Αρχική » Αθήνα (Σελίδα 11)

Αρχείο κατηγορίας Αθήνα

Το αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ

Τίποτα δεν πάει χαμένο. Δείτε ΕΔΩ το αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ με όλα τα δημοσιεύματα από τη δημιουργία του μέχρι σήμερα…

Τελευταίες Αναρτήσεις:
Οι επισκέπτες μας

0 7 3 0 0 5

Μπορείτε να σχολιάσετε τα θέματα μας...
Το να εκφράζεται κανείς εδώ στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ είναι πολύ σπουδαίο για
μας που το διαχειριζόμαστε, μας κάνει να χαιρόμαστε όταν διαβάζουμε τις απόψεις σας, τις θέσεις σας, για ζητήματα που το site "σκαλίζει".
Μπορείτε λοιπόν να μας γράφετε. Μόνο που, για να τα δείτε δημοσιευμένα εδώ, θα περιμένετε λιγάκι προκειμένου να… εγκριθούν.
Α και κάτι ακόμα. Επειδή δεχόμασταν μεγάλη επίθεση από αυτόματα μηχανήματα για δικούς τους διαφημιστικούς λόγους θα μπείτε στον μικρό κόπο να... αποδείξετε ότι είστε άνθρωποι. Τόσο απλή δοκιμασία που θα γελάσετε!

Ακραία καιρικά φαινόμενα χειμώνα - καλοκαίρι...

Η ζωή μας ανάμεσα στις εποχές. Η φύση γύρω μας αλλάζει, αναγεννιέται από το χειμώνα. Κι εμείς το ίδιο! Το χρειαζόμαστε αυτό. Κάποτε, τα πράγματα ήταν πιο ευδιάκριτα ανάμεσα στις εποχές. Τώρα όχι πια...
Το καλοκαίρι του 2025 που ζούμε ήδη είναι ίσως το πιο θερμό των τελευταίων δεκαετιών. Μοιάζει με αυτό του 2024... Γεμάτο καύσωνες. Αυτό κάνει πολύ δύσκολη τη ζωή μας... Οι μετεωρολόγοι μας προετοίμασαν από νωρίς και το ζούμε στο έπακρο. Και ο χειμώνας ήταν γεμάτος ακραία καιρικά φαινόμενα. Κρύο, άνυδρος καιρός, επικίνδυνος... Εμείς, που έχουμε επιλέξει να γνωρίζουμε, τι μας επιφυλάσσει το μέλλον, είμαστε σε πολύ πιο πλεονεκτική θέση από την υπόλοιπη ανθρωπότητα. Υπομονή λοιπόν και δύναμη. Όλα εξελίσσονται όπως έχει προβλεφθεί!
Οκτώβριος 2026
Κ Δ Τ Τ Π Π Σ
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031

Ένα site που φτιάχτηκε μέσα στην πανδημία, όταν η Σούλα αποφάσισε να ασχοληθεί με κάτι που αγαπάει και λατρεύει να φτιάχνει. Τα χειροποίητα κοσμήματα! Μπορείτε να το δείτε ΕΔΩ…

Η αγγειοπλαστική παράδοση του Θραψανού Ηρακλείου Κρήτης

Η πλούσια και μακραίωνη παράδοση της αγγειοπλαστικής τέχνης στο χωριό Θραψανό Ηρακλείου το έχει αναδείξει ως το μεγαλύτερο κέντρο αγγειοπλαστικής στην Κρήτη, σταθμό για την ιστορία της νεότερης ελληνικής κεραμικής τέχνης. Σήμερα, στο χωριό εξακολουθούν να λειτουργούν εργαστήρια που κατασκευάζουν ακόμα μικρά και μεγάλα αποθηκευτικά αγγεία, γνωστά ως «θραψανιώτικα πιθάρια», τα οποία διακινούνται τόσο στην Ελλάδα, όσο και το εξωτερικό. Δείτε ΕΔΩ κι ένα υπέροχο ντοκιμαντέρ για την αγγειοπλαστική στο Θραψανό από την ΕΡΤ 3 που παίχτηκε τον Φλεβάρη του 2024. Κι ΕΔΩ ένα δημοσίευμα της εφημερίδας ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ για το χωριό μου. Δείτε ΕΔΩ ένα δημοσίευμα από τη ΦΩΝΗ του Μαλεβιζίου που δημοσιεύτηκε το 2026.

Ένας Θραψανιώτης Αγγειοπλάστης μιλά στην T.V.

Η ώρα του δειλινού...

Αναμφισβήτητα είναι η πιο όμορφη ώρα! Η ώρα του δειλινού. Φτάνει να είσαι εκεί. Την κατάλληλη ώρα, στο κατάλληλο μέρος και να απολαμβάνεις, λεπτό το λεπτό όλη αυτή την εξαιρετική εικόνα που δεν διαρκεί και πολύ.
Αυτό είναι. Να ζεις το κάθε λεπτό, να ανασαίνεις τον αέρα και να ευχαριστείς Εκείνον που έδωσε αυτό το δώρο για μας. Και να το εκτιμάμε!
Μερικοί άνθρωποι δεν ξέρουν ή δεν μπορούν, δεν είναι σε θέση να απολαύσουν τίποτα. Ψάχνουν να βρουν τι κρύβεται πίσω από το καθετί και χάνουν την ουσία, τη ζωή. Μην το κάνετε αυτό στον εαυτό σας.

