Αρχείο κατηγορίας Τα δικά μου

Το αποφάσισαν ξαφνικά, η Μαλάμω, η σαρκική αδελφή μου που ζει στην Αθήνα και ζήτησαν με τον Νίκο τον άνδρα της, από τον γιο της Παναγιώτη, να τους πάει στο χωριό Θραψανό, να καθίσουν λίγο το καλοκαίρι. Και είναι κοντά μια εβδομάδα, τώρα, εκεί. Ευτυχώς, κοντά τους είναι η άλλη μου αδελφή, η Στασούλα και από ότι φαίνεται και από τις φωτογραφίες που δημοσιεύουμε, περνάνε καλά. Με τις βόλτες τους, εδώ έχουν πάει στην πηγή Σπυριδιανού, κάπου κοντά στου Ξυδά, για να πάρουν νερό.

Αχ, να’ ταν αλλιώς τα πράγματα, να κατεβαίναμε κι εμείς για λίγο και να περνούσαμε μαζί κάποιες μέρες. Αλλά βλέπεις, είναι πολλές οι υποχρεώσεις μας, αυτή την περίοδο εδώ κι απ’ την άλλη είναι ακόμα κοντά μας, ο Στηβ με την Έστερ που τους φιλοξενούμε στην Αθήνα. Ούτε σκέψη λοιπόν, αλλά αυτό το ατίθασο μυαλό, πώς να το κάνεις κουμάντο; Έχει τους δικούς του περίπλοκους δρόμους να διανύσει…

Τη βλέπω τη Μαλάμω στη φωτογραφία και φαντάζομαι τι σκέψεις θα κάνει… Βρίσκεται εδώ που γεννήθηκε και μεγάλωσε. Κι αν έχει μνήμες! Συμβαίνει δε το παράδοξο, καθώς μεγαλώνουμε, αυτέ οι σκέψεις να τριβελίζουν περισσότερο το μυαλό μας. Θα θυμάται άραγε τότε που με κυνηγούσε να μου τις βρέξει, καθώς είχε την ευθύνη για το μεγάλωμα μου; Εγώ δεν θα το ξεχάσω ποτέ, όταν γεμάτος απόγνωση ανέβηκα στην ταράτσα για να γλυτώσω τη διαπαιδαγώγηση. Και γλύτωσα προσωρινά πηδώντας στο κλαδί μιας ελιάς!

Ταξίδι δε σημαίνει μόνο χαρά, αγάπη και δόσιμο, είναι ένας πλούτος συναισθημάτων. Προφανώς έχει και την άλλη πλευρά της, αυτή η σκληρή πραγματικότητα που έχει να κάνει με την επιστροφή. Η πρώτη που έφυγε, ύστερα από 15-16 μέρες διαμονής στην Ελλάδα, ήταν η Βικτώρια. Ξημερώματα της Κυριακής, εκεί κατά τις 6:00 χρειάστηκε να την πάμε στο αεροδρόμιο «Ελ. Βενιζέλος» στα Σπάτα.

Και βέβαια το κάναμε με ανάμεικτα συναισθήματα. Χαρά, γιατί θα την εξυπηρετούσαμε και λύπη, γιατί έπρεπε να φύγει από κοντά μας και να επιστρέψει στον τόπο της και τη δουλειά της. Και ήταν λιγάκι αγχωμένη. Θα επέστρεφε μόνη της και μάλιστα μέσω Ζυρίχης στο Βανκούβερ του Καναδά. Κάτι συνέβαινε με τα ηλεκτρονικά συστήματα και δυσκολεύονταν να τσεκάρει τη μεταβίβαση της από το αεροδρόμιο της Ζυρίχης της Ελβετίας.

Τελικά, ούτε στα μηχανήματα, ούτε και στο τσέκιν με φυσική παρουσία, εξυπηρετήθηκε, παρ’ ότι μπήκε στην ουρά για μια ώρα περίπου. Κάποιοι αποφάσισαν ότι αυτό έπρεπε να το κάνει στο αεροδρόμιο της Ζυρίχης. Κι επειδή δεν είχε κι άλλη επιλογή, προσαρμόστηκε με κρύα καρδιά, αλλά και το σχετικό άγχος που όλο αυτό έπρεπε να το βιώσει μόνη της, αν και δεν είναι και πολύ μικρή, 24 χρονών είναι. Κι έτσι την αποχαιρετήσαμε από το αεροδρόμιο των Αθηνών.

Είναι η πρώτη φορά στην κοινή ζωή μας με τη Σούλα που χθες μπορέσαμε να γιορτάσουμε μαζί με τα παιδιά του Στηβ και της Έστερ και την φίλη της Χλόης Κέϊτυ, την 30η επέτειο του γάμου τους. Τους γνωρίζω εδώ και οκτώ χρόνια. Στο σπίτι τους με φιλοξένησαν και εκεί έγινε ο γάμος μας με τη Σούλα το 2015. Αλλά το πιο ωραίο είναι, ότι εδώ και δέκα μέρες, είμαστε μαζί τους στην Πάρο, σε ένα υπέροχο μέρος, κοντά στη Χρυσή Ακτή.

