Αρχική » 2026 » Ιανουάριος (Σελίδα 2)

Αρχείο μηνός Ιανουάριος 2026

Το αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ

Τίποτα δεν πάει χαμένο. Δείτε ΕΔΩ το αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ με όλα τα δημοσιεύματα από τη δημιουργία του μέχρι σήμερα…

Τελευταίες Αναρτήσεις:
Οι επισκέπτες μας

0 4 3 6 4 7

Εδώ θα δείτε τα σχόλια σας!
Το να εκφράζεται κανείς εδώ στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ είναι πολύ σπουδαίο για
μας που το διαχειριζόμαστε, μας κάνει να χαιρόμαστε όταν διαβάζουμε τις απόψεις σας, τις θέσεις σας, για ζητήματα που το site "σκαλίζει".
Μπορείτε λοιπόν να μας γράφετε. Μόνο που, για να τα δείτε δημοσιευμένα εδώ, θα περιμένετε λιγάκι προκειμένου να… εγκριθούν.

Ακραία καιρικά φαινόμενα χειμώνα - καλοκαίρι...

Η ζωή μας ανάμεσα στις εποχές. Η φύση γύρω μας αλλάζει, αναγεννιέται από το χειμώνα. Κι εμείς το ίδιο! Το χρειαζόμαστε αυτό. Κάποτε, τα πράγματα ήταν πιο ευδιάκριτα ανάμεσα στις εποχές. Τώρα όχι πια...
Το καλοκαίρι του 2025 που ζούμε ήδη είναι ίσως το πιο θερμό των τελευταίων δεκαετιών. Μοιάζει με αυτό του 2024... Γεμάτο καύσωνες. Αυτό κάνει πολύ δύσκολη τη ζωή μας... Οι μετεωρολόγοι μας προετοίμασαν από νωρίς και το ζούμε στο έπακρο. Και ο χειμώνας ήταν γεμάτος ακραία καιρικά φαινόμενα. Κρύο, άνυδρος καιρός, επικίνδυνος... Εμείς, που έχουμε επιλέξει να γνωρίζουμε, τι μας επιφυλάσσει το μέλλον, είμαστε σε πολύ πιο πλεονεκτική θέση από την υπόλοιπη ανθρωπότητα. Υπομονή λοιπόν και δύναμη. Όλα εξελίσσονται όπως έχει προβλεφθεί!
Ιανουάριος 2026
Κ Δ Τ Τ Π Π Σ
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031

Ένα site που φτιάχτηκε μέσα στην πανδημία, όταν η Σούλα αποφάσισε να ασχοληθεί με κάτι που αγαπάει και λατρεύει να φτιάχνει. Τα χειροποίητα κοσμήματα! Μπορείτε να το δείτε ΕΔΩ

Η αγγειοπλαστική παράδοση του Θραψανού Ηρακλείου Κρήτης

Η πλούσια και μακραίωνη παράδοση της αγγειοπλαστικής τέχνης στο χωριό Θραψανό Ηρακλείου το έχει αναδείξει ως το μεγαλύτερο κέντρο αγγειοπλαστικής στην Κρήτη, σταθμό για την ιστορία της νεότερης ελληνικής κεραμικής τέχνης. Σήμερα, στο χωριό εξακολουθούν να λειτουργούν εργαστήρια που κατασκευάζουν ακόμα μικρά και μεγάλα αποθηκευτικά αγγεία, γνωστά ως «θραψανιώτικα πιθάρια», τα οποία διακινούνται τόσο στην Ελλάδα, όσο και το εξωτερικό. Δείτε ΕΔΩ κι ένα υπέροχο ντοκιμαντέρ για την αγγειοπλαστική στο Θραψανό από την ΕΡΤ 3 που παίχτηκε τον Φλεβάρη του 2024. Κι ΕΔΩ ένα δημοσίευμα της εφημερίδας ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ για το χωριό μου.

Ένας Θραψανιώτης Αγγειοπλάστης μιλά στην T.V.

Η ώρα του δειλινού...