Μια ανάσα καλοκαιρινή στην Τζιά

Δυο μέρες μόλις, στα τελειώματα του Αυγούστου του 2022, καταφέραμε να πάμε στη Τζιά, καλεσμένοι φίλων μας προκειμένου να μας φιλοξενήσουν. Και περάσαμε τόσο όμορφα που θα το κουβεντιάζουμε για καιρό.
Τι είναι αυτό που κάνει δεκτικούς τους ανθρώπους στο καλό, σε μια όμορφη κουβέντα, σε μια παρέα που αξίζει να τη ζήσεις και να την απολαύσεις παρά τις δυσκολίες; Το γεγονός ότι είμαστε άνθρωποι με αδυναμίες, αλλά προσπαθούμε να κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε. Αυτό είναι το μυστικό!

Ραδιόφωνα

Πατήστε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ  κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ για να ακούσετε επιλεγμένα, μουσικά, διαδικτυακα ραδιόφωνα που εκπέμπουν και στα FM... Άρα, μπορείτε να τα ακούσετε και από ένα συμβατικό ραδιόφωνο ή από το κινητό σας...

Πρωτοσέλιδα εφημερίδων:

Στήλες για τα media:

Οι εφημερίδες της Κρήτης:

Αξιόλογα Site:

Στο Πήλιο, Μάιος του 2022

Ήταν ένα ταξίδι μέσα στον Μάη… Έκανε ακόμα την ψυχρούλα του, αλλά το απολαύσαμε. Είχαμε ένα απωθημένο και το ικανοποιήσαμε. Πριν μερικά χρόνια που είχαμε πάει ένα Παρασκευο Σαββατο Κύριακο δεν το χαρήκαμε, δεν το περπατήσαμε επειδή το πρώτο πρωινό που σηκωθήκαμε βρήκαμε ένα χιόνι, καμιά 20ριά πόντους στρωμένο.
Στην κεντρική σελίδα του αρχείου του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ θα δείτε  αρκετά δημοσιεύματα. Αλλά μπορείτε να τα δείτε και από ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Αγγειοπλάστες του σήμερα

Από γενιά σε γενιά περνάει αυτή η τέχνη, του αγγειοπλάστη. Κι αν την αγκάλιαζε λίγο η Πολιτεία, όλα θα ήταν καλύτερα. Στη φωτογραφία είναι ο πατέρας μου, Λευτέρης του Κουμαλή, ως αγγειοπλάστης. Τον ακολούθησε ο γιός του, ο Κωστής Θεοδωράκης και ο εγγονός του, ο Μανώλης Βολυράκης και δίπλα του ο γιος του, ο Αγησίλαος. Δείτε ΕΔΩ ένα πολύ όμορφο δημοσίευμα από το το περιοδικό "Κ" που συνοδεύει, κάθε Κυριακή, την έκδοση της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ. Για να καταλάβετε τι λέω…

Οι γονείς μου, Λευτέρης και Παπαδιώ

Ο πατέρας μου και η μάνα μου, ο Λευτέρης και η Παπαδιώ, σε μια φωτογραφία από το γάμο της Ελένης, της κόρης της Γεωργίας μας. Ήταν σε ένα κέντρο στα Πεζά, όπου έκαναν το γλέντι. Για πάντα στην καρδιά μου, ως ότι πιο ακριβό έχω. Ανυπομονώ να τους ξαναδώ στο νέο κόσμο!

Το σπίτι μας στο χωριό

Σχεδόν τα κατάφερα να φτιάξω το σπίτι στο χωριό, κληρονομιά από τους γονείς μου, αν και μου κόστισε πολύ. Έχει ακόμα κάποιες δουλειές που πρέπει να γίνουν, αλλά σιγά - σιγά.
Μακάρι να φτιάξουν τα πράγματα και να περνάμε κάνα δυο μήνες το καλοκαίρι, εκεί. Θα μας έκανε καλό, από πολλές απόψεις... Εδώ σε έναν πίνακα ζωγραφικής μιας Γερμανίδας που φιλοξενήσαμε κάποτε και μας τον έκανε δώρο. Είναι το σπίτι μας όπως ήταν τότε! Η υπογραφή λέει, 1992!
Τα αδέλφια μου. Λιγοστεύουμε!

Μια οικογενειακή φωτογραφία που έβγαλα με τα αδέλφια μου στο γάμο τη Πόπης, της κόρης του Κωστή μας. Επάνω από αριστερά η Γεωργία μας, δεν ζει πια. Δείτε ΕΔΩ μερικά πράγματα για αυτήν. Κάτω, από αριστερά, η Στασούλα μας, δείτε για αυτήν ΕΔΩ, δίπλα της η Μαλάμω, δείτε γι’ αυτήν ΕΔΩ και δίπλα της ο Κωστής μας, που και εκείνος δεν ζει πια, δείτε ΕΔΩ.

ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΣ Σιδηρόδρομος τ. 183

Αυτή είναι η εφημερίδα των συνταξιούχων των ΗΣΑΠ "ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΣ Σιδηρόδρομος" τ. 184 που κυκλοφορεί τώρα. Για να τη δείτε πατήστε ΕΔΩ Κι ΕΔΩ το τ.183, ΕΔΩ το τ. 182, ΕΔΩ το τ.181 ΕΔΩ το τ. 180, ΕΔΩ το τ. 179, ΕΔΩ το τ.178, ΕΔΩ το τ. 177, ΕΔΩτο τ. 176, ΕΔΩ τ. 175, ΕΔΩ το τ. 174, ΕΔΩ το τ. 173, ΕΔΩ το τ. 172, ΕΔΩ το τ. 171, ΕΔΩ το τ. 170, ΕΔΩ το τ. 169, ΕΔΩ το τ.168, ΕΔΩ το τ.167 ΕΔΩ το τ.166, ΕΔΩ το τ. 165, ΕΔΩ το τ.164, ΕΔΩ το τ. 163, ΕΔΩ το τ.162. Τριάντα χρόνια αδιάλειπτης έκδοσης από τη γέννηση της, είναι μια μεγάλη επιτυχία. Παλιότερα τεύχη μπορείτε να τα δείτε σε PDF αρχείο, πηγαίνοντας στο Αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ. Δείτε κι ΕΔΩτο site του Σωματείου που επιμελούμαστε δημοσιογραφικά...

“Τύπος των συνταξιούχων σιδηροδρομικών” τ. 450

Έτοιμο και το 450 φύλλο... Δείτε το ΕΔΩ. Κι ΕΔΩ το τ. 449, ΕΔΩ το τ. 448, ΕΔΩ το τ. 447, ΕΔΩ το τ. 466, ΕΔΩ το τ. 445, ΕΔΩ το τ. 444, ΕΔΩ, το τ. 443, ΕΔΩ το τ. 442, ΕΔΩ το τ. 441, ΕΔΩ το τ. 440, ΕΔΩ το τ. 439, ΕΔΩ το τ. 438, ΕΔΩτο τ. 437, ΕΔΩ το τ. 436, ΕΔΩ το τ. 435, ΕΔΩ το τ. 434,  ΕΔΩ το τ. 433, ΕΔΩ το τ. 432, ΕΔΩ το τ. 431,  ΕΔΩ το τ. 430, ΕΔΩ το τ. 429, ΕΔΩ το τ. 428, ΕΔΩ το τ. 427, ΕΔΩ το τ. 426, ΕΔΩ το τ. 425, ΕΔΩ το τ. 424, ΕΔΩ το τ. 423, ΕΔΩ το τ. 422, ΕΔΩ το τ. 421, ΕΔΩ το τ. 420, ΕΔΩ το τ. 419, ΕΔΩ το τ. 418, ΕΔΩ το τ. 417, ΕΔΩ το τ. 416, ΕΔΩ το τ. 415, ΕΔΩ το τ. 414, ΕΔΩ το τ. 413, ΕΔΩ το τ. 412, ΕΔΩ το τ. 411, ΕΔΩ το τ. 410, ΕΔΩ το τ. 409, ΕΔΩ το τ. 408, ΕΔΩ το τ. 407, ΕΔΩ το τ. 406, ΕΔΩ το τ. 405 ΕΔΩ το τ. 404 ΕΔΩ το τ. 403 ΕΔΩ το τ. 402, ΕΔΩ το τ. 401, ΕΔΩ το τ.400, ΕΔΩ το τ.399, ΕΔΩ το τ.398, ΕΔΩ το τ.397, ΕΔΩ το τ.396, ΕΔΩ το τ.395 ΕΔΩ το τ.394  ΕΔΩ το τ.393 ΕΔΩ το τ. 392, ΕΔΩ το τ. 391, ΕΔΩ το τ. 390, ΕΔΩ το τ. 389, ΕΔΩ το τ. 388, ΕΔΩ το τ. 387, ΕΔΩ τ. 386 και το 385 ΕΔΩ. Σε συνάρτηση μάλιστα με το Blog, δείτε το ΕΔΩ, είναι αυτό που λειτουργεί τώρα, με πιο συχνή ενημέρωση...

Ο τόπος που αγαπώ

Αγαπώ την Κρήτη και το χωριό μου, το Θραψανό… Γράφω γι' αυτά με μια νοσταλγία. Είχα κάποτε σχέδια. Δεν είμαι βέβαιος πια, αν μπορώ να τα πραγματοποιήσω. Όταν όμως αλλάξουν τα πράγματα θα ήθελα να περνάω εδώ μερικούς μήνες, κυρίως καλοκαιρινούς. Είναι ο τόπος μου. Οι ρίζες μου. Οι αναμνήσεις μου…

Χρηστικά Site:

Γνωρίζοντας την Αθήνα!

Ένα από τα πράγματα που θα δείτε να κάνουμε σ' αυτό το site είναι ότι προσπαθούμε να γνωρίσουμε την Αθήνα. Τους τόπους που κινούμαστε, που περπατάμε, που πορευόμαστε.
Έτσι, συχνά - πυκνά, θα δείτε τέτοιες παρουσιάσεις με δρόμους, πλατείες, γειτονιές, είτε του ιστορικού κέντρου, είτε της περιφέρειας.
Μας αρέσει και το κάνουμε αυτό με χαρά, όπως εδώ που βλέπετε κάτι από την πλατεία Κοραή με τον Λυκαβηττό στο βάθος, από το κέντρο της Αθήνας, το πανεπιστήμιο.
Νίκος Ελ. Θεοδωράκης

Θα χαρώ πολύ να δω εκτεταμένα τις απόψεις σας. Γράψτε μου εδώ: [email protected]

Για την επικοινωνία μας στείλτε μου SMS στο τηλέφωνο 6932212755 που εξυπηρετείται από την VODAFON. 