Χθες λοιπόν, όπως σας είπα, είχαν την επέτειο τους και τα παιδιά τους, η φίλη τους κι εγώ με τη Σούλα τους κάναμε το τραπέζι σε ένα υπέροχο μέρος, δίπλα στη θάλασσα, το VERANTA BLUE. Το είχαμε ετοιμάσει προσεκτικά, αρκετές μέρες πριν. Είναι κοντά στο σπίτι που μένουμε κι έχει, όπως βλέπετε και στις φωτογραφίες, ένα πολύ ωραίο περιβάλλον που άξιζε για μια τέτοια ωραία στιγμή. Και τη χαρήκαμε πολύ, όλη αυτή την τελευταία βραδιά μας στην Πάρο.

Σήμερα οι δρόμοι της παρέας μας, χωρίζουν. Η Χλόη με την Κέιτυ “πετάνε” για Αθήνα και από εκεί για Χανιά, για μερικές μέρες, ενώ εμείς φεύγουμε με το πλοίο BLUE STAR DELOS για Πειραιά. Και την επομένη, ο Στηβ με την Έστερ και τη Βικτώρια, φεύγουν για τα Μετέωρα κι εμείς μένουμε Αθήνα για να συμμετάσχουμε στο έργο αυξημένης μαρτυρίας, ενόψει της επίσκεψης του Επισκόπου Περιοχής στην Εκκλησία μας.

Έχετε δει ως τώρα αρκετές αναρτήσεις από την Πάρο. Και θα δείτε κι άλλες στις μέρες που έρχονται, αφού έχουμε πάρα πολύ υλικό να αξιοποιήσουμε. Για την ώρα, ας μείνουμε στη χαρωπή χθεσινή περίσταση της επετείου των 30 χρόνων γάμου του Στηβ και της Έστερ. Θα το ξαναπούμε: Ήταν για όλους μας κάτι πολύ όμορφο που άξιζε να ζήσουμε για να το δούμε. Οι άνθρωποι ξέρουν να τιμούν έναν θεσμό που ευλόγησε ο Θεός!

Το να μεγαλώνεις μαζί με το site σου, είναι μια πρόκληση. Το παρακολουθείς σταθερά να αναγεννιέται κάθε πρωί και να τραβά το δρόμο του. 300 αναρτήσεις είχαμε χθες! Το χαρήκαμε αυτό το μικρό ρεκόρ που, αν μη τι άλλο, δείχνει μια σταθερότητα παρουσίας και υπευθυνότητα σε ότι έχουμε αναλάβει στην καρδιά μας. Σκόπιμα διακοσμήσαμε την ανάρτηση με λουλούδια που αγαπούμε και μας αρέσουν.

Οι στατιστικοί πίνακες που μας δίνει εσωτερικά, προκειμένου να βλέπουμε ποια θέματα σας αρέσουν, λένε κάτι. Μας δείχνουν πως κινείται, από πλευράς αναγνωσιμότητα. Στη μήνα που μας πέρασε, τον Απρίλιο, υπήρξαν μέρες που τα views έφτασαν και τα 500. Εντυπωσιακό, αν σκεφτείς ότι καμιά διαφήμιση δεν έχουμε κάνει στο site, συνειδητά, επειδή δεν μας ενδιαφέρει ιδιαίτερα το θέμα αυτό.

Το site είναι ελληνόφωνο, δηλαδή έχει επιλέξει τα ελληνικά ως γλώσσα έκφρασης. Θα περίμενε κανείς να το διαβάζουν άνθρωποι που γνωρίζουν και καταλαβαίνουν τη γλώσσα αυτή. Αμ, δε! Μας βλέπουν από τις ΗΠΑ, τη Ρωσία, τη Γαλλία, τη Γερμανία, τη Σιγκαπούρη, την Κίνα και το Βιετνάμ! Να είναι τόσοι ελληνόφωνες σ’ αυτά τα μέρη; Ελπίζουμε! Γιατί αν μας διαβάζουν από τη μετάφραση της Google, τη βάψαμε…

Επισκεφτήκαμε πρόσφατα τα Ζάρκα της Εύβοιας, ένα τόπο που τον γνώρισα πριν μισό αιώνα ως ένα έρημα ψαρότοπο και που σήμερα με τα “αγαθά” του πολιτισμό, φως, νερό και άσφαλτο τον έκαναν αγνώριστο από πολλές απόψεις. Δείτε ΕΔΩ το σχετικό δημοσίευμα. Ένα όμως δεν άλλαξε και παρέμεινε σταθερά όμορφο. Η θάλασσα του!