Αναμφισβήτητα είναι η πιο όμορφη ώρα! Η ώρα του δειλινού. Φτάνει να είσαι εκεί. Την κατάλληλη ώρα, στο κατάλληλο μέρος και να απολαμβάνεις, λεπτό το λεπτό όλη αυτή την εξαιρετική εικόνα που δεν διαρκεί και πολύ.
Αυτό είναι. Να ζεις το κάθε λεπτό, να ανασαίνεις τον αέρα και να ευχαριστείς Εκείνον που έδωσε αυτό το δώρο για μας. Και να το εκτιμάμε!
Μερικοί άνθρωποι δεν ξέρουν ή δεν μπορούν, δεν είναι σε θέση να απολαύσουν τίποτα. Ψάχνουν να βρουν τι κρύβεται πίσω από το καθετί και χάνουν την ουσία, τη ζωή. Μην το κάνετε αυτό στον εαυτό σας.

Μια ανάσα καλοκαιρινή στην Τζιά

Δυο μέρες μόλις, στα τελειώματα του Αυγούστου του 2022, καταφέραμε να πάμε στη Τζιά, καλεσμένοι φίλων μας προκειμένου να μας φιλοξενήσουν. Και περάσαμε τόσο όμορφα που θα το κουβεντιάζουμε για καιρό.
Τι είναι αυτό που κάνει δεκτικούς τους ανθρώπους στο καλό, σε μια όμορφη κουβέντα, σε μια παρέα που αξίζει να τη ζήσεις και να την απολαύσεις παρά τις δυσκολίες; Το γεγονός ότι είμαστε άνθρωποι με αδυναμίες, αλλά προσπαθούμε να κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε. Αυτό είναι το μυστικό!

Ραδιόφωνα

Πατήστε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ  κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ για να ακούσετε επιλεγμένα, μουσικά, διαδικτυακα ραδιόφωνα που εκπέμπουν και στα FM... Άρα, μπορείτε να τα ακούσετε και από ένα συμβατικό ραδιόφωνο ή από το κινητό σας...

Πρωτοσέλιδα εφημερίδων:

Στήλες για τα media:

Οι εφημερίδες της Κρήτης:

Αξιόλογα Site:

Στο Πήλιο, Μάιος του 2022

Ήταν ένα ταξίδι μέσα στον Μάη… Έκανε ακόμα την ψυχρούλα του, αλλά το απολαύσαμε. Είχαμε ένα απωθημένο και το ικανοποιήσαμε. Πριν μερικά χρόνια που είχαμε πάει ένα Παρασκευο Σαββατο Κύριακο δεν το χαρήκαμε, δεν το περπατήσαμε επειδή το πρώτο πρωινό που σηκωθήκαμε βρήκαμε ένα χιόνι, καμιά 20ριά πόντους στρωμένο.
Στην κεντρική σελίδα του αρχείου του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ θα δείτε  αρκετά δημοσιεύματα. Αλλά μπορείτε να τα δείτε και από ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Αγγειοπλάστες του σήμερα

Από γενιά σε γενιά περνάει αυτή η τέχνη, του αγγειοπλάστη. Κι αν την αγκάλιαζε λίγο η Πολιτεία, όλα θα ήταν καλύτερα. Στη φωτογραφία είναι ο πατέρας μου, Λευτέρης του Κουμαλή, ως αγγειοπλάστης. Τον ακολούθησε ο γιός του, ο Κωστής Θεοδωράκης και ο εγγονός του, ο Μανώλης Βολυράκης και δίπλα του ο γιος του, ο Αγησίλαος. Δείτε ΕΔΩ ένα πολύ όμορφο δημοσίευμα από το το περιοδικό "Κ" που συνοδεύει, κάθε Κυριακή, την έκδοση της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ. Για να καταλάβετε τι λέω…

Οι γονείς μου, Λευτέρης και Παπαδιώ

Ο πατέρας μου και η μάνα μου, ο Λευτέρης και η Παπαδιώ, σε μια φωτογραφία από το γάμο της Ελένης, της κόρης της Γεωργίας μας. Ήταν σε ένα κέντρο στα Πεζά, όπου έκαναν το γλέντι. Για πάντα στην καρδιά μου, ως ότι πιο ακριβό έχω. Ανυπομονώ να τους ξαναδώ στο νέο κόσμο!