Είμαστε στον 23ο χρόνο! Και είστε στον ανανεωμένο ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ

Ποιος είναι ο δημοσιογράφος, Νίκος Ελ. Θεοδωράκης, που έχει την ευθύνη της ενημέρωσης και διαχείρισης αυτoύ του Site σε καθημερινή βάση; Δείτε ΕΔΩ. Κι ΕΔΩ δείτε επίσης λίγα πράγματα για την ιστορία αυτού του ιστότοπου.

Περάσαμε υπέροχα στην Τέμενη Αιγίου

Τελικά τα καταφέραμε και περάσαμε όμορφα, τη μια βδομάδα, από 10-17 Σεπτέμβρη του 2022 που πήγαμε στο παραθεριστικό κέντρο του ΟΠΑΚΕ ΟΤΕ στην Τέμενη Αιγίου. Πετύχαμε αυτό που θέλαμε. Να ξεκουραστούμε, να αλλάξουμε παραστάσεις, να φορτώσουμε τις μπαταρίες μας για το χειμώνα που έρχεται και που όλα δείχνουν ότι θα έχει ένα μεγάλο βαθμό δυσκολίας, καθώς όλα γύρω μας, ακριβαίνουν και η ανασφάλεια τα κάνει όλα χειρότερα. Ευτυχώς η ελπίδα μας για κάτι καλύτερο έχει πολύ ισχυρή βάση.

Δείτε μερικά δημοσιεύματα που κάναμε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ

Wine Tasting με θέα την ολόφωτη Ακρόπολη

7 Αυγούστου 2026 / Σχολιάστε

Κάποιες καλοκαιρινές βραδιές στην Αθήνα δεν χρειάζονται πολλά για να γίνουν αξέχαστες. Αρκεί η καλή παρέα, ένα ποτήρι εκλεκτό ελληνικό κρασί και το πιο επιβλητικό σκηνικό της πόλης: ο Ιερός Βράχος της Ακρόπολης, λούζοντας με το χρυσάφι του φωτός του τη νύχτα.

Αυτό το μοναδικό σκηνικό διάλεξαν η Άννυ και η Έλενα για τη δική τους βραδινή έξοδο. Σε ένα από τα πιο ατμοσφαιρικά στέκια της πρωτεύουσας, στο Θησείο, με τη θέα του Παρθενώνα να δεσπόζει πάνω από τα καταπράσινα δέντρα και τα γραφικά σοκάκια, οι δύο φίλες αποφάσισαν να συνδυάσουν τη χαλάρωση με μια ξεχωριστή γευσιγνωσία.

Το καλοκαίρι στην Αθήνα έχει τη δική του ιεροτελεστία. Όταν η ζέστη της ημέρας υποχωρεί, η πόλη μεταμορφώνεται. Τα φώτα της Ακρόπολης ανάβουν και η ατμόσφαιρα γεμίζει από μια γλυκιά, σχεδόν μαγική αύρα. Σε αυτή ακριβώς την ατμόσφαιρα, ένα οργανωμένο Wine Tasting προσφέρει την απόλυτη εμπειρία αισθήσεων: μια περιήγηση στους πιο σημαντικούς αμπελώνες της Ελλάδας, μέσα από γεύσεις και αρώματα που συμπυκνώνουν την παράδοση και το μεράκι των Ελλήνων παραγωγών.

Όπως βλέπουμε και στις στιγμές της βραδιάς, η Άννυ αφέθηκε στη γοητεία ενός εξαιρετικού λευκού κρασιού (αλλά και σπάνιων ετικετών όπως το κρητικό Dafnios), συνοδευόμενου από εκλεκτούς μεζέδες και finger food που αναδείκνυαν στο έπακρο τα αρώματα του ποτηριού. Οι νότες των εσπεριδοειδών, η δροσιστική οξύτητα και η πλούσια επίγευση των ελληνικών ποικιλιών είναι, άλλωστε, ο πιο ταιριαστός σύμμαχος για τα ζεστά βράδια του Αυγούστου.

Η εμπειρία της γευσιγνωσίας δεν είναι μόνο μια δοκιμή κρασιών· είναι μια ευκαιρία να επιβραδύνεις τους ρυθμούς της καθημερινότητας. Να συζητήσεις με αγαπημένα πρόσωπα, να ανακαλύψεις νέες ποικιλίες – από το αρωματικό Ασύρτικο και τη Μαλαγουζιά μέχρι το ντελικάτο Βιδιανό – και να αφήσεις το βλέμμα σου να ταξιδέψει στον φωτισμένο αττικό ουρανό.

Αν αναζητάτε τον ιδανικό τρόπο να ζήσετε την Αθήνα τα καλοκαιρινά βράδια, ακολουθήστε το παράδειγμα της Άννυς και της Έλενας: βρείτε ένα στέκι με θέα την Ακρόπολη, κλείστε ένα δοκιμαστικό πρόγραμμα γευσιγνωσίας και τσουγκρίστε τα ποτήρια σας στην ομορφιά της πόλης. Γιατί τελικά, οι καλύτερες στιγμές είναι αυτές που συνδυάζουν καλό κρασί, αγαπημένους ανθρώπους και την πιο όμορφη θέα στον κόσμο!

