Αρχική » 2026 » Φεβρουάριος (Σελίδα 2)

Αρχείο μηνός Φεβρουάριος 2026

Τίποτα δεν πάει χαμένο. Δείτε ΕΔΩ το αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ με όλα τα δημοσιεύματα από τη δημιουργία του μέχρι σήμερα…

Τελευταίες Αναρτήσεις:

Οι επισκέπτες μας

0 4 4 3 8 8

Μπορείτε να σχολιάσετε τα θέματα μας...

Το να εκφράζεται κανείς εδώ στον **ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ** είναι πολύ σπουδαίο για
μας που το διαχειριζόμαστε, μας κάνει να χαιρόμαστε όταν διαβάζουμε τις απόψεις σας, τις θέσεις σας, για ζητήματα που το site "σκαλίζει".
Μπορείτε λοιπόν **να μας γράφετε.** Μόνο που, για να τα δείτε δημοσιευμένα εδώ, θα περιμένετε λιγάκι προκειμένου να… εγκριθούν.

Βασίλειος Παπίας στο Το λες και κατάντια στον «Καπράλο», στο λόφο Κολωνού27 Ιουλίου 2025
Δυστυχώς αυτή είναι η κατάντια του κράτους (όχι της Χώρας) και της τωρινής αδιάφορης τοπικής αυτοδιοίκησης!! Κρίμα....! Δεν υπάρχουν άνθρωποι…
Panos Chatziliadis στο Οι αέρηδες των Κυκλάδων στην Αμοργό για λίγη δροσιά!26 Ιουνίου 2025
Κάθε Ελληνικό νησί ήταν πάντα μια πρόκληση για μένα από τα παιδικά μου χρόνια, και περισσότερο η Αμοργός. Δεν κατάφερα…
Βασίλειος Παπίας στο Λιμάνι Μαντουδίου: Η Πύλη προς τις Σποράδες6 Ιουνίου 2025
Υπέροχο ενημερωτικό δελτίο!!!
Βασιλειος Παπιας στο Τελικά, τη βροχή την είδαμε την Κυριακή το απόγευμα29 Απριλίου 2025
Επιβεβαιώνω όλα τα αναγραφόμενα του φίλου μου Νίκου γιατί εκείνες τις ώρες ήμασταν μαζί. Η δικιά μου γνώμη είναι ότι....πλέον…
Βασίλειος Παπίας στο Ο Κώστας και η Άννυ ταξίδεψαν στο Κανκούν του Μεξικό23 Απριλίου 2025
Αχ τι όμορφα μέρη υπάρχουν!!! Να περνάνε καλά τα παιδιά!!!

Η ζωή μας ανάμεσα στις εποχές. Η φύση γύρω μας αλλάζει, αναγεννιέται από το χειμώνα. Κι εμείς το ίδιο! Το χρειαζόμαστε αυτό. Κάποτε, τα πράγματα ήταν πιο ευδιάκριτα ανάμεσα στις εποχές. Τώρα όχι πια...
Το καλοκαίρι του 2025 που ζούμε ήδη είναι ίσως το πιο θερμό των τελευταίων δεκαετιών. Μοιάζει με αυτό του 2024... Γεμάτο καύσωνες. Αυτό κάνει πολύ δύσκολη τη ζωή μας... Οι μετεωρολόγοι μας προετοίμασαν από νωρίς και το ζούμε στο έπακρο. Και ο χειμώνας ήταν γεμάτος ακραία καιρικά φαινόμενα. Κρύο, άνυδρος καιρός, επικίνδυνος... Εμείς, που έχουμε επιλέξει να γνωρίζουμε, τι μας επιφυλάσσει το μέλλον, είμαστε σε πολύ πιο πλεονεκτική θέση από την υπόλοιπη ανθρωπότητα. Υπομονή λοιπόν και δύναμη. Όλα εξελίσσονται όπως έχει προβλεφθεί!