Το σπίτι μας στο χωριό

Σχεδόν τα κατάφερα να φτιάξω το σπίτι στο χωριό, κληρονομιά από τους γονείς μου, αν και μου κόστισε πολύ. Έχει ακόμα κάποιες δουλειές που πρέπει να γίνουν, αλλά σιγά - σιγά.
Μακάρι να φτιάξουν τα πράγματα και να περνάμε κάνα δυο μήνες το καλοκαίρι, εκεί. Θα μας έκανε καλό, από πολλές απόψεις... Εδώ σε έναν πίνακα ζωγραφικής μιας Γερμανίδας που φιλοξενήσαμε κάποτε και μας τον έκανε δώρο. Είναι το σπίτι μας όπως ήταν τότε! Η υπογραφή λέει, 1992!
Τα αδέλφια μου. Λιγοστεύουμε!

Μια οικογενειακή φωτογραφία που έβγαλα με τα αδέλφια μου στο γάμο τη Πόπης, της κόρης του Κωστή μας. Επάνω από αριστερά η Γεωργία μας, δεν ζει πια. Δείτε ΕΔΩ μερικά πράγματα για αυτήν. Κάτω, από αριστερά, η Στασούλα μας, δείτε για αυτήν ΕΔΩ, δίπλα της η Μαλάμω, δείτε γι’ αυτήν ΕΔΩ και δίπλα της ο Κωστής μας, που και εκείνος δεν ζει πια, δείτε ΕΔΩ.

ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΣ Σιδηρόδρομος τ. 181

Αυτή είναι η εφημερίδα των συνταξιούχων των ΗΣΑΠ "ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΣ Σιδηρόδρομος" τ. 181 που κυκλοφορεί τώρα. Για να τη δείτε πατήστε ΕΔΩ. Κι ΕΔΩ το τ. 180, ΕΔΩ το τ. 179, ΕΔΩ το τ.178, ΕΔΩ το τ. 177, ΕΔΩτο τ. 176, ΕΔΩ τ. 175, ΕΔΩ το τ. 174, ΕΔΩ το τ. 173, ΕΔΩ το τ. 172, ΕΔΩ το τ. 171, ΕΔΩ το τ. 170, ΕΔΩ το τ. 169, ΕΔΩ το τ.168, ΕΔΩ το τ.167 ΕΔΩ το τ.166, ΕΔΩ το τ. 165, ΕΔΩ το τ.164, ΕΔΩ το τ. 163, ΕΔΩ το τ.162. Τριάντα χρόνια αδιάλειπτης έκδοσης από τη γέννηση της, είναι μια μεγάλη επιτυχία. Παλιότερα τεύχη μπορείτε να τα δείτε σε PDF αρχείο, πηγαίνοντας στο Αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ. Δείτε κι ΕΔΩτο site του Σωματείου που επιμελούμαστε δημοσιογραφικά...