Μια βραδιά γεμάτη Ελλάδα, κρασί και συναίσθημα

7 Αυγούστου 2026 / Σχολιάστε

Είναι κάποιες στιγμές που ο χρόνος φαίνεται να επιβραδύνει, ακριβώς για να μας επιτρέψει να αποθηκεύσουμε τις πιο δυνατές αναμνήσεις. Μια τέτοια στιγμή ήταν και η τελευταία μας βραδιά με την Έλενα. Μετά από δέκα ημέρες γεμάτες γέλια, περιηγήσεις, συζητήσεις και ουσιαστική συντροφικότητα, ήρθε η ώρα του αποχαιρετισμού. Σήμερα το μεσημέρι, το αεροπλάνο από το «Ελευθέριος Βενιζέλος» τη μεταφέρει πίσω στο Τορόντο του Καναδά, αλλά η καρδιά της μένει πίσω, γεμάτη από τις εικόνες και τους ήχους της πατρίδας.

Για τη βραδιά του αποχαιρετισμού, η επιλογή ήταν σχεδόν αυτόματη: το «Βολιώτικο Τσιπουράδικο» στην οδό Λεπενιώτου1 και Αγαθάρχου, στου Ψυρρή. Ένας χώρος δοκιμασμένος, αγαπημένος, που τον εμπιστευόμαστε τυφλά κάθε φορά που θέλουμε να ζήσουμε αυθεντικές στιγμές. Ο όμορφα φωτισμένος κήπος του, μια όαση δροσιάς και ατμόσφαιρας στην καρδιά της Αθήνας, μας υποδέχτηκε με τη γνώριμη ζεστασιά του. Εκεί, ανάμεσα στα παραδοσιακά μεζεδάκια και το αρωματικό λευκό ξηρό κρασί που διαδέχονταν το ένα το άλλο, στήθηκε το σκηνικό μιας βραδιάς που θα θυμόμαστε για καιρό.

Η μεγάλη έκπληξη και η πραγματική ψυχή του μαγαζιού, όμως, ήταν η μικρή λαϊκή ορχήστρα του. Με τον γλυκό, καθαρό ήχο από το μπουζούκι και μια τραγουδίστρια, η Ιωάννα, που κατάφερνε να ταξιδεύει το κοινό χωρίς την υπερβολή των ενισχυτών και των δυνατών ηχείων, η μουσική αγκάλιασε την παρέα μας. Ήταν από εκείνες τις σπάνιες φορές που η ένταση είναι ακριβώς όσο χρειάζεται για να σε φέρει σε κέφι, να σε κάνει να τραγουδήσεις, αλλά παράλληλα να σου επιτρέπει να κοιτάξεις τον άλλο στα μάτια και να μιλήσεις από καρδιάς.

Η Έλενα ένιωσε όμορφα μαζί μας αυτές τις δέκα μέρες, κι εμείς νιώσαμε ακόμα πιο όμορφα μαζί της. Αυτή η βραδιά στου Ψυρρή δεν ήταν απλώς μια έξοδος· ήταν το δώρο μας για το ταξίδι της επιστροφής. Θέλαμε να πάρει μαζί της ως παρακαταθήκη αυτή την αίσθηση της αληθινής ελληνικής φιλοξενίας, τη ζεστή ατμόσφαιρα του κήπου, τη γεύση του κρασιού και τη μελωδία του μπουζουκιού. Γιατί η Έλενα, παρά τα χιλιάδες χιλιόμετρα που τη χωρίζουν από την Αθήνα, παραμένει μια γνήσια Ελληνίδα που αγαπά βαθιά τον τόπο της, τις ρίζες της τα φαγητά της και τους ανθρώπους της.

Για τις καθημερινές ανάγκες του έργου μας

2 Αυγούστου 2026 / Σχολιάστε

Ήταν μια επίσκεψη που θέλαμε να κάνουμε εδώ και αρκετές μέρες, καθώς οι ανάγκες του έργου μας απαιτούσαν άμεση ανανέωση στα υλικά γραφείου. Χρειαζόμασταν οπωσδήποτε ένα ποιοτικό μπλοκ γραφής Α4 για επιστολές, καθώς και κατάλληλους φακέλους για την ασφαλή τοποθέτηση των επιστολών μας. Έτσι, μια από τις προηγούμενες μέρες, το πρόγραμμα περιλάμβανε μια στάση στο κατάστημα MAX Stores, ακριβώς δίπλα στον σταθμό του Μετρό «Σεπόλια».

Η τοποθεσία του καταστήματος είναι εξαιρετικά προνομιακή και βολική. Όπως φαίνεται και στις φωτογραφίες, η έξοδος του Μετρό σε βγάζει σχεδόν στην πόρτα του καταστήματος. Με το που ανεβαίνεις τις σκάλες του σταθμού, αντικρίζεις το επιβλητικό κτίριο στη γωνία, με την χαρακτηριστική κόκκινη επιγραφή MAX STORES να δεσπόζει στην πρόσοψη. Δίπλα στην κεντρική είσοδο υπάρχει μάλιστα και ΑΤΜ της Eurobank, γεγονός που προσθέτει μια επιπλέον ευκολία για όποιον χρειάζεται μετρητά πριν ή μετά τις αγορές του.