Φεβρουάριος 2026
Κ	Δ	Τ	Τ	Π	Π	Σ
1	2	3	4	5	6	7
8	9	10	11	12	13	14
15	16	17	18	19	20	21
22	23	24	25	26	27	28

Η πλούσια και μακραίωνη παράδοση της αγγειοπλαστικής τέχνης στο χωριό Θραψανό Ηρακλείου το έχει αναδείξει ως το μεγαλύτερο κέντρο αγγειοπλαστικής στην Κρήτη, σταθμό για την ιστορία της νεότερης ελληνικής κεραμικής τέχνης. Σήμερα, στο χωριό εξακολουθούν να λειτουργούν εργαστήρια που κατασκευάζουν ακόμα μικρά και μεγάλα αποθηκευτικά αγγεία, γνωστά ως «θραψανιώτικα πιθάρια», τα οποία διακινούνται τόσο στην Ελλάδα, όσο και το εξωτερικό. Δείτε ΕΔΩ κι ένα υπέροχο ντοκιμαντέρ για την αγγειοπλαστική στο Θραψανό από την ΕΡΤ 3 που παίχτηκε τον Φλεβάρη του 2024. Κι ΕΔΩ ένα δημοσίευμα της εφημερίδας ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ για το χωριό μου.

Αναμφισβήτητα είναι η πιο όμορφη ώρα! Η ώρα του δειλινού. Φτάνει να είσαι εκεί. Την κατάλληλη ώρα, στο κατάλληλο μέρος και να απολαμβάνεις, λεπτό το λεπτό όλη αυτή την εξαιρετική εικόνα που δεν διαρκεί και πολύ.
Αυτό είναι. Να ζεις το κάθε λεπτό, να ανασαίνεις τον αέρα και να ευχαριστείς Εκείνον που έδωσε αυτό το δώρο για μας. Και να το εκτιμάμε!
Μερικοί άνθρωποι δεν ξέρουν ή δεν μπορούν, δεν είναι σε θέση να απολαύσουν τίποτα. Ψάχνουν να βρουν τι κρύβεται πίσω από το καθετί και χάνουν την ουσία, τη ζωή. Μην το κάνετε αυτό στον εαυτό σας.

Δυο μέρες μόλις, στα τελειώματα του Αυγούστου του 2022, καταφέραμε να πάμε στη Τζιά, καλεσμένοι φίλων μας προκειμένου να μας φιλοξενήσουν. Και περάσαμε τόσο όμορφα που θα το κουβεντιάζουμε για καιρό.
Τι είναι αυτό που κάνει δεκτικούς τους ανθρώπους στο καλό, σε μια όμορφη κουβέντα, σε μια παρέα που αξίζει να τη ζήσεις και να την απολαύσεις παρά τις δυσκολίες; Το γεγονός ότι είμαστε άνθρωποι με αδυναμίες, αλλά προσπαθούμε να κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε. Αυτό είναι το μυστικό!

Ήταν ένα ταξίδι μέσα στον Μάη… Έκανε ακόμα την ψυχρούλα του, αλλά το απολαύσαμε. Είχαμε ένα απωθημένο και το ικανοποιήσαμε. Πριν μερικά χρόνια που είχαμε πάει ένα Παρασκευο Σαββατο Κύριακο δεν το χαρήκαμε, δεν το περπατήσαμε επειδή το πρώτο πρωινό που σηκωθήκαμε βρήκαμε ένα χιόνι, καμιά 20ριά πόντους στρωμένο.
Στην κεντρική σελίδα του αρχείου του **ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ** θα δείτε αρκετά δημοσιεύματα. Αλλά μπορείτε να τα δείτε και από **ΕΔΩ** κι **ΕΔΩ** κι **ΕΔΩ** κι **ΕΔΩ** κι **ΕΔΩ**.

Από γενιά σε γενιά περνάει αυτή η τέχνη, του αγγειοπλάστη. Κι αν την αγκάλιαζε λίγο η Πολιτεία, όλα θα ήταν καλύτερα. Στη φωτογραφία είναι ο πατέρας μου**, Λευτέρης του Κουμαλή**, ως αγγειοπλάστης. Τον ακολούθησε ο γιός του, ο **Κωστής Θεοδωράκης** και ο εγγονός του, ο **Μανώλης Βολυράκης** και δίπλα του ο γιος του, ο **Αγησίλαος**. Δείτε **ΕΔΩ** ένα πολύ όμορφο δημοσίευμα από το το περιοδικό **"Κ"** που συνοδεύει, κάθε Κυριακή, την έκδοση της **ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ**. Για να καταλάβετε τι λέω…