“Τύπος των συνταξιούχων σιδηροδρομικών” τ. 447

Έτοιμο και το και το 447 φύλλο... Δείτε το ΕΔΩ. Κι ΕΔΩ το τ.466, ΕΔΩ το τ.445, ΕΔΩ το τ.444, ΕΔΩ, το τ. 443, ΕΔΩ το τ. 442, ΕΔΩ το τ. 441, ΕΔΩ το τ. 440, ΕΔΩ το τ. 439, ΕΔΩ το τ. 438, ΕΔΩ το τ. 437, ΕΔΩ το τ. 436, ΕΔΩ το τ. 435, ΕΔΩ το τ. 434,  ΕΔΩ το τ. 433, ΕΔΩ το τ. 432, ΕΔΩ το τ. 431,  ΕΔΩ το τ. 430, ΕΔΩ το τ. 429, ΕΔΩ το τ. 428, ΕΔΩ το τ. 427, ΕΔΩ το τ. 426, ΕΔΩ το τ. 425, ΕΔΩ το τ. 424, ΕΔΩ το τ. 423, ΕΔΩ το τ. 422, ΕΔΩ το τ. 421, ΕΔΩ το τ. 420, ΕΔΩ το τ. 419, ΕΔΩ το τ. 418, ΕΔΩ το τ. 417, ΕΔΩ το τ. 416, ΕΔΩ το τ. 415, ΕΔΩ το τ. 414, ΕΔΩ το τ. 413, ΕΔΩ το τ. 412, ΕΔΩ το τ. 411, ΕΔΩ το τ. 410, ΕΔΩ το τ. 409, ΕΔΩ το τ. 408, ΕΔΩ το τ. 407, ΕΔΩ το τ. 406, ΕΔΩ το τ. 405 ΕΔΩ το τ. 404 ΕΔΩ το τ. 403 ΕΔΩ το τ. 402, ΕΔΩ το τ. 401, ΕΔΩ το τ.400, ΕΔΩ το τ.399, ΕΔΩ το τ.398, ΕΔΩ το τ.397, ΕΔΩ το τ.396, ΕΔΩ το τ.395 ΕΔΩ το τ.394  ΕΔΩ το τ.393 ΕΔΩ το τ. 392, ΕΔΩ το τ. 391, ΕΔΩ το τ. 390, ΕΔΩ το τ. 389, ΕΔΩ το τ. 388, ΕΔΩ το τ. 387, ΕΔΩ τ. 386 και το 385 ΕΔΩ. Σε συνάρτηση μάλιστα με το Blog, δείτε το ΕΔΩ, είναι αυτό που λειτουργεί τώρα, με πιο συχνή ενημέρωση...

Ο τόπος που αγαπώ

Αγαπώ την Κρήτη και το χωριό μου, το Θραψανό… Γράφω γι' αυτά με μια νοσταλγία. Είχα κάποτε σχέδια. Δεν είμαι βέβαιος πια, αν μπορώ να τα πραγματοποιήσω. Όταν όμως αλλάξουν τα πράγματα θα ήθελα να περνάω εδώ μερικούς μήνες, κυρίως καλοκαιρινούς. Είναι ο τόπος μου. Οι ρίζες μου. Οι αναμνήσεις μου…

Χρηστικά Site:

Γνωρίζοντας την Αθήνα!

Ένα από τα πράγματα που θα δείτε να κάνουμε σ' αυτό το site είναι ότι προσπαθούμε να γνωρίσουμε την Αθήνα. Τους τόπους που κινούμαστε, που περπατάμε, που πορευόμαστε.
Έτσι, συχνά - πυκνά, θα δείτε τέτοιες παρουσιάσεις με δρόμους, πλατείες, γειτονιές, είτε του ιστορικού κέντρου, είτε της περιφέρειας.
Μας αρέσει και το κάνουμε αυτό με χαρά, όπως εδώ που βλέπετε κάτι από την πλατεία Κοραή με τον Λυκαβηττό στο βάθος, από το κέντρο της Αθήνας, το πανεπιστήμιο.
Νίκος Ελ. Θεοδωράκης

Θα χαρώ πολύ να δω εκτεταμένα τις απόψεις σας. Γράψτε μου εδώ: nikosth2004@yahoo.gr

Για την επικοινωνία μας στείλτε μου SMS στο τηλέφωνο 6932212755 που εξυπηρετείται από την VODAFON. 

Είμαστε στον 22ο χρόνο!

Ποιος είναι ο δημοσιογράφος, Νίκος Ελ. Θεοδωράκης, που έχει την ευθύνη της ενημέρωσης και διαχείρισης αυτoύ του Site σε καθημερινή βάση; Δείτε ΕΔΩ. Κι ΕΔΩ δείτε επίσης λίγα πράγματα για την ιστορία αυτού του ιστότοπου.

Περάσαμε υπέροχα στην Τέμενη Αιγίου

Τελικά τα καταφέραμε και περάσαμε όμορφα, τη μια βδομάδα, από 10-17 Σεπτέμβρη του 2022 που πήγαμε στο παραθεριστικό κέντρο του ΟΠΑΚΕ ΟΤΕ στην Τέμενη Αιγίου. Πετύχαμε αυτό που θέλαμε. Να ξεκουραστούμε, να αλλάξουμε παραστάσεις, να φορτώσουμε τις μπαταρίες μας για το χειμώνα που έρχεται και που όλα δείχνουν ότι θα έχει ένα μεγάλο βαθμό δυσκολίας, καθώς όλα γύρω μας, ακριβαίνουν και η ανασφάλεια τα κάνει όλα χειρότερα. Ευτυχώς η ελπίδα μας για κάτι καλύτερο έχει πολύ ισχυρή βάση.

