Μέσα Απριλίου. Αν περπατήσεις αυτές τις μέρες στην οδό Χρυσολωρά στο Περιστέρι, είναι αδύνατον να μην σταθείς για λίγο μπροστά στις φορτωμένες μουσμουλιές. Τα δέντρα λυγίζουν από το βάρος του καρπού και το σκηνικό θυμίζει κάτι από την ελληνική γειτονιά των παιδικών μας χρόνων. Είτε τα πεις μούσμουλα, είτε τα πεις δέσπολα —όπως συνηθίζουν να τα λένε στην Κρήτη— η ουσία παραμένει η ίδια: είναι ο καρπός που σηματοδοτεί την αρχή του τέλους της άνοιξης.
Αυτές τις μέρες, το χρώμα τους αρχίζει να αλλάζει. Από το ζωηρό πράσινο περνούν σε εκείνο το απαλό, ζεστό κίτρινο, δείχνοντας πως η ώρα της συγκομιδής πλησιάζει. Όσο κιτρινίζουν, η σάρκα τους μαλακώνει και η αρχική τους «αψάδα» δίνει τη θέση της σε μια γεύση γλυκιά, σχεδόν μελωμένη. Υπάρχει μια ιδιαίτερη πολυτέλεια στο να μπορείς να κόβεις το φρούτο απευθείας από το κλαδί. Για πολλούς από εμάς, τα μούσμουλα ήταν το αγαπημένο φρούτο εποχής όταν ήμασταν παιδιά.
Ίσως γιατί ήταν τα πρώτα που έβγαιναν, ίσως για το παιχνίδι με τα μεγάλα, λεία κουκούτσια τους. «Όταν ήμουν παιδί τα ξεχώριζα στα φρούτα εποχής. Ακόμη και τώρα που μεγάλωσα κάπως, μ’ αρέσουν…» Αυτή η φράση συνοψίζει τέλεια τη σχέση μας με τη φύση της πόλης. Ακόμη και ανάμεσα στα τσιμέντα και τις πολυκατοικίες, μια φορτωμένη μουσμουλιά αρκεί για να μας ταξιδέψει πίσω στο χρόνο και να μας θυμίσει πως οι πιο απλές απολαύσεις παραμένουν οι πιο διαχρονικές. Καλή άνοιξη και καλές… γλυκιές διαδρομές!