Σχεδόν τα κατάφερα να φτιάξω το σπίτι στο χωριό, κληρονομιά από τους γονείς μου, αν και μου κόστισε πολύ. Έχει ακόμα κάποιες δουλειές που πρέπει να γίνουν, αλλά σιγά - σιγά.
Μακάρι να φτιάξουν τα πράγματα και να περνάμε κάνα δυο μήνες το καλοκαίρι, εκεί. Θα μας έκανε καλό, από πολλές απόψεις... Εδώ σε έναν πίνακα ζωγραφικής μιας Γερμανίδας που φιλοξενήσαμε κάποτε και μας τον έκανε δώρο. Είναι το σπίτι μας όπως ήταν τότε! Η υπογραφή λέει, 1992!

Μια οικογενειακή φωτογραφία που έβγαλα με τα αδέλφια μου στο γάμο τη Πόπης, της κόρης του Κωστή μας. Επάνω από αριστερά η Γεωργία μας, δεν ζει πια. Δείτε ΕΔΩ μερικά πράγματα για αυτήν. Κάτω, από αριστερά, η Στασούλα μας, δείτε για αυτήν ΕΔΩ, δίπλα της η Μαλάμω, δείτε γι’ αυτήν ΕΔΩ και δίπλα της ο Κωστής μας, που και εκείνος δεν ζει πια, δείτε ΕΔΩ.

Αυτή είναι η εφημερίδα των συνταξιούχων των ΗΣΑΠ "ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΣ Σιδηρόδρομος" τ. 181 που κυκλοφορεί τώρα. Για να τη δείτε πατήστε ΕΔΩ. Κι ΕΔΩ το τ. 180, ΕΔΩ το τ. 179, ΕΔΩ το τ.178, ΕΔΩ το τ. 177, ΕΔΩτο τ. 176, ΕΔΩ τ. 175, ΕΔΩ το τ. 174, ΕΔΩ το τ. 173, ΕΔΩ το τ. 172, ΕΔΩ το τ. 171, ΕΔΩ το τ. 170, ΕΔΩ το τ. 169, ΕΔΩ το τ.168, ΕΔΩ το τ.167 ΕΔΩ το τ.166, ΕΔΩ το τ. 165, ΕΔΩ το τ.164, ΕΔΩ το τ. 163, ΕΔΩ το τ.162. Τριάντα χρόνια αδιάλειπτης έκδοσης από τη γέννηση της, είναι μια μεγάλη επιτυχία. Παλιότερα τεύχη μπορείτε να τα δείτε σε PDF αρχείο, πηγαίνοντας στο Αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ. Δείτε κι ΕΔΩτο site του Σωματείου που επιμελούμαστε δημοσιογραφικά...

Έτοιμο και το και το 447 φύλλο... Δείτε το ΕΔΩ. Κι ΕΔΩ το τ.466, ΕΔΩ το τ.445, ΕΔΩ το τ.444, ΕΔΩ, το τ. 443, ΕΔΩ το τ. 442, ΕΔΩ το τ. 441, ΕΔΩ το τ. 440, ΕΔΩ το τ. 439, ΕΔΩ το τ. 438, ΕΔΩ το τ. 437, ΕΔΩ το τ. 436, ΕΔΩ το τ. 435, ΕΔΩ το τ. 434, ΕΔΩ το τ. 433, ΕΔΩ το τ. 432, ΕΔΩ το τ. 431, ΕΔΩ το τ. 430, ΕΔΩ το τ. 429, ΕΔΩ το τ. 428, ΕΔΩ το τ. 427, ΕΔΩ το τ. 426, ΕΔΩ το τ. 425, ΕΔΩ το τ. 424, ΕΔΩ το τ. 423, ΕΔΩ το τ. 422, ΕΔΩ το τ. 421, ΕΔΩ το τ. 420, ΕΔΩ το τ. 419, ΕΔΩ το τ. 418, ΕΔΩ το τ. 417, ΕΔΩ το τ. 416, ΕΔΩ το τ. 415, ΕΔΩ το τ. 414, ΕΔΩ το τ. 413, ΕΔΩ το τ. 412, ΕΔΩ το τ. 411, ΕΔΩ το τ. 410, ΕΔΩ το τ. 409, ΕΔΩ το τ. 408, ΕΔΩ το τ. 407, ΕΔΩ το τ. 406, ΕΔΩ το τ. 405 ΕΔΩ το τ. 404 ΕΔΩ το τ. 403 ΕΔΩ το τ. 402, ΕΔΩ το τ. 401, ΕΔΩ το τ.400, ΕΔΩ το τ.399, ΕΔΩ το τ.398, ΕΔΩ το τ.397, ΕΔΩ το τ.396, ΕΔΩ το τ.395 ΕΔΩ το τ.394 ΕΔΩ το τ.393 ΕΔΩ το τ. 392, ΕΔΩ το τ. 391, ΕΔΩ το τ. 390, ΕΔΩ το τ. 389, ΕΔΩ το τ. 388, ΕΔΩ το τ. 387, ΕΔΩ τ. 386 και το 385 ΕΔΩ. Σε συνάρτηση μάλιστα με το Blog, δείτε το ΕΔΩ, είναι αυτό που λειτουργεί τώρα, με πιο συχνή ενημέρωση...