Δείτε μερικά δημοσιεύματα που κάναμε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ

Aεροδρόμιο Καστελίου: Θα λειτουργήσει το 2028;

Ο περιφερειάρχης Κρήτης μιλώντας στην ΚΡΗΤΗ TV εμφανίστηκε αισιόδοξος για την ολοκλήρωση του νέου διεθνούς αεροδρομίου στο Καστέλι έως το 2028, αναδεικνύοντας την πρόοδο των έργων και τις εναλλακτικές οδικές συνδέσεις που θα εξυπηρετούν την πρόσβαση. Μας ενδιαφέρει το θέμα επειδή το νέο αεροδρόμιο είναι μόλις εννιά χιλιόμετρα από το χωριό μου, το Θραψανό…

Στην πορεία υλοποίησης του νέου διεθνούς αεροδρομίου στο Καστέλι, καθώς και των κρίσιμων συνοδών οδικών δικτύων, αναφέρθηκε χθες στην ΚΡΗΤΗ ΤV ο περιφερειάρχης Κρήτης, Σταύρος Αρναουτάκης, επισημαίνοντας την αναπτυξιακή ώθηση που θα δώσει το έργο στο νησί. Ο κ. Αρναουτάκης υπογράμμισε τη σημασία της εξεύρεσης λύσης για το ζήτημα της Παπούρας, εξέφρασε την αισιοδοξία του ότι το αεροδρόμιο θα είναι έτοιμο το 2028, ενώ αναφέρθηκε και σε εναλλακτικές διαδρομές προς το αεροδρόμιο.

Μιλώντας στην εκπομπή “Ώρα Αιμχμής” με τον Μάνο Δασκαλάκη, o κ. Αρναουτάκης αναφέρθηκε στο νέο διεθνές αεροδρόμιο στο Καστέλι, εκφράζοντας την ικανοποίησή του για την πορεία υλοποίησης τόσο του έργου όσο και των συνοδών οδικών υποδομών. Τόνισε ότι πρόκειται για ένα έργο κομβικής σημασίας για την Κρήτη, που αλλάζει τα δεδομένα στον τουρισμό, τις μεταφορές και την οικονομία του νησιού. 

Ωστόσο, δεν παρέλειψε να αναφερθεί στο ζήτημα της Παπούρας, εκφράζοντας την ελπίδα ότι σύντομα θα βρεθεί λύση, ώστε να αρθεί κάθε εμπόδιο και να προχωρήσει απρόσκοπτα το έργο. Το θέμα, όπως είπε, απαιτεί συνεννόηση, σεβασμό στην τοπική κοινωνία και αποφάσεις που θα υπηρετούν το συνολικό συμφέρον. 

Ο κ. Αρναουτάκης εξέφρασε την πεποίθηση πως το αεροδρόμιο θα λειτουργήσει το 2028 και δεν αποκλείεται παράλληλα να δοθεί σε χρήση και το κομμάτι του νέου ΒΟΑΚ από τη Νεάπολη στον ‘Αγιο Νικόλαο. Ωστόσο στο μικροσκόπιο της εκπομπής ΩΡΑ ΑΙΧΜΗΣ μπήκαν και οι εναλλακτικοί δρόμοι προς το αεροδρόμιο, με τον περιφερειάρχη Κρήτης να αναφέρεται στον δρόμο “Σκάλανι-Πεζά-Αρκαλοχώρι”, που με τις παρεμβάσεις που προγραμματίζονται θα είναι ένας δρόμος που θα οδηγεί στο νέο αεροδρόμιο σε 35 λεπτά με φωτισμό και διαχωριστικό, όπου μπορεί να τοποθετηθεί, ενώ σε κάποια σημεία το ένα ρεύμα θα είναι διπλής κατεύθυνσης.

Στόχος το έργο που ανήκει στην Περιφέρεια να έχει ολοκληρωθεί παράλληλα με το νέο αεροδρόμιο.

