της.

Οι Βούλγαροι γιορτάζουν τη νέα σχολική χρονιά

14 Σεπτεμβρίου 2026 / Σχολιάστε

Στη βοή της μεγάλης πόλης, ανάμεσα στους γρήγορους ρυθμούς της καθημερινότητας, υπάρχουν γωνιές όπου η παράδοση, η μνήμη και η συλλογικότητα βρίσκουν καταφύγιο. Μια τέτοια εικόνα γεμάτη χρώμα, μουσική και χαμόγελα εκτυλίχθηκε στην πλατεία Αττικής, όπου μέλη της βουλγαρικής κοινότητας της Αθήνας συγκεντρώθηκαν για να γιορτάσουν την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς. Οι άνθρωποι αυτοί, που άφησαν τη χώρα τους αναζητώντας ένα καλύτερο αύριο στην Ελλάδα, έχουν καταφέρει μέσα στα χρόνια να ριζώσουν στην πρωτεύουσα, διατηρώντας παράλληλα αδιάρρηκτους τους δεσμούς με την ιδιαίτερη πατρίδα τους. Μέσα από τους πολιτιστικούς τους συλλόγους, διοργανώνουν συχνά εκδηλώσεις που λειτουργούν ως γέφυρα ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν τους.

Η ατμόσφαιρα στην πλατεία Αττικής ήταν από νωρίς γιορτινή. Η μικροφωνική εγκατάσταση στήθηκε κάτω από τη σκιά των δέντρων, με τους διοργανωτές να ρυθμίζουν τον ήχο και τις κονσόλες για να ακουστούν οι παραδοσιακές μελωδίες της Βουλγαρίας. Πολύχρωμα μπαλόνια στους δρόμους της πλατείας, γιορτινά πανό και στολισμοί έδιναν τον παλμό μιας ημέρας αφιερωμένης στα παιδιά. Μικροί και μεγάλοι γρήγορα έγιναν μια παρέα. Ο κυκλικός παραδοσιακός χορός δεν άργησε να στηθεί ανάμεσα στα δέντρα: γυναίκες, άνδρες και νεαρά παιδιά έπιασαν το χέρι ο ένας του άλλου, χορεύοντας στους ρυθμούς της πατρίδας τους.

Κάποιοι φορούσαν παραδοσιακές φορεσιές, ενώ άλλοι συμμετείχαν με καθημερινά ρούχα, αποδεικνύοντας ότι η διάθεση για συλλογικότητα δεν απαιτεί επισημότητες. Στα πρόσωπα των παρευρισκόμενων διακρινόταν η συγκίνηση αλλά και η χαρά της συνάντησης. Αφορμή για τη συγκεκριμένη γιορτή στάθηκε το πρώτο κουδούνι του σχολείου. Τα παιδιά της δεύτερης γενιάς, γεννημένα και μεγαλωμένα στην Ελλάδα, φοιτούν στα ελληνικά σχολεία, μιλούν άπταιστα τη γλώσσα και σταδιακά αφομοιώνονται από την τοπική κοινωνία.

Αυτή η φυσική διαδικασία ενσωμάτωσης είναι αναμενόμενη και υγιής, όμως για τους γονείς δημιουργεί μια γλυκόπικρη ανάγκη: να κρατήσουν ζωντανή την επαφή των παιδιών τους με τις ρίζες, τα έθιμα και τη γλώσσα της καταγωγής τους. Τέτοιες πρωτοβουλίες στην καρδιά της Αθήνας υπενθυμίζουν πως η πολυπολιτισμικότητα μιας μητρόπολης δεν είναι απλώς μια αφηρημένη έννοια, αλλά ζωντανές στιγμές ανθρώπων που μοιράζονται τη χαρά, τις μνήμες και την ελπίδα για το μέλλον των παιδιών τους.