Μπαίνοντας στο κατάστημα, συνειδητοποιείς αμέσως γιατί αποτελεί σταθερή επιλογή για μικρούς και μεγάλους. Διαθέτει μια τεράστια ποικιλία προϊόντων που καλύπτει κάθε απαίτηση: από σχολικά και γραφική ύλη, μέχρι παιχνίδια, είδη κατασκευών και εποχιακά είδη. Στους εξωτερικούς τοίχους και τις βιτρίνες του καταστήματος ξεχωρίζουν οι πολύχρωμες αφίσες με δημοφιλείς παιδικούς χαρακτήρες, κάνουν το περιβάλλον ακόμα πιο ευχάριστο και φιλόξενο.

Περιηγηθήκαμε στους διαδρόμους με την άνεσή μας και βρήκαμε αμέσως αυτό ακριβώς που ψάχναμε. Επιλέξαμε το κατάλληλο μπλοκ Α4 και τους φακέλους που χρειαζόμασταν για τις επιστολές μας, εξασφαλίζοντας ότι η ροή της εργασίας μας συνεχίζεται απρόσκοπτα.

Η ταχύτητα πρόσβασης μέσω του Μετρό, η φιλική εξυπηρέτηση και η πληρότητα σε είδη γραφείου κατέστησαν την επίσκεψη μας απόλυτα επιτυχημένη. Ήταν μια μικρή αλλά σημαντική στάση, που έβαλε ένα ακόμα «λιθαράκι» στην εξέλιξη του έργου μας!

Μεσημεριανή ανάσα στη σκιά της Ακρόπολης

31 Ιουλίου 2026 / Σχολιάστε

Στιγμές μέσα στην καθημερινότητα της πόλης που, παρ’ όλη τη ζέστη και τους γρήγορους ρυθμούς, καταφέρνουν να ξεκλειδώσουν μια αίσθηση ηρεμίας. Μια τέτοια στιγμή ήταν και το μεσημέρι της Πέμπτης στη Διονυσίου Αρεοπαγίτη. Βρεθήκαμε εκεί, ακριβώς κάτω από τη στιβαρή σκιά της Ακρόπολης, τις ώρες ανάμεσα στις 2 και τις 4 το μεσημέρι. Παρά το γεγονός ότι η Αθήνα βρίσκεται στην καρδιά της τουριστικής περιόδου, η συγκεκριμένη ώρα είχε μια γλυκιά, απρόσμενη ησυχία.  Ο κόσμος αραιός, οι τουρίστες μετρημένοι στα δάχτυλα, κι έτσι ο εμβληματικός πεζόδρομος ήταν ιδιαίτερα βατός και άνετος για περπάτημα.

Φυσικά, η πόλη δεν σταματά ποτέ να αλλάζει. Στο σημείο όπου η Διονυσίου Αρεοπαγίτη συναντά την οδό Μακρυγιάννη, τα δημόσια έργα βρίσκονται σε πλήρη εξέλιξη. Τα συνεργεία δούλευαν ασταμάτητα ακόμα και μέσα στη ντάλα του μεσημεριού, θυμίζοντάς μας τους ζωντανούς ρυθμούς μιας πρωτεύουσας που ανανεώνεται. Κι όμως, η ίδια η φύση φρόντισε να προσφέρει το δικό της καταφύγιο. Τα πυκνά, καταπράσινα φυλλώματα των πλατανιών σχημάτιζαν μια φυσική ομπρέλα προστασίας πάνω από τον πεζόδρομο.

Οι ηλιαχτίδες περνούσαν ανάμεσα από τα κλαδιά, δημιουργώντας ένα παιχνιδιάρικο μοτίβο από σκιές στο πλακόστρωτο, ενώ ένα ανάλαφρο, ευεργετικό αεράκι έκανε την ατμόσφαιρα όχι απλώς υποφερτή, αλλά πραγματικά απολαυστική. Στις βιτρίνες και στα τουριστικά μαγαζάκια κατά μήκος του δρόμου, οι παραδοσιακές τσάντες, τα τσαρούχια και τα σουβενίρ έδιναν τη δική τους ξεχωριστή, γωνιακή νότα στο τοπίο, ενώ πιο πέρα, τα τραπεζάκια των καφέ περίμεναν τους επόμενους ταξιδιώτες.

Οι δύο ώρες που ήμασταν εκεί, πέρασαν χωρίς να το καταλάβουμε. Κι αυτό γιατί ο σκοπός της συνάντησης ήταν σημαντικός, αλλά πάνω από όλα γιατί η παρέα ήταν εξαιρετική. Όμορφες κουβέντες, ανταλλαγή σκέψεων και μια αυθεντική επικοινωνία που σε γεμίζει ενέργεια. Τελικά, αυτά τα απλά, αυθόρμητα μεσημέρια —με καλή παρέα, ένα δροσερό αεράκι κάτω από τα πλατάνια κι έναν ιστορικό δρόμο στα πόδια σου— είναι από τα πιο ωραία πράγματα που συμβαίνουν στη ζωή μας. Η ομορφιά της Αθήνας βρίσκεται πάντα εκεί, αρκεί να σταματήσεις για λίγο να τη ζήσεις

