Αρχική » 2026 (Σελίδα 12)

Αρχείο έτους 2026

Τίποτα δεν πάει χαμένο. Δείτε ΕΔΩ το αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ με όλα τα δημοσιεύματα από τη δημιουργία του μέχρι σήμερα…

Τελευταίες Αναρτήσεις:

Οι επισκέπτες μας

0 4 3 6 7 3

Εδώ θα δείτε τα σχόλια σας!

Το να εκφράζεται κανείς εδώ στον **ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ** είναι πολύ σπουδαίο για
μας που το διαχειριζόμαστε, μας κάνει να χαιρόμαστε όταν διαβάζουμε τις απόψεις σας, τις θέσεις σας, για ζητήματα που το site "σκαλίζει".
Μπορείτε λοιπόν **να μας γράφετε.** Μόνο που, για να τα δείτε δημοσιευμένα εδώ, θα περιμένετε λιγάκι προκειμένου να… εγκριθούν.

Βασίλειος Παπίας στο Το λες και κατάντια στον «Καπράλο», στο λόφο Κολωνού27 Ιουλίου 2025
Δυστυχώς αυτή είναι η κατάντια του κράτους (όχι της Χώρας) και της τωρινής αδιάφορης τοπικής αυτοδιοίκησης!! Κρίμα....! Δεν υπάρχουν άνθρωποι…
Panos Chatziliadis στο Οι αέρηδες των Κυκλάδων στην Αμοργό για λίγη δροσιά!26 Ιουνίου 2025
Κάθε Ελληνικό νησί ήταν πάντα μια πρόκληση για μένα από τα παιδικά μου χρόνια, και περισσότερο η Αμοργός. Δεν κατάφερα…
Βασίλειος Παπίας στο Λιμάνι Μαντουδίου: Η Πύλη προς τις Σποράδες6 Ιουνίου 2025
Υπέροχο ενημερωτικό δελτίο!!!
Βασιλειος Παπιας στο Τελικά, τη βροχή την είδαμε την Κυριακή το απόγευμα29 Απριλίου 2025
Επιβεβαιώνω όλα τα αναγραφόμενα του φίλου μου Νίκου γιατί εκείνες τις ώρες ήμασταν μαζί. Η δικιά μου γνώμη είναι ότι....πλέον…
Βασίλειος Παπίας στο Ο Κώστας και η Άννυ ταξίδεψαν στο Κανκούν του Μεξικό23 Απριλίου 2025
Αχ τι όμορφα μέρη υπάρχουν!!! Να περνάνε καλά τα παιδιά!!!

Η ζωή μας ανάμεσα στις εποχές. Η φύση γύρω μας αλλάζει, αναγεννιέται από το χειμώνα. Κι εμείς το ίδιο! Το χρειαζόμαστε αυτό. Κάποτε, τα πράγματα ήταν πιο ευδιάκριτα ανάμεσα στις εποχές. Τώρα όχι πια...
Το καλοκαίρι του 2025 που ζούμε ήδη είναι ίσως το πιο θερμό των τελευταίων δεκαετιών. Μοιάζει με αυτό του 2024... Γεμάτο καύσωνες. Αυτό κάνει πολύ δύσκολη τη ζωή μας... Οι μετεωρολόγοι μας προετοίμασαν από νωρίς και το ζούμε στο έπακρο. Και ο χειμώνας ήταν γεμάτος ακραία καιρικά φαινόμενα. Κρύο, άνυδρος καιρός, επικίνδυνος... Εμείς, που έχουμε επιλέξει να γνωρίζουμε, τι μας επιφυλάσσει το μέλλον, είμαστε σε πολύ πιο πλεονεκτική θέση από την υπόλοιπη ανθρωπότητα. Υπομονή λοιπόν και δύναμη. Όλα εξελίσσονται όπως έχει προβλεφθεί!

