Υπάρχουν κάποιες στιγμές που η φύση αποφασίζει να «ζωγραφίσει» πάνω στον δικό της καμβά, χρησιμοποιώντας μόνο το νερό, το φως και τη σιωπή. Η λιμνοθάλασσα του Μεσολογγίου, μετά τις πρόσφατες έντονες βροχοπτώσεις, μεταμορφώθηκε σε ένα απέραντο, γαλήνιο κάτοπτρο, όπου τα όρια ανάμεσα στον ουρανό και τη γη μοιάζουν να έχουν χαθεί οριστικά. Οι εικόνες που κατέγραψε ο φακός του Γιάννη Γιαννακόπουλου για λογαριασμό της τοπικής εφημερίδας «ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ», δεν είναι απλώς φωτογραφίες· είναι ποιήματα που υμνούν την αιώνια σχέση του ανθρώπου με το υγρό στοιχείο.
Εκεί που η βροχή σταματά, ξεκινά μια άλλη ιστορία. Ο δρόμος που χάνεται μέσα στο νερό, οι αντανακλάσεις των σύννεφων που παίζουν με την επιφάνεια της λίμνης και οι εμβληματικές «πελάδες» —τα παραδοσιακά σπίτια των ψαράδων— που στέκουν αγέρωχες με τις κόκκινες στέγες τους, συνθέτουν ένα σκηνικό που θυμίζει κινηματογραφικό πλάνο. Το βουνό της Βαράσοβας στο βάθος, επιβλητικό και ντυμένο με την υγρασία της ημέρας, προσφέρει το τέλειο κάδρο σε μια περιοχή που, ακόμα και κάτω από το γκρίζο των σύννεφων, εκπέμπει μια δική της, εσωτερική λάμψη.
Είναι χρέος μας να αναδεικνύουμε τέτοιες προσπάθειες. Η εφημερίδα «ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ» επιτελεί ένα σπουδαίο έργο, αναδεικνύοντας τον κρυφό πλούτο της Αιτωλοακαρνανίας με αισθητική και αγάπη για τον τόπο. Μέσα από τα οδοιπορικά του Γιάννη Γιαννακόπουλου, ταξιδεύουμε σε γωνιές που συχνά προσπερνάμε, θυμίζοντάς μας πως η ομορφιά βρίσκεται στις λεπτομέρειες: Στο «πριάρι» που περιμένει τον ψαρά του. Στα δίχτυα που απλώνονται σαν δαντέλες πάνω στο νερό. Στη μυρωδιά του βρεγμένου χώματος και της αρμύρας.