Το φθινόπωρο δεν ήρθε ακόμα στην πλ. Αττικής

13 Σεπτεμβρίου 2026 / Σχολιάστε

Ο Σεπτέμβριος προχωρά και, παρότι το ημερολόγιο δείχνει πως βρισκόμαστε στην καρδιά του πρώτου φθινοπωρινού μήνα, η Αθήνα αρνείται ακόμα να αποχαιρετήσει το καλοκαίρι. Οι μετεωρολόγοι υπόσχονται πως ο καιρός ετοιμάζεται να αλλάξει, μιλώντας για πρωτοβρόχια, πτώση της θερμοκρασίας, ακόμα και για πιθανές χαλαζοπτώσεις σε κάποιες περιοχές. Ωστόσο, στην πρωτεύουσα η αίσθηση παραμένει καθαρά καλοκαιρινή, με τον ήλιο να είναι θερμός και λαμπερός.

Μια τέτοια ζεστή ημέρα, αποφασίσαμε να κάνουμε μια σύντομη απόδραση στη γειτονιά μας και να βρεθούμε στην Πλατεία Αττικής. Ένας γνώριμος, καθημερινός χώρος, που όμως κάθε φορά προσφέρει μια μικρή ανάσα δροσιάς και ηρεμίας μέσα στον αστικό ιστό. Καθώς περπατούσαμε στην πλατεία, η ζέστη ήταν αισθητή, θυμίζοντάς μας πως το καλοκαίρι κρατάει καλά τις άμυνές του. Για περίπου μία ώρα που μείναμε εκεί, απολαύσαμε την παρέα μας, ενώ ένα ελαφρύ, δροσερό αεράκι που φυσούσε ανά διαστήματα, λειτούργησε ως μια πραγματική ένεση αναζωογόνησης.

Με καλή παρέα, κουβέντα και χαλαρή διάθεση, ο χρόνος πέρασε χωρίς να το καταλάβουμε. Η Πλατεία Αττικής διατηρεί τη δική της ξεχωριστή γοητεία αυτή την εποχή. Τα δέντρα της, αν και αρχίζουν διακριτικά να προετοιμάζονται για την αλλαγή της εποχής, παραμένουν φουντωτά και καταπράσινα, προσφέροντας πολύτιμη σκιά. Στις φωτογραφίες που τραβήξαμε με το κινητό μας, αποτυπώνεται καθαρά αυτή η αντίθεση: από τη μία πλευρά, οι ψηλοί φοίνικες με τα πλατιά τους φύλλα να αγκαλιάζουν τον καταγάλανο αττικό ουρανό, δίνοντας μια σχεδόν τροπική νότα στο τοπίο, κι από την άλλη τα φυλλοβόλα δέντρα, τα κλαδιά των οποίων αρχίζουν σιγά-σιγά να αραιώνουν, προαναγγέλλοντας το ερχόμενο φθινόπωρο.

Στους πεζοδρόμους γύρω από την πλατεία, δίπλα στα τοπικά στέκια και τα καφέ της γειτονιάς, ο κόσμος απολαμβάνει τη βόλτα του. Άλλοι περπατούν νωχελικά κάτω από τη σκιά των δέντρων, άλλοι ξεκουράζονται στα παγκάκια, ενώ η καθημερινή φροντίδα του χώρου από τους εργαζόμενους διατηρεί την πλατεία ζωντανή και φιλόξενη. Αυτές οι απλές, καθημερινές στιγμές στην πόλη μας υπενθυμίζουν πως δεν χρειάζονται μακρινές μετακινήσεις για να αλλάξει η διάθεσή μας. Αρκεί μια μικρή στάση στη γειτονιά, λίγο πράσινο, μια όμορφη παρέα κι ένα δροσερό αεράκι για να κάνουν τη μέρα μας ομορφότερη.