Ένα όμορφο τριήμερο του Πολιτιστικού Συλλόγου

Στις μέρες μας, η ανάγκη να βρισκόμαστε κοντά ο ένας στον άλλον δεν είναι απλώς μια επιθυμία· είναι αληθινή ανάγκη. Σε πεισμα των καιρών που μας θέλουν απομονωμένους, ο Πολιτιστικός Σύλλογος Θραψανού συνεχίζει να αποτελεί τον συνεκτικό δεσμό του χωριού μας, μια πηγή δύναμης, δημιουργίας και αληθινής χαράς. Πρόσφατα, άφησαν για λίγο την καθημερινότητα και έγιναν μια μεγάλη παρέα στην τριήμερη εκδρομή τους στη Λευκάδα. Παρά τον φθινοπωρινό καιρό και τις ψιχάλες, η διάθεσή τους παρέμεινε ανεπηρέαστη!

Περπατήσαν μαζί στα πλακόστρωτα της πόλης, ανακαλύπτοντας τις ομορφιές του Ιονίου. Θαύμασαν τα ιστιοφόρα και την ηρεμία της θάλασσας, βγάζοντας αναμνηστικές φωτογραφίες με φόντο τα κατάρτια. Οι στάσεις για καφέ και φαγητό έγιναν η αφορμή για γέλια, ιστορίες και ουσιαστική επικοινωνία — όλα αυτά που κάνουν τον Σύλλογο του χωριού μας τόσο ξεχωριστό. Μπράβο στον Πολιτιστικό Σύλλογο και σε όλους όσους συμμετείχαν…

Τα μαθήματα ζωής από τα «αδέσποτα» της πόλης

Συχνά παγιδευόμαστε στην πλάνη πως οι άνθρωποι αποτελούμε το «ανώτερο» είδος σε αυτόν τον πλανήτη. Ίσως είναι μια αντίληψη ριζωμένη βαθιά μέσα μας από τη δημιουργία του κόσμου, μια αίσθηση κυριαρχίας που κουβαλάμε στο DNA μας. Όμως, στα χιλιάδες χρόνια που μεσολάβησαν από τότε, φαίνεται πως κάπου στον δρόμο χάσαμε την ουσία, την οποία τα ζώα διατήρησαν ανέπαφη.

Παρατηρήστε αυτές τις δύο γάτες σε μια γειτονιά της Αθήνας. Δεν είναι κατοικίδια «σαλονιού»· είναι ζώα του δρόμου, σκληραγωγημένα, που παλεύουν καθημερινά με το κρύο, την πείνα και τον κίνδυνο. Κι όμως, αν σταθείτε για μια στιγμή και προσέξετε το βλέμμα τους, θα δείτε κάτι που σπανίζει στις ανθρώπινες σχέσεις: μια αγάπη αγνή, χωρίς ανταλλάγματα και υστεροβουλία.

Εκεί που εμείς βλέπουμε «άγρια» ζώα, η φύση μας δείχνει την απόλυτη τρυφερότητα. Δύο πλάσματα που επικοινωνούν με τα μάτια, που νοιάζονται το ένα για το άλλο, που μοιράζονται τον ίδιο χώρο με μια αρμονία που εμείς συχνά δυσκολευόμαστε να βρούμε ακόμα και με τους πιο κοντινούς μας ανθρώπους.

Ένας ευκάλυπτος, επιμένει να ξαναζήσει…

Πέντε μήνες έχουν περάσει από τότε που η φωτιά σάρωσε τα πάντα στο πέρασμά της, μετατρέποντας τις εκτάσεις ανάμεσα στον Πίσωνα και το Αφράτι στην Εύβοια σε ένα απόκοσμο, γκρίζο τοπίο. Η μυρωδιά του καμένου παραμένει ακόμα εκεί, “ποτισμένη” στο χώμα και τον αέρα, για να μας θυμίζει το μέγεθος της καταστροφής. Όμως, μέσα σε αυτό το σκηνικό της απώλειας, συνέβη κάτι φοβερό. Ευχαριστώ τον καλό φίλο Πέτρο που δεν το άφησε να περάσει απαρατήρητο.