Ιανουάριος 2026
Κ	Δ	Τ	Τ	Π	Π	Σ
	1	2	3
4	5	6	7	8	9	10
11	12	13	14	15	16	17
18	19	20	21	22	23	24
25	26	27	28	29	30	31

Η πλούσια και μακραίωνη παράδοση της αγγειοπλαστικής τέχνης στο χωριό Θραψανό Ηρακλείου το έχει αναδείξει ως το μεγαλύτερο κέντρο αγγειοπλαστικής στην Κρήτη, σταθμό για την ιστορία της νεότερης ελληνικής κεραμικής τέχνης. Σήμερα, στο χωριό εξακολουθούν να λειτουργούν εργαστήρια που κατασκευάζουν ακόμα μικρά και μεγάλα αποθηκευτικά αγγεία, γνωστά ως «θραψανιώτικα πιθάρια», τα οποία διακινούνται τόσο στην Ελλάδα, όσο και το εξωτερικό. Δείτε ΕΔΩ κι ένα υπέροχο ντοκιμαντέρ για την αγγειοπλαστική στο Θραψανό από την ΕΡΤ 3 που παίχτηκε τον Φλεβάρη του 2024. Κι ΕΔΩ ένα δημοσίευμα της εφημερίδας ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ για το χωριό μου.

Αναμφισβήτητα είναι η πιο όμορφη ώρα! Η ώρα του δειλινού. Φτάνει να είσαι εκεί. Την κατάλληλη ώρα, στο κατάλληλο μέρος και να απολαμβάνεις, λεπτό το λεπτό όλη αυτή την εξαιρετική εικόνα που δεν διαρκεί και πολύ.
Αυτό είναι. Να ζεις το κάθε λεπτό, να ανασαίνεις τον αέρα και να ευχαριστείς Εκείνον που έδωσε αυτό το δώρο για μας. Και να το εκτιμάμε!
Μερικοί άνθρωποι δεν ξέρουν ή δεν μπορούν, δεν είναι σε θέση να απολαύσουν τίποτα. Ψάχνουν να βρουν τι κρύβεται πίσω από το καθετί και χάνουν την ουσία, τη ζωή. Μην το κάνετε αυτό στον εαυτό σας.

Δυο μέρες μόλις, στα τελειώματα του Αυγούστου του 2022, καταφέραμε να πάμε στη Τζιά, καλεσμένοι φίλων μας προκειμένου να μας φιλοξενήσουν. Και περάσαμε τόσο όμορφα που θα το κουβεντιάζουμε για καιρό.
Τι είναι αυτό που κάνει δεκτικούς τους ανθρώπους στο καλό, σε μια όμορφη κουβέντα, σε μια παρέα που αξίζει να τη ζήσεις και να την απολαύσεις παρά τις δυσκολίες; Το γεγονός ότι είμαστε άνθρωποι με αδυναμίες, αλλά προσπαθούμε να κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε. Αυτό είναι το μυστικό!

Ήταν ένα ταξίδι μέσα στον Μάη… Έκανε ακόμα την ψυχρούλα του, αλλά το απολαύσαμε. Είχαμε ένα απωθημένο και το ικανοποιήσαμε. Πριν μερικά χρόνια που είχαμε πάει ένα Παρασκευο Σαββατο Κύριακο δεν το χαρήκαμε, δεν το περπατήσαμε επειδή το πρώτο πρωινό που σηκωθήκαμε βρήκαμε ένα χιόνι, καμιά 20ριά πόντους στρωμένο.
Στην κεντρική σελίδα του αρχείου του **ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ** θα δείτε αρκετά δημοσιεύματα. Αλλά μπορείτε να τα δείτε και από **ΕΔΩ** κι **ΕΔΩ** κι **ΕΔΩ** κι **ΕΔΩ** κι **ΕΔΩ**.

Από γενιά σε γενιά περνάει αυτή η τέχνη, του αγγειοπλάστη. Κι αν την αγκάλιαζε λίγο η Πολιτεία, όλα θα ήταν καλύτερα. Στη φωτογραφία είναι ο πατέρας μου**, Λευτέρης του Κουμαλή**, ως αγγειοπλάστης. Τον ακολούθησε ο γιός του, ο **Κωστής Θεοδωράκης** και ο εγγονός του, ο **Μανώλης Βολυράκης** και δίπλα του ο γιος του, ο **Αγησίλαος**. Δείτε **ΕΔΩ** ένα πολύ όμορφο δημοσίευμα από το το περιοδικό **"Κ"** που συνοδεύει, κάθε Κυριακή, την έκδοση της **ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ**. Για να καταλάβετε τι λέω…