Όλα τελειώνουν τόσο γρήγορα, άμα είναι ωραία

11 Σεπτεμβρίου 2026 / Σχολιάστε

Μια αόρατη, βαριά σιωπή απλώνεται κάθε φορά που το αυτοκίνητο πλησιάζει τις αναχωρήσεις του αεροδρομίου «Ελευθέριος Βενιζέλος». Η διαδρομή μέχρι εκεί είναι γεμάτη από κουβέντες της τελευταίας στιγμής, γελάκια που προσπαθούν να καλύψουν τη συγκίνηση και την αναπόληση των ημερών που μόλις πέρασαν. Όμως μόλις πατήσεις το πόδι σου στο πεζοδρόμιο, έξω από τις πύλες, η πραγματικότητα θα σε βρει ακαριαία. Οι διακοπές του Κώστα και της Άννυς έφτασαν στο τέλος τους και η ώρα της επιστροφής είναι πλέον αναπόφευκτη. Η στιγμή του αποχαιρετισμού είναι πάντα η πιο σκληρή. Δεν έχει σημασία πόσες φορές το έχεις ζήσει, ούτε πόσο καλά προετοιμασμένος νομίζεις ότι είσαι.

Η καρδιά σφίγγεται αυθόρμητα. Το βλέπεις στα χέρια που απλώνονται για μια τελευταία, σφιχτή αγκαλιά—μια αγκαλιά που προσπαθεί να χωρέσει όλη την αγάπη, τη φροντίδα και τη νοσταλγία των ημερών που μοιραστήκατε. Το βλέπεις στα φιλιά στο μάγουλο, στα βλέμματα που ανταλλάσσονται χωρίς να χρειάζονται λόγια, στη φροντίδα της τελευταίας στιγμής όταν τακτοποιούνται οι τσάντες και ελέγχονται τα φερμουάρ στα σακίδια πάνω στις βαλίτσες. Είναι εκείνες οι μικρές, μηχανικές κινήσεις έξω από το κτίριο των αναχωρήσεων που προσπαθούν να κερδίσουν λίγα ακόμη δευτερόλεπτα. Ένα τελευταίο άγγιγμα, μια διορθωτική κίνηση στις χειραποσκευές, μια κουβέντα για να σπάσει η αμήχανη συγκίνηση.

Και μετά, το πέρασμα της διάβασης. Η στιγμή που γυρίζουν την πλάτη προς την είσοδο του αεροδρομίου, σέρνοντας τις βαλίτσες τους προς τις αυτόματες πόρτες, αφήνοντας πίσω τους το γαλανό αττικό φως και την οικογενειακή ζεστή συντροφιά. Ο αποχαιρετισμός είναι σκληρός και για τις δύο πλευρές. Για αυτούς που ταξιδεύουν και επιστρέφουν στη δική τους ρουτίνα, αλλά και για εκείνους που μένουν πίσω, κοιτάζοντας τις πλάτες των αγαπημένων τους να απομακρύνονται. Η επιστροφή στην καθημερινότητα μετά από τέτοιες στιγμές δεν είναι ποτέ εύκολη. Πρέπει να μαζέψεις τα κομμάτια σου, να ξαναμπείς στους ρυθμούς σου και να συνεχίσεις από εκεί που το είχες αφήσει πριν έρθουν εκείνοι.

Όμως, μέσα σε αυτή τη γλυκόπικρη γεύση του αποχαιρετισμού, κρύβεται και κάτι πανέμορφο: η επιβεβαίωση της αγάπης. Αν δεν πονούσε ο αποχαιρετισμός, δεν θα είχαν τόση αξία οι στιγμές που προηγήθηκαν. Οι αναμνήσεις των διακοπών, τα γέλια, τα κοινά τραπέζια και οι βόλτες είναι πλέον ασφαλισμένα στις αποσκευές της καρδιάς. Και όσο δύσκολο κι αν είναι το αντίο στο «Ελ. Βενιζέλος», η ελπίδα της επόμενης συνάντησης είναι αυτή που δίνει τη δύναμη για να συνεχίσεις. Καλό ταξίδι να έχετε παιδιά! Ευχή μας, να φτάσετε ασφαλείς στον προορισμό σας. Η ξεκούραση θα έρθει στο χρόνο της…