Αγαπώ την Κρήτη και το χωριό μου, το Θραψανό… Γράφω γι' αυτά με μια νοσταλγία. Είχα κάποτε σχέδια. Δεν είμαι βέβαιος πια, αν μπορώ να τα πραγματοποιήσω. Όταν όμως αλλάξουν τα πράγματα θα ήθελα να περνάω εδώ μερικούς μήνες, κυρίως καλοκαιρινούς. Είναι ο τόπος μου. Οι ρίζες μου. Οι αναμνήσεις μου…

Ένα από τα πράγματα που θα δείτε να κάνουμε σ' αυτό το site είναι ότι προσπαθούμε να γνωρίσουμε την Αθήνα. Τους τόπους που κινούμαστε, που περπατάμε, που πορευόμαστε.
Έτσι, συχνά - πυκνά, θα δείτε τέτοιες παρουσιάσεις με δρόμους, πλατείες, γειτονιές, είτε του ιστορικού κέντρου, είτε της περιφέρειας.
Μας αρέσει και το κάνουμε αυτό με χαρά, όπως εδώ που βλέπετε κάτι από την πλατεία Κοραή με τον Λυκαβηττό στο βάθος, από το κέντρο της Αθήνας, το πανεπιστήμιο.

Τελικά τα καταφέραμε και περάσαμε όμορφα, τη μια βδομάδα, από 10-17 Σεπτέμβρη του 2022 που πήγαμε στο παραθεριστικό κέντρο του ΟΠΑΚΕ ΟΤΕ στην Τέμενη Αιγίου. Πετύχαμε αυτό που θέλαμε. Να ξεκουραστούμε, να αλλάξουμε παραστάσεις, να φορτώσουμε τις μπαταρίες μας για το χειμώνα που έρχεται και που όλα δείχνουν ότι θα έχει ένα μεγάλο βαθμό δυσκολίας, καθώς όλα γύρω μας, ακριβαίνουν και η ανασφάλεια τα κάνει όλα χειρότερα. Ευτυχώς η ελπίδα μας για κάτι καλύτερο έχει πολύ ισχυρή βάση.

Τίτλοι τέλους για τη χασαποταβέρνα «Ο Λάμπρος»

24 Φεβρουαρίου 2026 / Σχολιάστε

Υπάρχουν μέρη που τα μετράς με τα χρόνια και μέρη που τα μετράς με τις στιγμές. Η χασαποταβέρνα «Ο Λάμπρος» στο Κατσιμίδι της Πάρνηθας ήταν και τα δύο. Μετά από 29 χρόνια συνεχούς λειτουργίας, ένα από τα πιο αυθεντικά στέκια της περιοχής κατεβάζει ρολά οριστικά την 1η Μαρτίου, αφήνοντας πίσω του μια γλυκόπικρη γεύση. Η αφίσα στην πόρτα λιτή, αλλά τα λόγια της βαριά: «Για εμάς δεν ήταν απλώς μια επιχείρηση. Ήταν το δεύτερο σπίτι μας και ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής μας».

