Ένα απλό «μπράβο» ήταν αρκετό για να μετατραπεί ένας καθημερινός περίπατος στο πάρκο σε ένα μάθημα… επιθετικής φιλοζωίας! Όλα ξεκίνησαν χθες το απόγευμα, όταν την προσοχή μας έπεσε ένα εντυπωσιακό, σχεδόν κινηματογραφικό θέαμα. Ένα τεράστιο σμήνος από περιστέρια—εκατοντάδες πουλιά να φτερουγίζουν στον αέρα, να πετούν χαμηλά και να σχηματίζουν μια ζωντανή «ουρά»—ακολουθούσε πιστά μια κυρία που περπατούσε στο πλακόστρωτο μονοπάτι του πάρκου.
Όπως ήταν φυσικό, η περιέργειά μας μας ώθησε να πλησιάσουμε για να δούμε τι ακριβώς συνέβαινε. Το «μυστήριο» λύθηκε αμέσως. Η κυρία, εξοπλισμένη με το καροτσάκι της αγοράς και μεγάλες τσάντες, δεν έκανε απλώς τη βόλτα της· είχε βγει σε μια καλά οργανωμένη αποστολή. Σκόρπιζε απλόχερα στο έδαφος κιλά από σιτάρι, δημιουργώντας ένα αληθινό συμπόσιο για τα πεινασμένα πουλιά, τα οποία είχαν κατακλύσει το σημείο, καλύπτοντας σχεδόν κάθε σπιθαμή του εδάφους.
Συγκινημένοι από την εικόνα και θεωρώντας πως επρόκειτο για μια όμορφη, ανιδιοτελή πράξη αγάπης προς τα ζώα, την πλησιάσαμε. Με χαμόγελο και διάθεση να αναγνωρίσουμε την προσπάθειά της, θελήσαμε να της δώσουμε ένα θερμό «μπράβο» για την πρωτοβουλία της.
Εκεί όμως μας περίμενε η μεγάλη έκπληξη.
Αντί για ένα τυπικό «ευχαριστώ» ή έστω ένα ευγενικό χαμόγελο, η κυρία… μεταμορφώθηκε! Με μια αστραπιαία εναλλαγή διάθεσης, ξεκίνησε ένα απίστευτο κατηγορώ απέναντί μας, εγκαλώντας μας επειδή κυκλοφορούσαμε στο πάρκο, χωρίς να έχουμε μαζί μας προμήθειες για τα πουλιά.
«Δεν είστε πραγματικοί φιλόζωοι!» άρχισε να φωνάζει με στεντόρεια φωνή που αντηχούσε κάτω από τα δέντρα, αφήνοντάς μας άναυδους. «Ένα κιλό σιτάρι κάνει μόλις 90 λεπτά! Ενενήντα λεπτά έχει! Πώς βγαίνετε έξω χωρίς ένα σακουλάκι να ταΐσετε τα περιστέρια;» συνέχισε έξαλλη, στολίζοντάς μας κανονικά και αδιαφορώντας για τα βλέμματα των περαστικών που παρακολουθούσαν αποσβολωμένοι τη σκηνή.
Οι φωνές της δεν ήταν αστείο· ήταν μια ειλικρινής, αν και εντελώς παράδοξη, έκρηξη οργής. Για εκείνη, η φιλοζωία δεν είναι μια προαιρετική πράξη καλοσύνης, αλλά μια υποχρεωτική καθημερινή ταρίφα 90 λεπτών που οφείλει να πληρώνει κάθε ενεργός πολίτης!
Φύγαμε από το πάρκο με ανάμεικτα συναισθήματα: από τη μία η εικόνα μιας γυναίκας που φροντίζει με πάθος τα πουλιά της πόλης, κι από την άλλη η υπενθύμιση πως η ανθρώπινη συμπεριφορά παραμένει το πιο απρόβλεπτο θέαμα. Την επόμενη φορά πάντως που θα πάμε βόλτα, λέμε να κρατάμε κι ένα σακουλάκι σιτάρι—έτσι, για να έχουμε το κεφάλι μας ήσυχο!