Πάνω στον μαυρισμένο, καψαλισμένο κορμό ενός ευκαλύπτου, εκεί που όλα έδειχναν νεκρά, η ζωή έκανε την επανάστασή της. Νέα βλαστάρια, με χρώματα που μοιάζουν με φωτιά αλλά φέρουν την υπόσχεση της δροσιάς, ξεπήδησαν μέσα από τις στάχτες. Ο ευκάλυπτος είναι γνωστός για την ανθεκτικότητά του, αλλά το να τον βλέπεις να “ανασταίνεται” με τέτοια ορμή πάνω στο καμένο ξύλο είναι ένα μάθημα ζωής.

Η αντίθεση: Το βαθύ μαύρο του καμένου φλοιού συναντά το λαμπερό κόκκινο των νέων φύλλων. Η ελπίδα: Παρά τις πληγές στο σώμα της Εύβοιας, η φύση δεν παραδίδεται. Αυτές οι εικόνες είναι η απόδειξη πως όσο βαθιές κι αν είναι οι πληγές, η ζωή έχει έναν δικό της, ασταμάτητο ρυθμό. Η Εύβοια πονάει, αλλά μέσα από τους “αναστημένους” κορμούς των δέντρων της, μας ψιθυρίζει πως το πράσινο θα επιστρέψει και πάλι.

Εκεί που ο χρόνος σταματά μπροστά στην αγάπη

Υπάρχουν κάποιες διαδρομές που δεν μετριούνται σε χιλιόμετρα, αλλά σε αναμνήσεις. Η διαδρομή προς την Αμυγδαλέζα, λίγο πριν τους Θρακομακεδόνες, είναι για μένα μια τέτοια πορεία. Εκεί, στο σπίτι της αδελφής μου της Μαλάμως και του συζύγου της, του Νίκου, ο χρόνος μοιάζει να έχει τη δική του, πιο αργή αναπνοή.

Η Μαλάμω δεν είναι απλώς η αδελφή μου. Είναι ο άνθρωπος που με μεγάλωσε, η αγκαλιά που έγινε το πρώτο μου καταφύγιο. Πάντα δραστήρια, πάντα δημιουργική, μια γυναίκα που δεν σταματούσε ποτέ να προσφέρει.

Χθες, την είδα καταβεβλημένη. Τα 80 χρόνια της, έχουν αφήσει τα σημάδια τους. Η καρδιά μου σφίχτηκε βλέποντας τη φθορά που φέρνει ο χρόνος. Όμως, μόλις αρχίσαμε να μιλάμε, η “παλιά” Μαλάμω ήταν εκεί. Με μια λεπτομέρεια στη μνήμη που σε αφήνει άναυδο, άρχισε να ξετυλίγει το κουβάρι της κοινής μας ζωής. Ιστορίες από τα παλιά, γέλια, δυσκολίες, στιγμές που μοιάζουν σαν να συνέβησαν μόλις χθες.

Στο σπίτι πια υπάρχει η κ. Παναγιώτα, ο φύλακας άγγελός τους, που τους φροντίζει και τους εξυπηρετεί. Είναι η νέα πραγματικότητα που φέρνουν τα γηρατειά – μια μετάβαση από την απόλυτη ανεξαρτησία στην ανάγκη για ένα χέρι βοηθείας.

Καθώς τους κοίταζα, αναρωτήθηκα: «Πώς γινόμαστε έτσι οι άνθρωποι;». Πώς η ορμή της νιότης μετατρέπεται σε αυτή την εύθραυστη, αλλά γεμάτη σοφία ηρεμία;

Φεύγοντας, η μελαγχολία της φθοράς νικήθηκε από το φως της αγάπης. Η Μαλάμω και ο Νίκος, παρά την κούραση των χρόνων, παραμένουν το δικό μου σημείο αναφοράς.

Η ιστορία τους δεν είναι μια ιστορία για τα γηρατειά. Είναι μια ιστορία για την αφοσίωση, για τους ανθρώπους που μας μεγάλωσαν και για τη δύναμη της μνήμης που κρατά την ψυχή ζωντανή, ακόμη κι όταν το σώμα λυγίζει.

Αδελφή μου, σε ευχαριστώ για όλα.