Ο Κώστας Πολύζος, ο άνθρωπος που ταύτισε το όνομά του με τη φιλοξενία και το καλό φαγητό, είδε το δημιούργημά του να χάνεται μέσα στη δίνη των πλειστηριασμών και των αλλαγών ιδιοκτησίας. Πίσω από τη στεγνή ορολογία των «funds» και των «νέων ιδιοκτητών», κρύβεται ένα αληθινό ανθρώπινο δράμα. Ο Κώστας, που όλα αυτά τα χρόνια υποδεχόταν τους πελάτες σαν φίλους και φρόντιζε για την παραμικρή λεπτομέρεια, στέκεται σήμερα μπροστά στην ψησταριά του με δάκρυα στα μάτια.

Είναι το τέλος μιας εποχής που ήρθε αναγκαστικά και άδικα, παρά τη στήριξη και την αγάπη του κόσμου. Για όσους από εμάς το «Κατσιμίδι» σήμαινε στάση στον Λάμπρο, η είδηση αυτή πονάει. Δεν χάνεται απλώς μια ταβέρνα· χάνεται ένα σημείο αναφοράς, μια οικογενειακή παράδοση και ένας άνθρωπος που μας έκανε πάντα να νιώθουμε «σαν στο σπίτι μας». Κώστα, σε ευχαριστούμε για όλα. Η 1η Μαρτίου θα είναι μια δύσκολη μέρα, αλλά οι αναμνήσεις από τα τραπέζια σου θα μας συντροφεύουν για πάντα.

Ένα μεγάλο «ευχαριστώ» σε 44.000 φίλους!

23 Φεβρουαρίου 2026 / Σχολιάστε

Η δική σας αγάπη είναι η δική μας δύναμη. Με ιδιαίτερη συγκίνηση είδαμε την προσπάθειά μας στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ να αγκαλιάζεται από εσάς, ξεπερνώντας τις 44.000 επισκέψεις από μοναδικές I.P.

Αυτός ο αριθμός για εμάς δεν είναι απλή στατιστική. Είναι η ζωντανή επιδοκιμασία των κόπων μας, η ανταμοιβή για τις ώρες που αφιερώνουμε καθημερινά και η απόδειξη ότι η αυθεντική ενημέρωση και η ανάδειξη του τόπου μας έχουν θέση στην καρδιά σας.

Γιατί η δική σας στήριξη μετράει:

Μας δίνετε κίνητρο: Κάθε κλικ, κάθε ανάγνωση και κάθε σχόλιό σας είναι η κινητήριος δύναμη για να γινόμαστε καλύτεροι.
Μας γεμίζετε ευθύνη: Η εμπιστοσύνη σας μας δεσμεύει να συνεχίσουμε με το ίδιο μεράκι, την ίδια αντικειμενικότητα και τον ίδιο σεβασμό προς τον αναγνώστη.
Δημιουργούμε μια κοινότητα: Ο ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗΣ δεν είναι απλώς ένα site, είναι το κοινό μας σημείο συνάντησης.

Σας ευχαριστούμε από καρδιάς που είστε συνοδοιπόροι σε αυτή τη διαδρομή. Συνεχίζουμε μαζί, στοχεύοντας σε ακόμα ψηλότερες κορυφές, πάντα με επίκεντρο εσάς.

«Επί Κολωνώ»: Καταφύγιο πολιτισμού στην Αθήνα

23 Φεβρουαρίου 2026 / Σχολιάστε

Σε μια γειτονιά που διατηρεί την αυθεντικότητά της, η μαύρη σιδερένια πύλη με το χαρακτηριστικό λογότυπο του Θεάτρου «Επί Κολωνώ» (Ναυπλίου 12 & Λένορμαν 94) ανοίγει έναν διαφορετικό κόσμο. Στεγασμένο σε ένα ιδιαίτερο κτίριο με πέτρινους τοίχους και μια εσωτερική αυλή-όαση, το «Επί Κολωνώ» δεν είναι απλώς ένας χώρος παραστάσεων, αλλά ένας ζωντανός οργανισμός τέχνης.