Σχεδόν τα κατάφερα να φτιάξω το σπίτι στο χωριό, κληρονομιά από τους γονείς μου, αν και μου κόστισε πολύ. Έχει ακόμα κάποιες δουλειές που πρέπει να γίνουν, αλλά σιγά - σιγά.
Μακάρι να φτιάξουν τα πράγματα και να περνάμε κάνα δυο μήνες το καλοκαίρι, εκεί. Θα μας έκανε καλό, από πολλές απόψεις... Εδώ σε έναν πίνακα ζωγραφικής μιας Γερμανίδας που φιλοξενήσαμε κάποτε και μας τον έκανε δώρο. Είναι το σπίτι μας όπως ήταν τότε! Η υπογραφή λέει, 1992!

Μια οικογενειακή φωτογραφία που έβγαλα με τα αδέλφια μου στο γάμο τη Πόπης, της κόρης του Κωστή μας. Επάνω από αριστερά η Γεωργία μας, δεν ζει πια. Δείτε ΕΔΩ μερικά πράγματα για αυτήν. Κάτω, από αριστερά, η Στασούλα μας, δείτε για αυτήν ΕΔΩ, δίπλα της η Μαλάμω, δείτε γι’ αυτήν ΕΔΩ και δίπλα της ο Κωστής μας, που και εκείνος δεν ζει πια, δείτε ΕΔΩ.

Αυτή είναι η εφημερίδα των συνταξιούχων των ΗΣΑΠ "ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΣ Σιδηρόδρομος" τ. 181 που κυκλοφορεί τώρα. Για να τη δείτε πατήστε ΕΔΩ. Κι ΕΔΩ το τ. 180, ΕΔΩ το τ. 179, ΕΔΩ το τ.178, ΕΔΩ το τ. 177, ΕΔΩτο τ. 176, ΕΔΩ τ. 175, ΕΔΩ το τ. 174, ΕΔΩ το τ. 173, ΕΔΩ το τ. 172, ΕΔΩ το τ. 171, ΕΔΩ το τ. 170, ΕΔΩ το τ. 169, ΕΔΩ το τ.168, ΕΔΩ το τ.167 ΕΔΩ το τ.166, ΕΔΩ το τ. 165, ΕΔΩ το τ.164, ΕΔΩ το τ. 163, ΕΔΩ το τ.162. Τριάντα χρόνια αδιάλειπτης έκδοσης από τη γέννηση της, είναι μια μεγάλη επιτυχία. Παλιότερα τεύχη μπορείτε να τα δείτε σε PDF αρχείο, πηγαίνοντας στο Αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ. Δείτε κι ΕΔΩτο site του Σωματείου που επιμελούμαστε δημοσιογραφικά...

Έτοιμο και το και το 447 φύλλο... Δείτε το ΕΔΩ. Κι ΕΔΩ το τ.466, ΕΔΩ το τ.445, ΕΔΩ το τ.444, ΕΔΩ, το τ. 443, ΕΔΩ το τ. 442, ΕΔΩ το τ. 441, ΕΔΩ το τ. 440, ΕΔΩ το τ. 439, ΕΔΩ το τ. 438, ΕΔΩ το τ. 437, ΕΔΩ το τ. 436, ΕΔΩ το τ. 435, ΕΔΩ το τ. 434, ΕΔΩ το τ. 433, ΕΔΩ το τ. 432, ΕΔΩ το τ. 431, ΕΔΩ το τ. 430, ΕΔΩ το τ. 429, ΕΔΩ το τ. 428, ΕΔΩ το τ. 427, ΕΔΩ το τ. 426, ΕΔΩ το τ. 425, ΕΔΩ το τ. 424, ΕΔΩ το τ. 423, ΕΔΩ το τ. 422, ΕΔΩ το τ. 421, ΕΔΩ το τ. 420, ΕΔΩ το τ. 419, ΕΔΩ το τ. 418, ΕΔΩ το τ. 417, ΕΔΩ το τ. 416, ΕΔΩ το τ. 415, ΕΔΩ το τ. 414, ΕΔΩ το τ. 413, ΕΔΩ το τ. 412, ΕΔΩ το τ. 411, ΕΔΩ το τ. 410, ΕΔΩ το τ. 409, ΕΔΩ το τ. 408, ΕΔΩ το τ. 407, ΕΔΩ το τ. 406, ΕΔΩ το τ. 405 ΕΔΩ το τ. 404 ΕΔΩ το τ. 403 ΕΔΩ το τ. 402, ΕΔΩ το τ. 401, ΕΔΩ το τ.400, ΕΔΩ το τ.399, ΕΔΩ το τ.398, ΕΔΩ το τ.397, ΕΔΩ το τ.396, ΕΔΩ το τ.395 ΕΔΩ το τ.394 ΕΔΩ το τ.393 ΕΔΩ το τ. 392, ΕΔΩ το τ. 391, ΕΔΩ το τ. 390, ΕΔΩ το τ. 389, ΕΔΩ το τ. 388, ΕΔΩ το τ. 387, ΕΔΩ τ. 386 και το 385 ΕΔΩ. Σε συνάρτηση μάλιστα με το Blog, δείτε το ΕΔΩ, είναι αυτό που λειτουργεί τώρα, με πιο συχνή ενημέρωση...

