Υπάρχουν κάποιες διαδρομές που τις κάνουμε καθημερινά, σχεδόν μηχανικά. Κι όμως, αν έχουμε τα μάτια της ψυχής μας ανοιχτά, η φύση φροντίζει να μας εκπλήσσει κάθε φορά σαν να είναι η πρώτη.
Ο φίλος μας ο Πέτρος, στις περιπλανήσεις του στα μονοπάτια του δάσους, λόγω δουλειάς, στάθηκε τυχερός. Συνάντησε ένα ξέφωτο πλημμυρισμένο από μαργαρίτες. Αυτά τα απλά, λευκά λουλούδια με την «ηλιαχτίδα» στην καρδιά τους, που μοιάζουν να χαμογελούν στον ουρανό.
Τα τσαλιμάκια του καιρού
και η νίκη της ζωής
Όσα σκαμπανεβάσματα κι αν κάνει ο καιρός —πότε με κρύες πνοές και πότε με συννεφιές— η Άνοιξη είναι πλέον εδώ. Δεν ζητά την άδεια, απλώς συμβαίνει. Ξεπροβάλλει ανάμεσα στα χόρτα, στολίζει τα ξέφωτα και μας προσκαλεί να αφήσουμε για λίγο τις έγνοιες μας στην άκρη.
Γιατί να αγαπάμε αυτές τις στιγμές;
- Είναι το δώρο της απλότητας: Μια μαργαρίτα δεν προσπαθεί να εντυπωσιάσει, κι όμως είναι πανέμορφη.
- Είναι η υπόσχεση της αναγέννησης: Μετά τον χειμώνα, όλα ανθίζουν ξανά.
- Είναι η σύνδεση: Μέσα από το φακό του Πέτρου, γινόμαστε όλοι κοινωνοί αυτής της γαλήνης.
“Η Άνοιξη, όσα τσαλιμάκια κι αν κάνει ο καιρός, είναι εδώ… Ας τη ζήσουμε όπως μας προσφέρεται.”
Ας πάρουμε παράδειγμα από αυτές τις μικρές «ήλιους» του δάσους. Ας ανθίσουμε εκεί που βρισκόμαστε, κόντρα στις δυσκολίες, και ας απολαύσουμε το φως της εποχής.
Σε ευχαριστούμε, Πέτρο, που μοιράστηκες μαζί μας αυτή την ομορφιά!