Φρούτα εποχής στη λαϊκή του Κολωνού

30 Ιουλίου 2026 / Σχολιάστε

Κάποιες πρωινές βόλτες στην Αθήνα ξυπνούν αναμνήσεις που νομίζεις πως είχες ξεχάσει. Η βόλτα στη λαϊκή αγορά του Κολωνού, ανάμεσα στους πάγκους με τα φρούτα εποχής, είναι μία από αυτές. Καθώς περπατάς ανάμεσα στους πάγκους, η μυρωδιά από το ώριμο πεπόνι και τη δροσερή σάρκα του καρπουζιού σε ταξιδεύει αμέσως. Θα ήθελα, δεν το κρύβω, να ήταν αλλιώς τα πράγματα. Να ανέβαινα το πρωί στο δικό μου μποστάνι, να έσκυβα και να διάλεγα μόνος μου τα καλύτερα γεννήματα της γης.

Να έκοβα τα καρπούζια με το τσαμπί τους, τα πεπόνια που μοσχοβολούν από απόσταση, τα σταφύλια με την άχνη πάνω στις ρώγες τους και τις βαθυκόκκινες, ζουμερές βανίλιες. Όπως κάναμε κάποτε στο χωριό, τότε που η γεύση ήταν αυθεντική και η επαφή με τη γη, καθημερινή τελετουργία. Στην Αθήνα, όμως, αυτή τη δυνατότητα δεν την έχεις. Εδώ, ο κήπος μας είναι ο πάγκος του παραγωγού. Και πάλι καλά, λέω μέσα μου, που τα βρίσκεις όλα αυτά στη λαϊκή αγορά της γειτονιάς, έστω κι αν οι τιμές πλέον έχουν γίνει λίγο… «αλμυρές» για τα δεδομένα της εποχής.

Σήμερα διάλεξα αυτούς τους θησαυρούς που μ’ αρέσει να έχουμε πάντα περίσσιους στο σπίτι: Τα σταφύλια, με τις γυαλιστερές, ξανθές και μαύρες ρώγες τους στοιβασμένες προσεκτικά στους πάγκους, έτοιμες να προσφέρουν τη γλυκιά τους τραγανότητα. Τις βανίλιες, βαθύχρωμες και βελούδινες, που υπόσχονται αυτή την τέλεια ισορροπία γλύκας και οξύτητας. Τα καρπούζια, κατακόκκινα και «μέλι», κομμένα στη μέση για να φαίνεται η τραγανή τους σάρκα που σε προκαλεί να τα δοκιμάσεις. Τα ευωδιαστά πεπόνια, που γεμίζουν το χώρο με το μελένιο τους άρωμα.

Αυτά είναι τα φρούτα που αγαπώ να τα τρώω παγωμένα. Να τα βγάζω από το ψυγείο τις θερμές ώρες του τις όμορφες ώρες του καλοκαιρινού απογεύματος, όταν η ζέστη της πόλης γίνεται ανυπόφορη κι αυτά να προσφέρουν αυτή τη μοναδική, δροσερή ανακούφιση. Μπορεί το τσιμέντο να μας περιβάλλει, αλλά όσο υπάρχουν αυτές οι γωνιές, όπως η λαϊκή αγορά του Κολωνού, η γεύση του ελληνικού καλοκαιριού και η ανάμνηση του χωριού θα μένουν πάντα ζωντανές στο τραπέζι μας.

Η Άννυ, η Έλενα και η ζεστασιά της αντάμωσης

29 Ιουλίου 2026 / Σχολιάστε

Κάποιες στιγμές στο καλοκαίρι δεν μετριούνται με τις μέρες του ημερολογίου, αλλά με το μέγεθος των χαμόγελων και τη θερμοκρασία μιας αληθινής αγκαλιάς. Μια τέτοια στιγμή ζήσαμε χθές το απόγευμα, γύρω στις 6:30, όταν η αίθουσα αφίξεων στο αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος» της Αθήνας γέμισε με συγκίνηση, χαρά και την ανυπομονησία της συνάντησης. Η αγαπημένη μας Άννυ επέστρεψε για τις καλοκαιρινές διακοπές της στην Ελλάδα, έχοντας μαζί της τη φίλη της, Έλενα.

Για την Έλενα, αυτό το ταξίδι δεν είναι απλώς μια απόδραση διακοπών. Είναι η πραγματοποίηση ενός ονείρου ζωής: να γνωρίσει από κοντά την Ελλάδα, τις ομορφιές της, το φως της και τη φιλοξενία της, χάρη στην καλή της φίλη. Η στιγμή της παραλαβής από το αεροδρόμιο ήταν γεμάτη αυθορμητισμό. Οι πρώτες ζεστές αγκαλιές, τα φιλιά και οι ενθουσιώδεις χειρονομίες ανάμεσα στις βαλίτσες αποτύπωσαν αμέσως τη χαρά της επιστροφής. Από εκεί, τις παραλάβαμε και κατευθυνθήκαμε προς το ζεστό σπιτικό της Άννυς και του Κώστα, στη Νισαίας.