Αγαπώ την Κρήτη και το χωριό μου, το Θραψανό… Γράφω γι' αυτά με μια νοσταλγία. Είχα κάποτε σχέδια. Δεν είμαι βέβαιος πια, αν μπορώ να τα πραγματοποιήσω. Όταν όμως αλλάξουν τα πράγματα θα ήθελα να περνάω εδώ μερικούς μήνες, κυρίως καλοκαιρινούς. Είναι ο τόπος μου. Οι ρίζες μου. Οι αναμνήσεις μου…

Ένα από τα πράγματα που θα δείτε να κάνουμε σ' αυτό το site είναι ότι προσπαθούμε να γνωρίσουμε την Αθήνα. Τους τόπους που κινούμαστε, που περπατάμε, που πορευόμαστε.
Έτσι, συχνά - πυκνά, θα δείτε τέτοιες παρουσιάσεις με δρόμους, πλατείες, γειτονιές, είτε του ιστορικού κέντρου, είτε της περιφέρειας.
Μας αρέσει και το κάνουμε αυτό με χαρά, όπως εδώ που βλέπετε κάτι από την πλατεία Κοραή με τον Λυκαβηττό στο βάθος, από το κέντρο της Αθήνας, το πανεπιστήμιο.

Τελικά τα καταφέραμε και περάσαμε όμορφα, τη μια βδομάδα, από 10-17 Σεπτέμβρη του 2022 που πήγαμε στο παραθεριστικό κέντρο του ΟΠΑΚΕ ΟΤΕ στην Τέμενη Αιγίου. Πετύχαμε αυτό που θέλαμε. Να ξεκουραστούμε, να αλλάξουμε παραστάσεις, να φορτώσουμε τις μπαταρίες μας για το χειμώνα που έρχεται και που όλα δείχνουν ότι θα έχει ένα μεγάλο βαθμό δυσκολίας, καθώς όλα γύρω μας, ακριβαίνουν και η ανασφάλεια τα κάνει όλα χειρότερα. Ευτυχώς η ελπίδα μας για κάτι καλύτερο έχει πολύ ισχυρή βάση.

Ριζάρη: Λίγο πριν τη μεγάλη αλλαγή του καιρού

9 Ιανουαρίου 2026 / Σχολιάστε

Είναι εκείνες οι λίγες στιγμές στην καρδιά της Αθήνας που ο χρόνος μοιάζει να επιβραδύνει. Χθες το απόγευμα, γύρω στις 5:00, το Πάρκο Ριζάρη στον Ευαγγελισμό «λούστηκε» από το τελευταίο φως της ημέρας, προσφέροντας ένα σκηνικό απαράμιλλης ομορφιάς, λίγο πριν η χειμωνιάτικη φύση δείξει το πιο σκληρό της πρόσωπο σύμφωνα με τις προγνώσεις των μετεωρολόγων.