Βλέπει στο Αιγαίο πέλαγο. Όμορφο καθαρό, ανοιχτό και… ατίθασο. Αλλάζει διαθέσεις ο καιρός και κυρίως ο αέρας, από τη μια στιγμή στην άλλη. Ξαφνικά και απρόβλεπτα. Τα τελευταία χρόνια έναν φυσικό φράκτη με μεγάλες πέτρες, από τη Νομαρχία, για να προστατέψουν τους καλοκαιρινούς κολυμβητές.

Κάτι που μου άρεσε σ’ αυτόν τον τόπο, ήταν η αγριάδα του. Τοπίο που μοιάζει πολύ με τη Νότια Κρήτη. Τεράστια βράχια και βαθιά νερά, αλλά πεντακάθαρα. Και τα βότσαλα της θάλασσα ψιλά, νόμιζες πώς είναι κομμάτια από μάρμαρο. Πού και πού θα βρεις ίσως και ψιλή άμμο. Αλλά η αγριάδα περισσεύει…

Ο καιρός ήταν καλός χθες. Κατά τις 9 το πρωί αφήσαμε στην Αθήνα και πήραμε το δρόμο για τα Ζάρκα της Εύβοιας, από την μεριά του Αιγαίου, έναν προορισμό που γνώρισα όταν ήμουν μικρότερος από 17 χρονών. Εδώ περάσαμε δύο βδομάδες σε μια καλύβα με καλάμια, μαζί με τα φιλαράκια από τον Σκαραμαγκά, τον Στέλιο από το χωριό αυτό που μας έφερε και τον Βασίλη από την Πάτρα. Και με τους δυο στην πορεία των χρόνων χαθήκαμε.

Είχα περισσότερα από 12 χρόνια να έρθω ξανά και χθες που επισκεφτήκαμε αυτή την παραλία, όλα ήταν διαφορετικά. Έχουν χτιστεί πολλά και καλοφτιαγμένα σπίτια, αν και η ταβέρνα του “Καπετάνιου” ήταν κλειστή. Έτσι αναγκαστήκαμε να πάμε στον Αλμυροπόταμο, από την μεριά του Ευβοϊκού για φαγητό. Έχουμε γράψει, όμως στο παρελθόν, για τα Ζάρκα στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ. Δείτε ΕΔΩ ένα δημοσίευμα από το αρχείο μας.

Όμως η θάλασσα του, ήταν το ίδιο ωραία, όπως πάντα. Το βότσαλο της ψιλό και σαν μάρμαρο. Πριν πολλά χρόνια, έχω βγάλει αθερίνα εδώ και την πηγαίναμε στην ταβέρνα του “Καπετάνιου” που τότε ήταν και παντοπωλείο και μας την έφτιαχνε μεζέ για ούζο… Αλλά τότε όλα ήταν διαφορετικά. Και υπήρχε και το ταβερνάκι του μπάρμπα Βαγγέλη που το είδαμε να έχει γκρεμιστεί και στη θέση του έγιναν δωμάτια.

Εγώ ελάχιστα πράγματα σκαμπάζω από κουζίνα, ζαχαροπλαστική ή ότι έχει σχέση με φαγώσιμα και την προετοιμασία τους. Όμως στη φάση της κατανάλωσης, ήμασταν πάντα πρώτοι! Κι εδώ που τα λέμε, ως παιδιά, λαχταρούσαμε να φτιάξει αυτή την εποχή η μάνα μου τα καλιτσούνια. Μου τα θύμισε η αδελφή μου Στασούλα που συνεχίζει να τα κάνει, κάθε χρόνο.

Δείτε τη φετινή παραγωγή της, στο τραπέζι της κουζίνας της. Μεγάλα και μπόλικα! Βέβαια η μάνα μου έφτιαχνε ένα ολόκληρο κοφίνι, ήμασταν φαγανοί τότε, σε μέγεθος διπλάσιο από αυτά που βλέπετε. Και το κοφίνι δεν κράταγε πάνω από μια εβδομάδα. Ήταν που κάναμε κι εμείς το μέρος μας στην κατανάλωση, οπότε πού να φτάσουν;

Η Στασούλα συνεχίζει να τα κάνει όλα αυτά και για να πω την αλήθεια, εγώ τη χαίρομαι, επειδή το απολαμβάνει και όσοι είναι κοντά της, τα χαίρονται από πρώτο χέρι. Τα καλιτσούνια έχουν ένα περίβλημα με γλυκό ψωμί σαν τσουρέκι και μέσα έχουν τυρί γλυκό με κανέλα και αρωματικά βότανα που τα κάνει γευστικότατα και χορταστικά. Στο χωριό, τα φτιάχνουν οι νοικοκυρές, αυτές τις μέρες.