Φτάνοντας στο σπίτι, η κούραση της πτήσης υποχώρησε αμέσως μπροστά στη δροσιά και τη θαλπωρή. Λίγο δροσερό νερό για το καλωσόρισμα, μια ανάσα ξεκούρασης στο σαλόνι με τις βαλίτσες ακόμα δίπλα, και ύστερα η μαγεία του αττικού ηλιοβασιλέματος. Η θέα από το μπαλκόνι, με το χρυσό φως του ήλιου να πέφτει πάνω από την πόλη και τα ανθισμένα λουλούδια στις γλάστρες, ήταν το πιο όμορφο «καλώς όρισες» για τις πρώτες ώρες της διαμονής τους. Η Έλενα θα μείνει μαζί της για 10 ημέρες, έτοιμη να περιηγηθεί, να γευτεί και να ζήσει την ελληνική εμπειρία, όπως ακριβώς την ονειρευόταν.

Όμως το καλοκαίρι για την Άννυ μόλις ξεκινά! Στη συνέχεια, τη σκυτάλη των διακοπών θα πάρει ο Κώστας, ο οποίος καταφθάνει τον Αύγουστο και θα παραμείνει μαζί της, μέχρι και τον Σεπτέμβριο. Τον περιμένουμε κι αυτόν με πολλή αγάπη και ανοιχτή καρδιά, ανυπομονώντας για τις στιγμές που θα μοιραστούμε. Αυτές οι συναντήσεις, οι άνθρωποι που ταξιδεύουν για να μας δουν, τα όνειρα που πραγματοποιούνται και τα απογεύματα που κλείνουν με ηλιοβασιλέματα στο μπαλκόνι είναι που δίνουν ουσιαστικό νόημα στα καλοκαίρια μας. Καλώς ορίσατε!

Ανάσα δροσιάς, στην καρδιά της Αθήνας…

28 Ιουλίου 2026 / Σχολιάστε

Το μικρό διάλειμμα κακοκαιρίας αποδείχθηκε ακριβώς αυτό – ένα διάλειμμα. Η «κανονικότητα» του Ιουλίου επέστρεψε δριμύτερη, με τον υδράργυρο να σκαρφαλώνει σε επίπεδα που κάνουν τη ζωή στην πόλη, ειδικά χωρίς κλιματισμό, μια πραγματική δοκιμασία. Σε τέτοιες στιγμές, η Αθήνα μπορεί να μοιάζει με τσιμεντένια παγίδα, και η αναζήτηση μιας «σωτηρίας» γίνεται επιτακτική ανάγκη. Για πολλούς από εμάς, αυτή η σωτηρία δεν βρίσκεται σε κλειστούς χώρους, αλλά σε αυτές τις μικρές, πράσινες οάσεις που κρύβονται ανάμεσα στις πολυκατοικίες.

Ένας τέτοιος χώρος, μια πραγματική ανακάλυψη δροσιάς, είναι η Πλατεία Αττικής. Μόλις λίγα βήματα από τον θόρυβο των κεντρικών δρόμων, η πλατεία αυτή αποτελεί ένα καταφύγιο. Αυτό που την κάνει να ξεχωρίζει είναι οι μεγαλοπρεπείς, ηλικιωμένοι πλάτανοι που δεσπόζουν στον χώρο. Τα φυλλώματά τους, πλούσια και βαθυπράσινα (όπως φαίνεται καθαρά στις φωτογραφίες), σχηματίζουν μια φυσική, παχιά ομπρέλα, εμποδίζοντας τις καυτές ακτίνες του ήλιου να φτάσουν στο έδαφος. Η διαφορά θερμοκρασίας είναι αισθητή αμέσως μόλις περάσεις κάτω από τη σκιά τους.

Οι φωτογραφίες αποτυπώνουν αυτή την αίσθηση ηρεμίας. Το φως του ήλιου φιλτράρεται μέσα από τα φύλλα, δημιουργώντας ένα παιχνίδισμα σκιών στο πλακόστρωτο. Και άμα φυσάει κι ένα ελαφρύ αεράκι, όπως συνέβη κατά τη διάρκεια της επίσκεψής μας, τότε η εμπειρία γίνεται ακόμα πιο αναζωογονητική. Οι ήχοι της πόλης μοιάζουν να απομακρύνονται, αντικαθιστώνται από το θρόισμα των φύλλων. Δεν είμαστε οι μόνοι που ανακάλυψαν αυτό το μυστικό. Η Πλατεία Αττικής είναι ζωντανή. Άνθρωποι όλων των ηλικιών τη χρησιμοποιούν ως «καταφύγιο».

 Είδαμε ηλικιωμένους να απολαμβάνουν έναν σύντομο, αναζωογονητικό υπνάκο στα παραδοσιακά ξύλινα παγκάκια, με το κεφάλι γερμένο ελαφρά, εκμεταλλευόμενοι τη γαλήνη. Σε άλλη γωνιά, παρέες φίλων, νέοι και μεγαλύτεροι, είχαν βρει τον δικό τους χώρο κάτω από τα δέντρα. Κάθονταν στα παγκάκια, συζητούσαν, γελούσαν, λέγοντας «τα δικά τους», απολαμβάνοντας τη δροσιά που δεν θα μπορούσαν να βρουν σε ένα κλειστό διαμέρισμα. Είναι συγκινητικό να βλέπεις πώς ένας δημόσιος χώρος μπορεί να μετατραπεί σε μια κοινή αυλή, έναν τόπο συνάντησης και ανάπαυσης.

Πλοήγηση άρθρων

← Προηγούμενα άρθρα Επόμενα άρθρα →