Μετρό Ακρόπολης, μια στάση στον πολιτισμό

Φανταστείτε τη σκηνή: Κρατάτε μια βαλίτσα, το μυαλό σας τρέχει στις υποχρεώσεις της ημέρας, τα βήματά σας ηχούν στο δάπεδο του σταθμού “Ακρόπολη”. Και ξαφνικά, ανάμεσα στον ήχο των συρμών και την κίνηση του πλήθους, ο χρόνος σταματά. Δεν βρίσκεστε απλώς σε έναν σταθμό μεταφοράς. Βρίσκεστε σε ένα “ανοιχτό μουσείο”. Τα μάρμαρα του Παρθενώνα είναι μπροστά σας! Εκπληκτικό να το ζεις…

Εκεί, σε κοινή θέα, εκτίθενται τα αντίγραφα των γλυπτών από το ανατολικό αέτωμα του Παρθενώνα. Είναι οι μορφές που κάποτε κοσμούσαν την κορυφή του ιερού βράχου, εξιστορώντας τη γέννηση της θεάς Αθηνάς. Σήμερα, δεν χρειάζεται εισιτήριο μουσείου για να θαυμάσει κανείς την τελειότητα της πτύχωσης ενός χιτώνα ή τη δύναμη μιας μαρμάρινης κίνησης· αρκεί μια ματιά καθώς περιμένεις την αποβάθρα.

Η Αθήνα είναι μια πόλη που ζει πάνω στα στρώματα της ίδιας της της ιστορίας. Ο σταθμός “Ακρόπολη” είναι το πιο τρανταχτό παράδειγμα αυτής της συνύπαρξης. Η Δημοκρατία της Τέχνης: Η τέχνη βγαίνει από τις κλειστές αίθουσες και γίνεται μέρος της καθημερινότητας του απλού πολίτη. Ένας Παγκόσμιος Πόλος: Δεν είναι τυχαίο που άνθρωποι από κάθε γωνιά του πλανήτη σταματούν εδώ με δέος. Αυτά τα έργα δεν χαρακτηρίζουν απλώς μια εποχή· αποτελούν το θεμέλιο του δυτικού πολιτισμού.

Οδός Σόλωνος, ανάμεσα στο χθες και το σήμερα…

Υπάρχουν δρόμοι στην Αθήνα που τους διασχίζεις για να πας κάπου, και δρόμοι που τους περπατάς για να «νιώσεις» την πόλη. Η Σόλωνος ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Για εμάς, είναι ο γνώριμος δρόμος της επιστροφής, το επόμενο βήμα μετά την Πανεπιστημίου, η διαδρομή που μας οδηγεί στην πλατεία Βάθη και τελικά στο σπίτι μας. Περπατώντας δίπλα στα Εξάρχεια, η Σόλωνος κουβαλάει μια ιδιαίτερη αύρα.

Είναι ο δρόμος των εκδοτικών οίκων, των παλαιών βιβλιοπωλείων και των φοιτητικών στεκιών. Αν σταθείς για μια στιγμή και κλείσεις τα μάτια, μπορείς σχεδόν να ακούσεις τον ήχο από τις παλιές τυπογραφικές μηχανές και τις έντονες συζητήσεις των φοιτητών στα καφενεία των περασμένων δεκαετιών. Δεν μας αρέσει να βιαζόμαστε. Σταματάμε μπροστά από τις πολυκατοικίες του μεσοπολέμου που στέκονται δίπλα στα σύγχρονα κτίρια γραφείων.

Κοιτάμε τα γκράφιτι στους τοίχους —αυτή τη σύγχρονη “κραυγή” της πόλης— και μετά τα ψηλά δέντρα που προσφέρουν λίγη σκιά στα στενά της περιοχής. Ποιοι έζησαν εδώ; Ποιοι άνθρωποι ανέβηκαν αυτά τα μαρμάρινα σκαλοπάτια πριν από 50 ή 60 χρόνια; Πώς άλλαξε ο δρόμος; Από το κομψό κέντρο της αστικής Αθήνας, στη ζωντανή, εναλλακτική και ενίοτε “σκληρή” γοητεία του σήμερα.

Content by: Nikos Theodorakis

WordPress / Academica WordPress Θέμα από WPZOOM