Παρά το τσουχτερό κρύο που έχει αρχίσει να τυλίγει την πόλη, το φως ήταν ο μεγάλος πρωταγωνιστής. Οι χαμηλές ακτίνες του ήλιου δημιούργησαν μακριές, δραματικές σκιές πάνω στα πλακόστρωτα μονοπάτια, ενώ οι κορυφές των δέντρων κρατούσαν ακόμα κάτι από τις πορτοκαλί ανταύγειες του δειλινού. Είναι μια ώρα που μου αρέσει να την απολαμβάνω…

Οι λιγοστοί περαστικοί και όσοι επέλεξαν τα παγκάκια του πάρκου για μια σύντομη ανάσα, έμοιαζαν να απολαμβάνουν αυτή τη σιωπηλή προσμονή. Κάποιοι βυθισμένοι στις σκέψεις τους, άλλοι με το βλέμμα στην οθόνη του κινητού ή σε μια γρήγορη βόλτα, όλοι έγιναν μέρος ενός ζωντανού κάδρου που θύμιζε καρτ ποστάλ. Όπως και να το κάνεις η Αθήνα έχει ζωή…

Θησαυρός στο τραπέζι από «xορτοσυλλεκτική»

8 Ιανουαρίου 2026 / Σχολιάστε

Υπάρχει μια ιδιαίτερη ιεροτελεστία που ξεκινά πολύ πριν ανάψει το μάτι της κουζίνας. Ξεκινά με ένα ζευγάρι άνετα παπούτσια, ένα κοφτερό μαχαιράκι και μια βαθιά γνώση που μεταφέρεται από γενιά σε γενιά. Η φύση δεν είναι απλά ένα τοπίο· είναι ένας ζωντανός οργανισμός που, αν ξέρεις να τον ακούσεις, σου προσφέρει τα καλύτερα δώρα του. Στη φωτογραφία, δεν υπάρχουν απλά «χόρτα». Υπάρχει ο κόπος μιας ολόκληρης ημέρας στο βουνό ή στον κάμπο. Υπάρχει η καθαρή μυρωδιά του μάραθου που κυριαρχεί στον χώρο, η σπιρτάδα των άγριων πράσων και η γήινη γεύση από τους ζωχούς, τις παπαρούνες και τα ραδίκια. Η γη δίνει τα καλύτερά της σε εκείνους που ξέρουν πού να ψάξουν, αλλά κυρίως, σε εκείνους που σέβονται τον χρόνο της. Το να μαζεύεις άγρια χόρτα είναι μια μορφή διαλογισμού. Είναι η στιγμή που το μυαλό αδειάζει και η προσοχή εστιάζει στο πράσινο της πλαγιάς, αναζητώντας το σωστό φύλλο, την τρυφερή κορυφή. Όταν επιστρέφεις στο σπίτι με αυτά η κουζίνα μεταμορφώνεται. Το καθάρισμα των χόρτων είναι ο χρόνος της παρέας και της κουβέντας.

Από την Ομάδα “ΑΓΡΙΑ ΧΟΡΤΑ ΘΑΜΝΟΙ ΚΑΙ ΛΟΥΛΟΎΔΙΑ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΜΑΣ” στο FACEBOOK. Η φωτογραφία είναι του Mixhalis Markodemetrakes

Ένας μικρός περίπατος στις γεύσεις της υπαίθρου

8 Ιανουαρίου 2026 / Σχολιάστε

Υπάρχει κάτι το σχεδόν μαγικό στην εικόνα ενός ανθρώπου που σκύβει πάνω από το νωπό χώμα, ανάμεσα σε θάμνους και αγριολούλουδα, αναζητώντας τους θησαυρούς της ελληνικής γης. Για πολλούς από εμάς, η τέχνη του “μαζεύω χόρτα” φαντάζει σαν μια ξεχασμένη γλώσσα, ένα μυστικό που κατείχαν οι γιαγιάδες μας και που εμείς σήμερα κοιτάζουμε με δέος και μια γλυκιά νοσταλγία. Τα Ραδίκια: Με την ευγενή τους πίκρα, που καθαρίζει το σώμα και ξυπνά τις αισθήσεις. Είναι η δύναμη της γης σε μια μπουκιά.