Το κτίριο συνδυάζει τη βιομηχανική αισθητική με τη ζεστασιά ενός παλιού αθηναϊκού σπιτιού. Οι πέτρινοι τοίχοι, η δροσερή αυλή με τα δέντρα (ιδανική για ένα ποτό πριν ή μετά την παράσταση) και η αίσθηση της «γειτονιάς» δημιουργούν ένα οικείο περιβάλλον που σε αποσυνδέει αμέσως από τους έντονους ρυθμούς της πόλης. Οι αίθουσες του θεάτρου είναι σχεδιασμένες έτσι ώστε ο θεατής να βρίσκεται σε άμεση επαφή με τους ηθοποιούς.

Αυτή η οικειότητα εκμηδενίζει την απόσταση ανάμεσα στο κοινό και το έργο, κάνοντας την εμπειρία βαθιά προσωπική και συγκινητική. Όπως φαίνεται και από τις φετινές αφίσες, το θέατρο φιλοξενεί σπουδαία έργα (όπως το «Linda» της Penelope Skinner ή το «Ασπρόμαυρο» του Cormac McCarthy) με καταξιωμένους καλλιτέχνες, αλλά και παραστάσεις για παιδιά, προσφέροντας ένα πολυδιάστατο πρόγραμμα.

Παρόλο που το «Επί Κολωνώ» έχει χτίσει τη φήμη του μέσα από ποιοτικές και συχνά τολμηρές παραγωγές, παραμένει ένας χώρος ανοιχτός και προσβάσιμος σε όλους. Προσφέρει παραστάσεις υψηλών απαιτήσεων και υποκριτικής δεινότητας. Η εμπειρία είναι τόσο ολοκληρωμένη (από το κτίριο μέχρι το μπαρ της αυλής), που μια βραδιά εκεί λειτουργεί ως μια υπέροχη έξοδος, ακόμη κι αν δεν παρακολουθεί κανείς συστηματικά θέατρο.

«Αλμυρή» λαγάνα και φτερά στην κερδοσκοπία

22 Φεβρουαρίου 2026 / Σχολιάστε

Η παράδοση (και είναι ισχυρή στη χώρα μας…) θέλει την Καθαρή Δευτέρα να είναι ημέρα περισυλλογής, γιορτής στην ύπαιθρο και οικογενειακής σύναξης γύρω από ένα τραπέζι με νηστίσιμα εδέσματα. Φέτος, όμως, η μόνη «κάθαρση» που φαίνεται να συντελείται είναι αυτή στις τσέπες των καταναλωτών.

Το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας «Μακεδονία» είναι αποκαλυπτικό: 20% ακριβότερο το σαρακοστιανό τραπέζι. Η λαγάνα έγινε «αλμυρή», τα θαλασσινά έβγαλαν «φτερά» και το χταπόδι έχει γίνει πλέον είδος πολυτελείας.

Όταν μιλάμε για ελεύθερη αγορά, δεν θα έπρεπε να εννοούμε την ελευθερία στην αισχροκέρδεια. Είναι προφανές ότι σε μια χώρα που δεν έχει μάθει να λειτουργεί με καθαρούς κανόνες, η κερδοσκοπία θεωρείται από ορισμένους «επιχειρηματική δεινότητα».

Απουσία ελέγχων: Οι καταναλωτικές οργανώσεις φωνάζουν για εντατικοποίηση των ελέγχων, αλλά η ανταπόκριση των μηχανισμών παραμένει αναιμική.
Παιχνίδια προσφοράς και ζήτησης: Με την πρόφαση της «μειωμένης προσφοράς», οι τιμές εκτοξεύονται, αφήνοντας τον πολίτη απροστάτευτο απέναντι στα τερτίπια της αγοράς.
Το κόστος της εξόδου: Ακόμα και η παραδοσιακή έξοδος στις ψαροταβέρνες της Θεσσαλονίκης και της περιφέρειας φαντάζει «πικρή», με το λογαριασμό να ξεκινά από τα 25€ και να φτάνει τα 35€ ανά άτομο.

Το ερώτημα παραμένει: Γιατί είμαστε απροστάτευτοι; Η αλλαγή δεν θα έρθει μόνο από τις υποσχέσεις για ελέγχους, αλλά από μια δομική αναδιοργάνωση της εποπτείας της αγοράς.

