Ο τοίχος εκεί, στέκει ακόμα. Αντιστέκεται. Όχι στη φθορά του χρόνου, αλλά στην κοινή λογική και τις επανειλημμένες οχλήσεις. Την ιστορία του τη γνωρίζετε. Την έχω γράψει πολλές φορές μέχρι τώρα, εξαντλώντας μελάνι και πληκτρολόγια, χωρίς κανένα, απολύτως, αποτέλεσμα. Είναι μια ιστορία αδιαφορίας, γραφειοκρατίας και ενός κινδύνου που ελλοχεύει πάνω από τα κεφάλια των περαστικών.
Οι φωτογραφίες είναι αδιάψευστοι μάρτυρες της κατάστασης. Ο τοίχος, ετοιμόρροπος, με εμφανή τα σημάδια της αποσάθρωσης, «συγκρατείται» από μια κόκκινη-άσπρη κορδέλα σήμανσης, η οποία περισσότερο μοιάζει με διακόσμηση παρά με ουσιαστικό μέτρο ασφαλείας. Πίσω από τον τοίχο, η συκιά, φουντωτή και ανενόχλητη, απλώνει τα κλαδιά της, προσθέτοντας βάρος και πίεση σε μια ήδη καταπονημένη κατασκευή.
Η συνηθισμένη, μέχρι τώρα, «λύση» του Δήμου Αθηναίων; Έρχεται το γερανοφόρο όχημα, κλαδεύει λίγο τη συκιά, αποδυναμώνει κάπως το βάρος και φεύγει. Μια κίνηση εντυπωσιασμού, που δεν αγγίζει την ουσία του προβλήματος. Γιατί, όπως όλοι γνωρίζουμε, η πραγματική ζημιά δεν γίνεται από τα κλαδιά, αλλά από τις ρίζες. Ρίζες που εισχωρούν στα θεμέλια του τοίχου, τον αποσαθρώνουν και τον απομακρύνουν από τη σταθερότητά του.
Αυτή τη φορά, όμως, ο Δήμος αποφάσισε να αλλάξει τακτική. Και η νέα του κίνηση είναι, αν μη τι άλλο, προκλητική. Τοποθέτησε μια ανακοίνωση, την οποία βλέπετε στη δεύτερη φωτογραφία, δίνοντας 10ήμερη διορία στους ιδιοκτήτες να κόψουν μόνοι τους τα κλαδιά. «Παρακαλούμε όπως προβείτε εντός 10 ημερών στην κλάδευση του δένδρου ιδιοκτησίας σας…», αναφέρει το κείμενο.
Σιγά μη το κάνουν! Γιατί να μπει σε κόπο και έξοδα ο ιδιοκτήτης, όταν ο ίδιος ο Δήμος, στην ίδια ανακοίνωση, του προσφέρει τη λύση; «Σε διαφορετική περίπτωση, η Υπηρεσία Πρασίνου θα προβεί στην κλάδευση, για λόγους ασφαλείας». Είναι σαν να τους λέει: «Έχετε 10 μέρες να το κάνετε εσείς, αλλιώς, μην ανησυχείτε, θα το κάνουμε εμείς για εσάς». Ποιος, λογικός, ιδιοκτήτης θα ξόδευε χρήματα και χρόνο, όταν ξέρει ότι η «δουλειά» θα γίνει, τελικά, από τον Δήμο;
Αυτή η διορία των 10 ημερών δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένας εμπαιγμός. Μια επικοινωνιακή κίνηση για να φανεί ότι ο Δήμος «κάνει κάτι», ενώ στην πραγματικότητα απλώς παρατείνει την κατάσταση. Οι ρίζες θα συνεχίσουν να κάνουν τη ζημιά τους. Ο τοίχος θα συνεχίσει να αποδυναμώνεται. Και ο κίνδυνος να πέσει πάνω σε ανθρώπους θα παραμένει.
Περιμένουμε τη συνέχεια… Και, δυστυχώς, φοβόμαστε ότι θα είναι η ίδια: ένα ακόμα κλάδεμα, μια ακόμα προσωρινή ανακούφιση, και η επιστροφή στην αβεβαιότητα. Μέχρι πότε, όμως, θα παίζουν με την ασφάλειά μας; Μέχρι πότε ο τοίχος θα αντιστέκεται, και η κοινή λογική θα υποχωρεί;