Φανταστείτε ένα πρωινό με καθαρό αέρα, όπου η μόνη σας έννοια είναι να ξεχωρίσετε το σωστό πράσινο ανάμεσα στις φυλλωσιές. Δεν είναι απλώς τροφή· είναι η σύνδεση με τον κύκλο της ζωής. Το να κρατάς στα χέρια σου χόρτα που μαζεύτηκαν πριν από λίγη ώρα είναι μια μικρή ευλογία. Η διαδρομή από το λιβάδι στην κουζίνα είναι σύντομη, αλλά γεμάτη ουσία. Καθώς τα χόρτα πλένονται με κρύο νερό και μπαίνουν στο τσουκάλι, η κουζίνα γεμίζει με τις μυρωδιές του βουνού και του κάμπου. Οι Καυκαλήθρες: Με το τόσο ιδιαίτερο, σχεδόν πιπεράτο άρωμά τους, που αν τις μυρίσεις μια φορά, δεν τις ξεχνάς ποτέ.

Το Λάπαθο: Με τα πλατιά του φύλλα, έτοιμα να δώσουν αυτή τη μοναδική οξύτητα που μεταμορφώνει κάθε πίτα. Λίγο καλό ελαιόλαδο, φρέσκο λεμόνι και ένα παξιμάδι είναι το μόνο που χρειάζεται για να στηθεί η μεγαλύτερη γιορτή στο τραπέζι μας. To Μάραθο: Το “άρωμα της άνοιξης”. Λίγα κλωνάρια αρκούν για να μοσχοβολήσει όλη η γειτονιά καθώς το τσουκάλι σιγοβράζει.

Σπαράγγια, θησαυρός της ελληνικής υπαίθρου

7 Ιανουαρίου 2026 / Σχολιάστε

Τα άγρια σπαράγγια «ξυπνούν» με τις πρώτες ανοιξιάτικες βροχές και την άνοδο της θερμοκρασίας. Προτιμούν τις άκρες των δρόμων, τους παλιούς ελαιώνες, τις ρεματιές και τις θαμνώδεις εκτάσεις. Συχνά «κρύβονται» μέσα σε αγκαθωτούς θάμνους (όπως οι ασπάλαθοι), οι οποίοι τα προστατεύουν από τα ζώα. Στη Νότια Ελλάδα (όπως στη Λακωνία) ξεκινούν ακόμα και από τον Φεβρουάριο, ενώ στην Κεντρική και Βόρεια Ελλάδα μπορεί να τα βρει κανείς μέχρι τον Μάιο, ανάλογα με το υψόμετρο. Κόβουμε μόνο το τρυφερό πάνω μέρος (περίπου 10-15 εκατοστά) με το χέρι. Αν το στέλεχος δεν σπάει εύκολα, σημαίνει ότι στο σημείο εκείνο είναι ξυλώδες και σκληρό.

Πώς τα προετοιμάζουμε; Το μυστικό στα άγρια σπαράγγια είναι η απλότητα. Έχουν μια χαρακτηριστική, ελαφρώς πικρή αλλά «γεμάτη» γεύση που δεν πρέπει να καλύπτεται από πολλά μπαχαρικά. Τα πλένουμε καλά με κρύο νερό. Κρατάμε το σπαράγγι και το λυγίζουμε μέχρι να σπάσει μόνο του. Το πάνω μέρος είναι το βρώσιμο, το κάτω (το σκληρό) το πετάμε ή το κρατάμε για να δώσουμε γεύση σε έναν ζωμό.

Πώς τα φτιάχνουμε;

1. Η κλασική Ομελέτα (Σφουγγάτο) Είναι ο πιο παραδοσιακός τρόπος απόλαυσης στη Λακωνία και σε όλη την Πελοπόννησο.

Σοτάρουμε τα σπαράγγια σε λίγο ελαιόλαδο μέχρι να μαλακώσουν (3-4 λεπτά). Ρίχνουμε τα χτυπημένα αυγά, αλάτι και πιπέρι.