Αυστηρά πλαφόν σε περιόδους υψηλής ζήτησης για προϊόντα που θεωρούνται είδη πρώτης ανάγκης (όπως η λαγάνα).
Πραγματικά πρόστιμα που να υπερβαίνουν το κέρδος της κερδοσκοπίας, ώστε να λειτουργούν αποτρεπτικά.
Ενδυνάμωση του καταναλωτικού κινήματος: Η δύναμη του «δεν αγοράζω» παραμένει το πιο ισχυρό όπλο μας, αρκεί να χρησιμοποιείται συλλογικά.

Συμπέρασμα: Η παράδοση δεν μπορεί να είναι το άλλοθι για να «γδέρνεται» ο οικογενειακός προϋπολογισμός. Αν η πολιτεία δεν μπορεί να εγγυηθεί καθαρούς κανόνες, τότε το «Κούλουμα» θα καταλήξει να είναι μια γιορτή για λίγους, αφήνοντας στους υπόλοιπους μόνο τη σκόνη από τον χαρταετό που… δεν μπόρεσαν να αγοράσουν.

Η «καρδιά» της Αθήνας που δεν σταματά να χτυπά

22 Φεβρουαρίου 2026 / Σχολιάστε

Στην οδό Αθηνάς, εκεί που οι φωνές των εμπόρων μπερδεύονται με την ιστορία της πόλης, η Βαρβάκειος Κεντρική Αγορά παραμένει ο απόλυτος προορισμός για κάθε Αθηναίο – ειδικά τις μέρες των παραδοσιακών εθίμων. Η επίσκεψή μας χθες το πρωί στην ψαραγορά ήταν μια εμπειρία για όλες τις αισθήσεις. Το αδιαχώρητο! Παρά την κίνηση, η αλήθεια είναι μία: η ποικιλία παραμένει αξεπέραστη και οι τιμές, σε μια εποχή γενικευμένης ακρίβειας, αποτελούν το δυνατό της χαρτί.

Για να καταλάβει κανείς τη σημασία της, πρέπει να γυρίσει τον χρόνο πίσω, στα τέλη του 19ου αιώνα. Η αγορά οφείλει το όνομά της στον εθνικό ευεργέτη Ιωάννη Βαρβάκη, ο οποίος κληροδότησε το ποσό για την ανέγερσή της. Το εμβληματικό κτίριο σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Παναγιώτη Κάλκο. Οι εργασίες ξεκίνησαν το 1878 και ολοκληρώθηκαν με καθυστέρηση το 1886, κυρίως λόγω μιας μεγάλης πυρκαγιάς που είχε μεσολαβήσει στην περιοχή το 1884.

Πρόκειται για ένα ορθογώνιο, στεγασμένο οικοδόμημα με γυάλινη οροφή και μεταλλικό σκελετό, που για την εποχή του θεωρήθηκε πρωτοποριακό. Αν και συχνά ακούγονται διάφορα για τη φασαρία ή την παλαιότητά της, η Βαρβάκειος έχει μια αυθεντικότητα που δεν θα βρεις σε κανένα σούπερ μάρκετ. Από τα τεράστια χταπόδια και τα ολόφρεσκα καλαμάρια μέχρι τις τσιπούρες και τα γαριδάκια, η ψαραγορά χθες ήταν ένας ζωντανός πίνακας ζωγραφικής.

Τσιντόνια: «Διαμάντι» στο χειμωνιάτικο κήπο

21 Φεβρουαρίου 2026 / Σχολιάστε

Ενώ οι περισσότεροι περιμένουν την άνοιξη για να δουν χρώμα στις αυλές τους, υπάρχει ένα φυτό που τολμά να ανθίσει μέσα στην καρδιά του χειμώνα. Η τσιντόνια (ή Chaenomeles japonica), γνωστή και ως Ιαπωνική Κυδωνιά, είναι ο απόλυτος πρωταγωνιστής της κεντρικής Ελλάδας αυτή την εποχή.

Ανθίζει κόντρα στον καιρό: Τα εντυπωσιακά κοραλλί και κόκκινα άνθη της ξεπροβάλλουν πάνω στα γυμνά κλαδιά, προσφέροντας μια υπέροχη αντίθεση με το γκρίζο του χειμώνα.

Αντοχή στις χαμηλές θερμοκρασίες: Είναι ένα από τα πιο σκληροτράχηλα φυτά, αντέχοντας ακόμα και σε έντονο παγετό, γεγονός που την καθιστά ιδανική για τις ορεινές και ημιορεινές περιοχές.

