Λίγο νερό, λίγος ήλιος και η πρώτη γλυκιά ζέστη. Δεν χρειάζεται τίποτα παραπάνω η φύση για να ξεκινήσει το ετήσιο ρεσιτάλ της. Καθώς η Άνοιξη προχωρά, το βλέμμα μου σταματά επίμονα πάνω στη μουριά. Είναι συγκλονιστικό να παρατηρείς αυτή τη μεταμόρφωση. Μέσα σε λίγες μόνο μέρες, τα μέχρι πρότινος γυμνά και ροζιασμένα κλαδιά της αρχίζουν να «σκάνε» και να γεμίζουν με αυτό το μοναδικό, δροσερό πράσινο. Πώς γίνεται, αναρωτιέμαι, από το απόλυτο μηδέν, η δημιουργία να γεννοβολά με τέτοια ορμή;
Χωρίς καμία ανθρώπινη παρέμβαση, χωρίς οδηγίες, το δέντρο ξέρει ακριβώς τι πρέπει να κάνει. Η μουριά δεν χάνει χρόνο. Μέσα σε ένα μόλις μήνα, το πυκνό της φύλλωμα θα φιλοξενήσει τους πρώτους καρπούς. Τα μούρα, ταπεινά αλλά πεντανόστιμα, είναι για μένα η γεύση της αυθεντικής άνοιξης. Έχω ήδη εντοπίσει τις «δικές μου» μουριές στο πάρκο της Ακαδημίας Πλάτωνος. Είναι ένας ετήσιος προορισμός, μια ιεροτελεστία που δεν θέλω να χάνω.
Το να κόβεις τον καρπό απευθείας από το δέντρο, εκεί στην καρδιά της πόλης, είναι μια μικρή πράξη ελευθερίας. Ο Μάης πλησιάζει και είναι ο μήνας ορόσημο. Τότε που το πράσινο θα έχει πια κυριαρχήσει και η γλύκα του καρπού θα μας θυμίσει πως η ομορφιά βρίσκεται στα απλά, στα καθημερινά, σε αυτά που συμβαίνουν δίπλα μας όσο εμείς βιαζόμαστε να προσπεράσουμε.