2. Βραστά Σαλάτα

Για όσους αγαπούν τις καθαρές γεύσεις. Τα ζεματάμε σε αλατισμένο νερό για μόλις 2-3 λεπτά (θέλουμε να παραμείνουν “al dente”). Σερβίρουμε με μπόλικο λαδολέμονο. Είναι ο ιδανικός μεζές για τσίπουρο ή ούζο.

3. Στο τηγάνι με σκόρδο και λεμόνι

Ένα εξαιρετικό συνοδευτικό για ψάρι ή κρέας. Τα σοτάρουμε με ελαιόλαδο και ψιλοκομμένο σκόρδο. Σβήνουμε με χυμό λεμονιού και πασπαλίζουμε με ξύσμα λεμονιού.

4. Ριζότο ή Pasta με Άγρια Σπαράγγια

Για μια πιο γκουρμέ προσέγγιση. Χρησιμοποιήστε τα κεφάλια των σπαραγγιών σε ένα κρεμώδες ριζότο ή σε μια μακαρονάδα με λίγο κουκουνάρι και παρμεζάνα. Η πικράδα τους εξισορροπείται υπέροχα με τη λιπαρότητα του τυριού.

Από Στοκχόλμη Σουηδίας η μαγεία του πρώτου χιονιού

7 Ιανουαρίου 2026 / Σχολιάστε

Η Στοκχόλμη δεν είναι απλώς μια πρωτεύουσα· είναι ένας ζωντανός πίνακας ζωγραφικής που αλλάζει χρώματα με τις εποχές. Αυτές τις μέρες, η πόλη «φόρεσε» τα λευκά της, υποδεχόμενη το πρώτο χιόνι της χρονιάς. Χάρη στις φίλες μας, τη Mela και την Dina, που ζουν εκεί και μοιράστηκαν μαζί μας αυτά τα υπέροχα στιγμιότυπα, μπορούμε να πάρουμε μια γεύση από τη σκανδιναβική ηρεμία.

Η πρώτη εικόνα από το παράθυρο είναι η επιβεβαίωση: το χιόνι έχει καλύψει τα πάντα. Τα αυτοκίνητα στους δρόμους θυμίζουν λευκά γλυπτά και η αστική βοή φαίνεται να έχει δώσει τη θέση της σε μια γλυκιά, χειμωνιάτικη σιωπή. Είναι η στιγμή που ο χρόνος σταματά για λίγο και η καθημερινότητα αποκτά έναν άλλο, πιο αργό ρυθμό. Η Dina μας είπε ότι φέτος άργησαν τα χιόνια. Όταν πρωτοπήγαν σ’ αυτή τη χώρα, τα χιόνια άρχιζαν από τον Οκτώβριο…

Στα πάρκα και στα δάση της Στοκχόλμης, το σκηνικό θυμίζει παραμύθι. Τα δέντρα, φορτωμένα με φρέσκο χιόνι, σχηματίζουν φυσικές στοές πάνω από τα μονοπάτια. Εκεί, το μπλε του σκανδιναβικού λυκόφωτος συναντά το καθαρό λευκό, δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα που σε προσκαλεί να περπατήσεις και να αναπνεύσεις τον κρύο, καθαρό αέρα. Ευχαριστούμε θερμά τη Mela και τη Dina που μας έδωσαν τη χαρά να «ταξιδέψουμε» μαζί τους σε αυτή την πρώτη λευκή μέρα του χρόνου!

Βουδαπέστη και Καστοριά με ένα μπολ Γκούλας

6 Ιανουαρίου 2026 / Σχολιάστε

Όταν το κρύο αρχίζει να «τσιμπάει» στις πλαγιές της Καστοριάς και η ομίχλη αγκαλιάζει τους Αμπελόκηπους, η κουζίνα στο «Αθήρι» μεταμορφώνεται σε ένα καταφύγιο αναμνήσεων. Εκεί, η ιδιοκτήτρια και σεφ Ευθαλία Ρουσκοπούλου, δεν ανακατεύει απλώς κατσαρόλες· ανακατεύει την ίδια την ιστορία της οικογένειάς της. Υπάρχουν φαγητά που σε χορταίνουν και φαγητά που σε «ταξιδεύουν». Το Γκούλας της Ευθαλίας ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Είναι η ζωντανή κληρονομιά της γιαγιάς Φωτεινής, που έφερε μαζί της από την Ουγγαρία τα μυστικά της αυθεντικής πάπρικας και την τέχνη του αργού μαγειρέματος.