Διακοσμητική και χρηστική: Εκτός από την αισθητική της αξία, η τσιντόνια παράγει μικρούς, αρωματικούς καρπούς το φθινόπωρο, οι οποίοι αν και στυφοί ωμοί, γίνονται εξαιρετικό γλυκό του κουταλιού ή μαρμελάδα.

Αν θέλετε να την εντάξετε στον κήπο σας, να θυμάστε πως προτιμά τις ηλιόλουστες θέσεις για πλούσια ανθοφορία και δεν έχει ιδιαίτερες απαιτήσεις σε πότισμα μόλις εγκατασταθεί. Προσοχή μόνο στα αγκάθια της – η ομορφιά της θέλει… σεβασμό!

Extra Tip: Μερικά κλαδιά τσιντόνιας σε ένα βάζο μέσα στο σπίτι μπορούν να μεταμορφώσουν τη διακόσμηση του σαλονιού σας με τον πιο φυσικό τρόπο.

Ανεμώνη ή Παπαρούνα; Πώς να τις ξεχωρίζεις

21 Φεβρουαρίου 2026 / Σχολιάστε

Κάθε χρόνο, με τις πρώτες λιακάδες, τα χωράφια γεμίζουν χρώμα. Το πρώτο πράγμα που σκεφτόμαστε οι περισσότεροι είναι: “Κοίτα, βγήκαν οι παπαρούνες!”. Κι όμως, τις περισσότερες φορές, αυτά τα υπέροχα μωβ, μπλε ή κόκκινα λουλούδια που βλέπουμε νωρίς την άνοιξη δεν είναι παπαρούνες, αλλά ανεμώνες. Αν και μοιάζουν σαν δίδυμα αδέρφια, η φύση έχει φροντίσει να τους δώσει μοναδικά χαρακτηριστικά. Ας δούμε πώς θα λύσετε το μυστήριο την επόμενη φορά που θα βρεθείτε στη φύση.

Η πρώτη μεγάλη διαφορά είναι ο χρόνος. Οι ανεμώνες είναι οι “βιαστικές” της άνοιξης. Ανθίζουν ήδη από τον Φεβρουάριο ή τον Μάρτιο. Οι παπαρούνες (οι κλασικές Papaver rhoeas) προτιμούν τις πιο ζεστές μέρες και κάνουν την εμφάνισή τους μαζικά προς το Πάσχα, τον Απρίλιο και τον Μάιο. Εδώ είναι το πιο εύκολο “τεστ”: Η παπαρούνα έχει συνήθως 4 μεγάλα, λεπτά πέταλα που μοιάζουν με τσαλακωμένο μετάξι. Η ανεμώνη έχει περισσότερα πέταλα (συχνά 5 έως 8), τα οποία είναι πιο “στητά” και ανθεκτικά.

Αν πλησιάσετε λίγο πιο κοντά (χωρίς να τις κόψετε!), προσέξτε την καρδιά τους: Στην ανεμώνη, το κέντρο περιβάλλεται από έναν πυκνό δακτύλιο με πολλούς μικρούς στήμονες, συνήθως σε σκούρο μπλε ή μαύρο χρώμα. Στην παπαρούνα, στο κέντρο υπάρχει μια χαρακτηριστική κάψουλα που μοιάζει με μικρή “κουδουνίστρα”, η οποία αργότερα θα περιέχει τους σπόρους. Αν δείτε ένα λουλούδι σε έντονο μωβ, μπλε ή λευκό, τότε είναι σχεδόν βέβαιο πως πρόκειται για ανεμώνη.

Αρχείο μηνός Φεβρουάριος 2026

Τελευταίες Αναρτήσεις:

Οι επισκέπτες μας

Μπορείτε να σχολιάσετε τα θέματα μας...

Η ώρα του δειλινού...

Ραδιόφωνα

Πρωτοσέλιδα εφημερίδων:

Τα αδέλφια μου. Λιγοστεύουμε!

ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΣ Σιδηρόδρομος τ. 181

“Τύπος των συνταξιούχων σιδηροδρομικών” τ. 447

Ο τόπος που αγαπώ

Νίκος Ελ. Θεοδωράκης