Ταξίδι επιστροφής, για τον Κώστα και την Άννυ

11 Σεπτεμβρίου 2026 / Σχολιάστε

Καθώς οι μέρες μικραίνουν και το φως του Σεπτέμβρη παίρνει αυτή τη γλυκιά, μελαγχολική απόχρωση, ετοιμαζόμαστε να αποχαιρετήσουμε τον Κώστα και την Άννυ. Η επιστροφή τους στον τόπο τους σηματοδοτεί και το τέλος ενός ακόμη κύκλου, σαν το ίδιο το καλοκαίρι να ετοιμάζει βαλίτσες και να φεύγει μαζί τους. Όμως, οι αναμνήσεις που αφήνουν πίσω τους δεν είναι απλές στιγμές στο ημερολόγιο· είναι συναισθήματα αποτυπωμένα στον φακό του φίλου μας του Ηλία, από την Αναστασιά των Σερρών.

Ο Ηλίας δεν κατέγραψε απλώς εικόνες, αλλά την ίδια την ουσία της φιλοξενίας και της ζεστής συντροφικότητας. Το ξεκίνημα κάθε μέρας αποτυπώνεται στον πρωινό καφέ, μια ιεροτελετία που συμπυκνώνει όλη τη ραστώνη των διακοπών. Στο μαρμάρινο τραπέζι, δίπλα στα φλιτζάνια με τον ελληνικό καφέ και τα ποτήρια με το δροσερό νερό, δεσπόζει ένα πιάτο γεμάτο φρέσκα, ώριμα σύκα, μαζεμένα κατευθείαν από τα δέντρα του χωριού, συνοδευόμενα από σπιτικό γλυκό. Ήταν το καθημερινό καλωσόρισμα, η απλή αλλά ουσιαστική χειρονομία που έλεγε «καλημέρα, καλώς ορίσατε σπίτι μας».

Η διαμονή στην Ελλάδα έκρυβε και τις δικές της μοναδικές, απρόσμενες εκπλήξεις. Όπως τη στιγμιαία αποκάλυψη της ομορφιάς στη φύση, όπως όταν ένα εντυπωσιακό παγώνι ανοίγει διάπλατα τα φτερά του, προσφέροντας ένα μοναδικό θέαμα χρωμάτων. Μια εικόνα που θυμίζει πως οι πιο όμορφες στιγμές της φιλοξενίας είναι αυτές που ξεδιπλώνονται απλόχερα μπροστά σου, χωρίς επιτήδευση, γεμάτες ζωντάνια.

Και καθώς φτάνει η ώρα του αποχαιρετισμού, η φύση της γης προσφέρει τα τελευταία της δώρα. Ένα πλεχτό καλάθι γεμάτο με τα αγαθά της εποχής—κατακόκκινες, μυρωδάτες ντομάτες και βαθυκόκκινα, γλυκά σταφύλια—μαζί με πιάτα γεμάτα τοπικούς μεζέδες, γίνεται το σύμβολο της αφθονίας και της αγάπης που μοιραστήκαμε γύρω από το ίδιο τραπέζι.

Ο αποχαιρετισμός αυτός δεν έχει πικρία, αλλά μια βαθιά ευγνωμοσύνη για τις στιγμές που ζήσαμε, για τα γέλια, για τις ιστορίες που ειπώθηκαν στη σκιά των δέντρων. Κώστα και Άννυ, κουβαλάτε μαζί σας ένα κομμάτι από τη ζεστασιά μας, όπως κι εμείς κρατάμε την ομορφιά της συντροφιάς σας.

Καλό ταξίδι, παιδιά! Καλή επιστροφή, και με το καλό να σμίξουμε ξανά στο επόμενο καλοκαίρι.

Πλοήγηση άρθρων

← Προηγούμενα άρθρα Επόμενα άρθρα →