Κάθε κουταλιά είναι ένας φόρος τιμής σε εκείνη την κουζίνα της γιαγιάς, όπου η αγάπη μετριόταν σε ώρες αναμονής πάνω από τη φωτιά και σε μυρωδιές που πλημμύριζαν το σπίτι. Στο «Αθήρι», η Ευθαλία μας παρουσιάζει το Γκούλας σε δύο εμβληματικές μορφές: Η Γκούλας Σούπα: Μέσα στο παραδοσιακό σκεύος, το βαθύ κόκκινο χρώμα της πάπρικας «καίει» σαν μικρή εστία φωτιάς. Ζουμερό μοσχαράκι, καρότα και πατάτες μελώνουν μέσα σε έναν ζωμό πλούσιο και αρωματικό. Είναι το απόλυτο αντίδοτο στον χειμώνα. Γκούλας με χειροποίητα ζυμαρικά: Εδώ η ένταση της σάλτσας συναντά την τρυφερότητα. Τα χειροποίητα ζυμαρικά, φτιαγμένα με τον παλιό τρόπο, γίνονται ο ιδανικός «καμβάς» για να αναδειχθεί το κρέας, ενώ μια δόση δροσερής κρέμας και τα φρέσκα μυρωδικά απογειώνουν το πιάτο στο σήμερα.

Ένα μάθημα από το θερμοκήπιο του Πέτρου…

6 Ιανουαρίου 2026 / Σχολιάστε

Υπάρχει μια ιδιαίτερη ιεροτελεστία στο να φτιάχνεις τον δικό σου κήπο. Ξεκινάει από το χώμα στα νύχια, συνεχίζεται με το καθημερινό πότισμα και κορυφώνεται με εκείνη την κρυφή περηφάνια όταν βλέπεις τα πρώτα πράσινα φύλλα να ορθώνονται με σθένος. Για τους ερασιτέχνες κηπουρούς, αυτά τα φυτά δεν είναι απλώς “κηπευτικά”· είναι η σύνδεσή με τη γη, είναι η υπόσχεση για το καθαρό φαγητό στο τραπέζι της οικογένειας.

Φέτος, ο Καλό φίλος Πέτρος πήρε όλες τις προφυλάξεις. Έστησε το θερμοκήπιο, το έντυσε με νάιλον, στρεέωσε τα καλάμια με προσοχή. Ήθελε να προσφέρει στις ντοματιές του ένα ασφαλές σπίτι, μακριά από τα δόντια του παγετού. Τις έβλεπε να μεγαλώνουν, να δένουν καρπό, να γεμίζουν το χώρο με εκείνη την έντονη, υπέροχη μυρωδιά του καλοκαιριού που πλησιάζει. Και μετά, ήρθε ένα πρωινό.

Εκεί που περιμένεις να δεις το ζωντανό πράσινο να σε καλωσορίζει, αντικρίζεις τη σιωπή του μαύρου. Ο παγετός, αθόρυβος και ανελέητος, κατάφερε να τρυπώσει εκεί που νομίζαμε πως είχαμε οχυρωθεί. Οι ντοματιές, που μέχρι χθες έσφυζαν από ζωή, τώρα κρέμονται μαραζωμένες πάνω στα δεσίματά τους, σαν να παραδόθηκαν σε μια μάχη που ήταν άνιση από την αρχή.

Αρχείο έτους 2026

Τελευταίες Αναρτήσεις:

Οι επισκέπτες μας

Εδώ θα δείτε τα σχόλια σας!

Η ώρα του δειλινού...

Ραδιόφωνα

Πρωτοσέλιδα εφημερίδων:

Τα αδέλφια μου. Λιγοστεύουμε!

ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΣ Σιδηρόδρομος τ. 181

“Τύπος των συνταξιούχων σιδηροδρομικών” τ. 447

Ο τόπος που αγαπώ

Νίκος Ελ. Θεοδωράκης